Een uitnodiging, een nieuw begin

Een uitnodiging. Een nood die je nodig vindt, haal je uit iets of iemand. Een nieuw begin.

Een perfecte prestatie bereik je nooit met slechts een deel van jezelf.
Dit is een uitnodiging om je hele persoon erbij te betrekken.
Wat pijn voor mij betekent.
Luister ... en verander.
Pijn nodigt uit je te bezinnen.
Luister naar wat pijn je zegt.
Bedank de pijn en keer naar binnen.
Open je hart en wees oprecht.
Vraag je af wat beter kan.
Voor jezelf of voor de ander.
Onderzoek je eigen talenten dan.
Ontplooi jezelf! Groei en verander!
Zie het maar als een cadeau.
Je leeft nog onder je niveau.
Oordeel niet, vervolg je leven.
Gebruik het inzicht, je gegeven.

Wedstrijd Borgloon: 10km challenge

Raar week en weekend achter de rug. Heel zwaar getraind, veel bezig gehouden met denkwerk en huishoudelijke taken en nog iets wat me zoveel energie geeft. Het is haast niet te geloven voor mij. Als dat gebeurt, moet het wel heel erg zijn. Ik, iets niet geloven, dat bestaat niet.

Wat gebeurt er in mij? Het is gelukkig zijn in mijn binnenste door te zien in iemand anders wie ik echt ben. Een rustig persoon die voor alles en iedereen openstaat en zich toch kan afschermen. Het kan dus toch, zelfs met mij.

Zaterdag was het heel aangenaam. Ik voelde de tijd niet door mijn lichaam. Met maar enkele uurtjes slaap stond ik zondag op. Toen besefte ik pas echt dat het uurverandering was. Een wedstrijd stond al lang gepland, maar mijn lichaam voelde niet zo goed aan. Toch maar besloten om mee te gaan lopen na een rustige ochtendtraining en losmaken. Opmerkelijk voelde ik me daarna heel goed. En dan op naar de wedstrijd. 10km in de regen. Ik had me voorgenomen rustig te vertrekken. Sommige omstaanders vonden dat ik te rustig vertrokken was. Weg kansen om binnen de top 10 te eindigen. Tijdens de wedstrijd lag ik daar niet van wakker. Rustig opbouwen door te vertrekken op de vierde rij als ongeveer 40ste. Dan stelselmatig opschuiven en zien waar ik nog kon uitkomen. Ik werd 9de van de seniors, vermoed 14de in totaal. Beste tijd ooit op een 10km voor mij en zeker in dit weer. We zijn echt wel hersteld van onze overtrainingsperiode. Nu een grote basis leggen voor de zomer en er kan heel veel uitkomen, maar dan ook heel veel. Een beetje meer slaap, een beetje meer vertrouwen en een beetje veel meer zon en dan ...

We zullen maar al beginnen met het bedje in te gaan. Want het is al laat, veel te laat.

Luxe versus noodzaak

Lange discussies voerde ik vroeger met mensen over luxe. Wat is luxe en waar ga je het mee vergelijken?
Als Belg heb je veel luxe t.o.v. de doorsnee Europeaan. Toch op materieel vlak.
Wie klaagt nochtans het meest over weinig luxe: jawel, de Belg. Gedreven door jaloezie, hebberigheid en onverdraagzaamheid.
Ik durf rustig te zeggen, dat ik weinig luxe heb. Vroeger had ik nochtans luxe in overvloed.
Wat heeft het me opgebracht? Ellende gedreven door jaloezie, hebberigheid en onverdraagzaamheid.
Ik mag me gelukkig prijzen dat ik vroegtijdig wakker geschud werd. De meeste mensen worden pas wakker geschud als ze de 60 gepasseerd zijn. Ze willen dan meestal niet meer wakker geschud worden en gaan voort met hun "luxe" leventje. De gevolgen erbij nemend, ontwetend en beangstigend ontwijken zij een ander leven. Een leven met echte luxe bekeken vanuit de noodzaak om te leven.

Even terug naar de actualiteit. De laatste dagen gaat er heel veel aandacht uit naar de Europese zwemkampioenschappen, het nieuwe wielerseizoen, het nieuwe tennisseizoen, de strijd om de 2de plaats in de jupilerligue en de voorbeschouwing van de OS in PEKING.
Mijn zintuigen worden op allerlei manieren geprikkeld. Ik stel me geen vragen meer. Ik aanvaard wat ik waarneem, houd de gedachte voor mij en ga uit van mijn eigen sterkte. Impulsief reageren, ik ga het afleren. Het zal anders gaan. Voelen, NADENKEN en dan pas doen. Hoe vaak zie ik niet op wedstrijden dat keuzes te snel gemaakt worden. Eén pijl te vroeg verschoten in de finale. Te weinig geduld opgebracht. Niet met elke tegenstander rekening gehouden. Vooral niet met zichzelf!
Ik betrap me er zelf op als ik mijn wedstrijden analyseer. Veel te snel in mijn papieren laten kijken. De kaarten veel te snel open op tafel gegooid. Me kwetsbaar openstellen en toestaan dat ik diep gekwetst geraakt. Opnieuw luxe versus noodzaak.
Waarom verschillende pijlen verschieten uit luxe als je het met één grote pijl ook kunt uit noodzaak? Geduld opbrengen, aftasten, energie opsparen, de kat uit de boom kijken en dan genadeloos toeslaan. Er zijn bepaalde topsporters die het zich eigen gemaakt hebben door anders te gaan trainen. Hun prestaties anders te benaderen, anders te kaderen. Kiezen uit noodzaak i.p.v. uit luxe.
Een zin die me de laatste dagen, weken, maanden en jaren in beslag neemt. Soms moet je tot op de bodem gaan om ineens naar boven te schieten en er te kunnen blijven. Soms moet je sterven om als een levende te herrijzen. Soms moet je geloven en vertrouwen in het onmogelijke. Soms moet je ingaan op voorstellen die je geen luxe gaan opleveren op korte termijn, maar wel noodzaak. Meestal moet je inzien dat de noodzaak een gewoonte wordt en dat vanuit die gewoonte luxe vanzelf ontstaat zonder er naar gestreefd te hebben. Meegaan met de stroom van de natuur.

Luxe versus noodzaak = velen zijn geroepen, weinig uitverkoren. Eéntje om over na te denken, waarmee ik ook afsluit.

TRANEN STAAN ME IN DE OGEN

Het verleden heeft me ergens terug in de greep. Tranen staan me in de ogen. Loslaten kan toch soms zo moeilijk zijn. Op je sterkste ben je ook het gemakkelijkst beïnvloedbaar. Je gebreken of ontwikkelingsmogelijkheden komen dan open te liggen. Vandaar ook iemand die top is in zijn gezondheid is het meest vatbaar voor ziektes en blessures. Niet dat je dat ook wordt of krijgt. Niet dat het niet op enkele ogenblikken terug kan opgelost geraken. Maar je voelt het wel 100X zoveel als anders.

Zijn alle mensen die ik ken en gestorven zijn en zich in dit leven al (wetend of onwetend) in slaap (in dood) aan het wiegen zijn het niet waard om te leven? Zijn alle mensen die ik ken en nog willen leven het enkel waard om te leven omdat ze nog nooit tegenslag hebben ervaren of het nooit toegelaten hebben om het te ervaren? Ik ben altijd een hypergevoelig iemand geweest. Ik zal pas overkoken als de eerste druppel van een 10-liter wateremmer over de rand naar beneden drupt. Ervoor zal ik voor elk persoon geduldig de emmer laten stijgen tot de volgende dag de bodem van de emmer weer leeg is. Zodat iedereen en ook ik een nieuwe kans tot geduldig zijn krijgt. Maar als de emmer niet meer kan geledigd worden (ik kom te veel mensen tegen of teveel dezelfde persoon met dezelfde ingesteldheid waar ik ook nog eens dezelfde ingesteldheid op uitoefen), ja dan kook ik over als een vulkaan die jaren aan het borrelen was om terug tot "leven" te komen. Is dit verkeerd? Kan of moet het anders? Een assertiviteitscursus kan in sommige gevallen een oplossing bieden. Maar assertiviteit voor jou is niet assertiviteit voor iemand anders. Waar trek je de grens, hoe doe je dat? Bij mij gebeurt het met het gevoel. Bij anderen meer met de hersenen, ze maken er een spel van. Het leven is geen spel, het is bloedserieus. Dat een spel een spel is, ok. Dat werk een spel is, ok. Maar dat het leven een spel is, neen dat kan er bij mij niet in. Wat doe je daar dan aan als alles een spel is en je niet meer leeft? Wie een spel speelt, leeft niet. Want dan stroomt er niets, dan zijn er gedachten om doelen te bereiken in een wereld die niet volgens de natuur boert. Ik kan dan niet mee, het gevoel kan dan niet mee, het stropt, snijdt mijn keel af en dan komen tranen in mijn ogen. Voelen mensen nog wel? Nemen ze er nog de tijd voor? Staan ze nog ergens bij stil? Weten ze nog hoe ze op de wereld zijn gekomen? Kennen ze zichzelf wel? Weten ze waarmee ze bezig zijn?

