Vanaf nu is de website van samen ontwikkelen beschikbaar.
De website is http://www.samenontwikkelen.be
Info op deze site handelt over het zintuigencentrum, fotografie en schilderkunst EN triggerpoint.
Op de website is er ook een nieuwe weblog te vinden: de zintuigencentrumcoach.
Deze blog handelt over zintuigencentrum, totale topsport (die momenteel hier nog staat) en kunst.
Vragen staat vrij.
Veel surfgenot!
donderdag 11 september 2008
donderdag 28 augustus 2008
Vluchten in de gecreëerde wereld om zichzelf tegen te komen.
Mensen vluchten in de gecreëerde wereld om zichzelf tegen te komen.
Het mag gezegd worden dat het de laatste tijd toch wel veel gebeurd. Mensen vluchten in het europees voetbal kampioenschap (team, spelers, bonden, managers, journalisten, tv-omroepers, supporters), de ronde van frankrijk (renners, sportbestuurders, journalisten, organisatoren, fotografen, krantenuitgevers, supporters, tegenstanders), de olympische spelen (ministers, coaches en trainers, kinesisten, dokters, atleten, toeschouwers, hevige supporters, analytici, enz.), de eneco tour, de voetbalcompetitie, roch werchter, pukkelpop, de memorial van damme, de politieke debatten, enz. Zolang ze zichzelf niet tegenkomen is het goed. Hoe kan je dan ontwikkelen? Hoe kan je dan in godsnaam (hoe je die naam wil opvatten en waarin je gelooft en hoe je gelooft en hoe je dat uitvoert, laat ik in het midden) iemand anders helpen ontwikkelen?
In je denken, ja. Dan zijn we bezig met onszelf voor de gek te houden, anderen ook. Niet verwonderlijk dat niemand gelukkig is ook al laat het uiterlijk soms een andere indruk achter. Dat is slechts een momentopname, een opname voor de camera, een opname waarbij mensen die gefilmd worden het beste van zich willen laten zien. Het beste van hun uiterlijke toch, want innerlijk kwijnen ze allemaal stuk voor stuk weg. Als we nu eens allemaal samen de druk wegnemen met onze "idolen". Als we nu eens allemaal samen ons eigen evenveel graag zien en die liefde gunnen aan ons zelf ipv aan onze "idolen of dierbaren". Hoe zou onze wereld er dan uitzien? Juist, ja. Een wereld die we willen creëeren. Wat we niet willen, weten de meesten al. Het wordt tijd dat ze wel weten wat ze willen, zich doelen stellen, de lat zo hoog mogelijk leggen en hulp vragen om er naar te kunnen streven. Wie diepe dallen aanvaardt, zal hoge pieken bereiken. Wie de lat laag legt, zal niet komen waar hij/zij wil. Dit op gevoels-, mentaal en fysiek vlak. SAMEN ONTWIKKELEN in het PROCES VOELEN - DENKEN - DOEN.
Om terug te komen op het vluchten in de gecreëerde wereld om zichzelf tegen te komen. Topsportcoördinator Gella Vandecaveye stopt bij de Vlaamse Judofederatie. Ze vertrekt in 2009 op wereldreis. Ze neemt het echt wel letterlijk: vluchten in de wereld om zichzelf tegen te komen. Het zal van willen zijn. Het zal zijn omdat ze waarschijnlijk haar draai niet vindt als coördinator. Voor velen is de druk al zo hoog in zichzelf, dat druk van buitenaf te veel wordt. Vragen worden dan gesteld wat voor nut het leven echt heeft. Zich in zichzelf keren is de echte oplossing. Dit kan natuurlijk gemakkelijker door een wereldreis te maken omdat dan de confrontatie met zichzelf rustiger en stapsgewijs gebeurt.
Is dit een teken aan de wand dat topsport meer vraagt dan accommodatie, trainers, coaches, planning, doelen? Ik vind van wel. De oplossing heb ik ook ter hand. De uitvoering ervan kan ik niet alleen. Dat zal iedereen voor zichzelf willen doen. Nu is het nog van willen, later zal het van moeten zijn.
Na een rustige duurloop ben ik weer tot veel inzichten gekomen. Ja, ik ben een ervaren rot met al heel wat grijze haren, die ik al éénmaal terug in zwart heb kunnen omzetten zonder ze te laten verven of wat dan ook, en ik ben mijn streken nog altijd niet verleerd. Hoe ik mijn grijze haren terug heb zwart gekregen? Dat mag je me altijd vragen. Bij woorden is het dit antwoord: stress buiten mij gemeden en die in mezelf weggenomen. Niet simpel, het loont echter wel als je er bewust mee bezig bent.
GELLA VANDECAVEYE HEEFT GELIJK. EERST TIJD VOOR ZICHZELF, DAN PAS VOOR ANDEREN. WANT ALS JE JEZELF NIET KUNT ZIJN, KAN JE ANDEREN NIET VAN DIENST ZIJN.
Met sportieve groeten
ZINTUIGENCENTRUMCOACH
KEVIN VANBRABANT
Het mag gezegd worden dat het de laatste tijd toch wel veel gebeurd. Mensen vluchten in het europees voetbal kampioenschap (team, spelers, bonden, managers, journalisten, tv-omroepers, supporters), de ronde van frankrijk (renners, sportbestuurders, journalisten, organisatoren, fotografen, krantenuitgevers, supporters, tegenstanders), de olympische spelen (ministers, coaches en trainers, kinesisten, dokters, atleten, toeschouwers, hevige supporters, analytici, enz.), de eneco tour, de voetbalcompetitie, roch werchter, pukkelpop, de memorial van damme, de politieke debatten, enz. Zolang ze zichzelf niet tegenkomen is het goed. Hoe kan je dan ontwikkelen? Hoe kan je dan in godsnaam (hoe je die naam wil opvatten en waarin je gelooft en hoe je gelooft en hoe je dat uitvoert, laat ik in het midden) iemand anders helpen ontwikkelen?
In je denken, ja. Dan zijn we bezig met onszelf voor de gek te houden, anderen ook. Niet verwonderlijk dat niemand gelukkig is ook al laat het uiterlijk soms een andere indruk achter. Dat is slechts een momentopname, een opname voor de camera, een opname waarbij mensen die gefilmd worden het beste van zich willen laten zien. Het beste van hun uiterlijke toch, want innerlijk kwijnen ze allemaal stuk voor stuk weg. Als we nu eens allemaal samen de druk wegnemen met onze "idolen". Als we nu eens allemaal samen ons eigen evenveel graag zien en die liefde gunnen aan ons zelf ipv aan onze "idolen of dierbaren". Hoe zou onze wereld er dan uitzien? Juist, ja. Een wereld die we willen creëeren. Wat we niet willen, weten de meesten al. Het wordt tijd dat ze wel weten wat ze willen, zich doelen stellen, de lat zo hoog mogelijk leggen en hulp vragen om er naar te kunnen streven. Wie diepe dallen aanvaardt, zal hoge pieken bereiken. Wie de lat laag legt, zal niet komen waar hij/zij wil. Dit op gevoels-, mentaal en fysiek vlak. SAMEN ONTWIKKELEN in het PROCES VOELEN - DENKEN - DOEN.
Om terug te komen op het vluchten in de gecreëerde wereld om zichzelf tegen te komen. Topsportcoördinator Gella Vandecaveye stopt bij de Vlaamse Judofederatie. Ze vertrekt in 2009 op wereldreis. Ze neemt het echt wel letterlijk: vluchten in de wereld om zichzelf tegen te komen. Het zal van willen zijn. Het zal zijn omdat ze waarschijnlijk haar draai niet vindt als coördinator. Voor velen is de druk al zo hoog in zichzelf, dat druk van buitenaf te veel wordt. Vragen worden dan gesteld wat voor nut het leven echt heeft. Zich in zichzelf keren is de echte oplossing. Dit kan natuurlijk gemakkelijker door een wereldreis te maken omdat dan de confrontatie met zichzelf rustiger en stapsgewijs gebeurt.
Is dit een teken aan de wand dat topsport meer vraagt dan accommodatie, trainers, coaches, planning, doelen? Ik vind van wel. De oplossing heb ik ook ter hand. De uitvoering ervan kan ik niet alleen. Dat zal iedereen voor zichzelf willen doen. Nu is het nog van willen, later zal het van moeten zijn.
Na een rustige duurloop ben ik weer tot veel inzichten gekomen. Ja, ik ben een ervaren rot met al heel wat grijze haren, die ik al éénmaal terug in zwart heb kunnen omzetten zonder ze te laten verven of wat dan ook, en ik ben mijn streken nog altijd niet verleerd. Hoe ik mijn grijze haren terug heb zwart gekregen? Dat mag je me altijd vragen. Bij woorden is het dit antwoord: stress buiten mij gemeden en die in mezelf weggenomen. Niet simpel, het loont echter wel als je er bewust mee bezig bent.
GELLA VANDECAVEYE HEEFT GELIJK. EERST TIJD VOOR ZICHZELF, DAN PAS VOOR ANDEREN. WANT ALS JE JEZELF NIET KUNT ZIJN, KAN JE ANDEREN NIET VAN DIENST ZIJN.
Met sportieve groeten
ZINTUIGENCENTRUMCOACH
KEVIN VANBRABANT
maandag 18 augustus 2008
Uiterlijk versus innerlijk
De Olympische Spelen gaan aan me voorbij. Het interesseert me niet meer zo veel. Het is één show waarbij het leven en de dood figuurlijk en letterlijk afgespeeld wordt in een decor dat me soms laat overgeven. Dit heeft niets meer met topsport te maken. Dit heeft te maken met slavernij, verslaving van een systeem dat stilaan zijn prijs aan het betalen is. Het gaat sneller, verder, hoger dan decennia geleden. Het zal dan ook sneller, dieper, harder gebeuren dat "goden" het zwijgen opgelegd wordt. Hetzij via dopingcontroles, hetzij via kwetsuren, hetzij via de dood. Ach, wat is een leven waard zonder de dood. Een topsporter wil (zo laat ik het me toch vaak zeggen en hoor ik het vaak, zelfs uit de mond van topsporters zelf) 10 jaar inleveren voor een olympische medaille. Waar is de eer voor zichzelf, voor de ziel naartoe? Het echte leven is niet velen gegeven.
Ik krijg info binnen van de OS doordat mijn broer me er soms over aanspreekt, bij het lezen van stukken op internet terwijl ik werk en als ik ergens naartoe trek. Ik scherm me er zoveel mogelijk van af. Het bezoedelt mijn zintuigen en dat kan ik niet maken als zintuigencoach. Ik dien mijn job uit te kunnen oefenen op een ideale manier. Net zoals anderen dat op hun manier doen. Ik heb er respect voor, geen waardering weliswaar.
Wie zichzelf niet waardeert, mag ook geen waardering van anderen verwachten. Het is de opvoeding die je krijgt, opzoekt en die je jezelf oplegt wat bepaalt waaraan jij waarde hecht.
Waardeer het uiterlijke of het innerlijke. Wie vanbinnenuit leeft, krijgt vanzelf waardering naar buiten toe, van zichzelf weliswaar. Andersom vraag je bevestiging van anderen door kledij, wat je eet, hoe je iemand aanspreekt, hoe je in een groep leeft, hoe je je uitdrukt. Ronduit triestig.
Leven in vrijheid!
Ik krijg info binnen van de OS doordat mijn broer me er soms over aanspreekt, bij het lezen van stukken op internet terwijl ik werk en als ik ergens naartoe trek. Ik scherm me er zoveel mogelijk van af. Het bezoedelt mijn zintuigen en dat kan ik niet maken als zintuigencoach. Ik dien mijn job uit te kunnen oefenen op een ideale manier. Net zoals anderen dat op hun manier doen. Ik heb er respect voor, geen waardering weliswaar.
Wie zichzelf niet waardeert, mag ook geen waardering van anderen verwachten. Het is de opvoeding die je krijgt, opzoekt en die je jezelf oplegt wat bepaalt waaraan jij waarde hecht.
Waardeer het uiterlijke of het innerlijke. Wie vanbinnenuit leeft, krijgt vanzelf waardering naar buiten toe, van zichzelf weliswaar. Andersom vraag je bevestiging van anderen door kledij, wat je eet, hoe je iemand aanspreekt, hoe je in een groep leeft, hoe je je uitdrukt. Ronduit triestig.
Leven in vrijheid!
donderdag 14 augustus 2008
Bewegingsproces
Gisteren gebeurde hetgeen ik schreef over de penalty. Wel vanuit een ander standpunt bekeken: valse zelfzekerheid in het denken. Het ging te gemakkelijk in het hoofd, er was geen concentratie. Ik heb de penalty of match van Standaard - Liverpool niet gezien. Ik kan het me wel inbeelden welke scenario's er aan vooraf gingen. Voeling hebben over de wedstrijd dat ze baas zijn over Liverpool wat ze niet verwacht hadden. Beginnen zweven in het denken en teleurgesteld moeten vertrekken naar Liverpool om daar (tegen beter weten in) alsnog de qualificatie te verzekeren. Uitgaan van eigen sterkte: ja. Die hadden ze gisteren moeten gebruiken: 2-0 was zeker geen overdreven uitslag geweest als ik alle commentaren overschouw. Met 2-0 naar Liverpool vertrekken, biedt mogelijkheden. De sterkte is dan dat je de match kan beginnen met 0-2 en je toch kan focussen op 0-0. Nu begin je aan de wedstrijd met in je achterhoofd een gemiste kans thuis waar Standaard het publiek met zich mee had. In Liverpool zal het er stuiven. Dit had ik voorspeld. Een goede match van Standaard thuis met 0-0 en een sprankeltje hoop om zich nog te plaatsen. Mijn voorspelling daar is 4-0 voor Liverpool. Voor Standaard en het Belgisch voetbal hoop ik van harte dat het een andere en betere uitslag zal zijn voor Standaard. Liefst met de onverwachte overwinning, desnoods na verlengingen met penalty's.
Wij Belgen zijn onderkruipers. Schrik en angst beheersen ons leven. Zekerheid in het geld, geen zekerheid in het gevoel. Stress op het werk, in de privè en zelfs bij ontspanningsactiviteiten. Nooit zijn we bezig met ons diepere ik. We genieten niet van wat we al hebben en zijn er zeker niet dankbaar voor. Blind staren we vooruit naar wat we nog meer kunnen hebben. LESS IS MORE. Gelukkig zijn zij in het leven die met het minst content zijn en hun aandacht richten naar binnen. Vandaar dat ik zeg: Standaard plaatst zich voor de champions league na deze 0-0. Verandering van gedachte geeft ook verandering in uitvoering. Zeker als je het blijft herhalen in je binnenste en erin gaat geloven en je er ook naar gaat gedragen. Doet iedereen dat, dan wordt een droom werkelijkheid.
Een bewegingsproces begint vanuit een gevoel gevolgd door een gedachte en uitgevoerd door een handeling. Dit gebeurt in het voelen (heel snel als je zintuigen perfect werken en de zenuwen vrije banen krijgen), in het denken (één gedachte en de andere uitbannen) en in het doen (één handeling volbrengen alvorens aan een andere te beginnen).
Voelen: ik voel warmte binnenin, ik denk het is warm binnenin, mijn lichaam beweegt door warmte af te geven.
Denken: ik heb het warm, ik denk het is warm buiten, mijn lichaam grijpt naar water om af te koelen
Doen: ik voel dat ik het warm heb, ik denk het is warm, mijn lichaam grijpt naar water en beweegt daarna of beweegt eerst en drinkt daarna water.
De gedachte en de handeling die gekoppeld worden aan het gevoel bepalen je uitkomst. Begrijp je je gevoel dan krijg je inzicht en creëer je hetgeen je nodig hebt (open zintuiglijke waarneming, gevolgd door interpretatie van zintuiglijke waarneming). Begrijp je je gevoel anders dan bedoeld, reageert het lichaam met pijnsignalen. Neem je dat op als boosdoener dan ga je logisch nadenken en wordt je emotioneel (je blokkeert je eigen lichaam om actie te ondernemen en gaat naar je gevoel wat niet het bewegingsproces is. Het bewegingsproces is vloeiend en gaat van gevoel over gedachte naar handelen. Het denkproces is stroef, stijf, conservatief en gaat van denken over gevoel naar handelen.)
Verandering is leven, verandering is geven, verandering is vooruitgang. Eerst dien je 1 stap achteruit te doen om er vervolgens 2 vooruit te zetten.
Tot blogs
Wij Belgen zijn onderkruipers. Schrik en angst beheersen ons leven. Zekerheid in het geld, geen zekerheid in het gevoel. Stress op het werk, in de privè en zelfs bij ontspanningsactiviteiten. Nooit zijn we bezig met ons diepere ik. We genieten niet van wat we al hebben en zijn er zeker niet dankbaar voor. Blind staren we vooruit naar wat we nog meer kunnen hebben. LESS IS MORE. Gelukkig zijn zij in het leven die met het minst content zijn en hun aandacht richten naar binnen. Vandaar dat ik zeg: Standaard plaatst zich voor de champions league na deze 0-0. Verandering van gedachte geeft ook verandering in uitvoering. Zeker als je het blijft herhalen in je binnenste en erin gaat geloven en je er ook naar gaat gedragen. Doet iedereen dat, dan wordt een droom werkelijkheid.
Een bewegingsproces begint vanuit een gevoel gevolgd door een gedachte en uitgevoerd door een handeling. Dit gebeurt in het voelen (heel snel als je zintuigen perfect werken en de zenuwen vrije banen krijgen), in het denken (één gedachte en de andere uitbannen) en in het doen (één handeling volbrengen alvorens aan een andere te beginnen).
Voelen: ik voel warmte binnenin, ik denk het is warm binnenin, mijn lichaam beweegt door warmte af te geven.
Denken: ik heb het warm, ik denk het is warm buiten, mijn lichaam grijpt naar water om af te koelen
Doen: ik voel dat ik het warm heb, ik denk het is warm, mijn lichaam grijpt naar water en beweegt daarna of beweegt eerst en drinkt daarna water.
De gedachte en de handeling die gekoppeld worden aan het gevoel bepalen je uitkomst. Begrijp je je gevoel dan krijg je inzicht en creëer je hetgeen je nodig hebt (open zintuiglijke waarneming, gevolgd door interpretatie van zintuiglijke waarneming). Begrijp je je gevoel anders dan bedoeld, reageert het lichaam met pijnsignalen. Neem je dat op als boosdoener dan ga je logisch nadenken en wordt je emotioneel (je blokkeert je eigen lichaam om actie te ondernemen en gaat naar je gevoel wat niet het bewegingsproces is. Het bewegingsproces is vloeiend en gaat van gevoel over gedachte naar handelen. Het denkproces is stroef, stijf, conservatief en gaat van denken over gevoel naar handelen.)
Verandering is leven, verandering is geven, verandering is vooruitgang. Eerst dien je 1 stap achteruit te doen om er vervolgens 2 vooruit te zetten.
Tot blogs
woensdag 13 augustus 2008
Zintuigencentrum
Het zintuigencentrum heeft 2 (mss zelfs meerdere) mogelijke interpretaties.
De eerste interpretatie die ik eraan geef, is de volgende:
Het zintuigencentrum is het centrum van je zintuigen. Het centrum van je zintuigen ligt in je hersenen en neemt alle info op die mogelijk is. Dit gebeurt door subtiele prikkeling en openstaan voor allerlei dingen. De interpretatie van je zintuiglijke waarneming ligt ook in je hersenen en kan veranderen door de open werking van je zintuigencentrum. Verander je je interpretatie niet dan stellen de zintuigen zich afhankelijk op van je interpretatie en neem je de werkelijkheid niet meer objectief waar. Hetzij met je ogen, oren, neus, mond, huid en/of een samensmelting van zintuigen.
De tweede interpretatie die ik eraan geef, is:
Een centrum waar zintuigen terug geprikkeld kunnen worden op een subtiele manier. Dit kan het best door samen te ontwikkelen in het proces voelen-denken-doen. Voelen doe je met je zintuigen, de interpretatie erover (denken) doe je met je hersenen en het doe je met de link tussen je zintuigen en je hersenen en dat zijn je doenspieren die aangevoerd worden door zuurstof of andere soorten energiebronnen.
2 voorbeelden in de topsport geef ik hieronder weer. Dit kan ook gelinkt worden naar voorbeelden buiten de topsport die ik de komende dagen zal aanhalen.
Voorbeeld 1: een topvoetballer heeft stress bij het nemen van een penalty. Hij voelt telkens een beklemming in zijn buik als hij een penalty moet nemen. De coach en het team rekent op zijn voorgaande ervaringen en zijn denken pept hem op. Eens hij de bal op de stip legt, krijgt hij weer dat beklemmend gevoel. Hij is niet meer bezig met de penalty. Hij is bezig met de vorige en eerste penalty die hij gemist heeft. Naar wat gaat hij luisteren: naar het gevoel of het denken. Hij trapt en mist. Hij had beter geluisterd naar zijn gevoel want hij trapte ifv de coach en het team. Hij stelt zijn gevoel en het team teleur.
Hoe kan hij dit probleem oplossen?
Het doen wordt belemmerd door het conflict in zijn voelen-denken. Hij voelt zich niet goed bij het missen van de penalty. Hij weet niet wat er misgegaan is.
Door een simulatie te maken op training en bepaalde lichaamssignalen te analyseren kan de oplossing voor de hand liggen. Blijven luisteren naar het gevoel (de beklemming in de buik), welke gedachten komen naar boven en hoe komt dat. Stijgt de hartslag (hartslagmeter), voelt hij nog ergens anders een beklemming, staat hij overspannen achter de bal, breekt het zweet uit, wat beeldt hij zich in, hoe is de bloeddruk, wat hoort hij, wat ziet hij, wat ruikt hij?
Hij luistert naar zijn ademhaling (hij gebruikt zijn oren, neus en mond: 2 zintuigen hierbij). Hij voelt de spanning minderen en ziet zijn hartslag dalen. Hij heeft al meer controle over zichzelf. Wat ziet hij? Hij ziet een doel van 7m breed en 2m hoog (ongeveer) met een bewegend voorwerp erin (de keeper). Hij ziet een bal die hij in het doel dient te krijgen. Hij ziet dat de keeper sterker is rechts dan links bij het vangen van een bal. Hij weet van zichzelf dat hij zo sterk is als hij zich voelt. Hij denkt helder, hij loopt aan en schiet naar de minst sterke kant van de keeper. Hij is ontspannen en geeft dit ook vloeiend mee aan de bal. De bal gaat in het doel en de keeper mist zijn doel. Dit proces dient hij stelselmatig te herhalen in het hoofd en in zijn uitvoering totdat hij het onder de knie heeft en zeker is in zijn gevoel.
Voorbeeld 2: een toploper kan niet meer winnen. Hij eindigt altijd 2de. Het is frustrerend en op training gaat hij er harder tegenaan om zeker te zijn van zijn stuk. Zijn hartslag is normaal, zijn ochtendpols ook. Hij slaapt voldoende, heeft een voldoende eetlust, gewicht blijft hetzelfde en bloedwaarden zijn normaal. Ook de voorgaande fysieke testen laten het beste vermoeden. Op wedstrijd loopt het echter mis op het beslissende moment.
Tijdens de training wordt duidelijk dat de atleet telkens maximaal gaat en er geen blokkage optreedt. Er is geen extra stressfactor aanwezig. Nu is die er wel op wedstrijd omdat die niet aanwezig is op training (anderen doen mee op wedstrijd en daar heeft de atleet geen controle over).
Stress slaat op de spieren en beïnvloedt de bloeddruk, de hartslag, het denken en andere systemen. Door de focus te leggen op het ademen, de hartslag, positief denken (wat op training kan, kan op wedstrijd ook) en een soepele looptechniek is het probleem opgelost. Luister naar je adem, luister naar je loopafzet en zweeffase, luister naar je gedachten en schakel ze uit door een vast positief patroon aan te leggen. Focus je op training op simulatie van wedstrijddruk en pas de aanwijzingen toe. De atleet slaagt erin op training. De eerstvolgende wedstrijd is een wedstrijd van minder niveau. De atleet wint. Stelselmatig wordt de drempel verhoogt en worden de gegevens op training en wedstrijd bijgehouden. De atleet wint zijn wedstrijd op het hoogste niveau en is onbewust boven zich uitgestegen door zich bewust te focussen op zijn processen binnenin: het proces voelen-denken-doen!
