BK VELDLOPEN: DE COMEBACK

Zonder verwachtingen zakte ik af naar OOSTENDE. Zonder te weten waar ik stond, zonder te weten of mijn weerstand terug optimaal was, zonder te weten wat voor een parcours ik voorgeschoteld kreeg, zonder één enig doel voor ogen wat ook maar enige betekenis had om, alleszins voor mij, een woord over te reppen. Het tegenovergestelde van een maand geleden. Toen nog rotsvast overtuigd dat ik op het BK het onmogelijke waar ging maken voor mezelf. Maar in SINT-TRUIDEN bleek al dat er iets scheelde aan mijn weerstand. Als je achter TIM STESSENS op 150m blijft lopen op een vlak parcours en zonder enige reden een "klap" krijgt en na 3,8km uit de wedstrijd stapt als 6de dan scheelt er iets. De uithouding was perfect, is perfect. Maar de weerstand was toen al een beetje zoek. Spijtig genoeg veel te ver zoek. Zeker gisteren.

Nochtans was het gevoel uitstekend. Ik had zaterdagnacht als een roos geslapen. De ochtendpols was 34 bij het opstaan, ik woog 65kg (7kg meer dan mijn wedstrijdgewicht). Mocht ook want er was geen weerstand meer en na een week "niet-lopen" (enkel een 7km test op woensdag tegen 3' de km: wat niet slim was met de kennis van dat ik nog maar 3 dagen echt gerust had en geen weerstand meer had) was ik iets bijgekomen (wel enkele wandelingen van 7km in de benen: om toch nog iets van beweging te doen).
Bij de opwarming ging het vlot (daar ook waarschijnlijk al onbewust pijlen verschoten). Ik had een heel goed voorgevoel, ik kon kracht zetten en had het gevoel dat er vandaag misschien toch nog iets inzat. Bij de start was ik nochtans te ontspannen. Ik startte slecht, wat de laatste jaren een sterk punt van mij was. Altijd ben ik mee met de eerste groep (eerste 20). Ik geraakte nog aan de 20ste plaats, maar voelde dat er minder kracht op zat als in de opwarming. De koude, en vooral de modder eraan gekoppeld (voor anderen was het niet koud, maar ja ik presteer nu éénmaal het best in de warmte, ja zelfs de hitte), sneed mijn ademhaling af en ik liep na één ronde in weerstand. Veel te vroeg en het was toen al terug naar een lagere schakeling grijpen want dit voelde ik in mijn lichaam. 30ste, 35ste even blijven hangen en dan een tik krijgen op mijn enkel (onbewust wel maar hij kon ook een beetje meer uitgeweken hebben, dus heb ik een tik terug uitgedeeld om te laten voelen dat ik ook nog besta, ook al was ik nog een schim van een maand geleden. Dit werd niet in dank afgenomen door SL, het zal me worst wezen.). Vanaf toen kreeg ik het moeilijk. Toch kwam er nog iemand aan de kant me toeroepen dat ik nog maar 3'30" achterstand had op Tom Van Hooste, dat ik nog kon winnen. Ik moest lachen, vorig jaar zou ik gestopt zijn en modder naar de desbetreffende persoon gesmeten hebben. Het was genieten met de mogelijkheden die ik gisteren had. Een lach verscheen op mijn gezicht en bepaalde mensen die me kenden en ja toch nog voor me supporterde vonden dit raar. De Kevin die kan genieten van modder als 35ste, 40ste en geen kans meer heeft om nog een degelijke wedstrijd te lopen voor zijn niveau. Ik moest terugvallen op mijn lange duurlooptrainingtempo en dat was al 2 weken geleden dat ik die beweging uitvoerde. Na de 3de ronde kwam ik er terug door maar toen was alles al gespeeld in de wedstrijd. De 4de ronde hoorde ik de quad achter me aankomen en gooide ik het gashendel nog eens open. Het duurde toch een tijdje vooraleer Tom Van Hooste mij "eindelijk" dubbelde. Ik voelde weer meer kracht in mezelf en zette nog eens een versnelling hoger want ik was terug 10 plaatsen naar voor geschoven. Maar geen weerstand of weinig weerstand resulteert snel in het halt toeroepen van het lichaam naar de hersenen en ben ik maar verstandig uit de wedstrijd gestapt. Ik voelde me herboren, veel last van me af en klaar voor de comeback in mijn binnenste. Ik zou lopen zolang ik van het lopen genoot op de wedstrijd en dat heb ik gedaan tot ik besefte voor een plaats binnen de eerste 60 is niets voor mij en ik voel dat ik in weerstand moet om dit te verkrijgen en die is op. Op het tempo van het duurlooptempo op dit parcours zou ik niet verder komen dan de 60ste plaats en uithouding is mijn sterk punt, dus echt daarvan genieten ging ik niet meer doen.