Tranen van onwetendheid, van onbegrip staan me in de ogen. Ik begrijp de wereld niet meer. Mijn wereld begrijp ik maar al te zeer.
Een wereld van plezier, vol geluk, beweging en gevoel. Maar buiten mij is het zoeken geblazen. Er zijn er weliswaar die mij die wereld van plezier, vol geluk, beweging en gevoel teruggeven. Tranen staan me in de ogen als ik voel wat die personen met me doen. Welk gevoel ze me geven.

Ik laat los en mijn tranen vloeien van geluk.

Uiterlijkheden versus INHOUD

Na 2 weken minder te trainen (toch nog 105km gelopen op 2 weken en 8 uur stabilisatieoefeningen) en evenveel te eten, voelde ik toch dat het weer tijd was om te trainen. En of dat het weer tijd was. Mijn lichaam sputtert niet meer, het is terug klaar om er tegenaan te gaan. Volledig zelfs. Best wel dat ik nu terug rustig de tijd neem om op te bouwen. Misschien is het zelfs beter om nog een week de rem in te houden. Het lichaam vraagt nochtans terug om extreem geprikkeld te worden. Het voelen wil terug de bovenhand nemen, zoals gewoonlijk. Met dit weer heb ik terug alles kunnen voelen, zeker met de laatste drie dagen. Afzien en genieten tegelijk, ik wou in feite nog meer maar dan ga ik me opblazen en dat heb ik de laatste jaren al meer dan genoeg gedaan. Voelen en doen, voelen en doen, doen en voelen, voelen en doen, doen en voelen, doen en voelen, doen en niet meer voelen, niet meer doen en niet meer voelen zodat ik verplicht wordt om na te denken. Ergens een gewoonte creëeren van de volgende structuur: voelen, denken en doen of doen, voelen en denken of denken, doen en voelen. Voor mij is het best voelen, denken en doen vermits ik dan de eeuwige gewoonte doorbreek van voelen en doen. De laatste 2 weken begint me dat te lukken.

Op papier is het nu lente maar de laatste dagen is daar niets van te merken. Uiterlijkheden zijn zo vanzelfsprekend terwijl het voortvloeit uit de INHOUD. De natuur neemt zelf het initiatief in handen en verplicht ons (de mensen) anders te gaan leven rond deze periode van het jaar. Geen eerste lentekleren, geen eerste ontblote armen, geen eerste ontblote benen (ja, door mensen die niet echt meer voelen en bij 20°C al beginnen te klagen over een hittegolf en dat het terug frisser moet worden). Geef mij maar die warme zomer, die temperaturen van 30°C waarbij niemand zich nog kan verschuilen achter een masker, kleren of ik weet niet wat. Open, vrij en bewegend.
De tijd dat ik op stage ging naar Spanje (bij 20°C) of dat ik op skistage ging bij een koude temperatuur maar een stralende zon ligt al enkele jaren achter me. Het waren nochtans 2 weken om van te snoepen. Afzien, het lichaam leren kennen en genieten van de rust in jezelf nadat je jezelf wel 1000de keren was tegengekomen. Ja, die tijden zijn zalig. Ik heb ze de laatste 3 dagen meegemaakt maar dan alleen of met 2 op training, niet in groep, niet in de zon, niet bij 20°C en niet in het buitenland.

Ergens heb ik wel het gevoel dat de bergen in mijn nabijheid vertoeven. Ook de zon, de zuurstof en de warmte. Eén persoon geeft me al die energie, ikzelf. Geprikkeld doordat ik mezelf zie in de ogen van een ander. De inhoud van die persoon is zo groot dat ik het uiterlijk van de bergen, de zon, de warmte en de zuurstof in mijn binnenste voel. Ik ben er gewoon door in haar buurt te vertoeven. Door de andere "ik" van mezelf keer op keer waar te kunnen nemen. Geef mij de inhoud maar want de uiterlijkheden krijg ik er dan zo bij.

Zondag staat de eerste wedstrijddag gepland. Kijken waar ik sta. Het zal anders worden dan vorig jaar. Begonnen met winst bij temperaturen rond de 22°C en zon. Nu zondag zal het niet warmer zijn dan 11°C en regen. Vooraleer het zondag is, heb ik al 6 trainingen achter de rug en nog andere leuke vooruitzichten.

INZICHT

Een voorproefje van de lente was het. De maartse grillen groeten u met vanaf morgen en koudere start voor de boeg. Ik begin stilaan de wereld te snappen: geven en nemen. Ik ben iemand die geeft en niet spontaan neemt. Dan ben je niet in evenwicht en krijg je weerstand binnen jezelf. Deze weerstand wordt des te groter als je nog meer wilt geven en je bijgevolg nog minder neemt. Opeens is je weerstand op en je vraagt je af, waarom? Waarom is dat zo, ik geef me 100%, neen zelfs 200%? Het antwoord luidt: als je geeft en je neemt niets dan geraak je leeg. Het is logica, iets wat ik niet echt beheers. Heb je een mand vol appels en je begint die uit te delen zonder te kijken naar wat je nog hebt en je zorgt niet eerst voor jezelf en ook niet voor dat het bijgevuld wordt? Ja dan kom je op een ogenblik zonder appels te zitten. Dan moet je rusten om terug op je niveau te komen en nadenken over hoe je terug aan appels kunt komen. Het lukt wel na enige tijd. Echter als je niet geleerd hebt, verander je niets. Ik verander wel, ik zorg dat mijn voorraad aan appels groter is, maar nog altijd niet dat ik iets voor mezelf hou. Ik kan dus langer genieten van het geven van appels maar het resultaat op lange termijn is dat ik nog altijd zonder appels kom te zitten. En het wordt altijd moeilijker om evenveel te geven en op te zoeken omdat mijn energiepeil niet onuitputtelijk blijft als ik niet eerst voor mezelf ga zorgen. Als het vat echt op is, zal het ook echt op zijn.
Hoe leer je te nemen? Hoe leer je te ontvangen? Hoe leer je met meer om te gaan, als meer je juist tegenhoudt je doel te bereiken? Hoe leer je te beheren zonder dat je het kan begeren? Hoe leer je leven zonder je gevoel te gebruiken? Hoe leer je van je hart een steen te maken zonder jezelf kwijt te geraken? Hoe leer je te genieten van het leven zonder iets van jezelf te geven, elke dag? Hoe leer je jezelf kennen en anderen als je geen moeite doet? Hoe leer je jezelf kennen als je jezelf niet mag geven? Hoe leer je jezelf en anderen kennen als er altijd, bewust of onbewust, een rem ingedrukt dient te worden? Hoe leer je vrij te zijn als je één van je benen altijd stijf moet houden om niet door de knieën te gaan? Hoe leer je druk van je af te houden als er altijd meer last op je schouders gelegd wordt? Hoe leer je last niet op je schouders te nemen als je jezelf wil geven? Hoe leer je omgaan met een wereld die enkel wil nemen en niet wil geven? Hoe leer je omgaan met een wereld die niet openstaat voor verandering? Hoe leer je anderen van zichzelf te houden als ze zichzelf niet weten te waarderen? Hoe leer je uit onmogelijke situaties te blijven en te komen? Hoe leer je dat je het onmogelijke kunt waarmaken aan iemand die er niet bewust van is? Hoe kan je het onmogelijke waarmaken? Hoe kan je zweven van geluk en het ook voelen in je bewegingen? Hoe kun je op water, modder zweven zonder door te zakken?
Inzicht en het is me al een paar keer gelukt om bepaalde vragen hierboven meerdere malen te kunnen beantwoorden. Maar een éénvoudig standvastig antwoord vind ik er nog niet voor. Misschien is het niet mogelijk. Dat is dan weer een uitdaging.

Het leven heeft zoveel te bieden. Elk detail, hoe klein ook, gaat niet aan mij voorbij. Of ik dat laat waarnemen? Ik betwijfel het. Misschien moet ik daar meer aandacht aan geven en niet zozeer aan alles wat ik vanbinnen gewaar wordt. Want dat kan iemand anders niet vatten en het is dat wat ik anderen duidelijk wil maken. Met atleten, zelfs van topniveau door de media aangeduid, valt me dat echt op. Tijdens een training heb ik bvb. een kat gezien, een vogel, een konijn en heb ik kunnen waarnemen hoe atleten de training verteerd hebben. Als ik hen dan soms vraag, wat heb je waargenomen? Dan hoor ik: het was lastig, het was zwaar, soms last in mijn kuit, steken in mijn buik, droge keel... En voor de rest vraag ik dan? Hier ging al mijn energie naar uit kreeg ik dan als antwoord. Ik zie al wat beweegt en leven geeft. Anderen wat meestal energie aan hen geeft.

SOMS WEET IK HET NIET MEER

Soms weet ik het niet meer. Vandaag ging heel goed. 's Morgens vroeg wakker geworden, uitgeslapen, goed geluimd. Dan een 3 uur durende training achter de kiezen samen met KC. Vervolgens vastgereden met de auto in de modder en de auto eruit laten trekken. Mijn zinnen even verzet en me ontspannen. Gegeten, de was en andere huishoudelijke taken gedaan. Eén uur stabilisatietraining, één uur zelfmassage aan de rug en de katten geëntertained. Vervolgens gelezen in het boek "de 12 poorten naar de ziel" van Dan Millman en administratief werk verricht. Me beziggehouden met het lezen van berichten op het internet en dan vraag ik me af of ik daar wel goed aan doe. Wat ik allemaal lees over gezondheidsproblemen: niet te schatten. Wat moet ik daarvan geloven? Is het waar? Speelt de media het samen uit met de atleten in de topsport, met de patiënten in ziekenhuizen, met dokters in ziekenhuizen, of met bepaalde stromannen die elke beroepsnaam kunnen hebben? In het geval dat het geen comedie is, stel ik me veel vragen. Ik stel me heel veel vragen met de huidige trends wat betreft gezondheidskennis en gezondheidspraktijk. Hoe is het mogelijk dat er zoveel zieken, zoveel gekwetsten en zoveel ongelukken zijn in een land dat toch een hoge kwaliteit bezit aan kennis, luxe en weelde? Zelfs in heel Europa begint deze trend zich door te zetten? Of is dat maar schijn? Zie ik het allemaal te naïef of te negatief in?

Ik heb er echt het raden naar. Maar ik bedaar. Soms weet ik het niet meer. Maar wel weet ik wat het met me vanbinnen doet: Kennis, wat ben je ermee?

Lentekriebels

Mijn benen zijn zo licht
Of lijkt het alleen maar
Misschien zijn ze zelfs zwaar
En is het nu nog niet merkbaar

Het hart klopt zo fel
Zo rustig en niet snel
Het voelt zo lekker aan
Is de winter definitief gedaan

Geen muts en handschoenen meer
Geen dubbele broeken meer
Neen het wordt stilaan lenteweer
En dan doet de koude de huid geen zeer meer

Gedaan met zweethemden
En thermisch ondergoed
De lente weet
Wat het lichaam goed doet

De vogels fluiten
intenser en het gaat van binnen naar buiten
Poezen gaan weer tekeer
En vogels leggen hun eerste paaseieren neer

Het leven is zo schoon
Al krijgt niet iedereen het verdiende loon
Alles heeft een reden
Enkel wordt de waarheid meestal ontweken

Gedaan met weerstand
Gedaan met opstand
Gedaan met bijstand
Gedaan met verstand

De lentekriebels zijn in mij
Ik voel me terug vrij en blij
De liefde is terug in mij
Op naar een volgend karwei

Leuke training achter de kiezen. Al was het deze keer wel één keer niezen. Voor de rest ging het vlot. Zelfs het speerwerpen met links, ja het ging verbazend vlot. Ook KC ging het beter af, zeker gezien achteraf. Laat de lente maar komen. Zo kunnen we ons echt voor het grote werk klaarstomen. De droom komt steeds dichterbij ...

KENNIS: WAT BEN JE ERMEE?

Kennis: Wat ben je ermee?

Wat ben je ermee
Niemand is er mee tevree
Het doet te fel pijn
Dit kan de waarheid niet zijn

Is pijn niet fijn
Gaat pijn altijd over de denkbeeldige grenslijn
Het moet wel het denken zijn
Want het gevoel stopt niet bij die grenslijn

Het gevoel
Doet voort zoals het hoort
Het remt niet af
Het geeft je geen straf

Wat ben je ermee
Niemand doet er aan mee
Deze kennis kan niet voor je gezondheid zijn
Voor het denken kan pijn niet een boodschap zijn

Voor denkers is pijn een boosdoener
Maar wat is boos
Het hoort zo broos
Het zijn woorden die je verstand uitkoos

Het gevoel weet wat pijn is
Wees gerust
Het gevoel is daarin nooit mis
En weet wat er met die pijn aan te vangen is

Wie is er iets mee
Men is er nooit tevreden mee
We willen altijd meer pijn
Want de boosdoener in de hersenen moest maar niet zo fijn zijn

Een pijntje hier, een pijntje daar
Met de hersenen nemen we het goed waar
Dat denken we maar
Het voelen weet het beter

Daarom is het fijn
Om een gevoelsmens te zijn
Die trekken zelf de lijn
Zonder er ontevreden over te zijn

Het komt zo misschien niet over
Dat is dan heel pover
Voor een denker zonder gevoel
Want die blijft altijd zo koel

Pijn is een vriend
Die je graag bedient
Het is elk gevoel
Dat je helpt naar je doel

Pijn is elk gevoel
en het leidt je soms onwetend naar je doel
Als niets is wat het lijkt te zijn
Dan lijdt en leidt de pijn je naar de weg waar je wil zijn

Bewandel het pad van de pijn
Ook al vindt het verstand dat verre van fijn
Laat het verstand je lijden
Maar vooral het gevoel je bevrijden

Doe wat je wil en kan
Laat je gevoel je bevrijden uit je lijden
Laat je gevoel, de pijn, je leiden
Blijf niet in je verstand uitbreiden

Over kennis die tot niets zal leiden
Kennis, wat ben je ermee
Als er niemand iets mee doet
En toch weet dat het gevoel zegt: zo is het echt goed

Sterk, heel sterk. Het kwam er in enkele minuten er zo uit. Heb ik mijn roeping gemist? Vroeger zeiden ze me altijd: je moet advocaat worden, je kan het zo goed uitleggen. Je moet tekenen, je kan je fantasie zo goed weergeven. Je moet schrijver worden, want het laat iedereen wakker worden. Je moet topsporter worden, want je bruist van energie en onschatbaar talent.
Weten die mensen wel wat ze zeggen? Heb ik er te veel belang aan gehecht of zelf mijn keuze er tussen gemaakt? Schrijven gaat me heel goed af. Voelen ook. Doen de laatste tijd iets minder door de pijn die ik nog niet altijd mijn vriend laat zijn. Topsporter worden, de pijn zegt me dat ik het nog kan worden. Maar op een andere manier, met meer plezier en wel in het nu en hier.

Kennis: wat ben je ermee? En vooral: WAT DOE JE ERMEE?

WETEN EN DOEN ZIJN 2 AFZONDERLIJKE DINGEN

Weten en doen zijn 2 afzonderlijke dingen. Als je dan nog eens denkt iets te weten en denkt iets gedaan te hebben, dan zijn het 4 afzonderlijke dingen. Als je dan nog eens doet alsof je denkt iets te weten en doet alsof je denkt iets gedaan te hebben, dan zijn het 8 afzonderlijke dingen. In een systeel noemen ze dit taken verdelen waarbij uiteindelijk niet veel gerealiseerd wordt. De taak is zo gedetailleerd dat het moed, inzet, liefde en geduld vraagt om de taak "perfect" uit te kunnen voeren. Wordt de taak niet goed uitgelegd, niet goed begrepen of niet aangenomen ja dan treedt er verveling en geklaag op.

Ik vraag me af of er nog mensen zijn die echt nog kunnen afzien. Niet doen alsof ze afzien, echt afzien. Afzien waarmee ik wil zeggen dat je elk spiertje in je lichaam voelt als je naar je bed trekt. Afzien waarmee ik bedoel dat je denken, voelen en doen samen gedaan hebt zodat je 's avonds verzadigd en zalig moe smeekt naar je bed om alles terug op te laden en de volgende dag er terug tegenaan te gaan alsof het je eerste dag van je leven was, onbezonnen tekeer gaan met je talenten.

