De Olympische Spelen gaan aan me voorbij. Het interesseert me niet meer zo veel. Het is één show waarbij het leven en de dood figuurlijk en letterlijk afgespeeld wordt in een decor dat me soms laat overgeven. Dit heeft niets meer met topsport te maken. Dit heeft te maken met slavernij, verslaving van een systeem dat stilaan zijn prijs aan het betalen is. Het gaat sneller, verder, hoger dan decennia geleden. Het zal dan ook sneller, dieper, harder gebeuren dat "goden" het zwijgen opgelegd wordt. Hetzij via dopingcontroles, hetzij via kwetsuren, hetzij via de dood. Ach, wat is een leven waard zonder de dood. Een topsporter wil (zo laat ik het me toch vaak zeggen en hoor ik het vaak, zelfs uit de mond van topsporters zelf) 10 jaar inleveren voor een olympische medaille. Waar is de eer voor zichzelf, voor de ziel naartoe? Het echte leven is niet velen gegeven.
Ik krijg info binnen van de OS doordat mijn broer me er soms over aanspreekt, bij het lezen van stukken op internet terwijl ik werk en als ik ergens naartoe trek. Ik scherm me er zoveel mogelijk van af. Het bezoedelt mijn zintuigen en dat kan ik niet maken als zintuigencoach. Ik dien mijn job uit te kunnen oefenen op een ideale manier. Net zoals anderen dat op hun manier doen. Ik heb er respect voor, geen waardering weliswaar.
Wie zichzelf niet waardeert, mag ook geen waardering van anderen verwachten. Het is de opvoeding die je krijgt, opzoekt en die je jezelf oplegt wat bepaalt waaraan jij waarde hecht.
Waardeer het uiterlijke of het innerlijke. Wie vanbinnenuit leeft, krijgt vanzelf waardering naar buiten toe, van zichzelf weliswaar. Andersom vraag je bevestiging van anderen door kledij, wat je eet, hoe je iemand aanspreekt, hoe je in een groep leeft, hoe je je uitdrukt. Ronduit triestig.
Leven in vrijheid!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten