Zwijgen en doen

Ik vraag me af of ik nu moet zwijgen en doen. De kogel is al even door de kerk, maar vertel ik het of wacht ik best nog af. Mijn hart ligt op mijn tong, altijd. Ik heb de laatste tijd wel geleerd op mijn tong te bijten. Zwijgen Kevin. Nu is het misschien tijd om te praten want we zijn bezig met wat we willen bezig zijn. Nog even afwachten. En dan ... Het is spannend en het wordt nog spannender.

Doorbraak en nadenken

Ik breek door. Ik voel het. Geen muur meer. Geen obstakel meer in mezelf. Alles stroomt. Te fel zelfs. Ik kan zelfs nadenken. Ja, het klinkt raar voor me maar het wordt helder. In mijn lichaam is het dat altijd al geweest. Strak, duidelijk, pezig, gespierd, alles op de juiste spanning afgesteld. Maar in het hoofd, altijd al broos geweest. Nu, de laatste dagen, is er verandering merkbaar. Ik breek niet meer. Neen, ik breek juist door. Volledig, zwevend op mijn gevoel. Geen sprankeltje twijfel meer. Niets. ZALIG GEVOEL, ZELFS OP EEN WEDSTRIJD TWIJFEL IK HAAST NIET MEER. Het gaat me lukken. Ik geloof al lang in puurheid, in zuiverheid, in gevoelsmatigheid. En ja ik begin er vertrouwd mee te geraken. Ik doe het hoe langer, hoe intensiever. Ik hou het terug vol, vol van gevoel, zonder vertwijfeling.

Helder van gevoel, nu zelfs helder van geest. Het komt: helder van doen.