Ik ben hard voor mezelf en ook voor anderen. De meesten die me kennen zullen het al geweten en ja gevoeld hebben. Degenen die denken me te kennen, vinden me een zwakkeling. Ja als ik op een fuif, feestje of drink uitgenodigd wordt 's avonds (dat is in deze tijd rond middernacht want anders is er geen kat, 10 jaar geleden was het nog anders en 10 jaar daarvoor kon je om 21u al naar een fuif) zal ik niet meer zo levendig zijn als 's morgens om 6u of 's avonds om 18u. Als het licht valt in de natuur, valt mijn licht ook. Dus veel sneller in de winter dan in de zomer. Ik leef om te leren en te genieten. Ik leef niet om te werken. Werken is voor mensen die niet goed weten wat ze willen, kunnen of moeten doen om hun tijd te verdoen en toch terwijl hun brood te verdienen. Spijtig genoeg lopen er zo wel heel veel rond. Klagen en zagen: wereldkampioenen dat we er hiervan in België hebben. Als ik klaag (en ik klaag niet, ik vraag soms hulp, dat is wat anders dan klagen), wil het zeggen dat ik op ben. Fysiek, mentaal, emotioneel leeg, uitgemolken, afgetakeld, "dood". Bij mij is dat bijna elke avond het geval. Ik moet volledig geleefd hebben. Geleefd wel te verstaan, niet gewerkt.

Ik zal de mensheid ooit begrijpen, maar wanneer? Ik vermoed als de natuur nog eens toeslaat. Dan zullen mensen weer mensen worden, dieren weer dieren en goden weer goden.

Hoe is het mogelijk dat mensen anderen beoordelen op één moment? Dat je een indruk krijgt over iemand, ok. Maar beoordelen? Wie weet wat over wie en wie weet wat over wat? Ik mag zeggen over iedereen wat ik wil en hoe ik het wil. Hoe het overkomt bepaald toch enkel degene die zich aangesproken voelt (persoonlijk of zakelijk). Wie heeft het recht om over iemand te oordelen? Wie heeft het recht om over iemands gezondheid te beslissen? Wie heeft het recht om over iemands leven te beslissen? Enkel de persoon die verantwoordelijkheid wil nemen voor zijn leven, enkel de persoon die verantwoordelijkheid wil nemen voor zijn gezondheid, enkel de persoon die verantwoordelijkheid wil nemen om ook kritiek ontvankelijk te zijn. Wie heeft dan het recht om te beslissen wat verantwoordelijkheid voor ieder persoon juist inhoudt? Want elke persoon is anders. Waar wordt de lijn getrokken en waar niet (want op papier is het gemakkelijk maar in de praktijk)? Waarom en wanneer niet? ENKEL EN ALLEEN HET GEVOEL HEEFT HET RECHT DAARTOE VAN DE DESBETREFFENDE PERSOON. WANT HET GEVOEL BEPAALT HET LEVEN, HET DENKEN DE DOOD.

WIE WEET HANDELT UIT HET DENKEN, WIE DOET UIT HET VOELEN. WIE ZE KOPPELT IS GODDELIJK VOOR ZICHZELF.

Als je zoekt, zul je soms niet vinden!

Zoeken naar een oplossing. Zoeken naar een oplossing om over het overtrainen heen te geraken. Zoeken naar een oplossing door te doen. Zoeken naar een oplossing door diep na te denken (ja, zelfs ik begin het te leren). Maar niks schenkt een oplossing. Of dat is toch wat het lijkt te zijn.

Als je zoekt
Zul je soms niet vinden
En als je het dan gewoon laat zijn
Komt het soms ineens te voorschijn

Heel fijn
Om daar op je 28ste
Nu ineens
Achter te zijn

Als je wint
Heb je nog geen vrienden
Als je verliest
Soms eerder wel

Heel fijn
Om daar op je 28ste
Eventjes
Met de feiten op de neus gedrukt te worden

't Lijkt soms zo recht
Maar dan is het juist krom
En als je denkt achteruit te gaan
Ga je juist vooruit en daarom

Ben je juist slim
Als je stom bent
En stom
Met veel hersenen

De wereld draait om
Nu pas versta ik echt stom

Niets is wat het lijkt te zijn, met je eigen gedachten creëer je je wereld. Deze week rusten had ik me gezegd. Ja op mijn loopmetertje staat nu wel al 45km. Dinsdag, woensdag en donderdag 15km. Niet te begrijpen. Wie niet horen wil, moet voelen, KEVIN. Jaja, en of dat ik voel. Maar het is voor een goed doel. Overtraind zijn heeft niet te maken met het gevoel. Neen, het heeft te maken met de denkwijze hoe je traint. En als ik kijk hoe ik nu weer train, dan merk ik dat ik terug dingen van vroeger heb overgenomen. Dingen die ik normaal niet toepas via mijn trainingsmethode. Onbewust ben ik dus nog niet echt veranderd, maar wel al bewust. Te veel trainen en te hard, maakt je gevoelloos. De laatste dagen meer speels getraind, gelachen, gelopen als een kind zonder met techniek bezig te zijn. Stabilisatieoefeningen gedaan en ook kinds uitgevoerd. Ik speel weer vaker, ik geniet weer meer. Wat is er met me aan de hand? Is het echt de druk die van me af is, of heb ik geleerd de druk van mijn lichaam af te houden? Is het de nieuwe liefde die langer blijft aanhouden, blijft ontwikkelen en groeien? Is het de gedachte die me zei dat ik denk dat ik overtraind ben, maar dat dat enkel cijfers bevestigen en niet mijn gevoel (dan ben ik echt wel stom geweest om zondag niet met ambitie naar OOSTENDE te trekken)? Ben ik dan eindelijk echt over het verleden heen, in hart en nieren? Is het dat ik nu al drie dagen eet wat ik wil, doe wat ik wil zonder rekening te houden met wedstrijden op langere termijn? Is het omdat ik eindelijk licht aan de tunnel zie en mensen daadwerkelijk, inclusief mezelf, vanbinnen veranderd zijn en het naar buiten toe willen laten zien en voelen? Is het omdat ik eindelijk de knoop doorgehakt i.v.m. werk? Is het omdat ik nu constant in mijn gevoel zit en me haast niet meer uit mijn lood laat slaan door mijn verstand? Zijn het de vroegere lentekriebels al?

Het is mijn gevoel: het leeft, het wordt gevoed met warmte, liefde, gezondheid, vrijheid, beweging en rust: ZAAAAAAAAAAAALIIIIIIIG!

De eerstvolgende wedstrijd staat al gepland. De kalender is opgesteld. Echt, het ziet er uitdagend, haalbaar en fascinerend uit. Het enige wat veranderd is, IK KAN EN WIL GEDULD OPBRENGEN OM ER TE GERAKEN OP DE MANIER DAT IK HET WIL EN KAN.

Derde dag na het BK

De laatste dagen zijn moeilijk. Volledige rust is nu aanbevolen voor me. Gisteren ben ik echter bezweken. Naast het schoonmaken, eten maken, de was doen, de afwas doen (zonder afwasmachine weliswaar), de "koer" keren, de kattenbakkenschoonmaken, 3 uur werken en enkele veranderingen aanbrengen in de structuur binnenhuis, kreeg ik de kriebels om te gaan sporten. En ja hoor 15km in 1u in de lekkere hevige regen. Het ging minder soepel dan anders, maar ik heb er wel van genoten. Immers de druk is van mijn lichaam gevallen sinds zondag. Geen eigen druk meer op mijn eigen maag en ik kan terug volop genieten van alles wat ik doe. Raar toch, zondag voelde ik me soms nog zo onwennig, zo broos op de vlakke stroken in de modder in OOSTENDE. Gisteren was daar nog weinig van te merken. Stommerik dat ik ben, waarom heb ik niet vroeger gerust en eerder naar mijn diepste gevoel geluisterd? Als het goed draait en je bent je eigen trainer, traint anderen, doet alle andere dingen zelf en steekt overal 100% in dan zie je bepaalde dingen over het hoofd en voel je niet meer zo diep als anders en laat je je leiden door de euforie van je kunnen. Eens die begeeft, is het al te laat en je verstand heeft de bovenhand dan. Vervolgens zal het wel even duren vooraleer je volledig gerecupereerd bent.

