Beschermengel + loslaten

Gisteren was een bewogen dag. Veel gesproken en besproken, veel met mijn gevoel geanalyseerd.
Zondagavond lag er iets op mijn maag wat tot uiting kwam in de natuur (overspoeling van gevoelens die het huis binnenstroomden met kortsluiting tot gevolg).
Zo zat ik na enkele maanden bij mijn grootouders van mijn pa aan tafel toen ik hoorde hoeveel pillen dat ze namen. Ik viel achterover. Normaal zou ik ingegrepen hebben. Nu, het kan me geen bal meer schelen. Het is hun lichaam, zij nemen het in. Ik heb hen het nooit verplicht het op een andere manier te proberen. Er komen wel vragen naar alternatieven maar het doen, no way. Laat het vragen dan achterwege.
Ik heb dat ook soms. Op een andere manier dan. Ik weet hoe het beter kan en het is voor mij moeilijk om mijn veto te stellen. Ik ben een persoon die luistert, ziet en aftast. Het uiten van mijn persoonlijke mening en mijn plaats innemen in het geheel is niet zozeer mijn ding. Ik werk er wel aan. Dit is te zien in de praktijk. Zonder druk (die ik me onbewust zelf opleg in bijzijn van anderen) loop ik tijden om achterover te vallen. Op training 10"96 op 100m, 24" op 200m, 36" op 300m, 48" op 400m, 1'52" op 800m, 3'35" op 1500m, 8'45" op 3000m, 13'45" op 5000m, 1u op 18km, 1u27' op 30km. Supertijden op bepaalde afstanden, anderen waren op training niet het best wat ik in me had. Op wedstrijd daarentegen presteer ik soms 60% minder dan mijn kunnen. Ik laat me door veel te veel beïnvloeden. Wat doet de concurrentie, ik heb te veel respect voor anderen, hoe zal de wedstrijd verlopen, afwachtende houding aannemen tijdens de wedstrijd, mijn ademhaling blokkeren, enz. Gevolg: 12"50 op 100m, 27" op 200m, 41" op 300m, 56" op 400m, 2'09" op 800m, 4'27" op 1500m, 9' op 3000m, 16'08" op 5000m, 32' op 10km, 16,8km op 1u.
Mentaal is er nog veel vooruitgang mogelijk. Het denken, het is niet mijn sterkste punt geweest. Het mag en zal er wel van komen. Ik breng het in kaart. Beter gezegd dat heb ik gisterenavond gedaan na een rustige training.
Het bolde. Onderweg wel een klein poesje op het midden van de weg zien liggen (het bloed lag uitgedroogd neer op het wegdek, nog zo jong en al overreden). Daarnaast kwam ik iemand tegen die een tuimeling met de fiets had gemaakt nadat hij moest uitwijken voor 2 jonge gasten met de auto. Hij was terecht gekomen op zijn kaak en handen. Het zag er lelijk uit, de 2 jonge gasten hadden vluchtmisdrijf gepleegd (al dan niet bewust).
Om terug te komen op het in kaart brengen van mijn groeiproces in de ontwikkeling. Ik dien me los te maken van gebeurtenissen en mensen. Het zeggen en voordoen is al genoeg. Daarna rest mij enkel nog af te wachten en toe te kijken om te kijken of de boodschap aangenomen en uitgevoerd wordt om verandering te bewerkstelligen. Ik ben geen beschermengel en toch stel ik me zo op. Het vergt te veel energie. IK dien volledig het verleden los te laten. Wel degelijk alles, want het verleden houdt me tegen.

Familie, illusionele dromen, personen, verdorven kennis beïnvloed door het commerciële dat "professioneel" in kaart gebracht wordt. Een visie waarin ik me kan vinden is die van BASIS van Paul VDB op zijn blog. Het handelt over toediening en inname van medicatie. Het is overgemedicaliseerd. Wie meer erover wil lezen: lees de blog van PVDB.

Twijfel steekt de kop op. Wie luistert er nog? Ik ben op zoek naar gelijkgezinden en die vind ik spijtig genoeg niet achter de pc, ook niet als ik alleen ga trainen al lopende, fietsend en zeker niet zwemmend. Ik dien actie te ondernemen in de buitenwereld. Mijn persoonlijke mening naar buiten brengen en ze staven door er mijn ruimte mee in te nemen.

Eerstgeplande taakgerichte training op wedstrijd is voor mij morgen al gepland. Het bolt weer. Rustig opbouwen. Ik zal het rustig doen en anders ga ik eens dieper op training om te zien wat het geeft.

Tot blogs