Deze materie zal duidelijker worden aan de hand van praktijkvoorbeelden waarbij de zintuigen geprikkeld worden (via de pc kan dat alleen maar via ogen en oren).
Groeten
Zintuigencoach
De eerste interpretatie die ik eraan geef, is de volgende:
Het zintuigencentrum is het centrum van je zintuigen. Het centrum van je zintuigen ligt in je hersenen en neemt alle info op die mogelijk is. Dit gebeurt door subtiele prikkeling en openstaan voor allerlei dingen. De interpretatie van je zintuiglijke waarneming ligt ook in je hersenen en kan veranderen door de open werking van je zintuigencentrum. Verander je je interpretatie niet dan stellen de zintuigen zich afhankelijk op van je interpretatie en neem je de werkelijkheid niet meer objectief waar. Hetzij met je ogen, oren, neus, mond, huid en/of een samensmelting van zintuigen.
De tweede interpretatie die ik eraan geef, is:
Een centrum waar zintuigen terug geprikkeld kunnen worden op een subtiele manier. Dit kan het best door samen te ontwikkelen in het proces voelen-denken-doen. Voelen doe je met je zintuigen, de interpretatie erover (denken) doe je met je hersenen en het doe je met de link tussen je zintuigen en je hersenen en dat zijn je doenspieren die aangevoerd worden door zuurstof of andere soorten energiebronnen.
2 voorbeelden in de topsport geef ik hieronder weer. Dit kan ook gelinkt worden naar voorbeelden buiten de topsport die ik de komende dagen zal aanhalen.
Voorbeeld 1: een topvoetballer heeft stress bij het nemen van een penalty. Hij voelt telkens een beklemming in zijn buik als hij een penalty moet nemen. De coach en het team rekent op zijn voorgaande ervaringen en zijn denken pept hem op. Eens hij de bal op de stip legt, krijgt hij weer dat beklemmend gevoel. Hij is niet meer bezig met de penalty. Hij is bezig met de vorige en eerste penalty die hij gemist heeft. Naar wat gaat hij luisteren: naar het gevoel of het denken. Hij trapt en mist. Hij had beter geluisterd naar zijn gevoel want hij trapte ifv de coach en het team. Hij stelt zijn gevoel en het team teleur.
Hoe kan hij dit probleem oplossen?
Het doen wordt belemmerd door het conflict in zijn voelen-denken. Hij voelt zich niet goed bij het missen van de penalty. Hij weet niet wat er misgegaan is.
Door een simulatie te maken op training en bepaalde lichaamssignalen te analyseren kan de oplossing voor de hand liggen. Blijven luisteren naar het gevoel (de beklemming in de buik), welke gedachten komen naar boven en hoe komt dat. Stijgt de hartslag (hartslagmeter), voelt hij nog ergens anders een beklemming, staat hij overspannen achter de bal, breekt het zweet uit, wat beeldt hij zich in, hoe is de bloeddruk, wat hoort hij, wat ziet hij, wat ruikt hij?
Hij luistert naar zijn ademhaling (hij gebruikt zijn oren, neus en mond: 2 zintuigen hierbij). Hij voelt de spanning minderen en ziet zijn hartslag dalen. Hij heeft al meer controle over zichzelf. Wat ziet hij? Hij ziet een doel van 7m breed en 2m hoog (ongeveer) met een bewegend voorwerp erin (de keeper). Hij ziet een bal die hij in het doel dient te krijgen. Hij ziet dat de keeper sterker is rechts dan links bij het vangen van een bal. Hij weet van zichzelf dat hij zo sterk is als hij zich voelt. Hij denkt helder, hij loopt aan en schiet naar de minst sterke kant van de keeper. Hij is ontspannen en geeft dit ook vloeiend mee aan de bal. De bal gaat in het doel en de keeper mist zijn doel. Dit proces dient hij stelselmatig te herhalen in het hoofd en in zijn uitvoering totdat hij het onder de knie heeft en zeker is in zijn gevoel.
Voorbeeld 2: een toploper kan niet meer winnen. Hij eindigt altijd 2de. Het is frustrerend en op training gaat hij er harder tegenaan om zeker te zijn van zijn stuk. Zijn hartslag is normaal, zijn ochtendpols ook. Hij slaapt voldoende, heeft een voldoende eetlust, gewicht blijft hetzelfde en bloedwaarden zijn normaal. Ook de voorgaande fysieke testen laten het beste vermoeden. Op wedstrijd loopt het echter mis op het beslissende moment.
Tijdens de training wordt duidelijk dat de atleet telkens maximaal gaat en er geen blokkage optreedt. Er is geen extra stressfactor aanwezig. Nu is die er wel op wedstrijd omdat die niet aanwezig is op training (anderen doen mee op wedstrijd en daar heeft de atleet geen controle over).
Stress slaat op de spieren en beïnvloedt de bloeddruk, de hartslag, het denken en andere systemen. Door de focus te leggen op het ademen, de hartslag, positief denken (wat op training kan, kan op wedstrijd ook) en een soepele looptechniek is het probleem opgelost. Luister naar je adem, luister naar je loopafzet en zweeffase, luister naar je gedachten en schakel ze uit door een vast positief patroon aan te leggen. Focus je op training op simulatie van wedstrijddruk en pas de aanwijzingen toe. De atleet slaagt erin op training. De eerstvolgende wedstrijd is een wedstrijd van minder niveau. De atleet wint. Stelselmatig wordt de drempel verhoogt en worden de gegevens op training en wedstrijd bijgehouden. De atleet wint zijn wedstrijd op het hoogste niveau en is onbewust boven zich uitgestegen door zich bewust te focussen op zijn processen binnenin: het proces voelen-denken-doen!
Deze materie zal duidelijker worden aan de hand van praktijkvoorbeelden waarbij de zintuigen geprikkeld worden (via de pc kan dat alleen maar via ogen en oren).
Groeten
Zintuigencoach
donderdag 7 augustus 2008
Uitspraken
Enkele uitspraken waar ik zelf veel belang aan hecht opgedaan door eigen ervaringen en door luisteren naar anderen hun ervaringen.
People don't care how much you know, until they know how much you care.
Alles is mogelijk, enkel het tijdsstip bepaalt de mogelijkheid en dat bepaal jijzelf.
Niets is wat het lijkt te zijn, met jouw gedachten maak je jouw eigen wereld.
Geen controle, geen wens = VOELEN. Geen hulp, geen groei = DENKEN. Geen reactie, geen verklaring = DOEN.
Spieren zijn dom en loom als ze geleid worden door het denken. Spieren zijn slim en snel als ze geleid worden door het voelen.
Pijn is het gevolg van de oorzaak van de oorsprong.
Succes is de vaardigheid om van tegenslag naar tegenslag te gaan zonder je ziel of geestdrift te verliezen.
Een fout is niet meer of minder dan een stap die je nodig hebt om succes te bereiken.
Een keuze maken is simpel. Wie geen keuze maakt, maakt ook een keuze. De gevolgen dragen van die keuze is niet simpel! Dit omdat we niet willen aannemen met het denken dat een fout de eerstvolgende stap is naar succes. Voel terug en voor je het weet, wandel je terug op je weg naar jouw doel.
Streven naar gezondheid is topsport, streven naar topsport is ontkenning van jezelf.
Wie niet horen wil, moet voelen.
Over smaak valt niet te twisten, het is een gevoel.
Wie niet zien wil, slaat de goden met blindheid.
Prikkel je zintuigen subtiel en je krijgt een ander wereldprofiel.
Er zijn nog veel andere uitspraken die ik gebruik. Dit is een eerste lijstje.
People don't care how much you know, until they know how much you care.
Alles is mogelijk, enkel het tijdsstip bepaalt de mogelijkheid en dat bepaal jijzelf.
Niets is wat het lijkt te zijn, met jouw gedachten maak je jouw eigen wereld.
Geen controle, geen wens = VOELEN. Geen hulp, geen groei = DENKEN. Geen reactie, geen verklaring = DOEN.
Spieren zijn dom en loom als ze geleid worden door het denken. Spieren zijn slim en snel als ze geleid worden door het voelen.
Pijn is het gevolg van de oorzaak van de oorsprong.
Succes is de vaardigheid om van tegenslag naar tegenslag te gaan zonder je ziel of geestdrift te verliezen.
Een fout is niet meer of minder dan een stap die je nodig hebt om succes te bereiken.
Een keuze maken is simpel. Wie geen keuze maakt, maakt ook een keuze. De gevolgen dragen van die keuze is niet simpel! Dit omdat we niet willen aannemen met het denken dat een fout de eerstvolgende stap is naar succes. Voel terug en voor je het weet, wandel je terug op je weg naar jouw doel.
Streven naar gezondheid is topsport, streven naar topsport is ontkenning van jezelf.
Wie niet horen wil, moet voelen.
Over smaak valt niet te twisten, het is een gevoel.
Wie niet zien wil, slaat de goden met blindheid.
Prikkel je zintuigen subtiel en je krijgt een ander wereldprofiel.
Er zijn nog veel andere uitspraken die ik gebruik. Dit is een eerste lijstje.
Leeg gevoel
Gisteren was een drukke dag. Positief en druk. De spanning liep een beetje op naar het einde van de dag toe. Ik ging normaal meedoen aan de 3000m in Tessenderlo. Telefoontjes en een gesprek met een atleet (KC) leverde echter een andere uitvoering op dan gepland was. Dieper ingaan op het gesprek, de telefoontjes beantwoorden en afspraken vastleggen.
Het wordt tijd om mijn management aan te pakken. Vooral me eraan te houden. Ik heb erover gevoeld, nagedacht en soms laat ik er dingen tussenkomen. Dat wil ik weg.
Deze ochtend had ik een leeg gevoel. Niet getraind gisteren en het is al van maandag geleden. Ik voel me dan niet meer goed. Wie langer dan 2-3 dagen niet beweegt en plezier beleeft in zijn voelen - denken - doen heeft die dag niet geleefd. Leven geven aan anderen door hen terug in zichzelf te laten geloven is veel meer waard dan waarde te hechten aan een olympische medaille.
Ik ga beginnen met het leeg gevoel op te vullen en dat te combineren met het bekend maken van de werking van de zintuigencoach. Zaterdag staat er een wedstrijd gepland. Ga ik dan al meedoen? Trainen in ieder geval, dat laat ik me niet meer afnemen.
Tot blogs
Het wordt tijd om mijn management aan te pakken. Vooral me eraan te houden. Ik heb erover gevoeld, nagedacht en soms laat ik er dingen tussenkomen. Dat wil ik weg.
Deze ochtend had ik een leeg gevoel. Niet getraind gisteren en het is al van maandag geleden. Ik voel me dan niet meer goed. Wie langer dan 2-3 dagen niet beweegt en plezier beleeft in zijn voelen - denken - doen heeft die dag niet geleefd. Leven geven aan anderen door hen terug in zichzelf te laten geloven is veel meer waard dan waarde te hechten aan een olympische medaille.
Ik ga beginnen met het leeg gevoel op te vullen en dat te combineren met het bekend maken van de werking van de zintuigencoach. Zaterdag staat er een wedstrijd gepland. Ga ik dan al meedoen? Trainen in ieder geval, dat laat ik me niet meer afnemen.
Tot blogs
woensdag 6 augustus 2008
Afscheid nemen is pijnlijk en nodig!
De laatste tijd hebben heel wat topsporters afscheid genomen van hun dromen op verschillende manieren. Sommigen lieten het leven in hun persoonlijk leven (Sterchele ex-spits van Club Brugge), sommigen lieten het leven tijdens hun werk (Tom Compernolle ex-atleet bij atletiek vlaanderen), sommigen geraakten betrokken met een niet-voorbeeldfunctie (cocaïne voor Tom Vannoppen ex-veldrijder en Tom Boonen profwielrenner bij Quick-Step, doping voor Riccardo Ricco profwielrenner bij Saunier Duval, Sella profwielrenner bij ?, 6 Russische ex-Olympiërs met hetzelfde DNA?, doping voor de wereldkampioen schermen, enz.). Voor de personen zelf zal het enorm pijn gedaan hebben om in deze situatie gezeten te hebben. Of ze het zelf zo gevoeld en beoordeeld hebben is een andere vraag. Misschien zitten ze er zelfs niets mee in en kan het leven volgens hen toch niet meer erger dan wat ze nu meemaken. Het is pijnlijk voor iedereen die naar iemand opkeek, al was het naar zichzelf. Het is ook nodig dat er afscheid wordt genomen van dromen die nagestreefd worden door illusies in het hoofd: als ik doping neem, kan ik anderen wel kloppen.
Spijtig is het eigen aan onze maatschappij. Van kinds af aan worden we opgezadeld met druk, meer en meer. Tijd kan je niet naar je hand zetten, de tijd haalt je toch weer in. Neem geduld en ontwikkel zo je talenten. Cijfers zijn maar cijfers, zelfs cijfers voor de leeftijd. Kijk naar enkele topsporters die jaren later betrapt worden op doping omdat ze geen geduld opbrachten (geen geloof in eigen kunnen, wel in producten en anderen). Ik kan nog geen enkele topsporter opnoemen die zichzelf in de spiegel kan zien. Geen enkele. Dus ergens weet ik en anderen ook dat iedereen zichzelf bedriegt. Niet iemand anders. Dat is het gevolg.
Afscheid nemen van jezelf, van anderen, van gewoontes. Het is pijnlijk, het is hard en vooral het is nodig! Verandering is ontwikkeling. Behoudsgezind is achteruitgang. Het lijkt dat je eerst vooruitgang boekt maar later komt dan de echte rekening. De rekening van het gevoel. De rekening die echt telt in je leven. Niet die van belastingen, betalingen. Dat is de rekening van het denken. De rekening van het gevoel, van het leven. O, het kan zo fijn en tegelijkertijd ook zo pijn zijn. Wie kiest met het hart ipv beredeneert, kiest voor het leven, voor het gevoel. Wie kiest voor zekerheid, kiest voor het geld, kiest voor het denken, kiest voor de ondergang van zichzelf.
Afscheid nemen is pijnlijk en nodig!
Spijtig is het eigen aan onze maatschappij. Van kinds af aan worden we opgezadeld met druk, meer en meer. Tijd kan je niet naar je hand zetten, de tijd haalt je toch weer in. Neem geduld en ontwikkel zo je talenten. Cijfers zijn maar cijfers, zelfs cijfers voor de leeftijd. Kijk naar enkele topsporters die jaren later betrapt worden op doping omdat ze geen geduld opbrachten (geen geloof in eigen kunnen, wel in producten en anderen). Ik kan nog geen enkele topsporter opnoemen die zichzelf in de spiegel kan zien. Geen enkele. Dus ergens weet ik en anderen ook dat iedereen zichzelf bedriegt. Niet iemand anders. Dat is het gevolg.
Afscheid nemen van jezelf, van anderen, van gewoontes. Het is pijnlijk, het is hard en vooral het is nodig! Verandering is ontwikkeling. Behoudsgezind is achteruitgang. Het lijkt dat je eerst vooruitgang boekt maar later komt dan de echte rekening. De rekening van het gevoel. De rekening die echt telt in je leven. Niet die van belastingen, betalingen. Dat is de rekening van het denken. De rekening van het gevoel, van het leven. O, het kan zo fijn en tegelijkertijd ook zo pijn zijn. Wie kiest met het hart ipv beredeneert, kiest voor het leven, voor het gevoel. Wie kiest voor zekerheid, kiest voor het geld, kiest voor het denken, kiest voor de ondergang van zichzelf.
Afscheid nemen is pijnlijk en nodig!
Ontwikkeling is evenwicht creëeren terwijl je groeit!
Ontwikkeling is evenwicht creëeren terwijl je groeit! Wees dankbaar voor hetgeen je al allemaal bereikt hebt. Kijk niet om naar wat je niet bereikt hebt (verleden) en kijk ook niet naar voor naar wat je nog niet bereikt hebt (toekomst). Kijk naar wat je in het verleden bereikt hebt en kijk naar waar je je nu bevindt in het heden. Welke simpele stappen dien je nog te nemen in jezelf om naar buiten te treden. Alles zit in je, twijfel komt er als je je laat beïnvloeden door gedachten en normen van anderen. Weg ermee, creëer je eigen normen en waarden en leef je leven ipv geleefd te worden.
Ik ben zintuigencoach en prikkel de zintuigen terug om je opnieuw te helpen naar je doel. Dit op een wetenschappelijke en stapsgewijze manier. Jij bepaalt zelf de stappen uit de keuzes die ik probeer uit je te halen en je bewust probeer te maken. Stapsgewijs lukt dat proces.
SAMEN ONTWIKKELEN IN HET PROCES VOELEN - DENKEN - DOEN. SAMEN ONTWIKKELEN IN JE GROEI DOOR EVENWICHT TE KRIJGEN IN JE ZINTUIGENCENTRUM, DE INTERPRETATIE BINNENIN JE VAN DIE ZINTUIGEN EN HET HANDELEN NAAR BUITEN TOE VIA DE SPIEREN. STREVEN NAAR GEZONDHEID IS TOPSPORT, IN WELK BEROEP JE OOK VERTOEFT OF WELKE HOBBY JE OOK UITVOERT.
Kijk op dit moment voor meer info naar de website van het triggerpointteam gemaakt door Ken Claes: http://www.triggerpoint.be/joomla.
Binnenkort zal er ook een website verschijnen ivm het zintuigencentrum en de werking ervan. Opgedeeld in de groepen naar wie het bedoeld is: iedereen die met spanning in zijn leven te maken heeft, heeft er baat bij. Dit zowel in zijn persoonlijke ontwikkeling, zijn relatie, zijn hobby's, zijn sport, zijn werkcarrière.
Met vriendelijke en sportieve groeten
Kevin Vanbrabant
Ik ben zintuigencoach en prikkel de zintuigen terug om je opnieuw te helpen naar je doel. Dit op een wetenschappelijke en stapsgewijze manier. Jij bepaalt zelf de stappen uit de keuzes die ik probeer uit je te halen en je bewust probeer te maken. Stapsgewijs lukt dat proces.
SAMEN ONTWIKKELEN IN HET PROCES VOELEN - DENKEN - DOEN. SAMEN ONTWIKKELEN IN JE GROEI DOOR EVENWICHT TE KRIJGEN IN JE ZINTUIGENCENTRUM, DE INTERPRETATIE BINNENIN JE VAN DIE ZINTUIGEN EN HET HANDELEN NAAR BUITEN TOE VIA DE SPIEREN. STREVEN NAAR GEZONDHEID IS TOPSPORT, IN WELK BEROEP JE OOK VERTOEFT OF WELKE HOBBY JE OOK UITVOERT.
Kijk op dit moment voor meer info naar de website van het triggerpointteam gemaakt door Ken Claes: http://www.triggerpoint.be/joomla.
Binnenkort zal er ook een website verschijnen ivm het zintuigencentrum en de werking ervan. Opgedeeld in de groepen naar wie het bedoeld is: iedereen die met spanning in zijn leven te maken heeft, heeft er baat bij. Dit zowel in zijn persoonlijke ontwikkeling, zijn relatie, zijn hobby's, zijn sport, zijn werkcarrière.
Met vriendelijke en sportieve groeten
Kevin Vanbrabant
dinsdag 5 augustus 2008
Interessant gesprek
Vanmiddag een interessant gesprek gehad met iemand. Het idee om een eigen wielerploeg op te richten is tot stand gekomen. Zalig gevoel gaf dat. Vol passie en overgave wil ik eraan werken. Mijn droom van vroeger komt terug tot leven. De Tour de france winnen en ik weet dat het kan. Dat was ook het voorstel van de persoon in kwestie. Iemand zien de tour de france winnen is nog mooier als je er samen aan werkt. Het gevoel delen schitterend gewoon.
Er is me vandaag veel opgevallen tijdens het werken aan de eigen zaak. Ik heb een keuze gemaakt met mijn hart. Nu eraan voortwerken. Ik weet dat het gaat lukken.
Training en coaching geven, ja ik ben er een krak in. Ik ken niemand met meer kennis dan ikzelf. Ik voel, ik denk en ik doe. Ik heb altijd al nagedacht, enkel voelde het nooit zo aan. Nu voel ik het van wel, het gebeurde enkel onbewust. Ik wil mijn denken bewust maken en daar ben ik al een tijdje mee bezig.
Straks een planning met een atleet waar ik al een jaar mee naar de OS had toegewerkt. Niet geslaagd in de opdracht. De evaluatie heeft al laten zien, waar het misgelopen is. Straks rond de tafel zitten en er dieper op ingaan.
Tot blogs!
Er is me vandaag veel opgevallen tijdens het werken aan de eigen zaak. Ik heb een keuze gemaakt met mijn hart. Nu eraan voortwerken. Ik weet dat het gaat lukken.
Training en coaching geven, ja ik ben er een krak in. Ik ken niemand met meer kennis dan ikzelf. Ik voel, ik denk en ik doe. Ik heb altijd al nagedacht, enkel voelde het nooit zo aan. Nu voel ik het van wel, het gebeurde enkel onbewust. Ik wil mijn denken bewust maken en daar ben ik al een tijdje mee bezig.
Straks een planning met een atleet waar ik al een jaar mee naar de OS had toegewerkt. Niet geslaagd in de opdracht. De evaluatie heeft al laten zien, waar het misgelopen is. Straks rond de tafel zitten en er dieper op ingaan.
Tot blogs!
Spanning en loslaten
Kijk eens naar de gezichten van mensen. Kijk eens naar de gezichten van topsporters. Kijk eens naar het gezicht van dieren.
Er zit te veel spanning op, die op verschillende manieren losgelaten worden. Meestal op dezelfde manier, onbewust en door pijnstillende middelen. Gevolg is dat het reukorgaan, het evenwichtsorgaan en de rest aangetast worden: minder zicht, minder gehoor, minder reukvermogen, minder vingergevoel. Dit wordt doorgegeven aan het lichaam (ziek worden, vormen van bacteriën en virussen). De spanning loslaten is een kunst. Ervaring van een sportpsycholoog, mental coach, psychiater kunnen je hierbij helpen. Eveneens ademhalingsdocenten, ervaringen van mensen, atleten en hun coaches.
Ik wil hierbij mijn steun aanbieden als zintuigencoach. Ik weet zelf welke zintuigen bij mij minder ontwikkeld zijn en daarom wacht ik met mijn groei. Anderen compenseren dit door medicatie, alternatieve therapie, meer eten en drinken, meer geconcentreerd eten en drinken.
Mijn mening is dat je best eerst aan je ontwikkeling werkt en er je tijd voor neemt. Geduld opbrengen is helaas niet meer van deze tijd. Dus maak ik er tijd voor. Groei daarna met al de mogelijkheden die je hebt. Als je groeit zonder al je mogelijkheden te kennen, ben je niet goed bezig. Het gebeurt veel te veel in onze maatschappij. Uitbuiting van talenten. Talenten die nooit zullen gezien worden waarvan de mensen zeggen dat die het karakter niet hebben. GEEF ZE TIJD. GEEF ZE TIJD. GEEF ZE TIJD. GEEF JEZELF TIJD. GENIET EN KOM TERUG TOT JE SUBTIEL GEVOEL, HET DIEPE GEVOEL. LAAT HET DENKEN LOS, HOUDT HET GEVOEL VAST. LEEF BEWUST, LEEF EN GEEF. VERVOLGENS ONTVANG EN KRIJG JE.
SPANNING EN LOSLATEN.
DE ZINTUIGENCOACH GROET U!
Er zit te veel spanning op, die op verschillende manieren losgelaten worden. Meestal op dezelfde manier, onbewust en door pijnstillende middelen. Gevolg is dat het reukorgaan, het evenwichtsorgaan en de rest aangetast worden: minder zicht, minder gehoor, minder reukvermogen, minder vingergevoel. Dit wordt doorgegeven aan het lichaam (ziek worden, vormen van bacteriën en virussen). De spanning loslaten is een kunst. Ervaring van een sportpsycholoog, mental coach, psychiater kunnen je hierbij helpen. Eveneens ademhalingsdocenten, ervaringen van mensen, atleten en hun coaches.
Ik wil hierbij mijn steun aanbieden als zintuigencoach. Ik weet zelf welke zintuigen bij mij minder ontwikkeld zijn en daarom wacht ik met mijn groei. Anderen compenseren dit door medicatie, alternatieve therapie, meer eten en drinken, meer geconcentreerd eten en drinken.