Spijt, veel spijt. Maar ja, spijt komt altijd te laat. Het komt uit het verstand nadat het gevoel je al zoveel malen subtiel heeft duidelijk gemaakt te luisteren naar het lichaam. Spijt is het resultaat dat komt uit het verstand nadat je duidelijk gemaakt wordt dat je je doel niet zult bereiken omdat je er te snel naar toe wilde en het te lang vol wilde houden. Fouten heb ik gemaakt door na de laatste aangestipte datum (CC ROESELARE) door te blijven trainen vermits ik niet kon meedoen. Ik heb me toen laten doen in mijn hoofd. Ik ben in feite al 3 maanden in overdrive aan het gaan. De bedoeling was na Roeselare rust in te lassen en terug te hervatten in februari om zo toe te leven naar het BK veldlopen. Maar rust is er nooit van gekomen. Ja opgedrongen rust een week voor het BK omdat ik niet meer vooruitgeraakte. Als ik naar mijn lichaam geluisterd had, wist ik al begin februari dat het niet meer ging lukken om nog volledig gerecupereerd te geraken. Fouten maken, ik ben er een krak in. Eruit leren, ja, maar traag. Niet te begrijpen. Ik zal het nodig hebben om 1000 keer dezelfde fout te maken vooraleer ik er iets uit leer. Op alle vlak ben ik een laatbloeier vermits ik alles zoveel keer mezelf eigen wil maken zodat alles vanzelf gaat. Een voeler legt verbanden door gewoontes en handelingen. Als die niet goed aanvoelen of niet goed aangeleerd zijn dan wacht mij een lange lijdensweg tot dat ik eindelijk het voel. Nadenken over dingen, voor sommigen is het een gewoonte. Voor mij wordt het dat als ik niet meer kan voelen en doen. Verandering. Ik geef altijd mijn goede raad weg. Maar hem zelf toepassen op de cruciale momenten? Neen, Kevin kan dat wel aan. Kevin zet daar zich wel boven. Kevin valt dus ferm met zijn bakkes naar beneden en jà, dat neerkomen kan dan grandioos pijn doen. Maar dan ben ik ook weer wakker. Spijtig dat ik zo een grote gehardheid heb want anders zou ik veel sneller leren. Ik heb mezelf niet gemaakt en ben met verandering bezig. Maar het gaat moeizaam net zoals bij anderen ook. Ik kan het moeilijk voor mezelf aanvaarden en dus de beuk erin. Zo doe ik het ook met anderen wat niet altijd in dank afgenomen wordt. Begrijpbaar.

RUUUUUUUSSSSSSTTTTTTEEEEN!

BASIS VAN DE BASIS: overgenomen van tekst in augustus vanuit een andere ervaring van mezelf!

Een streepje zon, het geluid van wapperende bladeren door de wind, het gejank van een kat, het gepiep van een muis en dit allemaal zo dicht bij huis. Kan het leven nog mooier zijn? BASIS VAN DE BASIS.

De basis van topsport is niet presteren maar is je eigen leren waarderen. Het is streven naar gezondheid. De basis van gezondheid is kennis die je op zijn/haar beurt weer opdoet door waar te nemen. De basis van waarnemen doe je met je zintuigen: oog, oor, neus, mond, handen, huid en het geheel hiervan (het geheel is altijd meer dan de som der delen = waarnemingsvermogen). De basis van de ontwikkeling van je zintuigen is DOEN. Wat ben je met een lichaam als je er niets meedoet? Wat ben je met zintuigen als je ze niet (wil) gebruiken? Wat ben je met hersenen als je niet wil nadenken over dingen die met jou en rondom je gebeuren? Dan ben je een topsporter van de huidige maatschappij: streven naar ontkenning van jezelf en dat doe je door niet in jezelf te geloven, te bezwijken onder druk en je geloof te gaan zoeken in producten die je buiten westen slagen en je leiden naar oorden waar je ook kon geraken zonder die producten als je maar aan jezelf wil werken en in jezelf wil geloven.

Het leven is schoon als je jezelf en anderen waardeert en fouten maakt zodat je leert te genieten van het leven. Er zijn geen woorden voor echte topsport. Het doet je zweven, het doet je geven, het doet je genieten, het doet je leven. In jezelf heb je een uitvoerend orgaan (het lichaam dat functioneert via spieren), een beleidsorgaan (de hersenen waarmee je waarneemt, bewust of actief en onbewust of passief gestuurd door de zintuigen) en de rechtspraak (de pijn die als je het respecteert, eerlijk een raad voor je kan zijn en je toegezonden wordt door je activiteit van je zintuigen objectief te waarderen). Negeren we één van deze facetten dan ontkennen we onszelf. Het is vooral onze rechtspraak in onszelf die het moet besnieten voor ons beleidsorgaan ten kostte van ons uitvoerend orgaan. Sterven doe je op het moment dat je beleidsorgaan de overhand neemt (dat is onze maatschappij spijtig genoeg), niet op het moment dat het lichaam lijkt uitgeteld te zijn. PIJN IS EEN BOODSCHAPPER, GEEN BOOSDOENER. GEEF JEZELF DE KANS FOUTEN TE MAKEN, MAAR LEER ER UIT! EEN FOUT IS GEEN FOUT MEER ALS JE HET BESEFT. HET IS DAN EEN STAP DIE JE HEBT MOETEN DOORLOPEN VAN DE WEG NAAR SUCCES.

DE BASIS VAN DE BASIS IS DE BASIS: DOEN, WAARNEMEN, DENKEN EN HERHALEN, HERHALEN, HERHALEN IN ZOVEEL VERSCHILLENDE SITUATIES DAT JE JEZELF EN JE OMGEVING KENT OM DAARNA EEN ANDERE OMGEVING TE KUNNEN LEREN KENNEN.

OVERZICHT ONTWIKKELING VOOR MEZELF

Eens kijken wat ik voor mezelf al gepresteerd heb (zo heb ik het ervaren en onthouden) in de sport: competitief en op training

