Energie, blokkage, wind, inzicht, voelen, denken, doen, loslaten

Gisteren naar Tienen vertrokken met als doel KC helpen een even snelle 100m te lopen als op training. Donderdag ging uitstekend. Bij de opwarming vond ik het ook goed zitten.

De wedstrijd zelf was een schim van de opwarming en zeker van donderdag. 2" trager op wedstrijd, de spanning is nu toch al enkele keren te veel nadrukkelijk aanwezig. Juist alsof met tegenzin wordt gelopen in bijzijn van anderen. De reden: alleen trainen is ook alleen achter blijven?
De start was een ramp. De uitvoering was nochtans hetzelfde als op training en toen was het vliegen. Achteraf weten we nu de echte oorzaak: het is psychofysisch. Niet de techniek. Ook al wijzen anderen me daar zo fel op. Ik voel het zo niet aan. We hebben een heel jaar op techniek getraind en wie een beetje ervaring heeft, weet dat bij overmatige spanning verkramping optreedt en dan stelt je techniek niets meer voor. Na de 40m kwam hij op gang. Maar dan is de wedstrijd al lang over. Bij een 100m moet je vanaf het begin in de wedstrijd zitten anders is het al gedaan voor dat de wedstrijd begonnen is. Dit is nochtans een zeer wijze les geweest (voor mij als trainer en voor hem als atleet). Nu het beginnen toe te passen op wedstrijd en de evaluatie ook effectief opnemen in de praktijk.

Ik wilde kijken hoe het bij mijn conditie zat na 2 weken niet meer gelopen te hebben. Ik schreef me in voor de 3000m. Daarin ging Willem Vanhoof voor een nieuw persoonlijk record. De wind en de regen (blokkage) zorgden voor een mindere tijd die vooropgesteld werd. Niettegenstaande nog altijd een tijd om over te pronken. Zeker in die omstandigheden. 8'01"99. Meer info terug te vinden op http://www.roba-atletiek.be
Mijn doel was genieten en de wedstrijd als training uitlopen zonder rekening te houden met andere dingen. Het is me niet volledig gelukt. In het begin liep ik nog ontspannen maar ik kon het tempo niet volhouden. De spanning in me was veel te groot en ik vergat dat ik 2 weken geleden verlamd ben geweest. Het was al een wonder dat ik terug kon lopen tegen 20km/u in het begin. Daarna kreeg ik mijn verwachte klop, zoals vroeger. Niets meer getraind, onzeker, geen doel vooropgesteld buiten genieten (daar heb ik het altijd al moeilijk mee gehad). Ik kwam binnen in een tijd van 10'16". 1'30" trager als op training en 1' trager als in Herentals gelopen in juli. De wind speelde parten en het is tijd om me te herbronnen.

Wie zegt dat hij in november al toe was aan rust en doordoet tot eind juli is niet goed bezig. Ik ben op. Ik wil me niet meer bewijzen voor anderen. Ofwel aanvaarden ze me ofwel niet. Ik leg me erbij neer. Geen gevecht meer. Het is tijd om te bezinnen, om een duidelijk plan op te stellen en het uit te voeren. Zowel voor mezelf, atleten als voor mijn zaak en in mijn relatie.

Ik deed veel te veel bijzaken. Ik nam geen tijd meer voor mezelf. Terug tijd nemen voor mezelf wordt het volgende doel.

De eerstvolgende wedstrijd is gepland in september of oktober (toch een wedstrijd met wedstrijddoel). Het kan zijn dat ik nog een wedstrijd meeloop als training (zoals gisteren en met als doel me terug te amuseren, te genieten).

De conditie op zich zit goed: ochtendpols schommelt nog altijd rond de 40. Gewicht 60kg, lengte 1m78. Ik voel het ook tijdens het bergop fietsen: dat gaat nog altijd gezwind en velen hijgen zich kapot in mijn wiel. Op het vlakke is het andere koek (andere houding, er is dus een andere reden voor die verlamming geweest en ik ben er op gekomen zonder hulp). Ik wil hulp beginnen aanvaarden, want daar heb ik het moeilijk mee. Hulp van mensen die ook willen voelen en zich niet enkel op prestaties focussen. Mensen die zich eerst goed in hun vel willen voelen alvorens te presteren zonder zichzelf kwijt te geraken: streven naar gezondheid is topsport = totale topsport.

Tot blogs