Mijn mening is dat je best eerst aan je ontwikkeling werkt en er je tijd voor neemt. Geduld opbrengen is helaas niet meer van deze tijd. Dus maak ik er tijd voor. Groei daarna met al de mogelijkheden die je hebt. Als je groeit zonder al je mogelijkheden te kennen, ben je niet goed bezig. Het gebeurt veel te veel in onze maatschappij. Uitbuiting van talenten. Talenten die nooit zullen gezien worden waarvan de mensen zeggen dat die het karakter niet hebben. GEEF ZE TIJD. GEEF ZE TIJD. GEEF ZE TIJD. GEEF JEZELF TIJD. GENIET EN KOM TERUG TOT JE SUBTIEL GEVOEL, HET DIEPE GEVOEL. LAAT HET DENKEN LOS, HOUDT HET GEVOEL VAST. LEEF BEWUST, LEEF EN GEEF. VERVOLGENS ONTVANG EN KRIJG JE.
SPANNING EN LOSLATEN.
DE ZINTUIGENCOACH GROET U!
Beschermengel + loslaten
Gisteren was een bewogen dag. Veel gesproken en besproken, veel met mijn gevoel geanalyseerd.
Zondagavond lag er iets op mijn maag wat tot uiting kwam in de natuur (overspoeling van gevoelens die het huis binnenstroomden met kortsluiting tot gevolg).
Zo zat ik na enkele maanden bij mijn grootouders van mijn pa aan tafel toen ik hoorde hoeveel pillen dat ze namen. Ik viel achterover. Normaal zou ik ingegrepen hebben. Nu, het kan me geen bal meer schelen. Het is hun lichaam, zij nemen het in. Ik heb hen het nooit verplicht het op een andere manier te proberen. Er komen wel vragen naar alternatieven maar het doen, no way. Laat het vragen dan achterwege.
Ik heb dat ook soms. Op een andere manier dan. Ik weet hoe het beter kan en het is voor mij moeilijk om mijn veto te stellen. Ik ben een persoon die luistert, ziet en aftast. Het uiten van mijn persoonlijke mening en mijn plaats innemen in het geheel is niet zozeer mijn ding. Ik werk er wel aan. Dit is te zien in de praktijk. Zonder druk (die ik me onbewust zelf opleg in bijzijn van anderen) loop ik tijden om achterover te vallen. Op training 10"96 op 100m, 24" op 200m, 36" op 300m, 48" op 400m, 1'52" op 800m, 3'35" op 1500m, 8'45" op 3000m, 13'45" op 5000m, 1u op 18km, 1u27' op 30km. Supertijden op bepaalde afstanden, anderen waren op training niet het best wat ik in me had. Op wedstrijd daarentegen presteer ik soms 60% minder dan mijn kunnen. Ik laat me door veel te veel beïnvloeden. Wat doet de concurrentie, ik heb te veel respect voor anderen, hoe zal de wedstrijd verlopen, afwachtende houding aannemen tijdens de wedstrijd, mijn ademhaling blokkeren, enz. Gevolg: 12"50 op 100m, 27" op 200m, 41" op 300m, 56" op 400m, 2'09" op 800m, 4'27" op 1500m, 9' op 3000m, 16'08" op 5000m, 32' op 10km, 16,8km op 1u.
Mentaal is er nog veel vooruitgang mogelijk. Het denken, het is niet mijn sterkste punt geweest. Het mag en zal er wel van komen. Ik breng het in kaart. Beter gezegd dat heb ik gisterenavond gedaan na een rustige training.
Het bolde. Onderweg wel een klein poesje op het midden van de weg zien liggen (het bloed lag uitgedroogd neer op het wegdek, nog zo jong en al overreden). Daarnaast kwam ik iemand tegen die een tuimeling met de fiets had gemaakt nadat hij moest uitwijken voor 2 jonge gasten met de auto. Hij was terecht gekomen op zijn kaak en handen. Het zag er lelijk uit, de 2 jonge gasten hadden vluchtmisdrijf gepleegd (al dan niet bewust).
Om terug te komen op het in kaart brengen van mijn groeiproces in de ontwikkeling. Ik dien me los te maken van gebeurtenissen en mensen. Het zeggen en voordoen is al genoeg. Daarna rest mij enkel nog af te wachten en toe te kijken om te kijken of de boodschap aangenomen en uitgevoerd wordt om verandering te bewerkstelligen. Ik ben geen beschermengel en toch stel ik me zo op. Het vergt te veel energie. IK dien volledig het verleden los te laten. Wel degelijk alles, want het verleden houdt me tegen.
Familie, illusionele dromen, personen, verdorven kennis beïnvloed door het commerciële dat "professioneel" in kaart gebracht wordt. Een visie waarin ik me kan vinden is die van BASIS van Paul VDB op zijn blog. Het handelt over toediening en inname van medicatie. Het is overgemedicaliseerd. Wie meer erover wil lezen: lees de blog van PVDB.
Twijfel steekt de kop op. Wie luistert er nog? Ik ben op zoek naar gelijkgezinden en die vind ik spijtig genoeg niet achter de pc, ook niet als ik alleen ga trainen al lopende, fietsend en zeker niet zwemmend. Ik dien actie te ondernemen in de buitenwereld. Mijn persoonlijke mening naar buiten brengen en ze staven door er mijn ruimte mee in te nemen.
Eerstgeplande taakgerichte training op wedstrijd is voor mij morgen al gepland. Het bolt weer. Rustig opbouwen. Ik zal het rustig doen en anders ga ik eens dieper op training om te zien wat het geeft.
Tot blogs
Zondagavond lag er iets op mijn maag wat tot uiting kwam in de natuur (overspoeling van gevoelens die het huis binnenstroomden met kortsluiting tot gevolg).
Zo zat ik na enkele maanden bij mijn grootouders van mijn pa aan tafel toen ik hoorde hoeveel pillen dat ze namen. Ik viel achterover. Normaal zou ik ingegrepen hebben. Nu, het kan me geen bal meer schelen. Het is hun lichaam, zij nemen het in. Ik heb hen het nooit verplicht het op een andere manier te proberen. Er komen wel vragen naar alternatieven maar het doen, no way. Laat het vragen dan achterwege.
Ik heb dat ook soms. Op een andere manier dan. Ik weet hoe het beter kan en het is voor mij moeilijk om mijn veto te stellen. Ik ben een persoon die luistert, ziet en aftast. Het uiten van mijn persoonlijke mening en mijn plaats innemen in het geheel is niet zozeer mijn ding. Ik werk er wel aan. Dit is te zien in de praktijk. Zonder druk (die ik me onbewust zelf opleg in bijzijn van anderen) loop ik tijden om achterover te vallen. Op training 10"96 op 100m, 24" op 200m, 36" op 300m, 48" op 400m, 1'52" op 800m, 3'35" op 1500m, 8'45" op 3000m, 13'45" op 5000m, 1u op 18km, 1u27' op 30km. Supertijden op bepaalde afstanden, anderen waren op training niet het best wat ik in me had. Op wedstrijd daarentegen presteer ik soms 60% minder dan mijn kunnen. Ik laat me door veel te veel beïnvloeden. Wat doet de concurrentie, ik heb te veel respect voor anderen, hoe zal de wedstrijd verlopen, afwachtende houding aannemen tijdens de wedstrijd, mijn ademhaling blokkeren, enz. Gevolg: 12"50 op 100m, 27" op 200m, 41" op 300m, 56" op 400m, 2'09" op 800m, 4'27" op 1500m, 9' op 3000m, 16'08" op 5000m, 32' op 10km, 16,8km op 1u.
Mentaal is er nog veel vooruitgang mogelijk. Het denken, het is niet mijn sterkste punt geweest. Het mag en zal er wel van komen. Ik breng het in kaart. Beter gezegd dat heb ik gisterenavond gedaan na een rustige training.
Het bolde. Onderweg wel een klein poesje op het midden van de weg zien liggen (het bloed lag uitgedroogd neer op het wegdek, nog zo jong en al overreden). Daarnaast kwam ik iemand tegen die een tuimeling met de fiets had gemaakt nadat hij moest uitwijken voor 2 jonge gasten met de auto. Hij was terecht gekomen op zijn kaak en handen. Het zag er lelijk uit, de 2 jonge gasten hadden vluchtmisdrijf gepleegd (al dan niet bewust).
Om terug te komen op het in kaart brengen van mijn groeiproces in de ontwikkeling. Ik dien me los te maken van gebeurtenissen en mensen. Het zeggen en voordoen is al genoeg. Daarna rest mij enkel nog af te wachten en toe te kijken om te kijken of de boodschap aangenomen en uitgevoerd wordt om verandering te bewerkstelligen. Ik ben geen beschermengel en toch stel ik me zo op. Het vergt te veel energie. IK dien volledig het verleden los te laten. Wel degelijk alles, want het verleden houdt me tegen.
Familie, illusionele dromen, personen, verdorven kennis beïnvloed door het commerciële dat "professioneel" in kaart gebracht wordt. Een visie waarin ik me kan vinden is die van BASIS van Paul VDB op zijn blog. Het handelt over toediening en inname van medicatie. Het is overgemedicaliseerd. Wie meer erover wil lezen: lees de blog van PVDB.
Twijfel steekt de kop op. Wie luistert er nog? Ik ben op zoek naar gelijkgezinden en die vind ik spijtig genoeg niet achter de pc, ook niet als ik alleen ga trainen al lopende, fietsend en zeker niet zwemmend. Ik dien actie te ondernemen in de buitenwereld. Mijn persoonlijke mening naar buiten brengen en ze staven door er mijn ruimte mee in te nemen.
Eerstgeplande taakgerichte training op wedstrijd is voor mij morgen al gepland. Het bolt weer. Rustig opbouwen. Ik zal het rustig doen en anders ga ik eens dieper op training om te zien wat het geeft.
Tot blogs
maandag 4 augustus 2008
Tekens van verandering
Gisterennacht gebeurden er veel dingen in en rondom me. Ik voel welke mensen met me mee willen. Geen, op dit moment. Ik heb alles toch al alleen gedaan, ik heb niemand nodig en ik wil wel delen.
Hulp geboden aan verschillende mensen. Misschien nemen zij het zo niet op, alhoewel ze het wel appreciëren met hun denken (ik gaf hen weer aandacht, zij gaven mijn gevoel geen aandacht, dus zal ik het zelf moeten doen).
Het dak van het huis boven de keuken liet het afweten. De hevige stortbui kwam ons huis binnen en er trad op de kooptoe kortsluiting op. Als dat nog niet genoeg was, zei mijn vader me dat mijn lichtje van de olie aansprong toen hij gisterenavond nog langs wasgekomen omdat de ruitenwissers van hem niet meer functioneerden.
Vandaag toch de elektriciteit in gang gekregen nadat mijn broer en ik het dak onderhanden hadden genomen en een nieuwigheidje aangebracht hebben om de volgende stortbui geen problemen meer te hebben. Ik wil dat het terug stortregent om te kijken of het geholpen heeft. Ook omwille van het feit dat er nog een tweede laag javel op het dak gedaan is om het mos er volledig af te krijgen na een 2-tal uur eraan geschrobd te hebben. Van trainen is er vandaag nog niks van in huis gekomen. Misschien voor het slapen gaan.
Ik heb enkele contacten gelegd voor de verdere uitbouw van mijn zaak en gesolliciteerd voor alweer ander werk.
Daarbij heb ik een heel nieuw trainingsconcept ontwikkeld om doelen te bereiken, te evalueren en bij te sturen waar nodig. Dit via het proces voelen - denken - doen met de basis als zintuigenwerking. Prachtig in kaart gebracht van de overvloeiing van voelen - denken - doen. Er zit structuur in en het kan nog beter.
Ook de inrichting van het huis begint waarde te krijgen. Nog rommel van familieleden (alleszins voor mij toch, want ze missen het blijkbaar niet als je het zo lang laat liggen) houdt de echte verandering tegen.
Wie geïnteresseerd is in de nieuwe trainingsmethode kan eens een glimpje opnemen op volgende site: http://www.triggerpoint.be/joomla. Basisstructuur van hoe het lichaam in elkaar steekt en gelinkt aan deze blog. Binnenkort volgt er nog een link naar het zintuigencentrum. Het centrum van het leven van de zintuigen die de signalen opvangen en de interpretatie mogelijk laten maken via de hersenen en de spieren.
Genoeg "geluld".
Tot blogs
Hulp geboden aan verschillende mensen. Misschien nemen zij het zo niet op, alhoewel ze het wel appreciëren met hun denken (ik gaf hen weer aandacht, zij gaven mijn gevoel geen aandacht, dus zal ik het zelf moeten doen).
Het dak van het huis boven de keuken liet het afweten. De hevige stortbui kwam ons huis binnen en er trad op de kooptoe kortsluiting op. Als dat nog niet genoeg was, zei mijn vader me dat mijn lichtje van de olie aansprong toen hij gisterenavond nog langs wasgekomen omdat de ruitenwissers van hem niet meer functioneerden.
Vandaag toch de elektriciteit in gang gekregen nadat mijn broer en ik het dak onderhanden hadden genomen en een nieuwigheidje aangebracht hebben om de volgende stortbui geen problemen meer te hebben. Ik wil dat het terug stortregent om te kijken of het geholpen heeft. Ook omwille van het feit dat er nog een tweede laag javel op het dak gedaan is om het mos er volledig af te krijgen na een 2-tal uur eraan geschrobd te hebben. Van trainen is er vandaag nog niks van in huis gekomen. Misschien voor het slapen gaan.
Ik heb enkele contacten gelegd voor de verdere uitbouw van mijn zaak en gesolliciteerd voor alweer ander werk.
Daarbij heb ik een heel nieuw trainingsconcept ontwikkeld om doelen te bereiken, te evalueren en bij te sturen waar nodig. Dit via het proces voelen - denken - doen met de basis als zintuigenwerking. Prachtig in kaart gebracht van de overvloeiing van voelen - denken - doen. Er zit structuur in en het kan nog beter.
Ook de inrichting van het huis begint waarde te krijgen. Nog rommel van familieleden (alleszins voor mij toch, want ze missen het blijkbaar niet als je het zo lang laat liggen) houdt de echte verandering tegen.
Wie geïnteresseerd is in de nieuwe trainingsmethode kan eens een glimpje opnemen op volgende site: http://www.triggerpoint.be/joomla. Basisstructuur van hoe het lichaam in elkaar steekt en gelinkt aan deze blog. Binnenkort volgt er nog een link naar het zintuigencentrum. Het centrum van het leven van de zintuigen die de signalen opvangen en de interpretatie mogelijk laten maken via de hersenen en de spieren.
Genoeg "geluld".
Tot blogs
zondag 3 augustus 2008
Energie, blokkage, wind, inzicht, voelen, denken, doen, loslaten
Gisteren naar Tienen vertrokken met als doel KC helpen een even snelle 100m te lopen als op training. Donderdag ging uitstekend. Bij de opwarming vond ik het ook goed zitten.
De wedstrijd zelf was een schim van de opwarming en zeker van donderdag. 2" trager op wedstrijd, de spanning is nu toch al enkele keren te veel nadrukkelijk aanwezig. Juist alsof met tegenzin wordt gelopen in bijzijn van anderen. De reden: alleen trainen is ook alleen achter blijven?
De start was een ramp. De uitvoering was nochtans hetzelfde als op training en toen was het vliegen. Achteraf weten we nu de echte oorzaak: het is psychofysisch. Niet de techniek. Ook al wijzen anderen me daar zo fel op. Ik voel het zo niet aan. We hebben een heel jaar op techniek getraind en wie een beetje ervaring heeft, weet dat bij overmatige spanning verkramping optreedt en dan stelt je techniek niets meer voor. Na de 40m kwam hij op gang. Maar dan is de wedstrijd al lang over. Bij een 100m moet je vanaf het begin in de wedstrijd zitten anders is het al gedaan voor dat de wedstrijd begonnen is. Dit is nochtans een zeer wijze les geweest (voor mij als trainer en voor hem als atleet). Nu het beginnen toe te passen op wedstrijd en de evaluatie ook effectief opnemen in de praktijk.
Ik wilde kijken hoe het bij mijn conditie zat na 2 weken niet meer gelopen te hebben. Ik schreef me in voor de 3000m. Daarin ging Willem Vanhoof voor een nieuw persoonlijk record. De wind en de regen (blokkage) zorgden voor een mindere tijd die vooropgesteld werd. Niettegenstaande nog altijd een tijd om over te pronken. Zeker in die omstandigheden. 8'01"99. Meer info terug te vinden op http://www.roba-atletiek.be
Mijn doel was genieten en de wedstrijd als training uitlopen zonder rekening te houden met andere dingen. Het is me niet volledig gelukt. In het begin liep ik nog ontspannen maar ik kon het tempo niet volhouden. De spanning in me was veel te groot en ik vergat dat ik 2 weken geleden verlamd ben geweest. Het was al een wonder dat ik terug kon lopen tegen 20km/u in het begin. Daarna kreeg ik mijn verwachte klop, zoals vroeger. Niets meer getraind, onzeker, geen doel vooropgesteld buiten genieten (daar heb ik het altijd al moeilijk mee gehad). Ik kwam binnen in een tijd van 10'16". 1'30" trager als op training en 1' trager als in Herentals gelopen in juli. De wind speelde parten en het is tijd om me te herbronnen.
Wie zegt dat hij in november al toe was aan rust en doordoet tot eind juli is niet goed bezig. Ik ben op. Ik wil me niet meer bewijzen voor anderen. Ofwel aanvaarden ze me ofwel niet. Ik leg me erbij neer. Geen gevecht meer. Het is tijd om te bezinnen, om een duidelijk plan op te stellen en het uit te voeren. Zowel voor mezelf, atleten als voor mijn zaak en in mijn relatie.
Ik deed veel te veel bijzaken. Ik nam geen tijd meer voor mezelf. Terug tijd nemen voor mezelf wordt het volgende doel.
De eerstvolgende wedstrijd is gepland in september of oktober (toch een wedstrijd met wedstrijddoel). Het kan zijn dat ik nog een wedstrijd meeloop als training (zoals gisteren en met als doel me terug te amuseren, te genieten).
De conditie op zich zit goed: ochtendpols schommelt nog altijd rond de 40. Gewicht 60kg, lengte 1m78. Ik voel het ook tijdens het bergop fietsen: dat gaat nog altijd gezwind en velen hijgen zich kapot in mijn wiel. Op het vlakke is het andere koek (andere houding, er is dus een andere reden voor die verlamming geweest en ik ben er op gekomen zonder hulp). Ik wil hulp beginnen aanvaarden, want daar heb ik het moeilijk mee. Hulp van mensen die ook willen voelen en zich niet enkel op prestaties focussen. Mensen die zich eerst goed in hun vel willen voelen alvorens te presteren zonder zichzelf kwijt te geraken: streven naar gezondheid is topsport = totale topsport.
Tot blogs
De wedstrijd zelf was een schim van de opwarming en zeker van donderdag. 2" trager op wedstrijd, de spanning is nu toch al enkele keren te veel nadrukkelijk aanwezig. Juist alsof met tegenzin wordt gelopen in bijzijn van anderen. De reden: alleen trainen is ook alleen achter blijven?
De start was een ramp. De uitvoering was nochtans hetzelfde als op training en toen was het vliegen. Achteraf weten we nu de echte oorzaak: het is psychofysisch. Niet de techniek. Ook al wijzen anderen me daar zo fel op. Ik voel het zo niet aan. We hebben een heel jaar op techniek getraind en wie een beetje ervaring heeft, weet dat bij overmatige spanning verkramping optreedt en dan stelt je techniek niets meer voor. Na de 40m kwam hij op gang. Maar dan is de wedstrijd al lang over. Bij een 100m moet je vanaf het begin in de wedstrijd zitten anders is het al gedaan voor dat de wedstrijd begonnen is. Dit is nochtans een zeer wijze les geweest (voor mij als trainer en voor hem als atleet). Nu het beginnen toe te passen op wedstrijd en de evaluatie ook effectief opnemen in de praktijk.
Ik wilde kijken hoe het bij mijn conditie zat na 2 weken niet meer gelopen te hebben. Ik schreef me in voor de 3000m. Daarin ging Willem Vanhoof voor een nieuw persoonlijk record. De wind en de regen (blokkage) zorgden voor een mindere tijd die vooropgesteld werd. Niettegenstaande nog altijd een tijd om over te pronken. Zeker in die omstandigheden. 8'01"99. Meer info terug te vinden op http://www.roba-atletiek.be
Mijn doel was genieten en de wedstrijd als training uitlopen zonder rekening te houden met andere dingen. Het is me niet volledig gelukt. In het begin liep ik nog ontspannen maar ik kon het tempo niet volhouden. De spanning in me was veel te groot en ik vergat dat ik 2 weken geleden verlamd ben geweest. Het was al een wonder dat ik terug kon lopen tegen 20km/u in het begin. Daarna kreeg ik mijn verwachte klop, zoals vroeger. Niets meer getraind, onzeker, geen doel vooropgesteld buiten genieten (daar heb ik het altijd al moeilijk mee gehad). Ik kwam binnen in een tijd van 10'16". 1'30" trager als op training en 1' trager als in Herentals gelopen in juli. De wind speelde parten en het is tijd om me te herbronnen.
Wie zegt dat hij in november al toe was aan rust en doordoet tot eind juli is niet goed bezig. Ik ben op. Ik wil me niet meer bewijzen voor anderen. Ofwel aanvaarden ze me ofwel niet. Ik leg me erbij neer. Geen gevecht meer. Het is tijd om te bezinnen, om een duidelijk plan op te stellen en het uit te voeren. Zowel voor mezelf, atleten als voor mijn zaak en in mijn relatie.
Ik deed veel te veel bijzaken. Ik nam geen tijd meer voor mezelf. Terug tijd nemen voor mezelf wordt het volgende doel.
De eerstvolgende wedstrijd is gepland in september of oktober (toch een wedstrijd met wedstrijddoel). Het kan zijn dat ik nog een wedstrijd meeloop als training (zoals gisteren en met als doel me terug te amuseren, te genieten).
De conditie op zich zit goed: ochtendpols schommelt nog altijd rond de 40. Gewicht 60kg, lengte 1m78. Ik voel het ook tijdens het bergop fietsen: dat gaat nog altijd gezwind en velen hijgen zich kapot in mijn wiel. Op het vlakke is het andere koek (andere houding, er is dus een andere reden voor die verlamming geweest en ik ben er op gekomen zonder hulp). Ik wil hulp beginnen aanvaarden, want daar heb ik het moeilijk mee. Hulp van mensen die ook willen voelen en zich niet enkel op prestaties focussen. Mensen die zich eerst goed in hun vel willen voelen alvorens te presteren zonder zichzelf kwijt te geraken: streven naar gezondheid is topsport = totale topsport.
Tot blogs
zaterdag 2 augustus 2008
Ontspannen
Ik ben ontspannen. Gisteren ging alles goed. Schitterend gewoon. Ik voel me weer optimaal en ontspannen tegelijk. Geen stress, geen druk. Heerlijk. Ik wil dat gevoel behouden, niet meer uit balans laten brengen door denkers of mensen die niet willen zien wat mijn intenties zijn om hen te helpen en onbewust de strijd met me aanbinden.
Huisinrichtingen, nog één kat te voeden, andere doelen, nieuwe vooruitzichten, nieuwe inzichten, nieuwe kennissen, totale verandering en ik voel me er goed bij!
Op naar Tienen!
Huisinrichtingen, nog één kat te voeden, andere doelen, nieuwe vooruitzichten, nieuwe inzichten, nieuwe kennissen, totale verandering en ik voel me er goed bij!
Op naar Tienen!
donderdag 31 juli 2008
Eerste training gegeven na 19 juli
Het ging goed op training vandaag. Niet bij mij want ik heb niet getraind. Wel bij KC. Ik voel normaal een briesje als hij voorbijkomt. Nu een felle wind.
Zaterdag zak ik af naar Tienen voor de clubwedstrijd van ROBA. Meedoen? Ik denk het niet. Zeker kijken naar KC. Tenzij ik morgen op vakantie trek.
Nog andere mogelijkheden zijn in het verschiet.