Op mijn 5de 2 trainingen van ballet. Stijve hark en veel te dik om er aan mee te doen. Ik gaf het op. Op mijn 10de atletiek bij TACT SINT-TRUIDEN. Ik trainde er mee met de groteren als pupil en liep er 12km in 1u, 800m in 2'40" op training. Ik werd 5de op het BK 800m nadat ik 600m aan de leiding liep en achterom keek en mijn voet omzwikte op de rand van de binnenbaan. Ik reed 60km per week met de fiets en speelde dagelijks 2 à 3 uur 1-1 voetbal tegen mijn broer.
Op mijn 12de vroegen enkele clubs aan me en aan mijn ouders om me gestadig voor te bereiden op lange termijn als marathontalent. Gelukkig ben ik daar niet op ingegaan. Ik schakelde over naar voetbal om daar mijn slag in te slaan, alhoewel ik het in feite niet wilde. Ik verzeilde op de bank, vanwege te zwak, te weinig weerstand, te weinig kracht, te weinig persoonlijkheid. Echter bleef ik wel trainen op lopen en deed ik mee aan wedstrijden. Op school liep ik 2400m in 8', verbrak ik het record op de bieptest en liep ik mooie prestaties op wegstrijden waaronder de haspengouw challenge 10km in 38' als 12-jarige. Op mijn 13de wilde ik wielrennen doen. Ik mocht niet, vanwege te duur en te gevaarlijk. Ik trainde op woensdag 90km terwijl anderen achter de pc of een andere hobby in het slechte weer binnen en in groep beoefenden. Maar enkel mijn moeder had er oren naar dat ik ging wielrennen. Vanaf mijn 12de vertrokken we ook naar de bergen om toch daar veel op het klimmen te trainen. De Wilder Kaiser in OOSTENRIJK had ik al achter de kiezen op mijn 12de. De GrossGlockner wou ik ook doen maar ik mocht niet van mijn ouders, vanwege te zwaar (waar ze al weer gelijk in hadden, achteraf bekeken). Op mijn 13de trokken we naar Carcans-Maubuison. Waar ik mijn idool Miguel Indurain zag tijdens een wedstrijd in Bordeaux. Op mijn 14de brak ik door in het voetbal omdat ik fysiek sterker geworden was, veel sterker. Ik werd de draaischijf van de ploeg en wat een moeilijk seizoen leek te worden (door het uitvallen van "enkele sterkhouders", waardoor ik eindelijk een kans kreeg) werd een goed seizoen. In het begin veel klappen te verduren als midmid, maar ik kwam er sterker uit. En opeens had ik na een jaar aanbiedingen van enkele clubs uit 3de en 2de nationale om bij de scholieren nationaal te spelen. Zeker nadat een vriendenmacht tegen de nationale cadetten van Tongeren gewonnen werd met 0-1 en een doelpunt van mij. Eerlijk ben ik wel om te zeggen dat ik de bal met mijn hand had meegenomen (nadat ik uit evenwicht werd gebracht) en dan kruislings binnenschoot met rechts. Toch had ik al besloten om wielrennen te gaan doen en ik had gespaard voor een oude koersfiets. Op mijn 14de ging l'alpe d'huez eraan met een tijd van 53' met een verzet van 52x20. Moordend voor de knieën. Ik zou en zal het geweten hebben later. Ook les 2 alpes ging eraan voor de moeite (wel 6 keer op 1 week tijd en 10 keer op 2 weken tijd). Ondertussen was het wegseizoen wel al een half jaar bezig en ik kwam in feite in volle finale van het seizoen in het wielerpeloton van de nieuwelingen terecht. Een groot misverstand. Ik was er nog niet klaar voor, achteraf bekeken. De nodige tegenslag erbij liet de moed zakken bij mijn ouders en familie. Zeker toen ik bijna een dodelijke crash op training maakte en even in coma geraakte. Toch wilde ik door doen en liet me testen. Stress zou de oorzaak zijn waarom ik niet zou kunnen doen op wedstrijd wat ik wel op training kon. Ik moest ermee stoppen voor mijn gezondheid, zelfs liefst met alle competitiesport. Bewegen mocht ik nog maar niet meer trainen zoals anderen, daar had ik een te zwak gestel voor (bij de geboorte een bronchitis en hersenvliesontsteking overleefd wat dokters niet voor mogelijk hielden. Ik zou ofwel sterven door de ziekte ofwel door de overmatige dosis antibiotica die de ziekte zou overwinnen). Ik liet me niet doen. Maar een jaar in het onderwijs heeft het me wel gekost. Blackouts door niet te rusten en uit het ziekenhuis te willen, terwijl ze me liever daar nog een maand wilden laten rusten (ook daar hadden ze gelijk in, ja ik ben nu eenmaal niet al te slim en ga impulsief door het leven, het is minder, maar toch). Koppig als ik was, schreef ik me in in de sportschool in HASSELT om te bewijzen dat ik wel een sterk gestel heb. Ik brak direct mijn borstbeen en misschien was ik idd te zwak op dat moment. Maar ik bleef volhouden en begon terug met voetbal en atletiek in competitie. Niet onopgemerkt want ik behaalde mooie resultaten in de atletiek. 2de op LK veldlopen en 45ste op BK veldlopen. Op de piste bleef ik steken maar op de weg liep ik 17' op 5km en 35' op 10km. Als 16-jarige had ik de Pla d'adet, peyresourde, aspin, azet achter de kiezen in de Pyreneëen. Daar werd me gevraagd om toch terug aan wielrennen te doen. Maar bergop rijden is niet het enige wat je moet kunnen, ik ben nu éénmaal niet sterk op het vlakke. Dat valt me ook op bij het lopen in modder. Als 17-jarige trok ik naar RCT terwijl ik trainde via de schema's van KA en soms de raad van RR erbij nam. Op de coöpertest haalde ik op school 3600m en op training 4000m. Ook behaalde ik een 4de plaats op de fruitloop 5km in 16'41 waar ik na 3km als eerste doorkwam in 8'45". Idem in Hasselt maar daar werd ik 16de. In de vakantie legde ik beslag op de lautaret, galibier (19km/u gemiddeld met een verzet van 38-32), reallon en enkele cols van 2de categorie. Tevens wandelingen van 8u met sommige loopstukken en klouterstukken bij.
Doorbreken in de atletiek, terwijl ik ook mijn eerste optreden als pianist voor 1000 man gedaan had, wilde ik wel maar wist niet hoe. Ik had geen weerstand, geen kracht en het deed pijn om over een grens te gaan die ik niet kende. Ik leerde ook een meisje kennen waar ik smoor op werd maar het was van korte duur. Ik had nog nooit een fuif bijgewoond en was ook niet echt bezig met het andere geslacht (ik ben nooit geobsedeerd geweest door seks, walgde ervan). Een keuze om verder te studeren moest ik nu maken. Het zou kine, lo of burgerlijk ingenieur worden. Ik koos voor LO. Ik brak niet door in de atletiek (wel 16'08" op 5000m en 33'50" op 1000m als 1e jaars junior) maar die ene uitschieter bleef uit. Op training liep ik wel 15'15" op 5 km (maar dat was zonder druk, zonder weerstand). Wat er vanaf mijn 19de allemaal gebeurd is, ik wil er niet meer te veel aan terugdenken. Weggekwijnd in mijn binnenste, hopend dat ik aan de unief ging vinden wat ik zocht. Ik vond het niet (te wijten aan mij en de omgeving). Ellende heb ik gekend waar ik met niemand over wilde spreken en in november hing ik mijn schoenen aan de haak. Ik was 4de na 1 ronde op de crosscup in Roeselare en werd gedubbeld de laatste ronde door Mohammed Mourhit. Er gebeurden dingen die niet door de beugel konden (toch niet door mijn beugel). Mijn aandacht ging uit naar een vrouw, en wat voor één. Ik amuseerde me op een andere manier en leerde het uitgangsleven kennen. Maar onbewust heb ik er nooit van kunnen genieten. Vanaf toen leefde ik in een roes, zonder het te beseffen. Ik heb me toen zelf onbewust vanbinnen kapot gemaakt. Ik heb me weggecijferd voor iemand en me er totaal ingelegd. Ik was op toen het ergste, nu besef ik het beste, me overkwam in mijn leven. Niemand begreep het, niemand zag het, niemand voelde het en ik liet het ook niet toe (toen besefte ik dat niet). Ik was er niet meer en het ging van kwaad naar erger. Ik werd onhandelbaar, onaanspreekbaar, ja onuitstaanbaar. Eigenschappen die ik nu misschien nog altijd heb en anderen in me zien en dat trekt niet echt aan. Soit, verleden is verleden. Ik ben eruit geraakt en we zijn nu 8 jaar verder. 10 jaar is het geleden dat ik terug een voet heb kunnen zetten op het niveau waar ik meer dan ooit behoor. Het begin ervan, zicht op meer, veel meer. Het leven begint, het verandert, je komt jezelf terug tegen en geleerd hebbende uit het verleden kan een droom toch nog werkelijk worden. Ook al spreken alle gegevens, cijfers en woorden me tegen op beslissende momenten.

GEDULD LEERT ONS TOT MORGEN TE WACHTEN OP WAT WE VANDAAG NOG NIET VERDIENEN! VERGEET NIET DAT VAN DE ENE OP DE ANDERE DAG SUCCES BEHALEN IN DE REGEL MINSTENS 15 JAAR VERGT! NOG 5 TE GAAN, BIJ DEZE.

BK VELDLOPEN: DE COMEBACK

Zonder verwachtingen zakte ik af naar OOSTENDE. Zonder te weten waar ik stond, zonder te weten of mijn weerstand terug optimaal was, zonder te weten wat voor een parcours ik voorgeschoteld kreeg, zonder één enig doel voor ogen wat ook maar enige betekenis had om, alleszins voor mij, een woord over te reppen. Het tegenovergestelde van een maand geleden. Toen nog rotsvast overtuigd dat ik op het BK het onmogelijke waar ging maken voor mezelf. Maar in SINT-TRUIDEN bleek al dat er iets scheelde aan mijn weerstand. Als je achter TIM STESSENS op 150m blijft lopen op een vlak parcours en zonder enige reden een "klap" krijgt en na 3,8km uit de wedstrijd stapt als 6de dan scheelt er iets. De uithouding was perfect, is perfect. Maar de weerstand was toen al een beetje zoek. Spijtig genoeg veel te ver zoek. Zeker gisteren.

Nochtans was het gevoel uitstekend. Ik had zaterdagnacht als een roos geslapen. De ochtendpols was 34 bij het opstaan, ik woog 65kg (7kg meer dan mijn wedstrijdgewicht). Mocht ook want er was geen weerstand meer en na een week "niet-lopen" (enkel een 7km test op woensdag tegen 3' de km: wat niet slim was met de kennis van dat ik nog maar 3 dagen echt gerust had en geen weerstand meer had) was ik iets bijgekomen (wel enkele wandelingen van 7km in de benen: om toch nog iets van beweging te doen).
Bij de opwarming ging het vlot (daar ook waarschijnlijk al onbewust pijlen verschoten). Ik had een heel goed voorgevoel, ik kon kracht zetten en had het gevoel dat er vandaag misschien toch nog iets inzat. Bij de start was ik nochtans te ontspannen. Ik startte slecht, wat de laatste jaren een sterk punt van mij was. Altijd ben ik mee met de eerste groep (eerste 20). Ik geraakte nog aan de 20ste plaats, maar voelde dat er minder kracht op zat als in de opwarming. De koude, en vooral de modder eraan gekoppeld (voor anderen was het niet koud, maar ja ik presteer nu éénmaal het best in de warmte, ja zelfs de hitte), sneed mijn ademhaling af en ik liep na één ronde in weerstand. Veel te vroeg en het was toen al terug naar een lagere schakeling grijpen want dit voelde ik in mijn lichaam. 30ste, 35ste even blijven hangen en dan een tik krijgen op mijn enkel (onbewust wel maar hij kon ook een beetje meer uitgeweken hebben, dus heb ik een tik terug uitgedeeld om te laten voelen dat ik ook nog besta, ook al was ik nog een schim van een maand geleden. Dit werd niet in dank afgenomen door SL, het zal me worst wezen.). Vanaf toen kreeg ik het moeilijk. Toch kwam er nog iemand aan de kant me toeroepen dat ik nog maar 3'30" achterstand had op Tom Van Hooste, dat ik nog kon winnen. Ik moest lachen, vorig jaar zou ik gestopt zijn en modder naar de desbetreffende persoon gesmeten hebben. Het was genieten met de mogelijkheden die ik gisteren had. Een lach verscheen op mijn gezicht en bepaalde mensen die me kenden en ja toch nog voor me supporterde vonden dit raar. De Kevin die kan genieten van modder als 35ste, 40ste en geen kans meer heeft om nog een degelijke wedstrijd te lopen voor zijn niveau. Ik moest terugvallen op mijn lange duurlooptrainingtempo en dat was al 2 weken geleden dat ik die beweging uitvoerde. Na de 3de ronde kwam ik er terug door maar toen was alles al gespeeld in de wedstrijd. De 4de ronde hoorde ik de quad achter me aankomen en gooide ik het gashendel nog eens open. Het duurde toch een tijdje vooraleer Tom Van Hooste mij "eindelijk" dubbelde. Ik voelde weer meer kracht in mezelf en zette nog eens een versnelling hoger want ik was terug 10 plaatsen naar voor geschoven. Maar geen weerstand of weinig weerstand resulteert snel in het halt toeroepen van het lichaam naar de hersenen en ben ik maar verstandig uit de wedstrijd gestapt. Ik voelde me herboren, veel last van me af en klaar voor de comeback in mijn binnenste. Ik zou lopen zolang ik van het lopen genoot op de wedstrijd en dat heb ik gedaan tot ik besefte voor een plaats binnen de eerste 60 is niets voor mij en ik voel dat ik in weerstand moet om dit te verkrijgen en die is op. Op het tempo van het duurlooptempo op dit parcours zou ik niet verder komen dan de 60ste plaats en uithouding is mijn sterk punt, dus echt daarvan genieten ging ik niet meer doen.