Er brandde iets in mij die 4de ronde. Een verlangen want laat ik eerlijk zijn, die laatste ronde voor mij heb ik een tijdje in weerstand kunnen lopen en lag mijn tempo niet veel lager dan dat van Tom Van Hooste. Ik voelde op de bergjes dat mijn uithouding schitterend was, maar op de lange vlakke ploeterstukken voelde ik dat mijn weerstand me tegenhield. Ploeteren om vooruit te geraken op een stuk zonder variatie (geen bergskes) is weerstand want je moet je verzetten om telkens je tempo hoog te houden. Op de bergskes wordt je gestimuleerd om naar boven te vlammen en je naar beneden te laten vallen in de afzink. Dat was voor mijn uithouding en verdoeme zat die goed. Spijtig dat het grote deel van het parcours vlak en dus ploeteren was. Ik haalde altijd in bij de bergskes maar op het vlakke ik kon gewoon niet rapper.

Ik ben tevreden met mijn prestatie. Vorig jaar was ik enorm teleurgesteld. Toen kon ik op het podium gestaan hebben, zeker weten. Maar dat zijn vijgen na pasen. Ik zal nooit meer weten of het vorig jaar gekund had. Dit jaar heb ik het maximum eruit gehaald wat er nog uit te halen viel. Ik ben fier op mezelf. Dit biedt perspectieven naar de zomer toe. Ik word elke winter sterker en een sterke winter resulteert bij mij altijd in een superieure zomer. Laat de lente maar zijn ding doen (even op adem komen) en dan staan we er in de zomer.

Raar, maar het is de eerste keer dat ik terug uitkijk naar een volgende winter. Dat is al meer dan 10 jaar geleden. Ik voel terug dat ik het verleden volledig losgelaten heb. Veel mensen kon of wilde ik niet begrijpen. Ze hebben me op een vriendelijke manier boodschappen aangegeven die ik op een andere manier interpreteerde (ik was te veel gefocust op één ding, waar ik toch geen invloed meer op had: het verleden). Alle begin is moeilijk. Ergens had ik gehoopt gisteren bij de eerste 5 te eindigen. Maar dat was het denken, het gevoel zei ga gewoon je proberen te amuseren en wie weet wat er dan uitkomt. Dat heb ik dan ook gedaan.

Wat biedt nu het heden en de verdere toekomst?

De komende weken ga ik mijn bronnen terug opladen. Zoveel mogelijk rusten (wel actief). Hiermee wil ik zeggen, wat ik nodig heb, neem ik tot me en fysiek zal dat heel weinig zijn. Alles dient te herstellen en zo krijg ik meer tijd voor het logisch denken en mijn gevoelens meer en meer te aanvaarden, begrijpen en besturen (loslaten i.p.v. vasthouden).

Een doorsneedag van de laatste jaren geef ik hier weer.

6u opstaan, spieren masseren met triggerpoints, stabilisatieoefeningen
7u BK hardloopmethode techniek
7u30 douchen, eten, klaarmaken voor werk of om training te geven of duurtraining zelf te doen
8u lesgeven, trainig geven of duurtraining in zwembad, op fiets of al lopend
10u spieren masseren met triggerpoints, stabilisatieoefeningen
10u30 lesgeven, studeren of masseren
12u eten of zwemmen
13u30 lesgeven, eten of leren
15u30 training geven, trainen of spieren masseren met triggerpoints
17u visualiseren
18u training geven, trainen of eten
19u30 spieren masseren met triggerpoints, stabilisatieoefeningen, masseren, training geven of eten
21u administratief werk, afwassen, schoonmaken, materiaal klaarzetten voor de volgende dag
22u administratief werk, masseren, spieren masseren met triggerpoints en stabilisatieoefeningen
23u spieren masseren met triggerpoints of slapen

Veel te druk programma. Hiervan doe ik alles zelf en soms is het moordend. Dit is drie jaar mijn doorsneedag geweest. Van maandag tot zondag met soms enkele wedstrijddagen tussen. Ook vakantiedagen maar dat was dat om nog meer bezig te zijn met dingen die ik hierboven beschreven heb en minder schoonmaken, afwassen en administratief werk. Echte vakantie was dat dan niet, want het vergde teveel van me (mentaal, fysiek en emotioneel).

Er komt slijt op me. Niet omdat ik ouder word. Wel omdat ik dingen me eigen gemaakt heb die te veel vergen van me en moeilijk om te zetten zijn in andere gewoontes (alleszins voor mij toch).
Rusten en een andere dagindeling maken en ervoor zorgen dat mijn werk gewaardeerd wordt door jawel, geld ervoor te vragen.

Verandering is het begin van het nieuwe leven. Het zal zwaar, moeilijk en slopend worden. Niet omdat het dat is, want zwaarder dan ik het me gemaakt heb, zal het niet meer worden. Zwaar omdat het moeilijk zal zijn om efficiënt gewoonten te veranderen en gewoonten die ik niet meer nodig heb te slopen en achter me te laten. Een nieuwe uitdaging op een heel ander niveau.

Leuke vooruitzichten!

Proficiat aan Tom Van Hooste (hij vloog, dat wil ik ook wel kunnen toegeven). Ook een enorme prestatie van Tasame, Hans Janssens, Bekele, Dries Busselot (die in november zich nog zorgen maakte dat hij het moeilijk zou hebben om binnen de eerste 10 op de lange cross te eindigen), Tim Stessens en nog anderen die het beste uit zichzelf gegeven hebben wat ze gisteren maximaal naar buiten konden brengen (waar ik mezelf ook toe cijfer).

Volgend jaar zullen we present zijn, met andere doelen, andere gedrevenheid, andere winnaarsmentaliteit!