Tot blogs
Zaterdag zak ik af naar Tienen voor de clubwedstrijd van ROBA. Meedoen? Ik denk het niet. Zeker kijken naar KC. Tenzij ik morgen op vakantie trek.
Nog andere mogelijkheden zijn in het verschiet.
Tot blogs
woensdag 30 juli 2008
Aartselaar - de doorbraak?
Op 19 juli trok ik naar Aartselaar voor een geweldige stunt voor anderen die dit nu lezen. Voor mezelf had ik het al gelopen op training op 1 seconde na en zonder pijn. 1500m in 3'34". Ik was niet gerecupereerd van de voorbije maanden en zeker niet van de spikes die de week ervoor in mijn scheenbeen en knie geplant werden. Toch vertrok ik met goede moed naar Aartselaar.
Samen met een andere atleet op de 100m gingen we voor de OS-limiet. Niet-professioneel? Laat me niet lachen. Constant focusten we ons daarop. Te fel, bleek achteraf. De spanning op het moment zelf was te groot en daardoor geraakten we de voeling kwijt met hetgeen we getraind hadden. Spijtig? Neen, een goed leerproces voor de toekomst op welk gebied dan ook.
Voor de wedstrijd voelde ik me na de opwarming niet opperbest. In Gent voelde ik dat ik kon vliegen. In Aartselaar helemaal niet. Ik wilde eerst vertrekken en vanaf dan een vrijgeleide hebben en vliegen. Voor de start kreeg ik ineens een adrenalinestoot en hup ik was eerste weg. Het ging vooruit, ik vloog en het kostte geen inspanning. Na 400m 58" en het tempo ging de lucht in. Tot ik ergens na 650m een enorme scheut kreeg in mijn rechterhamstrings voorafgegaan door een verkramping in mijn rechterrug. Ik voelde niets meer en moest door een helse pijn heenlopen. Het ging niet meer. Ik ging neer want kon niet meer steunen op mijn rechterbeen. Het werd lam, mijn rug ook. Ik verstijfde volledig aan de rechterkant en wist niet goed wat er gebeurde. Opeens voelde ik waar het vandaan kwam. Na een massage op de plek, uitgevoerd door iemand anders, kreeg ik terug voeling met mijn been en rug. De verlamming was weg en ik kon terug wandelen, zelfs lichtjes lopen maar wel met een enorme pijn. Het had erin gezeten want ik ging na 800m doorkomen in 1'56". Conditioneel was ik optimaal en dan ging ik de laatste ronde mijn snelle 400m kunnen lopen om juist rond 3'34" binnen te komen. Dromen? Op training liep ik het in 3'35". De donderdag voor Aartselaar nog in 3'54" zonder pijn om te zien of mijn knie en scheenbeen al terug optimaal konden functioneren.
Nu is het al een 10-tal dagen geleden dat ik nog getraind heb. Wel elke dag bijna 20' fietsen en 1x 15' lopen en 1 duurtraining van 4u op de fiets. Maar dat is niet trainen, dat is ontspannen. Het lichaam is nog altijd niet hersteld. Bepaalde dingen kon ik niet doen na zaterdag. Raar en nu lukken sommige dingen nog niet. Het gaat wel al veel beter. De duurtraining op de fiets kon tegen 26km/u op een klein verzet (42*22).
Ondertussen is mijn tweede kat overleden en is er een grondige huisinrichting gebeurd. Nu nog buiten dingen veranderen en stilaan terug de draad voor het trainen oppakken. De vraag is of het niet te vroeg is. Ik heb er het raden naar. Ik heb mezelf nog niet gecontroleerd en heb me ook nog niet laten controleren. Morgen mezelf eens controleren en dan een eerste keer trainen. Normaal stond er nu zaterdag een wedstrijd gepland. Ga ik die lopen, ik denk het niet.
Geen doorbraak voor mij en ook niet voor KC. Wel zijn beste tijd van het seizoen maar nog ruimschoots beneden zijn kennen. We trainen procesgericht en de laatste tijd was het resultaatgericht. Daar is het voor mij alleszins verkeerd gegaan. Ik had geen voeling meer met mezelf en was meer gericht op de tijd dan naar mijn lichaam te luisteren op training. Ja dan doe je dat ook op wedstrijd en krijg je zoiets voor. Simpel, je bent nu éénmaal een persoon als geheel en niet enkel je denken en daaraan alles onderwerpen en uitgaan van cijfers. Dan beschouw je jezelf als robot en ben je jezelf aan het wegcijferen: geen zelfwaardering meer!
Op naar de volgende uitdaging. Welke wordt het? Want even heb ik noodzaak aan een langere rustperiode.
Groeten
Samen met een andere atleet op de 100m gingen we voor de OS-limiet. Niet-professioneel? Laat me niet lachen. Constant focusten we ons daarop. Te fel, bleek achteraf. De spanning op het moment zelf was te groot en daardoor geraakten we de voeling kwijt met hetgeen we getraind hadden. Spijtig? Neen, een goed leerproces voor de toekomst op welk gebied dan ook.
Voor de wedstrijd voelde ik me na de opwarming niet opperbest. In Gent voelde ik dat ik kon vliegen. In Aartselaar helemaal niet. Ik wilde eerst vertrekken en vanaf dan een vrijgeleide hebben en vliegen. Voor de start kreeg ik ineens een adrenalinestoot en hup ik was eerste weg. Het ging vooruit, ik vloog en het kostte geen inspanning. Na 400m 58" en het tempo ging de lucht in. Tot ik ergens na 650m een enorme scheut kreeg in mijn rechterhamstrings voorafgegaan door een verkramping in mijn rechterrug. Ik voelde niets meer en moest door een helse pijn heenlopen. Het ging niet meer. Ik ging neer want kon niet meer steunen op mijn rechterbeen. Het werd lam, mijn rug ook. Ik verstijfde volledig aan de rechterkant en wist niet goed wat er gebeurde. Opeens voelde ik waar het vandaan kwam. Na een massage op de plek, uitgevoerd door iemand anders, kreeg ik terug voeling met mijn been en rug. De verlamming was weg en ik kon terug wandelen, zelfs lichtjes lopen maar wel met een enorme pijn. Het had erin gezeten want ik ging na 800m doorkomen in 1'56". Conditioneel was ik optimaal en dan ging ik de laatste ronde mijn snelle 400m kunnen lopen om juist rond 3'34" binnen te komen. Dromen? Op training liep ik het in 3'35". De donderdag voor Aartselaar nog in 3'54" zonder pijn om te zien of mijn knie en scheenbeen al terug optimaal konden functioneren.
Nu is het al een 10-tal dagen geleden dat ik nog getraind heb. Wel elke dag bijna 20' fietsen en 1x 15' lopen en 1 duurtraining van 4u op de fiets. Maar dat is niet trainen, dat is ontspannen. Het lichaam is nog altijd niet hersteld. Bepaalde dingen kon ik niet doen na zaterdag. Raar en nu lukken sommige dingen nog niet. Het gaat wel al veel beter. De duurtraining op de fiets kon tegen 26km/u op een klein verzet (42*22).
Ondertussen is mijn tweede kat overleden en is er een grondige huisinrichting gebeurd. Nu nog buiten dingen veranderen en stilaan terug de draad voor het trainen oppakken. De vraag is of het niet te vroeg is. Ik heb er het raden naar. Ik heb mezelf nog niet gecontroleerd en heb me ook nog niet laten controleren. Morgen mezelf eens controleren en dan een eerste keer trainen. Normaal stond er nu zaterdag een wedstrijd gepland. Ga ik die lopen, ik denk het niet.
Geen doorbraak voor mij en ook niet voor KC. Wel zijn beste tijd van het seizoen maar nog ruimschoots beneden zijn kennen. We trainen procesgericht en de laatste tijd was het resultaatgericht. Daar is het voor mij alleszins verkeerd gegaan. Ik had geen voeling meer met mezelf en was meer gericht op de tijd dan naar mijn lichaam te luisteren op training. Ja dan doe je dat ook op wedstrijd en krijg je zoiets voor. Simpel, je bent nu éénmaal een persoon als geheel en niet enkel je denken en daaraan alles onderwerpen en uitgaan van cijfers. Dan beschouw je jezelf als robot en ben je jezelf aan het wegcijferen: geen zelfwaardering meer!
Op naar de volgende uitdaging. Welke wordt het? Want even heb ik noodzaak aan een langere rustperiode.
Groeten
maandag 14 juli 2008
Frustraties alom
Gisteren naar Gent getrokken om daar een 1500m te lopen. Het doel was ...
Bij de opwarming 20' rustig losgelopen en stelselmatig tempo opgebouwd tot 20km/u. Dan nog 6x100m in 14" reactief lopen met 100m reactief joggen tussenin. Ik vloog. Recuperatie was schitterend en dan rustig toeleven naar de wedstrijd.
De wedstrijd zelf was één catastrofe. Bij de start liep het al mis. Het doel was om als eerste te vertrekken en die positie niet meer af te staan. Ik was als 5de weg en voelde dat het tempo te laag was. Ik probeerde op te schuiven en kreeg 2 tikken uitgedeeld tegen mijn schouders. Daar kon ik nog mee leven en schoof op naar plaats 4. De 3 voor mij versperden de weg om de kop te nemen. Ik wilde buitenom en ineens kwam er al iemand over mij. Via een klein gaatje probeerde ik op de 2de plaats te komen. Ik voelde iets tegen mijn been steken en ik voelde een enorme pijnscheut. Na 70m gebeurde dit. Het was een brandende steek die pijn uitstraalde naar mijn rug na enkele seconden. Soit, ik zat op positie 1 in 16" na 100m. De pijn werd met de seconde erger. Na 300m kwam ik door in 48". Na 400m in 1'. De schokken in de rug werden ondraaglijk doordat ik niet meer kon afzetten. Ik stapte als eerste uit de race na 500m in 1'.?". Teleurgesteld. Zeker hoe ik me voelde. Ik was in mijn ritme aan het komen en zat bijlange nog niet aan mijn top. Het boterde daarvoor te gemakkelijk. Bij het uitstappen was ik enorm gefrustreerd en konden vloeken en uitschreeuwingen van frustratie niet achterwege blijven. Er lag een aquariusflesje en ik wou daar tegen stampen. Ik heb me toch in bedwang kunnen houden. Haalde een paar keer diep adem en kon me erover zetten. Een eindtijd van 3'45" zat er in. Het voelde niet meer zo aan als 8 jaar geleden dat ik mijn klop zou krijgen en ik zou stilvallen. Ik keek naar mijn rechterknie en die was bebloed met de afdruk van, jawel, 4 spikes. Er zijn foto's van genomen. Pas na een half uur werd ik ook gewaar dat mijn linkerscheenbeen ook getatoëerd was. Had iemand dit gezien van de toeschouwers? Tuurlijk niet. Enkel sensatie zien ze. Het was gemakkelijk om weer te zeggen, ja de Kevin, dat zijn we gewoon van hem. Maar verder kijken dan hun neus lang is, no way. Ach, wat wil ik me er nog druk om maken. De wereld zit nu zo in elkaar dat prestatie het enige is wat telt, hoe je dat ook bereikt. Zolang je maar niet de stommerik uithangt en je laat betrappen op doping omdat je je sociale relaties niet goed uitgebouwd hebt. Bewustwording en kijken in eigen boezem, als dat topsporters nu eens beginnen te doen en ook degenen die het willen worden. Dan en alleen dan zal er verandering komen en zal talent het halen van gefaked talent.
Een herkansing van de wedstrijd wil ik. Enkel was het niet gestaafd om een klacht in te dienen. ik hoor nu al mensen lachen. Maar als dit al getolereerd kan worden (bewust of onbewust uitvoeren van het naar achter stampen van spikes) ja dan begrijp ik dat er soms porren uitgedeeld worden die de ademhaling afsnijden. Of dat Tom Steels zijn bidon gebruikt om zijn frustraties af te reageren in de Ronde van Frankrijk of dat Zinedine Zidane zijn kopstoot uitvoert tegen Matterazzi. Allemaal menselijke reacties die dan wel afgespiegeld worden als onaanvaardbaar. Naar de oorsprong van de reactie wordt al niet meer naar gekeken. Wel dat het uit de hand gelopen is en dat er opgetreden moet worden om het niet volledig uit de hand te laten lopen. ZIELIG, ons rechtvaardig systeem. Te traag voor het voelen, het denken. Een denker heeft pas veel later iets door dan een voeler. Om zich te verantwoorden heeft hij een geweldige woordenschat aangelegd en gebruikt hij die tegen personen die op hun gevoel leven. Waardoor die zich niet kunnen verdedigen en over gaan tot fysieke actie. Waar een denker alweer een antwoord op heeft: dat is primitief, dat is niet sociaal aanvaardbaar, dat is tegen het verdrag van de rechten van de mens, blablabla.
It's lonely at the top, my top. Streven naar gezondheid is topsport, streven naar topsport is ontkenning van jezelf. Als ik door was gelopen met de pijn, ontkende ik mezelf. Een denker zegt dan, ach je hebt geen karakter. Maar die denker weet niet wat het aanvreet in het lichaam. Soit, tegen de leeftijd van 60 jaar krijgt hij de rekening gepresenteerd door nooit te voelen naar zijn beste vriend = de pijn en hem te beschouwen als vijand en hem uit te schakelen door meer te eten, medicatie, te zitten en minder of niets meer te bewegen. Wie weet wat nog allemaal.
Mijn frustraties zijn eruit. Enkel is er nu voor mij nog altijd niets veranderd en zal ik weer weerstand ondervinden in het denken bij mensen die dit bericht lezen en niet verder kijken dan hun neus lang is.
Tot blogs
Bij de opwarming 20' rustig losgelopen en stelselmatig tempo opgebouwd tot 20km/u. Dan nog 6x100m in 14" reactief lopen met 100m reactief joggen tussenin. Ik vloog. Recuperatie was schitterend en dan rustig toeleven naar de wedstrijd.
De wedstrijd zelf was één catastrofe. Bij de start liep het al mis. Het doel was om als eerste te vertrekken en die positie niet meer af te staan. Ik was als 5de weg en voelde dat het tempo te laag was. Ik probeerde op te schuiven en kreeg 2 tikken uitgedeeld tegen mijn schouders. Daar kon ik nog mee leven en schoof op naar plaats 4. De 3 voor mij versperden de weg om de kop te nemen. Ik wilde buitenom en ineens kwam er al iemand over mij. Via een klein gaatje probeerde ik op de 2de plaats te komen. Ik voelde iets tegen mijn been steken en ik voelde een enorme pijnscheut. Na 70m gebeurde dit. Het was een brandende steek die pijn uitstraalde naar mijn rug na enkele seconden. Soit, ik zat op positie 1 in 16" na 100m. De pijn werd met de seconde erger. Na 300m kwam ik door in 48". Na 400m in 1'. De schokken in de rug werden ondraaglijk doordat ik niet meer kon afzetten. Ik stapte als eerste uit de race na 500m in 1'.?". Teleurgesteld. Zeker hoe ik me voelde. Ik was in mijn ritme aan het komen en zat bijlange nog niet aan mijn top. Het boterde daarvoor te gemakkelijk. Bij het uitstappen was ik enorm gefrustreerd en konden vloeken en uitschreeuwingen van frustratie niet achterwege blijven. Er lag een aquariusflesje en ik wou daar tegen stampen. Ik heb me toch in bedwang kunnen houden. Haalde een paar keer diep adem en kon me erover zetten. Een eindtijd van 3'45" zat er in. Het voelde niet meer zo aan als 8 jaar geleden dat ik mijn klop zou krijgen en ik zou stilvallen. Ik keek naar mijn rechterknie en die was bebloed met de afdruk van, jawel, 4 spikes. Er zijn foto's van genomen. Pas na een half uur werd ik ook gewaar dat mijn linkerscheenbeen ook getatoëerd was. Had iemand dit gezien van de toeschouwers? Tuurlijk niet. Enkel sensatie zien ze. Het was gemakkelijk om weer te zeggen, ja de Kevin, dat zijn we gewoon van hem. Maar verder kijken dan hun neus lang is, no way. Ach, wat wil ik me er nog druk om maken. De wereld zit nu zo in elkaar dat prestatie het enige is wat telt, hoe je dat ook bereikt. Zolang je maar niet de stommerik uithangt en je laat betrappen op doping omdat je je sociale relaties niet goed uitgebouwd hebt. Bewustwording en kijken in eigen boezem, als dat topsporters nu eens beginnen te doen en ook degenen die het willen worden. Dan en alleen dan zal er verandering komen en zal talent het halen van gefaked talent.
Een herkansing van de wedstrijd wil ik. Enkel was het niet gestaafd om een klacht in te dienen. ik hoor nu al mensen lachen. Maar als dit al getolereerd kan worden (bewust of onbewust uitvoeren van het naar achter stampen van spikes) ja dan begrijp ik dat er soms porren uitgedeeld worden die de ademhaling afsnijden. Of dat Tom Steels zijn bidon gebruikt om zijn frustraties af te reageren in de Ronde van Frankrijk of dat Zinedine Zidane zijn kopstoot uitvoert tegen Matterazzi. Allemaal menselijke reacties die dan wel afgespiegeld worden als onaanvaardbaar. Naar de oorsprong van de reactie wordt al niet meer naar gekeken. Wel dat het uit de hand gelopen is en dat er opgetreden moet worden om het niet volledig uit de hand te laten lopen. ZIELIG, ons rechtvaardig systeem. Te traag voor het voelen, het denken. Een denker heeft pas veel later iets door dan een voeler. Om zich te verantwoorden heeft hij een geweldige woordenschat aangelegd en gebruikt hij die tegen personen die op hun gevoel leven. Waardoor die zich niet kunnen verdedigen en over gaan tot fysieke actie. Waar een denker alweer een antwoord op heeft: dat is primitief, dat is niet sociaal aanvaardbaar, dat is tegen het verdrag van de rechten van de mens, blablabla.
It's lonely at the top, my top. Streven naar gezondheid is topsport, streven naar topsport is ontkenning van jezelf. Als ik door was gelopen met de pijn, ontkende ik mezelf. Een denker zegt dan, ach je hebt geen karakter. Maar die denker weet niet wat het aanvreet in het lichaam. Soit, tegen de leeftijd van 60 jaar krijgt hij de rekening gepresenteerd door nooit te voelen naar zijn beste vriend = de pijn en hem te beschouwen als vijand en hem uit te schakelen door meer te eten, medicatie, te zitten en minder of niets meer te bewegen. Wie weet wat nog allemaal.
Mijn frustraties zijn eruit. Enkel is er nu voor mij nog altijd niets veranderd en zal ik weer weerstand ondervinden in het denken bij mensen die dit bericht lezen en niet verder kijken dan hun neus lang is.
Tot blogs
zaterdag 12 juli 2008
Misselijkheid = denkende denkers die niet voelen en niet doen
Misselijkheid => misse is afkomstig van missen (dat is het eerste gevoel wat bij me opkomt); lijk van het lijkt erop, maar het is niet levend, niet echt; heid = het zijn van missen en lijk.
Het denken maakt altijd een onderscheid tussen goed en slecht. Het voelen doet dat niet. Dat aanvaardt.
Laten we eens een belangrijk onderwerp aankaarten wat veel mensen aangaat: bronchitis of ademhalingsziektes zoals chronische en acute bronchitis, astma, broncholitis, inspanningsastma, mucoviscidose, benauwdheid, kortademigheid, allergie.
Wat wordt hiervoor voorgeschreven qua behandelingsmethode: antibiotica. Het is nochtans bewezen dat het niet helpt bij bronchitis, griep en verkoudheid. Nogmaals een denker (zoals de meeste dokters zijn: ik val niet een persoon aan wel de visie en missie van een huidig beroep) wil niet voelen = aanvaarden. Hij/zij maakt zichzelf ziek en trekt anderen daarin mee omdat hun beroep aanvaardt wordt door mensen die een verkooptruk geloven (dokter staat in voor je gezondheid. No fucking way: een dokter kan je wel helpen en jij bepaalt zelf je gezondheid pak dan ook je verantwoordelijkheid ipv die te leggen bij iemand die zichzelf niet eens kan genezen door het werk dat hij/zij moet uitvoeren).
Als je op internet dan opzoekt wat er geschreven wordt, is het echt wel lachwekkend. Op sommige sites vindt je nog terug dat het wel helpt, op recentere niet. Om nog maar te zwijgen hoe het in de praktijk eraan toegaat. Verandering bestaat niet voor een denker. Verzet wel, verzet tegen gewoontes in het denken. TRIESTIG, ZIELIG, KLAGEND, ZIEKMAKEND, SOCIAAL ONAANVAARDBAAR TERWIJL HET SOCIAAL WEL AANVAARD WORDT. OPEN JE OGEN, JE VOELEN, DOE IETS!!!!!
http://www.e-gezondheid.be/guide/article.asp?idarticle=4020&idrubrique=890
http://www.bronchitis.be/behandeling.html
http://www.antibiotics-info.be/pdf/antibiotica_brochure_nl.pdf: bewijs dat antibiotica bronchitis, griep en verkoudheid niet helpt en zelfs verergert!
Ikzelf heb chronische bronchitis gehad bij mijn geboorte. Dokters zeiden dat ik ofwel de ziekte ofwel de hoeveelheid antibioticum niet zou overleven. Correctie dit hebben mijn grootouders me verteld. Wel mocht ik geen antibioticum meer toegediend krijgen want dat zou de dood betekenen voor mij. Ik heb daar een bewijs van dokters voor gekregen. Ik snap het niet. Het heeft me niet kapotgemaakt en ik heb nooit antibioticum meer mogen gebruiken. Volgens mij was ik ook in leven gebleven zonder antibioticum. Als ik dokters zou geloofd hebben, was ik er nu niet meer of zat ik in de rolstoel omdat inspanningen voor mij te zwaar zouden zijn. Ik ben nu licentiaat LO en loop 10km in 32' op wedstrijd en 5km in 13'45" op training. Lachwekkend, niet? Het denken, het maakt iedereen ziek. Een systeem dat niet instaat voor gevoelens maar enkel voor resultaat maakt iedereen kapot op lange termijn. Mensen die zeggen: je moet van iets sterven, vind ik zielig. Anderen vinden het grappig. Schrik om te leven of schrik om te sterven? De verantwoordelijkheid bij iemand anders leggen? ZIELIG. WAAR IS HET POSITIEVE? Ik ben springlevend, ik heb zitten hoesten, kuchen, bloeden tot en met mijn 12de. Ik moest mijn lichaam de tijd geven om te herstellen, ik mocht geen medicatie nemen. Ben ik een uitzondering? NEEEEEEEN. IK ben het levende bewijs dat het lichaam veel sterker is dan het denken. Laat je lichaam leiden en volg het met je denken. ONderwerp je niet aan het denken, zelfs niet aan je eigen denken want een depressie ligt snel op de loer.
EN ER IS WEL EEN OPLOSSING VOOR COPD, ASTMA, BRONCHITIS, INSPANNINGSASTMA. ENKEL DIEN JE DAARVOOR TE AANVAARDEN DAT PIJN JE VRIEND EN RAADGEVER IS EN DIE JE TE VRIEND HOUDEN. NIET HEM WEGSTEKEN DOOR MEDICATIE WANT DAN MAAK JE JE ZELF ONWETEND STILAAN KAPOT. JE STERFT NIET OP DE DAG DAT JE FYSIEK HET LEVEN LAAT, JE STERFT OP DE DAG DAT JE MET JE DENKEN AANVAARDT DAT JE NOOIT BETER ZULT LEVEN!
BEWEGEN EN STREVEN NAAR GEZONDHEID = TOPSPORT!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
GROETEN
KEVIN
Het denken maakt altijd een onderscheid tussen goed en slecht. Het voelen doet dat niet. Dat aanvaardt.
Laten we eens een belangrijk onderwerp aankaarten wat veel mensen aangaat: bronchitis of ademhalingsziektes zoals chronische en acute bronchitis, astma, broncholitis, inspanningsastma, mucoviscidose, benauwdheid, kortademigheid, allergie.