Er brandde iets in mij die 4de ronde. Een verlangen want laat ik eerlijk zijn, die laatste ronde voor mij heb ik een tijdje in weerstand kunnen lopen en lag mijn tempo niet veel lager dan dat van Tom Van Hooste. Ik voelde op de bergjes dat mijn uithouding schitterend was, maar op de lange vlakke ploeterstukken voelde ik dat mijn weerstand me tegenhield. Ploeteren om vooruit te geraken op een stuk zonder variatie (geen bergskes) is weerstand want je moet je verzetten om telkens je tempo hoog te houden. Op de bergskes wordt je gestimuleerd om naar boven te vlammen en je naar beneden te laten vallen in de afzink. Dat was voor mijn uithouding en verdoeme zat die goed. Spijtig dat het grote deel van het parcours vlak en dus ploeteren was. Ik haalde altijd in bij de bergskes maar op het vlakke ik kon gewoon niet rapper.

Ik ben tevreden met mijn prestatie. Vorig jaar was ik enorm teleurgesteld. Toen kon ik op het podium gestaan hebben, zeker weten. Maar dat zijn vijgen na pasen. Ik zal nooit meer weten of het vorig jaar gekund had. Dit jaar heb ik het maximum eruit gehaald wat er nog uit te halen viel. Ik ben fier op mezelf. Dit biedt perspectieven naar de zomer toe. Ik word elke winter sterker en een sterke winter resulteert bij mij altijd in een superieure zomer. Laat de lente maar zijn ding doen (even op adem komen) en dan staan we er in de zomer.

Raar, maar het is de eerste keer dat ik terug uitkijk naar een volgende winter. Dat is al meer dan 10 jaar geleden. Ik voel terug dat ik het verleden volledig losgelaten heb. Veel mensen kon of wilde ik niet begrijpen. Ze hebben me op een vriendelijke manier boodschappen aangegeven die ik op een andere manier interpreteerde (ik was te veel gefocust op één ding, waar ik toch geen invloed meer op had: het verleden). Alle begin is moeilijk. Ergens had ik gehoopt gisteren bij de eerste 5 te eindigen. Maar dat was het denken, het gevoel zei ga gewoon je proberen te amuseren en wie weet wat er dan uitkomt. Dat heb ik dan ook gedaan.

Wat biedt nu het heden en de verdere toekomst?

De komende weken ga ik mijn bronnen terug opladen. Zoveel mogelijk rusten (wel actief). Hiermee wil ik zeggen, wat ik nodig heb, neem ik tot me en fysiek zal dat heel weinig zijn. Alles dient te herstellen en zo krijg ik meer tijd voor het logisch denken en mijn gevoelens meer en meer te aanvaarden, begrijpen en besturen (loslaten i.p.v. vasthouden).

Een doorsneedag van de laatste jaren geef ik hier weer.

6u opstaan, spieren masseren met triggerpoints, stabilisatieoefeningen
7u BK hardloopmethode techniek
7u30 douchen, eten, klaarmaken voor werk of om training te geven of duurtraining zelf te doen
8u lesgeven, trainig geven of duurtraining in zwembad, op fiets of al lopend
10u spieren masseren met triggerpoints, stabilisatieoefeningen
10u30 lesgeven, studeren of masseren
12u eten of zwemmen
13u30 lesgeven, eten of leren
15u30 training geven, trainen of spieren masseren met triggerpoints
17u visualiseren
18u training geven, trainen of eten
19u30 spieren masseren met triggerpoints, stabilisatieoefeningen, masseren, training geven of eten
21u administratief werk, afwassen, schoonmaken, materiaal klaarzetten voor de volgende dag
22u administratief werk, masseren, spieren masseren met triggerpoints en stabilisatieoefeningen
23u spieren masseren met triggerpoints of slapen

Veel te druk programma. Hiervan doe ik alles zelf en soms is het moordend. Dit is drie jaar mijn doorsneedag geweest. Van maandag tot zondag met soms enkele wedstrijddagen tussen. Ook vakantiedagen maar dat was dat om nog meer bezig te zijn met dingen die ik hierboven beschreven heb en minder schoonmaken, afwassen en administratief werk. Echte vakantie was dat dan niet, want het vergde teveel van me (mentaal, fysiek en emotioneel).

Er komt slijt op me. Niet omdat ik ouder word. Wel omdat ik dingen me eigen gemaakt heb die te veel vergen van me en moeilijk om te zetten zijn in andere gewoontes (alleszins voor mij toch).
Rusten en een andere dagindeling maken en ervoor zorgen dat mijn werk gewaardeerd wordt door jawel, geld ervoor te vragen.

Verandering is het begin van het nieuwe leven. Het zal zwaar, moeilijk en slopend worden. Niet omdat het dat is, want zwaarder dan ik het me gemaakt heb, zal het niet meer worden. Zwaar omdat het moeilijk zal zijn om efficiënt gewoonten te veranderen en gewoonten die ik niet meer nodig heb te slopen en achter me te laten. Een nieuwe uitdaging op een heel ander niveau.

Leuke vooruitzichten!

Proficiat aan Tom Van Hooste (hij vloog, dat wil ik ook wel kunnen toegeven). Ook een enorme prestatie van Tasame, Hans Janssens, Bekele, Dries Busselot (die in november zich nog zorgen maakte dat hij het moeilijk zou hebben om binnen de eerste 10 op de lange cross te eindigen), Tim Stessens en nog anderen die het beste uit zichzelf gegeven hebben wat ze gisteren maximaal naar buiten konden brengen (waar ik mezelf ook toe cijfer).

Volgend jaar zullen we present zijn, met andere doelen, andere gedrevenheid, andere winnaarsmentaliteit!

BK veldlopen

Niks moet, alles kan.

2 jaar geleden maakte ik mijn wederoptreden op het BK veldlopen. Goed voorbereid kwam ik aan de start. Testen die tot de verbeelding lieten spreken, cijfers om van te duizelen. Maar het werd een maat voor niks. Alles zat nochtans mee: zon, wel wind en koud, goed voorbereid, goede start en een goed voorgevoel. Na 300m was dat goed voorgevoel al weg en was het afzien om al schrijnend over de meet te komen. Ik voelde letterlijk het leven uit mij vloeien.

Vorig jaar wilde ik opnieuw hoge ambities nastreven op het BK veldlopen. Alles was "perfect" verlopen in de voorbereiding. Zelfs een weekend in een hoevehotel had ik geboekt. Alles was tot in de puntjes geregeld. Zelfs het weer was in mijn voordeel. Zondag moest ik enkel volgen en zien waar ik uitkwam. Echter na 1km was de wedstrijd over voor mij. In de "cementstrook" kraakte mijn rug en zakte ik letterlijk en figuurlijk door de cement. Als 20ste probeerde ik terug aan te sluiten maar het werd al gauw de 60ste plaats. Wandelen en opnieuw lopen om terug naar de 45ste plaats te lopen. Dan terug wandelen naar de 50ste plaats. Na 3 ronden stapte ik uit de wedstrijd als 60ste vermoed ik. Het had geen zin meer.

Dit jaar heb ik geen verwachtingen. Ik ben al verwonderd dat ik aan de start zal staan. Dat ik kan en wil deelnemen. Dat ik terug wil genieten van het lopen zelf in wedstrijdverband. Door omstandigheden geen weekendverblijf. Het weer zal ook tegenzitten en over de vorm van de dag: EEN HEEL GROOT VRAAGTEKEN. Zonder ambities naar een wedstrijd. Nog maar één, neen, twee keer meegemaakt: beide wedstrijden gewonnen. Hiermee wil ik niks stellen maar alles is dus mogelijk zondag. Deelnemen is belangrijker dan winnen.

Een gesprek met iemand die je echt wil begrijpen, kan wonderen doen (of is dit zelfs ook maar wat het lijkt te zijn?)!

Praten kan soms tot oplossingen leiden.
Oplossingen worden bij mij meestal aangeboden na het meemaken van het volgende: keihard tegen de muur lopen (figuurlijk, ik ken er die het ook letterlijk doen), een zware crash maken (letterlijk), niet meer verder kunnen met de info die ik heb. Meestal besef ik dan pas dat ik het anders moet doen en dan komen de oplossingen vanzelf omdat ik opensta voor nieuwe inzichten.

Praten is niet mijn sterkste punt. Wel luisteren. Maar als je luistert en je hebt vragen en stelt die niet, ja dan heb je nog meer vragen dan voor het gesprek en wordt het soms heel stressserend binnenin. Na verloop van tijd wordt luisteren dan passief want ik raak geblokkeerd en elke inspanning brengt me dan uit evenwicht. Assertiever worden, iets waar ik binnenin goed in ben (geeft wel stress na verloop van tijd) en ook als het op fysieke prestaties, met alle aangeboden informatie, op aankomt. Een voorbeeld wat betreft fysieke prestaties: tijdens mijn trainingen kan ik bvb. 1000den lopen in 3' en rapper met de verhouding 1/1. Op de coöpertest op school vroeger presteerde ik beter als ik alleen liep met alle tijden van de anderen in mijn hoofd dan als ik in groep moest lopen. Dan kon het wel eens zijn dat ik 200 tot 300m trager liep dan als ik alleen liep. Mijn persoonlijk record op de coöpertest is 4000m. Laatst gelopen zo'n 9 jaar geleden. Anderen gaan juist sneller lopen als ze in groep lopen en gaan boven zichzelf uitstijgen. Ik blokkeer dan omdat ik niet alle informatie van mezelf, mijn tegenstanders en parcourskennis kan controleren. Vervolgens blijf ik in mezelf en mijn tegenstanders worden kleiner in de verte en het parcours wordt mijn grootste vijand vermits ik niet vooruitgeraak. Dit getypt zijnde is er maar één vijand, ikzelf. Loslaten, loslaten, loslaten en me concentreren op mezelf, het parcours en het duel aangaan met mijn tegenstanders waarbij ik zelf en mijn tegenstanders baat hebben.

Praten met iemand die je wil begrijpen, het kan wonderen doen. Je voelt dat iemand in je huid kan kruipen en voelt wat je meemaakt. Zalig gevoel vind ik dat. De meesten vinden dit beangstigend. Waarom? Hebben ze dan iets te verbergen? Ik ben content met mezelf maar niet met mijn oppervlakte want dat schermt zich af van de buitenwereld vermits dat de buitenwereld anders is dan mijn binnenwereld en ik het gevoel heb dat de buitenwereld niet openstaat voor mijn binnenwereld. Of is dat iets wat ik me inbeeld?

Het gesprek heeft me wonderen gedaan. Het heeft me binnenin aan het werk gezet en het heeft zijn vruchten al opgeleverd. Spanning is al meer dan eens uit me weggevloeid de laatste dagen. Het lichaam voelt zich nu veel leger en staat te popelen om iets te doen. Geduld, loslaten, geduld, loslaten want er moet nog meer uit. Als je geeft en geeft en je neemt "negatieve energie" op dan kruip je voortdurend in de huid van een ander. Je neemt die energie ook op en je geeft die niet af want die heb je opgenomen en is een indringer binnenin jezelf. Het is dan tijd om jezelf terug energie te geven en de "negatieve energie" af te geven. Niet aan andere personen maar onderweg tijdens je fysieke trainingen, visualisaties, ademhalingsoefeningen, stabilisatieoefeningen, dagelijkse bezigheden.

Nog meer mediteren en meer met mezelf spreken, met mijn intuïtie en praten met iemand die een actief luisterend oor wil bieden.

Of is dat zelfs ook maar wat het lijkt te zijn?

Vakantie, nieuw begin: overzicht

Nu ik bezig ben met dingen die ik normaal niet doe: rusten, krijg ik tijd voor andere dingen. Ik heb het huis nu toch wel een degelijke opknapbeurt gegeven vanbinnen: er is veel veranderd, het doet me goed het verleden los te laten. Foto's van vroeger heb ik toch even bekeken en wat bleek: ik heb in 8 jaar geen vakantie meer genomen. Ja, wel naar het buitenland getrokken voor 2 weken, maar altijd de ballast op mijn rug meegezeuld. Niets achtergelaten waar ik toch niets meer aan kan veranderen. Wat hield de vakantie dan in: 3x/dag trainen, zelf eten maken, dingen bezichtigen waardoor ik niet tot rust kon komen en het verleden niet kon loslaten. De laatste 4 jaar hield het zelfs in dat ik enkel maar bezig was met eten maken, spieren masseren, trainen en me afzonderen van alles wat ook maar iets met een maatschappij te maken had. Ik heb er wel van genoten en van geleerd, maar het voelde niet aan als vakanties in mijn jeugdjaren: vrij van "zorgen" en eens kunnen uitrusten op strand, me eens goed laten gaan in het eten en drinken, een boek lezen zonder bijbedoelingen, een rustige wandeling maken. Vervlogen tijden. Als ik dit lees, is het net of ik op pensioen moet gaan en ik ben nog maar ocharme achter in de twintig. Maar ja zoals ik al tegen mezelf zeg, zoals jij leeft, vindt je er geen 2. Het wordt tijd voor echte vakantie, voor een nieuw begin, voor verandering in de praktijk.

Wat betreft het BK veldlopen. Ik heb er een dubbel gevoel over. Ik lijk stilaan terug gerecupereerd te geraken. Ik voel me terug sterker. De uithouding is terug optimaal maar ik heb geen interval trainingen meer gedaan sinds mijn laatste wedstrijd. Het zal een groot vraagteken worden. Een heel groot. Nog nooit ben ik in deze situatie naar OOSTENDE getrokken. Ik weet niet wat ik kan op dit moment. De andere jaren wist ik het wel maar toch is er niks uit voortgekomen. Verkeerd gepiekt en vorig jaar door de rug gezakt bij een versnelling in de "cementstrook". Het was thans een schitterende voorbereiding vorig jaar en ik had er veel van verwacht. Ik was top toen dat mag ik wel stellen. 2 maanden geleden was ik ook top, nu? Het is een heel zwaar, raar jaar geweest. Ik wou rust opbouwen na deelname aan crosscup Roeselare. Ik heb daar niet aan kunnen deelnemen (oorzaak heb ik al vermeld) en voelde me geprikkeld. In plaats van de nodige rust te nemen, heb ik doorgetraind met een zeer down gevoel. Ik kwam er weer door met een paar mooie ereplaatsen op goed gevulde wedstrijden wat kwaliteit deelnemers betreft. Ook mag ik niet vergeten dat de winter mijn "vijand" is en ik normaal niet presteer tijdens de winterperiode. Vorig jaar was het al anders, maar dit jaar, ja dat ben ik niet gewoon van mezelf.

Het mag stilaan zomer worden, alhoewel iedereen zegt dat er dit jaar geen winter geweest is. Maar wie is iedereen en wat is een winter? Alles is veranderd: het milieu, de samenleving, het humeur van mensen, hun interpretatie over dingen. Ik kan goed tegen de hitte en onder de 13°C presteer ik niet meer. Dit jaar en vorig jaar is daar toch wel verandering in gekomen. Ik kan beter presteren onder de 13°C en ik ben nog beter geworden in het presteren in hitte.

Nog een week rusten en toeleven naar het BK. Dan gaat de riem er af en neem ik me toch eens 2 weken dat ik me eens laat gaan. Het zal me deugd doen. Alhoewel er nu al iets in me zegt, 2 weken, "zot", dat is te lang. Ik wil er terug tegenaan gaan en zorg maar dat het minder dan 2 weken wordt. Train desnoods gewoon door zonder diep te gaan. Het is blijkbaar een verslaving "geworden".