Wat wordt hiervoor voorgeschreven qua behandelingsmethode: antibiotica. Het is nochtans bewezen dat het niet helpt bij bronchitis, griep en verkoudheid. Nogmaals een denker (zoals de meeste dokters zijn: ik val niet een persoon aan wel de visie en missie van een huidig beroep) wil niet voelen = aanvaarden. Hij/zij maakt zichzelf ziek en trekt anderen daarin mee omdat hun beroep aanvaardt wordt door mensen die een verkooptruk geloven (dokter staat in voor je gezondheid. No fucking way: een dokter kan je wel helpen en jij bepaalt zelf je gezondheid pak dan ook je verantwoordelijkheid ipv die te leggen bij iemand die zichzelf niet eens kan genezen door het werk dat hij/zij moet uitvoeren).
Als je op internet dan opzoekt wat er geschreven wordt, is het echt wel lachwekkend. Op sommige sites vindt je nog terug dat het wel helpt, op recentere niet. Om nog maar te zwijgen hoe het in de praktijk eraan toegaat. Verandering bestaat niet voor een denker. Verzet wel, verzet tegen gewoontes in het denken. TRIESTIG, ZIELIG, KLAGEND, ZIEKMAKEND, SOCIAAL ONAANVAARDBAAR TERWIJL HET SOCIAAL WEL AANVAARD WORDT. OPEN JE OGEN, JE VOELEN, DOE IETS!!!!!
http://www.e-gezondheid.be/guide/article.asp?idarticle=4020&idrubrique=890
http://www.bronchitis.be/behandeling.html
http://www.antibiotics-info.be/pdf/antibiotica_brochure_nl.pdf: bewijs dat antibiotica bronchitis, griep en verkoudheid niet helpt en zelfs verergert!
Ikzelf heb chronische bronchitis gehad bij mijn geboorte. Dokters zeiden dat ik ofwel de ziekte ofwel de hoeveelheid antibioticum niet zou overleven. Correctie dit hebben mijn grootouders me verteld. Wel mocht ik geen antibioticum meer toegediend krijgen want dat zou de dood betekenen voor mij. Ik heb daar een bewijs van dokters voor gekregen. Ik snap het niet. Het heeft me niet kapotgemaakt en ik heb nooit antibioticum meer mogen gebruiken. Volgens mij was ik ook in leven gebleven zonder antibioticum. Als ik dokters zou geloofd hebben, was ik er nu niet meer of zat ik in de rolstoel omdat inspanningen voor mij te zwaar zouden zijn. Ik ben nu licentiaat LO en loop 10km in 32' op wedstrijd en 5km in 13'45" op training. Lachwekkend, niet? Het denken, het maakt iedereen ziek. Een systeem dat niet instaat voor gevoelens maar enkel voor resultaat maakt iedereen kapot op lange termijn. Mensen die zeggen: je moet van iets sterven, vind ik zielig. Anderen vinden het grappig. Schrik om te leven of schrik om te sterven? De verantwoordelijkheid bij iemand anders leggen? ZIELIG. WAAR IS HET POSITIEVE? Ik ben springlevend, ik heb zitten hoesten, kuchen, bloeden tot en met mijn 12de. Ik moest mijn lichaam de tijd geven om te herstellen, ik mocht geen medicatie nemen. Ben ik een uitzondering? NEEEEEEEN. IK ben het levende bewijs dat het lichaam veel sterker is dan het denken. Laat je lichaam leiden en volg het met je denken. ONderwerp je niet aan het denken, zelfs niet aan je eigen denken want een depressie ligt snel op de loer.
EN ER IS WEL EEN OPLOSSING VOOR COPD, ASTMA, BRONCHITIS, INSPANNINGSASTMA. ENKEL DIEN JE DAARVOOR TE AANVAARDEN DAT PIJN JE VRIEND EN RAADGEVER IS EN DIE JE TE VRIEND HOUDEN. NIET HEM WEGSTEKEN DOOR MEDICATIE WANT DAN MAAK JE JE ZELF ONWETEND STILAAN KAPOT. JE STERFT NIET OP DE DAG DAT JE FYSIEK HET LEVEN LAAT, JE STERFT OP DE DAG DAT JE MET JE DENKEN AANVAARDT DAT JE NOOIT BETER ZULT LEVEN!
BEWEGEN EN STREVEN NAAR GEZONDHEID = TOPSPORT!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
GROETEN
KEVIN
woensdag 9 juli 2008
Stilte
Ik word stil van de dingen des levens. De rest gaat aan me voorbij. Ik ben minder enthousiast over dingen waar ik vroeger stond van te springen: de ronde van frankrijk, wimbledon, kaastaart, een filmpje meepikken, lang gestrekt in de zetel liggen, champagne drinken, chocolade eten, veel eten, katten aandacht geven, mezelf wegcijferen voor anderen.
Ik plan ook niet meer alles tot in de puntjes zoals vroeger. Het komt of het komt niet. Ben ik luier geworden? Neen. Ben ik anders geworden? Ja. Ik kies veel bewuster en veel sneller. Ik hou me aan mijn gevoel, niet meer aan regeltjes die constant veranderen om verveling tegen te gaan.
Het is stil in me zelf. De stilte spreekt. Het is zalig binnenin. Mijn eerste adem kan nu mijn laatste zijn. Mijn eerste stap kan de laatste stap zijn. Mijn eerste gevoel kan mijn laatste zijn.
Vrede in mezelf, zalig.
Ik plan ook niet meer alles tot in de puntjes zoals vroeger. Het komt of het komt niet. Ben ik luier geworden? Neen. Ben ik anders geworden? Ja. Ik kies veel bewuster en veel sneller. Ik hou me aan mijn gevoel, niet meer aan regeltjes die constant veranderen om verveling tegen te gaan.
Het is stil in me zelf. De stilte spreekt. Het is zalig binnenin. Mijn eerste adem kan nu mijn laatste zijn. Mijn eerste stap kan de laatste stap zijn. Mijn eerste gevoel kan mijn laatste zijn.
Vrede in mezelf, zalig.
maandag 23 juni 2008
Westrijdweekend
Zaterdag vertrok ik niet al te fris zijnde naar Merksem om er een 1500m te lopen. Ik wilde diep gaan en kijken hoelang ik het kon volhouden en uitstappen indien nodig.
Bij de opwarming voelde ik me sterker en sterker worden. Toch had ik ergens twijfels vermits de stabiliteit in de enkels minder was dan gewoonlijk. Nochtans voelde ik souplesse en kracht goed in elkaar overvloeien en had ik in de ochtend al een stevige training achter de kiezen.
Het tempo van de eerste 200m was traag: 36". Ik vond het te traag en mijn geduld schoof ik aan de kant. Ik vlamde naar voren en trok nog een 400m door. Toen kwamen de anderen terug over me en klampte ik nog 200m aan om in 2'05" door te komen na 800m. Een tijd van 4' zat er in voor mij maar ik wilde er zeker onder. Dat ging niet meer lukken, dat voelde ik en ik stapte 100m verder uit de wedstrijd. Zeker met in het achterhoofd een jogging van 13,6km in Verviers de volgende dag.
Zondag voelde ik me niet echt hersteld van zaterdagtraining en wedstrijd. Toch zakte ik af naar Verviers. Het was lekker warm en ik had er wel zin in. Tot ik in Verviers aankwam en de organisatie aanschouwde. Ja, dat kan nog stukken beter. Parkeermogelijkheden, opbergruimtes voor rugzakken, douches, toiletten (veel te weinig).
De wedstrijd zelf daarentegen was schitterend georganiseerd. Overal sproeiers langs de kant, om de km een standje met sponsen en drankbekertjes of flesjes. Zelfs schotels met stukken appelsienen op. Ik vraag me af wie dat benuttigd heeft op de wedstrijd. Dat is te zwaar om naar binnen te spelen, zeker op zo een parcours.
De wedstrijd zelf dan. Ik kende het parcours niet en wist niet wat me te wachten stond. Van bij de start nam één iemand het hazenpad. Het was licht hellend naar beneden en ik liet begaan. Ik nestelde me als achtste in de kopgroep achter de achtervolger. Eens buiten de stad, begon het licht hellend omhoog te gaan, na 3km. Ik voelde me goed en hoorde dat ook aan mijn ademhaling. Ineens boem, het stijgingspercentage ging met een ruk de hoogte in: stukken van boven de 20% en soms wel meer dan 200m aan één stuk. Ik bleef merkwaardig genoeg vlot meegaan. Ik moest niks prijsgeven. Na 8km bevond ik me nog in dezelfde groep en sommigen zagen dat ik nog heel fris zat. Dat voelde ook zo aan bij mezelf. Het zwaarste van het parcours zat erop, zeiden mensen langs de kant. Ineens viel het licht bij mij uit. Geen verklaarbare reden op dat moment, ik had niks voelen aankomen. Er was nog één klein knikje naar boven en ik geraakte niet meer vooruit. Zelfs niet op het vlakke en in de afdaling, er zat een rem in me. Ik verstijfde in de rug, mijn ademhaling blokkeerde, souplesse was weg en de kracht vloeide uit mijn lichaam. Ik zag op een bepaald moment zwart voor mijn ogen, dat ging over naar troebel grijs en dan ineens alles wit (blind). Ik panikeerde niet en vertraagde nog feller het tempo. Ik zakte van plaats 8 naar 25, naar 40, naar 50, naar 65. Ik dacht aan opgeven of beter loslaten. Ik had me geamuseerd maar nu was het afzien. Toch bleef ik voortlopen om te kijken hoe ver ik positief kon nadenken. Ik haalde de laatste 2km terug mensen in en werd uiteindelijk 55ste geloof ik. De eerste vrouw, Catherine Lallemand had me te pakken na 10km. Ik heb haar niet terug kunnen pakken.
Minstens 9' heb ik verloren in de laatste 5,6km op de uiteindelijke winnaar Guy Fays (al voor de 6de keer op rij). Het was wandelen in de vorm van springend verticaal lopen. Ik ben wel nog fier dat ik de wedstrijd uitgelopen heb door positief te denken. Ik heb wel onderweg vastgesteld dat ik de enige was in de kopgroep die de eerste 6km niets gedronken had, het ging te goed. Dat kan wel eens de verklaring zijn van het licht te voelen uitgaan.
Ik sta scherp, zeer scherp, te scherp. Graatmager, geen grammetje vet. Terug reserves opdoen en rustig trainen. Volgende week piek ik voor de eerste keer in deze zomer. Het kan nu al lukken om eens verschroeiend uit te halen.
Tot blogs!
Bij de opwarming voelde ik me sterker en sterker worden. Toch had ik ergens twijfels vermits de stabiliteit in de enkels minder was dan gewoonlijk. Nochtans voelde ik souplesse en kracht goed in elkaar overvloeien en had ik in de ochtend al een stevige training achter de kiezen.
Het tempo van de eerste 200m was traag: 36". Ik vond het te traag en mijn geduld schoof ik aan de kant. Ik vlamde naar voren en trok nog een 400m door. Toen kwamen de anderen terug over me en klampte ik nog 200m aan om in 2'05" door te komen na 800m. Een tijd van 4' zat er in voor mij maar ik wilde er zeker onder. Dat ging niet meer lukken, dat voelde ik en ik stapte 100m verder uit de wedstrijd. Zeker met in het achterhoofd een jogging van 13,6km in Verviers de volgende dag.
Zondag voelde ik me niet echt hersteld van zaterdagtraining en wedstrijd. Toch zakte ik af naar Verviers. Het was lekker warm en ik had er wel zin in. Tot ik in Verviers aankwam en de organisatie aanschouwde. Ja, dat kan nog stukken beter. Parkeermogelijkheden, opbergruimtes voor rugzakken, douches, toiletten (veel te weinig).
De wedstrijd zelf daarentegen was schitterend georganiseerd. Overal sproeiers langs de kant, om de km een standje met sponsen en drankbekertjes of flesjes. Zelfs schotels met stukken appelsienen op. Ik vraag me af wie dat benuttigd heeft op de wedstrijd. Dat is te zwaar om naar binnen te spelen, zeker op zo een parcours.
De wedstrijd zelf dan. Ik kende het parcours niet en wist niet wat me te wachten stond. Van bij de start nam één iemand het hazenpad. Het was licht hellend naar beneden en ik liet begaan. Ik nestelde me als achtste in de kopgroep achter de achtervolger. Eens buiten de stad, begon het licht hellend omhoog te gaan, na 3km. Ik voelde me goed en hoorde dat ook aan mijn ademhaling. Ineens boem, het stijgingspercentage ging met een ruk de hoogte in: stukken van boven de 20% en soms wel meer dan 200m aan één stuk. Ik bleef merkwaardig genoeg vlot meegaan. Ik moest niks prijsgeven. Na 8km bevond ik me nog in dezelfde groep en sommigen zagen dat ik nog heel fris zat. Dat voelde ook zo aan bij mezelf. Het zwaarste van het parcours zat erop, zeiden mensen langs de kant. Ineens viel het licht bij mij uit. Geen verklaarbare reden op dat moment, ik had niks voelen aankomen. Er was nog één klein knikje naar boven en ik geraakte niet meer vooruit. Zelfs niet op het vlakke en in de afdaling, er zat een rem in me. Ik verstijfde in de rug, mijn ademhaling blokkeerde, souplesse was weg en de kracht vloeide uit mijn lichaam. Ik zag op een bepaald moment zwart voor mijn ogen, dat ging over naar troebel grijs en dan ineens alles wit (blind). Ik panikeerde niet en vertraagde nog feller het tempo. Ik zakte van plaats 8 naar 25, naar 40, naar 50, naar 65. Ik dacht aan opgeven of beter loslaten. Ik had me geamuseerd maar nu was het afzien. Toch bleef ik voortlopen om te kijken hoe ver ik positief kon nadenken. Ik haalde de laatste 2km terug mensen in en werd uiteindelijk 55ste geloof ik. De eerste vrouw, Catherine Lallemand had me te pakken na 10km. Ik heb haar niet terug kunnen pakken.
Minstens 9' heb ik verloren in de laatste 5,6km op de uiteindelijke winnaar Guy Fays (al voor de 6de keer op rij). Het was wandelen in de vorm van springend verticaal lopen. Ik ben wel nog fier dat ik de wedstrijd uitgelopen heb door positief te denken. Ik heb wel onderweg vastgesteld dat ik de enige was in de kopgroep die de eerste 6km niets gedronken had, het ging te goed. Dat kan wel eens de verklaring zijn van het licht te voelen uitgaan.
Ik sta scherp, zeer scherp, te scherp. Graatmager, geen grammetje vet. Terug reserves opdoen en rustig trainen. Volgende week piek ik voor de eerste keer in deze zomer. Het kan nu al lukken om eens verschroeiend uit te halen.
Tot blogs!
vrijdag 20 juni 2008
Wedstrijdweekend
Morgen in Wallonië een mijl lopen of in Merksem een 1500 of 10000m. Samen met een atleet die de dubbel 100-200m gaat aanpakken.
Zondag de jogging van Verviers: 5km en/of 13km.
Op vorige stratenlopen enkele foto's van me teruggevonden waar ik veel van de lichaamstaal kan aflezen. Zeker ivm anderen en met vorige wedstrijden.
http://www.herc.be/foto/10km_2/slides/10km-002.html
http://www.zonhoven.be/viewGalleryImage.aspx?seqmap=19233&index=6
http://www.zonhoven.be/viewGalleryImage.aspx?seqmap=19233&index=70
donderdag 19 juni 2008
Fantastisch gevoel!
Yes
Fantastisch gevoel op training. Eindelijk terug. Zo zie je maar het voelen haalt het uiteindelijk toch van het denken. Ik kon nog eens vliegen, aanzetten en volhouden. Het was maximaal, het was volledig op het gevoel, het was samen met het denken en het doen, het was één zijn met en in mezelf. Zalig.
Dit nu transfereren naar wedstrijden. Dat gevoel beleven en anderen laten beleven op wedstrijden. Ik weet dat ik het kan en het wil. Toch valt er altijd wel iets voor tot nu toe op wedstrijden en ga ik na wat de oorsprong kan zijn.
Ik ben terug klaar, ik heb terug zelfvertrouwen. Ik heb al 4 jaar kunnen trainen zonder een aanhoudende bewuste blessure. Ik heb 4 jaar een brede basis in de praktijk kunnen leggen, zowel als trainer als atleet. Als atleet had ik al een brede basis in mijn jeugd en als trainer had ik voordien ook al 6-7 jaar ervaring. Nu komt dit cijfergewijs neer op 12 jaar trainingservaring in de atletieken 10 jaar trainerservaring. Om te zwijgen over 6 jaar voetbalervaring (veld en zaalvoetbal op verschillend niveau) en 1 jaar wielerervaring en 15 jaar klimervaring in de bergen op souplesse.
Op naar het weekend.
Groeten
Fantastisch gevoel op training. Eindelijk terug. Zo zie je maar het voelen haalt het uiteindelijk toch van het denken. Ik kon nog eens vliegen, aanzetten en volhouden. Het was maximaal, het was volledig op het gevoel, het was samen met het denken en het doen, het was één zijn met en in mezelf. Zalig.
Dit nu transfereren naar wedstrijden. Dat gevoel beleven en anderen laten beleven op wedstrijden. Ik weet dat ik het kan en het wil. Toch valt er altijd wel iets voor tot nu toe op wedstrijden en ga ik na wat de oorsprong kan zijn.
Ik ben terug klaar, ik heb terug zelfvertrouwen. Ik heb al 4 jaar kunnen trainen zonder een aanhoudende bewuste blessure. Ik heb 4 jaar een brede basis in de praktijk kunnen leggen, zowel als trainer als atleet. Als atleet had ik al een brede basis in mijn jeugd en als trainer had ik voordien ook al 6-7 jaar ervaring. Nu komt dit cijfergewijs neer op 12 jaar trainingservaring in de atletieken 10 jaar trainerservaring. Om te zwijgen over 6 jaar voetbalervaring (veld en zaalvoetbal op verschillend niveau) en 1 jaar wielerervaring en 15 jaar klimervaring in de bergen op souplesse.
Op naar het weekend.
Groeten
woensdag 18 juni 2008
Te veel denken is niet goed!
Mijn seizoen komt eraan en stilaan voel ik de kracht uit mijn lijf vloeien. Einde van een vruchtbare periode terwijl ik normaal nog op mijn sterkste moet komen. Zo neemt mijn denken het alleszins op.
Ik vergeet soms dingen de laatste tijd en dat overkomt mij haast nooit. Het lichaam vraagt om rust maar deze maatschappij geeft dat niet echt. Overal is er wel iets te doen, is er wel geluidsoverlast, wordt er gefeest, staat de radio keihard, werkt de buurman hoorbaar tot 's avonds laat, wordt je middageten verstoord door werken aan de weg, .... Je kan dan wel zeggen, amai, die zou mijn werk eens moeten doen. Ja, om mijn werk te kunnen doen, heb je rust, éénvoud en volharding nodig. Die volharding komt er als je rust en éénvoud in je omgeving kan scheppen en je deze kunt behouden.
Zondag liep ik een 3000m in 9'32" in Herentals. Te traag tempo in het begin en na 2km toch op schema om onder de 9' te lopen. Echter kwam de laatste km de klop van de hamer wel heel hard aan. De laatste km gelopen in 3'32". Ja dat is het wedstrijdtempo dat ik doe op een afstand van 10km of meer. Fysiek leeg, mentaal leeg, emotioneel op. Te veel denken is niet goed! Te veel vergelijken, te veel met cijfers bezig zijn i.v.m. gevoelsmatig trainen.
De week ervoor liep ik in Kessel-Lo een 1500m in 4'31". Te snel tempo in het begin en op het einde had ik nog over maar ik had de wil niet meer. Er was te veel gebeurd die dag en als je dan je nog eens moet opladen om 21u30 voor een 1500m dan weet je het wel. Zeker als je het nog doet op "water en brood". Ik doe het op fruit, groenten, soms vis en soms meervoudige koolhydraten zoals brood, aardappelen en heel soms nog pasta. Niemand doet me dit na. Maar idd wie wil daarnaar luisteren. Als je van bepaalde goederen mag smullen, het is lekker en je gaat er sneller door lopen... Spijtig zit ik niet zo in elkaar. Wat zit er in mij, dat vind ik veel belangrijker dan me te pleuris lopen voor een betere tijd of een geweldige prestatie neer te zetten en de volgende dag kreupel te zijn (zulke dagen had ik ook toen ik 10er was).
Op naar de volgende gezondheidsboost!
Ik vergeet soms dingen de laatste tijd en dat overkomt mij haast nooit. Het lichaam vraagt om rust maar deze maatschappij geeft dat niet echt. Overal is er wel iets te doen, is er wel geluidsoverlast, wordt er gefeest, staat de radio keihard, werkt de buurman hoorbaar tot 's avonds laat, wordt je middageten verstoord door werken aan de weg, .... Je kan dan wel zeggen, amai, die zou mijn werk eens moeten doen. Ja, om mijn werk te kunnen doen, heb je rust, éénvoud en volharding nodig. Die volharding komt er als je rust en éénvoud in je omgeving kan scheppen en je deze kunt behouden.
Zondag liep ik een 3000m in 9'32" in Herentals. Te traag tempo in het begin en na 2km toch op schema om onder de 9' te lopen. Echter kwam de laatste km de klop van de hamer wel heel hard aan. De laatste km gelopen in 3'32". Ja dat is het wedstrijdtempo dat ik doe op een afstand van 10km of meer. Fysiek leeg, mentaal leeg, emotioneel op. Te veel denken is niet goed! Te veel vergelijken, te veel met cijfers bezig zijn i.v.m. gevoelsmatig trainen.
De week ervoor liep ik in Kessel-Lo een 1500m in 4'31". Te snel tempo in het begin en op het einde had ik nog over maar ik had de wil niet meer. Er was te veel gebeurd die dag en als je dan je nog eens moet opladen om 21u30 voor een 1500m dan weet je het wel. Zeker als je het nog doet op "water en brood". Ik doe het op fruit, groenten, soms vis en soms meervoudige koolhydraten zoals brood, aardappelen en heel soms nog pasta. Niemand doet me dit na. Maar idd wie wil daarnaar luisteren. Als je van bepaalde goederen mag smullen, het is lekker en je gaat er sneller door lopen... Spijtig zit ik niet zo in elkaar. Wat zit er in mij, dat vind ik veel belangrijker dan me te pleuris lopen voor een betere tijd of een geweldige prestatie neer te zetten en de volgende dag kreupel te zijn (zulke dagen had ik ook toen ik 10er was).
Op naar de volgende gezondheidsboost!
donderdag 5 juni 2008
Inzichten op training!
Vandaag weer een lekker weertje op training. Goede stortbui tijdens de training. Ik wou er 3 uur van maken en straks staat er nog een training op het programma. Ik beperkte het tot 1u35' zonder het te beseffen. Er stond op papier 20x2km klimmen aan 6% met de fiets op hoogste stand van zadel met hoogste stuurstand (spanning en flexibiliteit opzoeken in rompspieren). Rust: 2km dalen tussen elke klim. Opwarming 5km en cooling down idem.
Normaal duurt zo een training bij mij op het kleinste verzet (38x32) 3u30' (90km). Vandaag was het de bedoeling een test te doen op het grote verzet zonder pijn en zonder stil te vallen. Dat eerste was onmogelijk, het kon wel door stil te vallen. Na 10x had ik het gevoel dat het genoeg was. Mijn denken zei me ook dat het al 12u40 zou zijn als ik thuis was. Plus straks nog een zware training tussen 14u en 17u gepland. Om 's avonds nog eens van 18u30 tot 20u te trainen op lichter niveau.
Ik kwam thuis om 12u. Ik heb gevlogen zonder dat het zo aanvoelde. Ik vond dat het traag vooruitging. Wat wil je: gewend zijn om omwentelingen te trappen van 38x32 en dan ineens 52x20 en dat ritme ook willen behouden (onmogelijk, maar je gaat er wel voor). 50km in 1u35. Niet slecht, zeker niet in zo een weer en op zo een verzet (voor mij alleszins).
Vogels en principe explosief-reactief
Tijdens de training een schitterend beeld gezien van een vogel die voorbij kwam gevlogen. Zalig om te observeren. Afwisselend opende en sloot de vogel zijn vleugels. Net alsof de vogel spontaan het principe explosief - reactief in het vliegen toepaste. Hij sloot de vleugels op moment dat hij snelheid had en liet zich meedrijven door de wind en regen. Voelde hij de snelheid minderen, opende hij opnieuw zijn vleugels en bracht ze in beweging.
Kenianen versus anderen
Kenianen lopen sneller en soepeler dan andere mensen omdat ze bepaalde spieren meer getraind hebben. Hun ademhalingsspieren zijn meer ontwikkeld omdat ze die de ruimte geven. Ze eten ook minder en gebruiken minder energie dan dat ze nodig hebben. Geen wonder dat ze pezig zijn. Hier wordt je al bestempeld als anorexiapatiënt als je twee dagen niet zou eten, terwijl hier niemand zo hard en gedreven zal werken of lopen dan een keniaan. Wel met het verstand. Zo kom ik bij het derde vetgedrukte punt.
Denkers versus voelers
Kenianen zijn voelers. Zij leggen ritme in hun lopen. Zij zweven in de lucht, denken niet logisch na, laten zich niet leiden door tijden, geschreeuw en trainingsresultaten. Zij laten zich leiden door rimte van trommels, ritme van hun zielsverwanten, ritme van de natuur, ritme van de stroom van de natuur. Wetenschappers proberen het waarom te verklaren van hoe het komt dat Kenianen zo anders presteren in het lopen. Geef het op, want je moet het kunnen voelen en dat doen toestellen en denkers niet. Een denker is altijd negatief ingesteld, altijd bekrompen, altijd vasthoudend aan een structuur die op langere termijn zijn ondergang betekent. Een voeler kent geen ondergang, hij kent geen angst, hij kent enkel de stroom van de natuur, niet de stroom van een kudde denkende "geesten" die hun lichaam willen kennen door cijfers en apparaten. Triestig.
Back to basics
Laten we terug gaan naar de jaren van de bloei. De jaren na WOII, zonder WOIII mee te maken. Daar is het misgegaan. Te veel mensen met te veel vrijheid die nu de last op de jeugd en jeugdige volwassenen begint te leggen. Het mag tijd worden dat zij eens verantwoordelijkheid nemen voor wat ze gecreëerd hebben ipv de minderheid met de problemen op te zadelen.
Toptrainers, topatleten van die tijd en die van nu kunnen het tij doen keren. Ik zie het echter niet van hun komen. Want zij schieten op iedereen die hun op hun plichten wijst, die ze nooit hebben gekend. Zij hebben altijd in vrijheid kunnen leven, zij hebben de ellende gecreëerd die zich stilaan aan het vormen is binnenin de mens. De val van het Romeinse Rijk. De geschiedenis dreigt zich dan toch te gaan herhalen. Ik distantieer me ervan, maar ik word ook als charlatan beschuldigd. Er is niet veel veranderd sinds de middeleeuwen. Enkel wordt je nu niet direct op de brandstapel gegooid. Neen, nu wordt je eerst genegeerd, dan komen ze je financieel plunderen, dan maken ze je in de media uit voor weet ik wat nog niet allemaal en dan maken ze je emotioneel af om tenslotte je fysiek te kraken. Mooi verwoord, niet?
Positief is wel dat ik zo niet voel en niet al te lang in mijn denken vertoef. Vroeger noemden mensen me niet voor niets "keniaan": tenger gebouwd, soepele tred, enorm talent. Door de "weelde" in deze maatschappij heb ik nog altijd niet kunnen laten zien wat er in me zit. Er is wel verandering op komst.
Laten we terugkeren naar de jaren '70 met de kennis van nu. We bouwen stelsel matig af en beginnen een nieuwe open structuur voor iedereen. Het kan, het is mogelijk. Eerst geloven dan zien!
Vooruit met de geit! De geitjes van de jaren '70.
2de keer eten vandaag.
Smakelijk
Normaal duurt zo een training bij mij op het kleinste verzet (38x32) 3u30' (90km). Vandaag was het de bedoeling een test te doen op het grote verzet zonder pijn en zonder stil te vallen. Dat eerste was onmogelijk, het kon wel door stil te vallen. Na 10x had ik het gevoel dat het genoeg was. Mijn denken zei me ook dat het al 12u40 zou zijn als ik thuis was. Plus straks nog een zware training tussen 14u en 17u gepland. Om 's avonds nog eens van 18u30 tot 20u te trainen op lichter niveau.
Ik kwam thuis om 12u. Ik heb gevlogen zonder dat het zo aanvoelde. Ik vond dat het traag vooruitging. Wat wil je: gewend zijn om omwentelingen te trappen van 38x32 en dan ineens 52x20 en dat ritme ook willen behouden (onmogelijk, maar je gaat er wel voor). 50km in 1u35. Niet slecht, zeker niet in zo een weer en op zo een verzet (voor mij alleszins).
Vogels en principe explosief-reactief
Tijdens de training een schitterend beeld gezien van een vogel die voorbij kwam gevlogen. Zalig om te observeren. Afwisselend opende en sloot de vogel zijn vleugels. Net alsof de vogel spontaan het principe explosief - reactief in het vliegen toepaste. Hij sloot de vleugels op moment dat hij snelheid had en liet zich meedrijven door de wind en regen. Voelde hij de snelheid minderen, opende hij opnieuw zijn vleugels en bracht ze in beweging.
Kenianen versus anderen
Kenianen lopen sneller en soepeler dan andere mensen omdat ze bepaalde spieren meer getraind hebben. Hun ademhalingsspieren zijn meer ontwikkeld omdat ze die de ruimte geven. Ze eten ook minder en gebruiken minder energie dan dat ze nodig hebben. Geen wonder dat ze pezig zijn. Hier wordt je al bestempeld als anorexiapatiënt als je twee dagen niet zou eten, terwijl hier niemand zo hard en gedreven zal werken of lopen dan een keniaan. Wel met het verstand. Zo kom ik bij het derde vetgedrukte punt.
Denkers versus voelers
Kenianen zijn voelers. Zij leggen ritme in hun lopen. Zij zweven in de lucht, denken niet logisch na, laten zich niet leiden door tijden, geschreeuw en trainingsresultaten. Zij laten zich leiden door rimte van trommels, ritme van hun zielsverwanten, ritme van de natuur, ritme van de stroom van de natuur. Wetenschappers proberen het waarom te verklaren van hoe het komt dat Kenianen zo anders presteren in het lopen. Geef het op, want je moet het kunnen voelen en dat doen toestellen en denkers niet. Een denker is altijd negatief ingesteld, altijd bekrompen, altijd vasthoudend aan een structuur die op langere termijn zijn ondergang betekent. Een voeler kent geen ondergang, hij kent geen angst, hij kent enkel de stroom van de natuur, niet de stroom van een kudde denkende "geesten" die hun lichaam willen kennen door cijfers en apparaten. Triestig.
Back to basics
Laten we terug gaan naar de jaren van de bloei. De jaren na WOII, zonder WOIII mee te maken. Daar is het misgegaan. Te veel mensen met te veel vrijheid die nu de last op de jeugd en jeugdige volwassenen begint te leggen. Het mag tijd worden dat zij eens verantwoordelijkheid nemen voor wat ze gecreëerd hebben ipv de minderheid met de problemen op te zadelen.
Toptrainers, topatleten van die tijd en die van nu kunnen het tij doen keren. Ik zie het echter niet van hun komen. Want zij schieten op iedereen die hun op hun plichten wijst, die ze nooit hebben gekend. Zij hebben altijd in vrijheid kunnen leven, zij hebben de ellende gecreëerd die zich stilaan aan het vormen is binnenin de mens. De val van het Romeinse Rijk. De geschiedenis dreigt zich dan toch te gaan herhalen. Ik distantieer me ervan, maar ik word ook als charlatan beschuldigd. Er is niet veel veranderd sinds de middeleeuwen. Enkel wordt je nu niet direct op de brandstapel gegooid. Neen, nu wordt je eerst genegeerd, dan komen ze je financieel plunderen, dan maken ze je in de media uit voor weet ik wat nog niet allemaal en dan maken ze je emotioneel af om tenslotte je fysiek te kraken. Mooi verwoord, niet?
Positief is wel dat ik zo niet voel en niet al te lang in mijn denken vertoef. Vroeger noemden mensen me niet voor niets "keniaan": tenger gebouwd, soepele tred, enorm talent. Door de "weelde" in deze maatschappij heb ik nog altijd niet kunnen laten zien wat er in me zit. Er is wel verandering op komst.
Laten we terugkeren naar de jaren '70 met de kennis van nu. We bouwen stelsel matig af en beginnen een nieuwe open structuur voor iedereen. Het kan, het is mogelijk. Eerst geloven dan zien!
Vooruit met de geit! De geitjes van de jaren '70.
2de keer eten vandaag.
Smakelijk
woensdag 4 juni 2008
Is perfectie mogelijk?
Vandaag kwamen enkele gevoelens en gedachten in me op ivm perfectie.
Is perfectie mogelijk?
Vanuit het denken is het onmogelijk. Het denken beperkt, vergelijkt, houdt te veel vast aan het verleden, haalt oude koeien uit de sloot, houdt zich vast aan structuur en is materialistisch en logisch ingesteld.
Een voorbeeld uit de praktijk in mijn leven.
Als 12-jarige was mij een grote toekomst voorspeld als marathonloper en werden enkele voorstellen van clubs gedaan om me toen al te begeleiden. Ik vond het absurd (ik had toen al voeling over dingen). Ik liep op mijn 12de 2400m in 8'30". Op de coöpertest haalde ik met gemak 3000m (12'). Op mijn 16de liep ik 3500m op de coöpertest op de piste in tegenwijzerzin (de looprichting op wedstrijdniveau, belasting vooral groot voor de rechterheup). Op mijn 18de liep ik 3600m op de coöpertest op de piste in tegenwijzerzin en 4000m in wijzerzin. Ik deed mijn 200den in 32-36", 300den in 54-56", 400den in 1'10" en 1000den in 3'12". Op mijn 19de liep ik mijn 200den in 30-33", 300den in 51-54", 400den in 1'06"-1'08" en 1000den in 3'05". Op wedstrijd geraakte ik echter geen poot meer vooruit. Mijn kilometervolume zat toen aan 100-120km per week. Ik zou nog meer moeten aankunnen volgens de "wetenschappelijke trainingsmethoden". Mijn gevoel zei echter van niet en ik kreeg de naam van geen karakter te hebben, geen winnaarsmentaliteit en een eeuwig talent dat niet zal doorbreken. Perfectie is niet mogelijk via het denken. Dat is wel al duidelijk voor mij. Het kan niet via aanvullen van tekorten, aanvullen via voeding, genezingsprocessen en enkel maar volgens cijferberekeningen en grafieken. Zelfs de aanwijzingen zijn enkel gericht op voedsel dat je tot je neemt, supplementen om cijfertjes in bloedwaarden te zien veranderen. Hoe absurd is de wetenschap. Zelfs de hartslagmeters worden nu als commercieel middel gebruikt. Vroeger was ik een fervent gebruiker toen iedereen het nog afwees. Nu wijs ik het af want de kennis gepaard gaand met de hartslagmetercijfers is desastreus voor het lichaam op lange termijn. Tenzij de kennis juist gegeven wordt.
Perfectie is mogelijk via het gevoel. Mijn persoonlijke besttijden op training (val maar achterover en zeg maar laat het dan ook op wedstrijd zien, ik heb er geen behoefte aan en op wedstrijd wordt er niet gestreefd naar voelen, maar naar winnen en dat is denken!): 100m in 10"96, 200m in 24", 300m in 39", 400m in 52", 800m in 1'56", 1000m in 2'26", 5000m in 13'45". Mijn persoonlijke besttijden op wedstrijd: 100m nog niet gelopen, 200m nog niet gelopen, 300m in 41"30, 400m nog niet gelopen, 800m in 2'09", 1000m in 2'48", 5000m in 15'50".
Veel te grote verschillen. Het heeft vooral mentaal te maken. Ik krijg geen ruimte en geen lucht op wedstrijden. Anderen nemen die in want daarvoor krijgen ze aandacht en waardering voor in de plaats. Ik geef me die zelf op training en op wedstrijd heb ik daar geen behoefte aan. Ik word wel pist als mensen dan zeggen: hij heeft een grote mond, hij kan het niet aan, ziet ge wel dat hij het ook niet kan wat zou hij dan anderen kunnen helpen. Wie durft er eens een week met mij te trainen, te leven, te geven. Geen enkele persoon tot nu toe. Er hebben het een paar geprobeerd: het is te zwaar, dat kan ik niet aan. Ik blijf wel doorgaan. Er zijn nog andere redenen waarom ik de tijden niet loop op pistewedstrijden: laat me eens lopen in wijzerzin. Maar ja dan kunnen anderen niet meer zo vlot presteren. Het is nooit voor iedereen goed. Dat weet ik maar al te goed. Geef ten minste iedereen een kans. Zo vind ik het een geweldig initiatief dat DCLA organiseert op de meeting voor MON: de gemengde 5000m. Dit biedt perspectieven naar de toekomst toe en het is aantrekkelijk voor de vrouwelijke en mannelijke deelnemers: vrouwen die zich kunnen optrekken aan het tempo van snellere mannen en mannen die van vrouw naar vrouw lopen (gestimuleerd door de aantrekkingskracht, mss zijn er ook mannen die door mannen aangetrokken worden, vrouwen door vrouwen, voor iedereen een motivatie).
Perfectie is mogelijk IN HET VOELEN!
Meer uitleg of een keertje het uitproberen in de praktijk: het kan!
Just ask!
Groeten
Is perfectie mogelijk?
Vanuit het denken is het onmogelijk. Het denken beperkt, vergelijkt, houdt te veel vast aan het verleden, haalt oude koeien uit de sloot, houdt zich vast aan structuur en is materialistisch en logisch ingesteld.
Een voorbeeld uit de praktijk in mijn leven.
Als 12-jarige was mij een grote toekomst voorspeld als marathonloper en werden enkele voorstellen van clubs gedaan om me toen al te begeleiden. Ik vond het absurd (ik had toen al voeling over dingen). Ik liep op mijn 12de 2400m in 8'30". Op de coöpertest haalde ik met gemak 3000m (12'). Op mijn 16de liep ik 3500m op de coöpertest op de piste in tegenwijzerzin (de looprichting op wedstrijdniveau, belasting vooral groot voor de rechterheup). Op mijn 18de liep ik 3600m op de coöpertest op de piste in tegenwijzerzin en 4000m in wijzerzin. Ik deed mijn 200den in 32-36", 300den in 54-56", 400den in 1'10" en 1000den in 3'12". Op mijn 19de liep ik mijn 200den in 30-33", 300den in 51-54", 400den in 1'06"-1'08" en 1000den in 3'05". Op wedstrijd geraakte ik echter geen poot meer vooruit. Mijn kilometervolume zat toen aan 100-120km per week. Ik zou nog meer moeten aankunnen volgens de "wetenschappelijke trainingsmethoden". Mijn gevoel zei echter van niet en ik kreeg de naam van geen karakter te hebben, geen winnaarsmentaliteit en een eeuwig talent dat niet zal doorbreken. Perfectie is niet mogelijk via het denken. Dat is wel al duidelijk voor mij. Het kan niet via aanvullen van tekorten, aanvullen via voeding, genezingsprocessen en enkel maar volgens cijferberekeningen en grafieken. Zelfs de aanwijzingen zijn enkel gericht op voedsel dat je tot je neemt, supplementen om cijfertjes in bloedwaarden te zien veranderen. Hoe absurd is de wetenschap. Zelfs de hartslagmeters worden nu als commercieel middel gebruikt. Vroeger was ik een fervent gebruiker toen iedereen het nog afwees. Nu wijs ik het af want de kennis gepaard gaand met de hartslagmetercijfers is desastreus voor het lichaam op lange termijn. Tenzij de kennis juist gegeven wordt.
Perfectie is mogelijk via het gevoel. Mijn persoonlijke besttijden op training (val maar achterover en zeg maar laat het dan ook op wedstrijd zien, ik heb er geen behoefte aan en op wedstrijd wordt er niet gestreefd naar voelen, maar naar winnen en dat is denken!): 100m in 10"96, 200m in 24", 300m in 39", 400m in 52", 800m in 1'56", 1000m in 2'26", 5000m in 13'45". Mijn persoonlijke besttijden op wedstrijd: 100m nog niet gelopen, 200m nog niet gelopen, 300m in 41"30, 400m nog niet gelopen, 800m in 2'09", 1000m in 2'48", 5000m in 15'50".
Veel te grote verschillen. Het heeft vooral mentaal te maken. Ik krijg geen ruimte en geen lucht op wedstrijden. Anderen nemen die in want daarvoor krijgen ze aandacht en waardering voor in de plaats. Ik geef me die zelf op training en op wedstrijd heb ik daar geen behoefte aan. Ik word wel pist als mensen dan zeggen: hij heeft een grote mond, hij kan het niet aan, ziet ge wel dat hij het ook niet kan wat zou hij dan anderen kunnen helpen. Wie durft er eens een week met mij te trainen, te leven, te geven. Geen enkele persoon tot nu toe. Er hebben het een paar geprobeerd: het is te zwaar, dat kan ik niet aan. Ik blijf wel doorgaan. Er zijn nog andere redenen waarom ik de tijden niet loop op pistewedstrijden: laat me eens lopen in wijzerzin. Maar ja dan kunnen anderen niet meer zo vlot presteren. Het is nooit voor iedereen goed. Dat weet ik maar al te goed. Geef ten minste iedereen een kans. Zo vind ik het een geweldig initiatief dat DCLA organiseert op de meeting voor MON: de gemengde 5000m. Dit biedt perspectieven naar de toekomst toe en het is aantrekkelijk voor de vrouwelijke en mannelijke deelnemers: vrouwen die zich kunnen optrekken aan het tempo van snellere mannen en mannen die van vrouw naar vrouw lopen (gestimuleerd door de aantrekkingskracht, mss zijn er ook mannen die door mannen aangetrokken worden, vrouwen door vrouwen, voor iedereen een motivatie).
Perfectie is mogelijk IN HET VOELEN!
Meer uitleg of een keertje het uitproberen in de praktijk: het kan!
Just ask!
Groeten
dinsdag 3 juni 2008
Overzicht taken
Veel ingevingen komen me vandaag binnen. Ja, lopen en bewegen maken je inderdaad intelligenter. Alles gaat vanzelf. De zenuwen van de zintuigen worden innerlijk en uiterlijk geprikkeld en ontwikkeling van nieuwigheden blijven dan ook niet uit (zowel in het voelen, denken en doen).
Overzicht vervulde taken en nog te vervullen taken: de weg naar het doel is zoveel aantrekkelijker dan het doel bereiken op zich (= resultaat). Het betreft hier enkel het overzicht van wedstrijden.
Datum '07 Plaats Taak Uitvoering: gevoel gedachte gedoe Resultaat
09/09 Sint-Truiden 5km adem sterk goed goed 5de 17'59"
16/09 Alken 5km adem sterk goed goed 4de 18'04" (?)
23/09 Mechelen 5km adem sterk sterk goed 2de 16'40"
30/09 Maaseik 10km uithoud-weerst sterk goed goed 28ste 35'48"
07/10 Antwerpen Qkbc toren - weerstand goed goed goed 117de 4'24" (?)
14/10 Hasselt 5-15km test sterk sterk goed 9de 15'50" en 111de 58'59"
21/10 Kortessem 15km adem goed goed goed 106de 1u06"50 (?)
11/11 Mol CC Lange cross weerst goed goed goed opgave na 6km
25/11 Roeselare CC Lange cross test deelname geweigerd
27/12 Meeuwen-Gru 5km test goed goed goed 26ste, 455ste vertrokken
29/12 Aalst (St-Trui) Aflossingswedstr sterk sterk sterk
31/12 Westerlo 4km test goed goed goed 2de
Datum '08 Plaats Taak Uitvoering: gevoel gedachte gedoe Resultaat
10/02 Sint-Truiden LCC test goed goed goed opgave
09/03 Oostende BK test goed goed goed opgave
30/03 Borgloon HC 10km adem sterk sterk sterk 9de 32"50 (?)
27/04 Huizingen PK 5000m test goed goed goed 4de in 17'05"30
01/05 Tongeren 5km adem goed goed goed 2de in 16'45"
12/05 Gent 5,5km test sterk goed sterk 2de in 18'14"
17/05 Zonhoven 12km adem sterk goed sterk 2de in 42'48"
30/05 Tienen 800m weerstand goed goed goed 2'12"68
31/05 Herk HC 10km weerstand goed goed goed 2de in 35'04"
01/06 Mol 300m weerstand goed goed goed laatste 44"00
Legende: sterk = ontwikkelde eigenschap op training die ook op wedstrijd tot uiting komt
goed = nog te ontwikkelen eigenschap op wedstrijd die op training wel tot uiting komt
Van structuur in kadering heb ik nog wat sterk te leren. Oefening baart kunst en ik wil vooral met het lichaam van mezelf bezig zijn en niet zozeer met dat van het besturen van een pc en programma's gebaseerd op 0 en 1 cijfers. Het is te materialistisch, te weinig inspirerend, creatiefloos.
Tot blogs
Overzicht vervulde taken en nog te vervullen taken: de weg naar het doel is zoveel aantrekkelijker dan het doel bereiken op zich (= resultaat). Het betreft hier enkel het overzicht van wedstrijden.
Datum '07 Plaats Taak Uitvoering: gevoel gedachte gedoe Resultaat
09/09 Sint-Truiden 5km adem sterk goed goed 5de 17'59"
16/09 Alken 5km adem sterk goed goed 4de 18'04" (?)
23/09 Mechelen 5km adem sterk sterk goed 2de 16'40"
30/09 Maaseik 10km uithoud-weerst sterk goed goed 28ste 35'48"
07/10 Antwerpen Qkbc toren - weerstand goed goed goed 117de 4'24" (?)
14/10 Hasselt 5-15km test sterk sterk goed 9de 15'50" en 111de 58'59"
21/10 Kortessem 15km adem goed goed goed 106de 1u06"50 (?)
11/11 Mol CC Lange cross weerst goed goed goed opgave na 6km
25/11 Roeselare CC Lange cross test deelname geweigerd
27/12 Meeuwen-Gru 5km test goed goed goed 26ste, 455ste vertrokken
29/12 Aalst (St-Trui) Aflossingswedstr sterk sterk sterk
31/12 Westerlo 4km test goed goed goed 2de
Datum '08 Plaats Taak Uitvoering: gevoel gedachte gedoe Resultaat
10/02 Sint-Truiden LCC test goed goed goed opgave
09/03 Oostende BK test goed goed goed opgave
30/03 Borgloon HC 10km adem sterk sterk sterk 9de 32"50 (?)
27/04 Huizingen PK 5000m test goed goed goed 4de in 17'05"30
01/05 Tongeren 5km adem goed goed goed 2de in 16'45"
12/05 Gent 5,5km test sterk goed sterk 2de in 18'14"
17/05 Zonhoven 12km adem sterk goed sterk 2de in 42'48"
30/05 Tienen 800m weerstand goed goed goed 2'12"68
31/05 Herk HC 10km weerstand goed goed goed 2de in 35'04"
01/06 Mol 300m weerstand goed goed goed laatste 44"00
Legende: sterk = ontwikkelde eigenschap op training die ook op wedstrijd tot uiting komt
goed = nog te ontwikkelen eigenschap op wedstrijd die op training wel tot uiting komt
Van structuur in kadering heb ik nog wat sterk te leren. Oefening baart kunst en ik wil vooral met het lichaam van mezelf bezig zijn en niet zozeer met dat van het besturen van een pc en programma's gebaseerd op 0 en 1 cijfers. Het is te materialistisch, te weinig inspirerend, creatiefloos.
Tot blogs
maandag 2 juni 2008
Provence in België: zalig weer!
Wat een weer: 29°C, laf en een zalig onweer op training. Wat wil je nog meer? Zalig weer hier in België. Met zulk weer heb je geen vakantiebestemming nodig in België. Echt niet.
Met de fiets een lekkere trip gemaakt om mijn spieren los te krijgen van het zware weekend. Het ging en het is nog niet genoeg geweest. Er kan nog bij. Tijdens de trainig lekker kunnen slalommen tussen plassen en omvergevallen takken van bomen. Mijn fiets, kleren en ikzelf kregen een gratis opknapbeurt. Met de songtekst (all the hard lessons are in the storm) van Soulsister kon ik de training met plezier uitvoeren.
Vrijdag een ochtendtraining van 3 uur achter de kiezen en 's avonds een 800m in Tienen. Mijn benen voelden zwaar aan na 400m (tijd 1'). Na 500m kreeg ik het moeilijk met de krachtoverdracht van rug naar benen. Ik moest kleinere passen nemen want de rugkracht ontbrak. Bijgevolg ging mijn hartslag omhoog en kwam ik in verzuring. Blokkage na 600m en ik viel stil zodat mijn eindtijd 2'12"68 werd.
Zaterdag een training van 3 uur voormiddag en namiddag gecombineerd. Om 18u15 was er de 10km haspengouw challenge in Sint-Lambrechts-Herk. Mijn benen voelden zwaar aan voor de wedstrijd tijdens de opwarming. Toch vertrok ik in een sneller aanvangstempo. Ik bleef een 50m achter de koplopers hangen en na 3km was het 100m geworden. Halfweg kreeg ik mijn klop en zag ik de koplopers niet meer. 2 atleten konden me nog inhalen. Ik remonteerde 1 bijna terug juist voor de meet, maar iemand met een doos in de hand stak het parcours over zonder te kijken en daarmee moest ik toch 2m uitwijken wat me één plaats gekost heeft (het verschil was maar 1,5m aan de meet). Soit, ik ben er niet lastig om, zelfs niet op de wedstrijd. Indien het voor plaats 3, 2 of 1 was, weet ik het nog zo niet. Met een 8ste plaats en een 2de plaats als senior mag ik best tevreden zijn. Ruben Kenis won de wedstrijd met overtuiging.
Zondagvoormiddag ook nog een training van 2 u en daarna richting Mol om er een mijl af te werken. Door omstandigheden kwam ik te laat en was ik verplicht om 300m mee te doen anders was ik voor niks naar Mol gereden. De mijl werd gewonnen door Tom Salden in 4'15". Ik voelde me goed bij de opwarming maar de wedstrijd trok op niets: 300m in 44" en laatste over de meet.
Veel bijgeleerd en nu rusten geblazen.
Volgend weekend een 1500m.
Tot blogs
Met de fiets een lekkere trip gemaakt om mijn spieren los te krijgen van het zware weekend. Het ging en het is nog niet genoeg geweest. Er kan nog bij. Tijdens de trainig lekker kunnen slalommen tussen plassen en omvergevallen takken van bomen. Mijn fiets, kleren en ikzelf kregen een gratis opknapbeurt. Met de songtekst (all the hard lessons are in the storm) van Soulsister kon ik de training met plezier uitvoeren.
Vrijdag een ochtendtraining van 3 uur achter de kiezen en 's avonds een 800m in Tienen. Mijn benen voelden zwaar aan na 400m (tijd 1'). Na 500m kreeg ik het moeilijk met de krachtoverdracht van rug naar benen. Ik moest kleinere passen nemen want de rugkracht ontbrak. Bijgevolg ging mijn hartslag omhoog en kwam ik in verzuring. Blokkage na 600m en ik viel stil zodat mijn eindtijd 2'12"68 werd.
Zaterdag een training van 3 uur voormiddag en namiddag gecombineerd. Om 18u15 was er de 10km haspengouw challenge in Sint-Lambrechts-Herk. Mijn benen voelden zwaar aan voor de wedstrijd tijdens de opwarming. Toch vertrok ik in een sneller aanvangstempo. Ik bleef een 50m achter de koplopers hangen en na 3km was het 100m geworden. Halfweg kreeg ik mijn klop en zag ik de koplopers niet meer. 2 atleten konden me nog inhalen. Ik remonteerde 1 bijna terug juist voor de meet, maar iemand met een doos in de hand stak het parcours over zonder te kijken en daarmee moest ik toch 2m uitwijken wat me één plaats gekost heeft (het verschil was maar 1,5m aan de meet). Soit, ik ben er niet lastig om, zelfs niet op de wedstrijd. Indien het voor plaats 3, 2 of 1 was, weet ik het nog zo niet. Met een 8ste plaats en een 2de plaats als senior mag ik best tevreden zijn. Ruben Kenis won de wedstrijd met overtuiging.
Zondagvoormiddag ook nog een training van 2 u en daarna richting Mol om er een mijl af te werken. Door omstandigheden kwam ik te laat en was ik verplicht om 300m mee te doen anders was ik voor niks naar Mol gereden. De mijl werd gewonnen door Tom Salden in 4'15". Ik voelde me goed bij de opwarming maar de wedstrijd trok op niets: 300m in 44" en laatste over de meet.
Veel bijgeleerd en nu rusten geblazen.
Volgend weekend een 1500m.
Tot blogs
vrijdag 30 mei 2008
Sport, beweging, gezondheid, kunst en visies
Sport is een aantrekkend middel. Voor ieder wat wils: entertainment, plezier, ontspanning, topsport, gezondheid, bewegen, kunst bekeken vanuit verschillende visies.
Sport is een activiteit die in wezen inhoudt dat je ontspant door je lichaam te laten botvieren en de hersenen te laten volgen. Hedendaags is sport niet meer de sport van vroeger want van plezier en ontspanning en de hersenen het lichaam laten volgen is geen sprake meer. Om te sporten hebben je hersenen zelfs energie nodig? Sport geeft je energie doordat je hersenen eindelijk eens luisteren naar wat de baas is over de hersenen: het gevoel. Bewegen is een onderdeel van sport. Leidt het gevoel (de spieren in het lichaam) het verstand dan kan je over gezond bewegen in de sport spreken. Het is een kunst om dit te vertalen in het topsport gebeuren. Dit typeer ik dan als totale topsport. Er is nog toekomst voor de topsporter zonder te streven naar tijden, bekers, records, duizelingwekkende geldpremies. Streven naar zichzelf, naar zelfwaardering (je waarderen voor wat je voor jezelf en je sport doet zonder te kijken naar je prestaties en je uit je evenwicht laten brengen door meningen van anderen. Gemakkelijker gezegd, dan gedaan. I KNOW.), naar zelfvertrouwen.
Deze titel en uitleg ga ik vaak terug moeten en willen lezen. Oefening baart kunst, dus ook de woorden toepassen in de praktijk (dat is verdomme moeilijk als je gewend bent in een structuur te vertoeven van "je moet presteren, anders aanvaardt niemand je").
Weg met die onzin. Het verstand belemmert me mijn vooruitgang, mijn groei, mijn optimale ontwikkeling. Niet enkel die van mij, neen die van een hele maatschappij die zich er niet meer van bewust is wat het aan het creëeren is.
In het denken, zijn wij (ik niet zozeer, het gaat al beter) meesters. In het uitvoeren hebben we anderen nodig. Maar in het voelen, wow, wat zijn we daar toch o zo koel en cool (ik gelukkig niet).
Ik voel en doe. Ik denk te oppervlakkig, wat leidt tot negatief denken. Daar kan en wil ik iets aan veranderen. Het heeft tijd nodig. Enkele maanden in mijn leven ben ik me er al echt bewust van. Nu het nog begrijpen waarom, lukt ook al vrij aardig. Dan komt het moeilijkst, het besturen en veranderen.
Dit weekend staat vandaag een wedstrijd in Tienen op het programma, morgen een wedstrijd in Sint-lambrechts-Herk en zondag één in Mol. Het gaat afzien worden. Afzien in de zin van: voelen en doen is geen probleem. Op het moment dat ik het moeilijk krijg, ben ik zo sterk als mijn zwakste schakel (het denken). Positief denken of zo snel mogelijk terug overschakelen naar mijn gevoel en looooopeeen.
Over kunst gesproken: wie kunst wil bekijken in Vlaanderen, neem eens een kijkje op volgende websites: http://users.telenet.be/SanneWeckx/ of http://sanneweckx.spaces.live.com/default.aspx. Tentoonstellingen kun je op verschillende ogenblikken op verschillende plaatsen gaan bezoeken in Vlaanderen. Have fun!
Tot blogs
Sport is een activiteit die in wezen inhoudt dat je ontspant door je lichaam te laten botvieren en de hersenen te laten volgen. Hedendaags is sport niet meer de sport van vroeger want van plezier en ontspanning en de hersenen het lichaam laten volgen is geen sprake meer. Om te sporten hebben je hersenen zelfs energie nodig? Sport geeft je energie doordat je hersenen eindelijk eens luisteren naar wat de baas is over de hersenen: het gevoel. Bewegen is een onderdeel van sport. Leidt het gevoel (de spieren in het lichaam) het verstand dan kan je over gezond bewegen in de sport spreken. Het is een kunst om dit te vertalen in het topsport gebeuren. Dit typeer ik dan als totale topsport. Er is nog toekomst voor de topsporter zonder te streven naar tijden, bekers, records, duizelingwekkende geldpremies. Streven naar zichzelf, naar zelfwaardering (je waarderen voor wat je voor jezelf en je sport doet zonder te kijken naar je prestaties en je uit je evenwicht laten brengen door meningen van anderen. Gemakkelijker gezegd, dan gedaan. I KNOW.), naar zelfvertrouwen.
Deze titel en uitleg ga ik vaak terug moeten en willen lezen. Oefening baart kunst, dus ook de woorden toepassen in de praktijk (dat is verdomme moeilijk als je gewend bent in een structuur te vertoeven van "je moet presteren, anders aanvaardt niemand je").
Weg met die onzin. Het verstand belemmert me mijn vooruitgang, mijn groei, mijn optimale ontwikkeling. Niet enkel die van mij, neen die van een hele maatschappij die zich er niet meer van bewust is wat het aan het creëeren is.
In het denken, zijn wij (ik niet zozeer, het gaat al beter) meesters. In het uitvoeren hebben we anderen nodig. Maar in het voelen, wow, wat zijn we daar toch o zo koel en cool (ik gelukkig niet).
Ik voel en doe. Ik denk te oppervlakkig, wat leidt tot negatief denken. Daar kan en wil ik iets aan veranderen. Het heeft tijd nodig. Enkele maanden in mijn leven ben ik me er al echt bewust van. Nu het nog begrijpen waarom, lukt ook al vrij aardig. Dan komt het moeilijkst, het besturen en veranderen.
Dit weekend staat vandaag een wedstrijd in Tienen op het programma, morgen een wedstrijd in Sint-lambrechts-Herk en zondag één in Mol. Het gaat afzien worden. Afzien in de zin van: voelen en doen is geen probleem. Op het moment dat ik het moeilijk krijg, ben ik zo sterk als mijn zwakste schakel (het denken). Positief denken of zo snel mogelijk terug overschakelen naar mijn gevoel en looooopeeen.
Over kunst gesproken: wie kunst wil bekijken in Vlaanderen, neem eens een kijkje op volgende websites: http://users.telenet.be/SanneWeckx/ of http://sanneweckx.spaces.live.com/default.aspx. Tentoonstellingen kun je op verschillende ogenblikken op verschillende plaatsen gaan bezoeken in Vlaanderen. Have fun!
Tot blogs
woensdag 28 mei 2008
Te veel afleiding, te weinig echtheid!
Hedendaags is er zoveel afleiding in de wereld dat er geen aandacht meer kan besteed worden aan de echtheid van iets.
Nemen we nu de topsport. In de topsport is alles zo geautomatiseerd dat er geen spanning meer is. De enige spanning die topsport nog meebrengt, is of je eigen voorspelling vandaag uitkomt of niet. In het voetbal is dat haast altijd bingo. Toch als je voorspelt wie wint, gelijkspeelt of verliest. Ga je het iets spannender maken voor jezelf dan bepaal je ook nog de juiste score (is al wat moeilijker) en zeg je wie scoort (dat is pas spannend). Nog interessanter als je zegt hoeveel fouten dat bestraft en onbestraft zullen worden (vanuit jouw visie bekeken, als neutrale of vurige supporter afhankelijk van wedstrijd tot wedstrijd, van ploeg tot ploeg).
In het wielrennen gaat dat ook al vrij gemakkelijk. Een toptien score is al een hele opgave. Zeker als je er nog eens wilt bijzetten hoe iedereen aan zijn plaats komt (demarrage op 10km van het einde, spurt afwachten, in het wiel blijven zitten). Nog aantrekkelijker is het als je probeert te raden wat er via de oortjes gezegd wordt en tijdens de ontknoping wanneer enkele toppers en/of superknechten overleggen. Wie er zelf ingezeten heeft, weet meer. Hij/zij zal zwijgen om de neutrale of fervente supporter in zijn wijsheid (met het pleziergevoel) te laten.
Wie het lichaam goed kent en kan lezen, heeft niet veel indrukken nodig wie nu "zuiver" presteert en wie niet. Trouwens wat is zuiver presteren? Wat is er nog zuiver op deze wereld? De grond alleszins niet meer. De lucht evenzeer. De supplementen en medicamenten? Komaan, waar halen we die vandaan? Ja, uit de grond, de lucht en het bindmiddel water (grondwater, regen). Ok, er zullen wel wat staaltjes zijn die misschien nog de zuiverheid hebben van vroeger maar die zullen zeker niet aan de bevolking gegeven worden.
Te veel afleiding, te weinig echtheid! Er is zoveel te doen om de verpakking. Heb je die gezien? Die is cool. Waw, dat wil ik ook! Is er iemand die zich afvraagt wat er allemaal onder en vooral in die verpakking zit? Is er iemand die zich afvraagt wat nog echt is? Is er iemand die nog weet wanneer hij/zij honger heeft, wanneer het lichaam behoefte heeft aan rust, wat rust is, waarvoor het lichaam dient, waarvoor alle organen in het lichaam dienen? Ik stel me de vraag zelfs niet meer. Het ANTWOORD: neen, er is niemand meer buiten enkele uitzonderingen. Oppervlakkig wel ja, om mee te doen met de groep maar vanbinnenuit: no way.
Ach, wie weet, komt er een dag dat ik het me allemaal ook niet meer aantrek. Het zou een grote last van mijn schouders wegnemen. Het zou me terug kunnen laten vliegen, kunnen laten genieten van het zweven, kunnen laten genieten van mijn diepste gevoel vanbinnen. Anderen hebben een gevoel nodig van buitenaf. "Ik heb juist aardbeien gegeten, lekker. Ik heb juist een half brood met choco, kaas en vlees op, mmm. Ik heb ook nog eens één liter cola op. Nu heb ik genoeg energie om te wandelen en gaan shoppen en 's middags weer iets lekkers binnen te spelen. Je moet van iets sterven, hè." Sorry, maar onbewuster kan je niet meer leven. Echt niet. Je bent niet echt aanwezig op deze wereld. Hallo, geniet van het leven, niet van het gefakete leven.
Ik ga verder met het filosoferen in mijn gevoel, trainen op mijn gevoel, handelen via mijn gevoel.
Vorig weekend niet gelopen, maar dit weekend wordt dat grotendeels gecompenseerd (dit is dus ook te veel afleiding, te weinig echtheid, maar ergens moet ik ook nog mee in deze maatschappij. Ja ook ik maak fouten, veel te veel zelfs. Maar ik probeer ze wel te beseffen en er zoveel mogelijkuit te leren. Ik ben ook een mens.)
Groeten
Nemen we nu de topsport. In de topsport is alles zo geautomatiseerd dat er geen spanning meer is. De enige spanning die topsport nog meebrengt, is of je eigen voorspelling vandaag uitkomt of niet. In het voetbal is dat haast altijd bingo. Toch als je voorspelt wie wint, gelijkspeelt of verliest. Ga je het iets spannender maken voor jezelf dan bepaal je ook nog de juiste score (is al wat moeilijker) en zeg je wie scoort (dat is pas spannend). Nog interessanter als je zegt hoeveel fouten dat bestraft en onbestraft zullen worden (vanuit jouw visie bekeken, als neutrale of vurige supporter afhankelijk van wedstrijd tot wedstrijd, van ploeg tot ploeg).
In het wielrennen gaat dat ook al vrij gemakkelijk. Een toptien score is al een hele opgave. Zeker als je er nog eens wilt bijzetten hoe iedereen aan zijn plaats komt (demarrage op 10km van het einde, spurt afwachten, in het wiel blijven zitten). Nog aantrekkelijker is het als je probeert te raden wat er via de oortjes gezegd wordt en tijdens de ontknoping wanneer enkele toppers en/of superknechten overleggen. Wie er zelf ingezeten heeft, weet meer. Hij/zij zal zwijgen om de neutrale of fervente supporter in zijn wijsheid (met het pleziergevoel) te laten.
Wie het lichaam goed kent en kan lezen, heeft niet veel indrukken nodig wie nu "zuiver" presteert en wie niet. Trouwens wat is zuiver presteren? Wat is er nog zuiver op deze wereld? De grond alleszins niet meer. De lucht evenzeer. De supplementen en medicamenten? Komaan, waar halen we die vandaan? Ja, uit de grond, de lucht en het bindmiddel water (grondwater, regen). Ok, er zullen wel wat staaltjes zijn die misschien nog de zuiverheid hebben van vroeger maar die zullen zeker niet aan de bevolking gegeven worden.
Te veel afleiding, te weinig echtheid! Er is zoveel te doen om de verpakking. Heb je die gezien? Die is cool. Waw, dat wil ik ook! Is er iemand die zich afvraagt wat er allemaal onder en vooral in die verpakking zit? Is er iemand die zich afvraagt wat nog echt is? Is er iemand die nog weet wanneer hij/zij honger heeft, wanneer het lichaam behoefte heeft aan rust, wat rust is, waarvoor het lichaam dient, waarvoor alle organen in het lichaam dienen? Ik stel me de vraag zelfs niet meer. Het ANTWOORD: neen, er is niemand meer buiten enkele uitzonderingen. Oppervlakkig wel ja, om mee te doen met de groep maar vanbinnenuit: no way.
Ach, wie weet, komt er een dag dat ik het me allemaal ook niet meer aantrek. Het zou een grote last van mijn schouders wegnemen. Het zou me terug kunnen laten vliegen, kunnen laten genieten van het zweven, kunnen laten genieten van mijn diepste gevoel vanbinnen. Anderen hebben een gevoel nodig van buitenaf. "Ik heb juist aardbeien gegeten, lekker. Ik heb juist een half brood met choco, kaas en vlees op, mmm. Ik heb ook nog eens één liter cola op. Nu heb ik genoeg energie om te wandelen en gaan shoppen en 's middags weer iets lekkers binnen te spelen. Je moet van iets sterven, hè." Sorry, maar onbewuster kan je niet meer leven. Echt niet. Je bent niet echt aanwezig op deze wereld. Hallo, geniet van het leven, niet van het gefakete leven.
Ik ga verder met het filosoferen in mijn gevoel, trainen op mijn gevoel, handelen via mijn gevoel.
Vorig weekend niet gelopen, maar dit weekend wordt dat grotendeels gecompenseerd (dit is dus ook te veel afleiding, te weinig echtheid, maar ergens moet ik ook nog mee in deze maatschappij. Ja ook ik maak fouten, veel te veel zelfs. Maar ik probeer ze wel te beseffen en er zoveel mogelijkuit te leren. Ik ben ook een mens.)
Groeten
donderdag 22 mei 2008
Stap voor stap naar een nieuw leven
Hedendaags gebeurt niets meer toevallig. Alles heeft een reden. Niets is wat het lijkt te zijn. Gebruiken we onze zintuigen waarvoor ze dienen en samen, zien we de dingen zoals ze zijn en niet zoals we denken dat ze zijn. Alles wordt voorgeknabbeld. Alles is bijgevolg controleerbaar en meetbaar. Eén ding echter niet. Het gevoel, laat dat nu ook hetgeen zijn wat sterker is dan het denken. Het gevoel geeft pijn indien we tegen ons zelf vechten. Het denken wil dit en het lichaam waarschuwt voor de "val". De "val" is juist aanlokkelijk en iedereen trapt er onwetend in. Zeg niet dat het je niet overkomt of nooit overkomen is. Is het wel het geval dan heb je het niet eens doorgehad, dat zou pas erg zijn.
Het denken ondergeschikt maken aan het voelen. Stap voor stap naar een nieuw leven. Het denken is de enige factor die ons onbewust tegenhoudt naar een beter en bewuster leven. Al die regeltjes die je denken beperken, je doen het zwijgen opleggen en je voelen helemaal uitschakelen. Het wordt alsmaar erger en erger (denk maar aan de administratieve rompslomp).
Vertrek je vanuit het gevoel dan ga je natuurlijk en spontaan af op je doel. Een kind doet dat altijd. Het is pas als een volwassen afkomt met een regel dat een kind zijn/haar spontaniteit verliest. Is die regel zinloos (zo zijn er veel regels) laat die regel dan achterwege. Het kind zal boos worden als je de waarheid niet spreekt volgens het lichaam (wat hij/zij voelt). Een voorbeeld: maak je niet vuil bij het spelen want wat gaan de mensen anders zeggen? ZWIJGEN! Is die regel nuttig, zeg het dan kost wat kost en maak het kind de regel duidelijk. Een voorbeeld: wandel op het voetpad want er rijden fietsers en auto's op de rijweg. Maak het duidelijk aan het kind, wat er gebeurd als hij/zij zich niet aan de regels houdt. Desnoods laat je het kind eens kennis maken met een aanrijding met de fiets bij je thuis terwijl hij mag vallen op het gras of een mat. Doe het wel rustig. Het kind zal steigeren, razend worden als je de waarheid spreekt. Troost het kind dan niet want dan heeft je pleidooi geen nut gehad. Zeg gewoon, als je klaar bent om terug te praten ben ik er voor je. Je weet me te vinden. Komt het kind na verloop van tijd niet opdagen, zet dan de stap zelf.
Wil je meer informatie?
Aarzel niet en vuur de vragen af.
Groeten
Het denken ondergeschikt maken aan het voelen. Stap voor stap naar een nieuw leven. Het denken is de enige factor die ons onbewust tegenhoudt naar een beter en bewuster leven. Al die regeltjes die je denken beperken, je doen het zwijgen opleggen en je voelen helemaal uitschakelen. Het wordt alsmaar erger en erger (denk maar aan de administratieve rompslomp).
Vertrek je vanuit het gevoel dan ga je natuurlijk en spontaan af op je doel. Een kind doet dat altijd. Het is pas als een volwassen afkomt met een regel dat een kind zijn/haar spontaniteit verliest. Is die regel zinloos (zo zijn er veel regels) laat die regel dan achterwege. Het kind zal boos worden als je de waarheid niet spreekt volgens het lichaam (wat hij/zij voelt). Een voorbeeld: maak je niet vuil bij het spelen want wat gaan de mensen anders zeggen? ZWIJGEN! Is die regel nuttig, zeg het dan kost wat kost en maak het kind de regel duidelijk. Een voorbeeld: wandel op het voetpad want er rijden fietsers en auto's op de rijweg. Maak het duidelijk aan het kind, wat er gebeurd als hij/zij zich niet aan de regels houdt. Desnoods laat je het kind eens kennis maken met een aanrijding met de fiets bij je thuis terwijl hij mag vallen op het gras of een mat. Doe het wel rustig. Het kind zal steigeren, razend worden als je de waarheid spreekt. Troost het kind dan niet want dan heeft je pleidooi geen nut gehad. Zeg gewoon, als je klaar bent om terug te praten ben ik er voor je. Je weet me te vinden. Komt het kind na verloop van tijd niet opdagen, zet dan de stap zelf.
Wil je meer informatie?
Aarzel niet en vuur de vragen af.
Groeten
woensdag 21 mei 2008
Wat het lichaam je wil zeggen
Mensen vloeken wat af. Ze zijn zo lastig op hun lichaam als het eens niet doet wat de hersenen vragen. Is het bij hun al opgekomen dat een lichaam geen robot is? Hoeveel weerstand biedt iemand als je iemand iets verplicht te doen? Wablieft? Juist ja, niet te schatten. Je krijgt zoveel weerstand dat je het op een andere manier dient te doen. Dat is met het lichaam ook zo. Het lichaam is baas en de hersenen mogen de baas leiden. Uiteindelijk beslist het lichaam toch of de actie ingezet wordt of niet. Tenzij je het lichaam gaat saboteren. Je geeft het meer energie dan het nodig heeft (dan wordt het lui en verslaafd aan meer energie, want het weet na verloop van tijd die energie zelf niet meer op te brengen) of je gaat het foppen (door lichaamssignalen te negeren via maskerende middelen, dan wordt het lichaam na verloop van tijd ziek, want het lichaam liegt niet).
Je lichaam is je enige zekerheid hier op aarde. Niet je werk, niet je geld, niet je huis, niet je vriend, niet je vriendin, niet je kat, niet je pc, niet je familie. Je wordt geboren met je lichaam en je gaat heen met je lichaam. Dat laatste daar ben je zelfs niet zeker van. Je beseft dat op een bepaald moment niet meer (want als je niet meer hier bent, ben je ergens anders). Wie weet zelfs nog wat hij/zij bij de geboorte deed? Zelfs dat heb je niet beseft. Het is belangrijk om bewust om te gaan met je leven want voor je het beseft is het over.
Wat het lichaam je wil zeggen is belangrijk. Luister naar je lichaam want als je dat niet meer doet, dan leef je apart. Je ligt in conflict met jezelf. Je kan niet overweg met je eigen lichaam, en je eigen lichaam niet met hoe en wat jij denkt. Tot handelen kom je dan al helemaal niet meer.
Het leven kan de hemel zijn op aarde als je met jezelf overweg kan. Zo kan je ook gemakkelijker overweg met anderen. Het is niet omdat het lijkt alsof je met anderen overweg kan dat je ook met jezelf overweg kan. Met jezelf overweg kunnen is de eerste belangrijke stap in je leven. Iemand helpen met zichzelf overweg te kunnen is de volgende stap. Samen overweg kunnen met iemand anders is de derde stap. Wie nog een vierde stap wil, kan een kind maken en dit opvoeden volgens de manier waarop zij het willen en in overleg met het kind naarmate het groeit.
Op naar de volgende uitdaging in mijn leven. Mezelf weer op een andere manier beleven.
Dit weekend staat er normaal een wedstrijd op programma. Het begint te spannen, want mijn doel komt nu wel akelig dichtbij en ik heb nog een lange weg af te leggen.
Groeten
Je lichaam is je enige zekerheid hier op aarde. Niet je werk, niet je geld, niet je huis, niet je vriend, niet je vriendin, niet je kat, niet je pc, niet je familie. Je wordt geboren met je lichaam en je gaat heen met je lichaam. Dat laatste daar ben je zelfs niet zeker van. Je beseft dat op een bepaald moment niet meer (want als je niet meer hier bent, ben je ergens anders). Wie weet zelfs nog wat hij/zij bij de geboorte deed? Zelfs dat heb je niet beseft. Het is belangrijk om bewust om te gaan met je leven want voor je het beseft is het over.
Wat het lichaam je wil zeggen is belangrijk. Luister naar je lichaam want als je dat niet meer doet, dan leef je apart. Je ligt in conflict met jezelf. Je kan niet overweg met je eigen lichaam, en je eigen lichaam niet met hoe en wat jij denkt. Tot handelen kom je dan al helemaal niet meer.
Het leven kan de hemel zijn op aarde als je met jezelf overweg kan. Zo kan je ook gemakkelijker overweg met anderen. Het is niet omdat het lijkt alsof je met anderen overweg kan dat je ook met jezelf overweg kan. Met jezelf overweg kunnen is de eerste belangrijke stap in je leven. Iemand helpen met zichzelf overweg te kunnen is de volgende stap. Samen overweg kunnen met iemand anders is de derde stap. Wie nog een vierde stap wil, kan een kind maken en dit opvoeden volgens de manier waarop zij het willen en in overleg met het kind naarmate het groeit.
Op naar de volgende uitdaging in mijn leven. Mezelf weer op een andere manier beleven.
Dit weekend staat er normaal een wedstrijd op programma. Het begint te spannen, want mijn doel komt nu wel akelig dichtbij en ik heb nog een lange weg af te leggen.
Groeten
maandag 19 mei 2008
Belang van jezelf
Mensen die hun wil willen opdringen, ik heb een voeling met ze. Ik ben naïef en ik geloof iedereen totdat ik voel dat mijn vertrouwen in hen geschonden wordt.
Het belang van anderen naar voren brengen. Zeggen dat je hen komt helpen. Iets willen verkopen vanuit een ander standpunt bekeken. Je anders voor doen dan je bent. Je achter zoveel maskers verstoppen, dat je niet meer kan ademen.
Jezelf kwijt zijn, op zoek met je hersenen naar enige herkenning, waardering.
Ik ben er me bewust van dat er veel mensen zijn die vertoeven in hun hersenen. Ik ben er me bewust van dat er veel mensen zijn die zich gelukkig wanen door meer bezit te vergaren. Ik ben er me bewust van dat er veel mensen zijn die onbewust door het leven gaan.
Zaterdag was ik me weer bewust van hoe fijn lopen kan zijn als je het volledig vanuit je gevoel doet. Traag vertrokken in de 12km van de Haspengouw Challenge in ZONHOVEN. Rustig opgebouwd tot ik eindelijk mijn turbo kon opzetten. Dit voelde weer aan alsof ik 12 jaar was. Spelen met mijn benen, met mijn ademhaling, nog zoveel te leren. Het was vrij en het ging verbazend goed. Tot ik in de mot had dat ik misschien wel eens zou kunnen winnen. Op dat moment (na 7km) blokkeerde ik. Het duurde zo'n 2km dat ik in het denken bleef vertoeven. Het tempo ging nog vrij vlot maar niet meer soepel. Op km 9 kreeg ik weer voeling met mezelf, ik kon terug spelen. Om de wedstrijd te winnen heb ik te lang gedacht. Het scheelde niet veel. Alweer, jawel, 2de. Geduld, nog meer in mijn gevoel willen zitten en geen notie meer nemen van uitlatingen over woorden en daden van mij. Zij kennen mijn situatie, mijn motivatie en mijn vooropgestelde taken niet.
Herken en erken het belang van jezelf. Krijg terug voeling met jezelf, denk positief over jezelf (daar heb ik zelf ook nog werk voor de boeg) en handel dan vanuit de combinatie voeling en positief denken over jezelf.
Volgende voeling heb ik gisteren en vandaag al gehad.
Volgende wedstrijd komt er snel aan.
Tot gmails
Het belang van anderen naar voren brengen. Zeggen dat je hen komt helpen. Iets willen verkopen vanuit een ander standpunt bekeken. Je anders voor doen dan je bent. Je achter zoveel maskers verstoppen, dat je niet meer kan ademen.
Jezelf kwijt zijn, op zoek met je hersenen naar enige herkenning, waardering.
Ik ben er me bewust van dat er veel mensen zijn die vertoeven in hun hersenen. Ik ben er me bewust van dat er veel mensen zijn die zich gelukkig wanen door meer bezit te vergaren. Ik ben er me bewust van dat er veel mensen zijn die onbewust door het leven gaan.
Zaterdag was ik me weer bewust van hoe fijn lopen kan zijn als je het volledig vanuit je gevoel doet. Traag vertrokken in de 12km van de Haspengouw Challenge in ZONHOVEN. Rustig opgebouwd tot ik eindelijk mijn turbo kon opzetten. Dit voelde weer aan alsof ik 12 jaar was. Spelen met mijn benen, met mijn ademhaling, nog zoveel te leren. Het was vrij en het ging verbazend goed. Tot ik in de mot had dat ik misschien wel eens zou kunnen winnen. Op dat moment (na 7km) blokkeerde ik. Het duurde zo'n 2km dat ik in het denken bleef vertoeven. Het tempo ging nog vrij vlot maar niet meer soepel. Op km 9 kreeg ik weer voeling met mezelf, ik kon terug spelen. Om de wedstrijd te winnen heb ik te lang gedacht. Het scheelde niet veel. Alweer, jawel, 2de. Geduld, nog meer in mijn gevoel willen zitten en geen notie meer nemen van uitlatingen over woorden en daden van mij. Zij kennen mijn situatie, mijn motivatie en mijn vooropgestelde taken niet.
Herken en erken het belang van jezelf. Krijg terug voeling met jezelf, denk positief over jezelf (daar heb ik zelf ook nog werk voor de boeg) en handel dan vanuit de combinatie voeling en positief denken over jezelf.
Volgende voeling heb ik gisteren en vandaag al gehad.
Volgende wedstrijd komt er snel aan.
Tot gmails
donderdag 15 mei 2008
Eerlijkheid en nadenken
Ik ben te eerlijk voor deze wereld. Anderen noemen me braaf. Dat ben ik niet want anders kom je niet op plaatsen waar ik kom. Op de beslissende momenten nadenken is uit den boze. Ik doe het nochtans wel. Tijdens een wedstrijd komt het bij mij op wanneer het moment van de waarheid aanbreekt. Altijd zweef ik op mijn gevoel en doen. Dan opeens kan ik winnen en floep daar is het denken: ben jij er wel klaar voor, je bent al zovaak 2de accepteer dat nu dan ook, ben jij wel de sterkste, kan ik het afmaken, wat ga ik zeggen als ze me interviewen, wil ik wel op dat hoogste schavotje van het podium staan, ik ga de andere misschien te fel pijn doen, ik word niet graag 2de en gun het een ander ook niet (dus word ik toch tweede), behoor ik op die eerste plaats, ik ben wel een leider, ook de baas?
Vragen, vragen en nog eens vragen die op dat moment niet van tel zijn. Op andere momenten denk ik beter na. Op dat moment, gewoon vlammen zoals anders. Zoals op training, zoals wanneer ik zweef op mijn gevoel en doe. Laat het denken dan zijn, doe het meer op een ander tijdsstip dan komt het niet de kop opduiken tijdens de wedstrijd. Je bent zo sterk als je zwakste schakel en zo zwak als je sterkste schakel: denken en voelen. Het denken is negatief en overheerst dan het voelen, het blokkeert het doen en alweer een kans weg om door te breken.
Mental coaching: ironisch, ik pas het zo vaak toe op mensen en atleten. Zelf krijg ik het er bij mij niet in op de beslissende momenten. Nog meer oefenen blijkbaar en een beetje minder eerlijkheid kan ook geen kwaad.
NADENKEN VOOR MIJ, POSITIEF NOG WEL, SOMS IS DAT EEN ECHTE HEL VOOR MIJ!
Vragen, vragen en nog eens vragen die op dat moment niet van tel zijn. Op andere momenten denk ik beter na. Op dat moment, gewoon vlammen zoals anders. Zoals op training, zoals wanneer ik zweef op mijn gevoel en doe. Laat het denken dan zijn, doe het meer op een ander tijdsstip dan komt het niet de kop opduiken tijdens de wedstrijd. Je bent zo sterk als je zwakste schakel en zo zwak als je sterkste schakel: denken en voelen. Het denken is negatief en overheerst dan het voelen, het blokkeert het doen en alweer een kans weg om door te breken.
Mental coaching: ironisch, ik pas het zo vaak toe op mensen en atleten. Zelf krijg ik het er bij mij niet in op de beslissende momenten. Nog meer oefenen blijkbaar en een beetje minder eerlijkheid kan ook geen kwaad.
NADENKEN VOOR MIJ, POSITIEF NOG WEL, SOMS IS DAT EEN ECHTE HEL VOOR MIJ!
GELOVEN IS ZIEN, ZIEN IS VERGANKELIJK!
Zeer vruchtbare voormiddag vandaag. Getraind, nagedacht, contacten gelegd, schoongemaakt en veel gezien.
Tussen het trainen, denken, contacten leggen en schoonmaken door de standaardboekhandel binnengesprongen. De wereld is aan het veranderen. De eerste boeken die mijn direct in het oog sprongen waren die van dokters. Drie dokters die vertellen vanuit eigen ervaring dat veel medicamenten de gezondheid beschadigen i.p.v. herstellen. Voor mij een bevestiging van mijn leven en mijn visie over het leven. Als medicatie mijn gezondheid zou herstellen van een "schijnbaar ongeneeslijke ziekte" dan zou ik al lang niet meer op deze wereld zijn.
Mensen die zeggen: eerst zien dan geloven, zijn al het geloof in zichzelf kwijt en bijgevolg ook in anderen. Het is misschien niet helemaal zo want ik ben zo niet en heb het nog niet ervaren. Ik geloof eerst en dan zie ik hoe dan ook. Wie eerst wil zien en dan geloven is vergankelijk. Je boert dan letterlijk achteruit, dat heb ik wel kunnen ervaren in mijn leven. Het geloof in mijzelf ben ik nochtans nooit kwijtgeraakt. Het leek wel zo op een bepaald moment en het voelde ook zo aan. In de realiteit was het niet zo.
Weer een goede training achter de rug, zelfs mentaal. Ja, het denken, zal het mij dan toch bedienen op mijn wenken. Ik geloof in veel en nu dat veel stapsgewijs naar buiten brengen. Ik en nog anderen zijn er mee bezig. Het geeft me een fijn gevoel dat ik ergens toch mensen effectief begin te helpen. Zij voelen het, ik voel het en samen ontwikkelen we in het proces voelen - denken - doen. Het is een begin, een heel pril en het tuigt naar meer zin.
Smakelijk!
Tussen het trainen, denken, contacten leggen en schoonmaken door de standaardboekhandel binnengesprongen. De wereld is aan het veranderen. De eerste boeken die mijn direct in het oog sprongen waren die van dokters. Drie dokters die vertellen vanuit eigen ervaring dat veel medicamenten de gezondheid beschadigen i.p.v. herstellen. Voor mij een bevestiging van mijn leven en mijn visie over het leven. Als medicatie mijn gezondheid zou herstellen van een "schijnbaar ongeneeslijke ziekte" dan zou ik al lang niet meer op deze wereld zijn.
Mensen die zeggen: eerst zien dan geloven, zijn al het geloof in zichzelf kwijt en bijgevolg ook in anderen. Het is misschien niet helemaal zo want ik ben zo niet en heb het nog niet ervaren. Ik geloof eerst en dan zie ik hoe dan ook. Wie eerst wil zien en dan geloven is vergankelijk. Je boert dan letterlijk achteruit, dat heb ik wel kunnen ervaren in mijn leven. Het geloof in mijzelf ben ik nochtans nooit kwijtgeraakt. Het leek wel zo op een bepaald moment en het voelde ook zo aan. In de realiteit was het niet zo.
Weer een goede training achter de rug, zelfs mentaal. Ja, het denken, zal het mij dan toch bedienen op mijn wenken. Ik geloof in veel en nu dat veel stapsgewijs naar buiten brengen. Ik en nog anderen zijn er mee bezig. Het geeft me een fijn gevoel dat ik ergens toch mensen effectief begin te helpen. Zij voelen het, ik voel het en samen ontwikkelen we in het proces voelen - denken - doen. Het is een begin, een heel pril en het tuigt naar meer zin.
Smakelijk!
Tijd
Een tijd van komen, een tijd van gaan. Zo gaat het al eeuwen met het seizoenenbestaan. Stilaan stel ik me de vraag of die tijd over is.
Zijn er nog seizoenen? De laatste 2 weken waren om van te genieten. Zalig weer, de koning te rijk. Was dit de eerste keer zomer? Was dit de eerste keer lente? Was dit de laatste keer zomer in 2008? Was dit de laatste keer lente in 2008?
De tijd van de regen in België komt altijd ongelegen (voor mij alleszins toch). Alhoewel mensen roepen om regen voor de grond en ja ook voor het blussen van branden. Gisteren in Hoei getuige mogen zijn van een felle brand.
Een tijd van komen, een tijd van gaan. De voetballer François Sterchele heeft gekozen om te gaan. Met spijt in het hart zien vele mensen het met lede ogen aan. Echter zijn zij hem al vergeten na een volgend jaar voetbalbestaan. Enkel de mensen die hem echt goed kenden, zullen nu en waarschijnlijk voor altijd een grote leegte voelen. Ik wil op deze manier mijn medeleven met hun delen.
Een tijd van komen, een tijd van gaan. Justine Henin's tenniscarrière zit erop. Onverwacht? Niet echt. Het is mooi geweest. Spijtig wel, want er zit nog altijd veel in haar. Spijtig wel, want welke backhand konden we zo fel begeren als die van haar. Tijd voor een nieuwe nummer 1, tijd voor een nieuwe generatie, tijd voor een nieuwe vorm van tennis, tijd voor een nieuwe persoonlijkheid die het tennis weer leven inblaast.
Een tijd van komen, een tijd van gaan. Ontsnapt niemand of niets er dan aan? Van één ding mag je zeker zijn in dit leven: de tijd haalt je altijd in, of je nu in het verleden zit of in de toekomst (hetzij met je voelen, denken en/of doen), voor je het weet, heeft de tijd je terug beet. Blijf in het heden, maak komaf met je toekomst en je verleden. Genieten van het leven en de tijd zal vanzelf wel zijn verstreken.
A propos: de trainingen gaan goed, het gevoel doet het goed en ik ben sterker dan ik ooit had vermoed. Ten getuige: gisteren 3x de muur van Hoei beklommen op een heel klein verzet, al dansend op het gemak naar boven. Genoten van het begin tot het einde, ik wou er nog wel een serie aan breiden. Mijn compagnon ging het evengoed af. Hij deed het op een nog kleiner verzet dan mij. Ja, ik mag stellen we zijn op weg naar het bereiken van ons doel.
Sportieve groeten
Zijn er nog seizoenen? De laatste 2 weken waren om van te genieten. Zalig weer, de koning te rijk. Was dit de eerste keer zomer? Was dit de eerste keer lente? Was dit de laatste keer zomer in 2008? Was dit de laatste keer lente in 2008?
De tijd van de regen in België komt altijd ongelegen (voor mij alleszins toch). Alhoewel mensen roepen om regen voor de grond en ja ook voor het blussen van branden. Gisteren in Hoei getuige mogen zijn van een felle brand.
Een tijd van komen, een tijd van gaan. De voetballer François Sterchele heeft gekozen om te gaan. Met spijt in het hart zien vele mensen het met lede ogen aan. Echter zijn zij hem al vergeten na een volgend jaar voetbalbestaan. Enkel de mensen die hem echt goed kenden, zullen nu en waarschijnlijk voor altijd een grote leegte voelen. Ik wil op deze manier mijn medeleven met hun delen.
Een tijd van komen, een tijd van gaan. Justine Henin's tenniscarrière zit erop. Onverwacht? Niet echt. Het is mooi geweest. Spijtig wel, want er zit nog altijd veel in haar. Spijtig wel, want welke backhand konden we zo fel begeren als die van haar. Tijd voor een nieuwe nummer 1, tijd voor een nieuwe generatie, tijd voor een nieuwe vorm van tennis, tijd voor een nieuwe persoonlijkheid die het tennis weer leven inblaast.
Een tijd van komen, een tijd van gaan. Ontsnapt niemand of niets er dan aan? Van één ding mag je zeker zijn in dit leven: de tijd haalt je altijd in, of je nu in het verleden zit of in de toekomst (hetzij met je voelen, denken en/of doen), voor je het weet, heeft de tijd je terug beet. Blijf in het heden, maak komaf met je toekomst en je verleden. Genieten van het leven en de tijd zal vanzelf wel zijn verstreken.
A propos: de trainingen gaan goed, het gevoel doet het goed en ik ben sterker dan ik ooit had vermoed. Ten getuige: gisteren 3x de muur van Hoei beklommen op een heel klein verzet, al dansend op het gemak naar boven. Genoten van het begin tot het einde, ik wou er nog wel een serie aan breiden. Mijn compagnon ging het evengoed af. Hij deed het op een nog kleiner verzet dan mij. Ja, ik mag stellen we zijn op weg naar het bereiken van ons doel.
Sportieve groeten
dinsdag 13 mei 2008
Moederdag en ING GENT: 5km
Zondag was het weer moederdag. Een familiedag. Voor grootmoeder weliswaar. De grootmoeder van mijn vaders kant. Moeder was gisteren aan de beurt, na de ING GENT. De grootmoeder van mijn moeder daar ga ik vandaag of morgen langs.
Sterk gelopen op maandag, na een toch wel zware eetdag op zondag. Niets te zien aan de kilo's (rond de 60kg gebleven). Wat wil je als je op een klein verzet naar je bestemming fietst, een wandeling van 3km inlast tussenin en terug op een klein verzet naar huis fietst. Eveneens maar één glaasje alcohol drinkt, de aperitief afslaat, geen toetjes of vettigheid op het menu tot je neemt.
Ik vertrok rustig, te rustig. Na 3km kwam ik door in 9'10". Zo'n 10" achter de eerste. Het was tijd om mijn turbo op te zetten. Merkwaardig genoeg deed de eerste dat ook. Mentaal bleef ik hangen en je bent zo sterk als je zwakste schakel. Bij mij is dat het mentale. Ik en denken, dat wordt meestal piekeren en blokkeren. Ik erger me er dood in. Ik denk maar zo weinig mogelijk na in het leven want anders geraak ik zeer geprikkeld en leidt dat tot hysterie. Sommigen hebben dat als ze over hun diepste gevoelens moeten spreken, ik als ik diep moet nadenken. De laatste km dacht ik er nog naar toe te lopen maar ik kreeg een klap van de hamer. Ik zag hem versnellen en die versnelling was van een ander niveau dan mijn versnelling. Alweer 2de, weliswaar op mijn waarde geklopt. Er zat veel meer in. Ik ben nog altijd in opbouw en sta al veel verder dan vooropgesteld. Stilaan de weerstand verhogen en de stress op de wedstrijd de baas worden zoals op training. Op training wil ik altijd veel meer dan op wedstrijd, er is geen druk, ik ben één met de natuur en laat me door niks afleiden. Dat is wel anders op een wedstrijd. Dat wachten aan de start, dat gedrum bij de start, die eerste 100den meters, je positie mentaal, fysiek en emotioneel innemen, je blijven focussen, voelen wat je nog over hebt (mag ik niet doen, gewoon vlammen, anders ga je erover nadenken, tsjein), een paar prikkels uitdelen en dan de laatste prik geven (dat komt er meestal niet meer van).
5,4km in 18'14" met een gemiddelde van 17,75km/u tegen 3'38"/km. Het kan beter, veel beter. Maar met de trainingen, verplaatsingen, laatste weken en alle andere dingen die mij bezighouden mag ik best tevreden zijn. Meer rust op verschillende vlakken inlassen en het komt er uit wat er in zit.
Groeten
Kevin
Sterk gelopen op maandag, na een toch wel zware eetdag op zondag. Niets te zien aan de kilo's (rond de 60kg gebleven). Wat wil je als je op een klein verzet naar je bestemming fietst, een wandeling van 3km inlast tussenin en terug op een klein verzet naar huis fietst. Eveneens maar één glaasje alcohol drinkt, de aperitief afslaat, geen toetjes of vettigheid op het menu tot je neemt.
Ik vertrok rustig, te rustig. Na 3km kwam ik door in 9'10". Zo'n 10" achter de eerste. Het was tijd om mijn turbo op te zetten. Merkwaardig genoeg deed de eerste dat ook. Mentaal bleef ik hangen en je bent zo sterk als je zwakste schakel. Bij mij is dat het mentale. Ik en denken, dat wordt meestal piekeren en blokkeren. Ik erger me er dood in. Ik denk maar zo weinig mogelijk na in het leven want anders geraak ik zeer geprikkeld en leidt dat tot hysterie. Sommigen hebben dat als ze over hun diepste gevoelens moeten spreken, ik als ik diep moet nadenken. De laatste km dacht ik er nog naar toe te lopen maar ik kreeg een klap van de hamer. Ik zag hem versnellen en die versnelling was van een ander niveau dan mijn versnelling. Alweer 2de, weliswaar op mijn waarde geklopt. Er zat veel meer in. Ik ben nog altijd in opbouw en sta al veel verder dan vooropgesteld. Stilaan de weerstand verhogen en de stress op de wedstrijd de baas worden zoals op training. Op training wil ik altijd veel meer dan op wedstrijd, er is geen druk, ik ben één met de natuur en laat me door niks afleiden. Dat is wel anders op een wedstrijd. Dat wachten aan de start, dat gedrum bij de start, die eerste 100den meters, je positie mentaal, fysiek en emotioneel innemen, je blijven focussen, voelen wat je nog over hebt (mag ik niet doen, gewoon vlammen, anders ga je erover nadenken, tsjein), een paar prikkels uitdelen en dan de laatste prik geven (dat komt er meestal niet meer van).
5,4km in 18'14" met een gemiddelde van 17,75km/u tegen 3'38"/km. Het kan beter, veel beter. Maar met de trainingen, verplaatsingen, laatste weken en alle andere dingen die mij bezighouden mag ik best tevreden zijn. Meer rust op verschillende vlakken inlassen en het komt er uit wat er in zit.
Groeten
Kevin
Abonneren op:
Reacties (Atom)
