TRANEN STAAN ME IN DE OGEN

Het verleden heeft me ergens terug in de greep. Tranen staan me in de ogen. Loslaten kan toch soms zo moeilijk zijn. Op je sterkste ben je ook het gemakkelijkst beïnvloedbaar. Je gebreken of ontwikkelingsmogelijkheden komen dan open te liggen. Vandaar ook iemand die top is in zijn gezondheid is het meest vatbaar voor ziektes en blessures. Niet dat je dat ook wordt of krijgt. Niet dat het niet op enkele ogenblikken terug kan opgelost geraken. Maar je voelt het wel 100X zoveel als anders.

Zijn alle mensen die ik ken en gestorven zijn en zich in dit leven al (wetend of onwetend) in slaap (in dood) aan het wiegen zijn het niet waard om te leven? Zijn alle mensen die ik ken en nog willen leven het enkel waard om te leven omdat ze nog nooit tegenslag hebben ervaren of het nooit toegelaten hebben om het te ervaren? Ik ben altijd een hypergevoelig iemand geweest. Ik zal pas overkoken als de eerste druppel van een 10-liter wateremmer over de rand naar beneden drupt. Ervoor zal ik voor elk persoon geduldig de emmer laten stijgen tot de volgende dag de bodem van de emmer weer leeg is. Zodat iedereen en ook ik een nieuwe kans tot geduldig zijn krijgt. Maar als de emmer niet meer kan geledigd worden (ik kom te veel mensen tegen of teveel dezelfde persoon met dezelfde ingesteldheid waar ik ook nog eens dezelfde ingesteldheid op uitoefen), ja dan kook ik over als een vulkaan die jaren aan het borrelen was om terug tot "leven" te komen. Is dit verkeerd? Kan of moet het anders? Een assertiviteitscursus kan in sommige gevallen een oplossing bieden. Maar assertiviteit voor jou is niet assertiviteit voor iemand anders. Waar trek je de grens, hoe doe je dat? Bij mij gebeurt het met het gevoel. Bij anderen meer met de hersenen, ze maken er een spel van. Het leven is geen spel, het is bloedserieus. Dat een spel een spel is, ok. Dat werk een spel is, ok. Maar dat het leven een spel is, neen dat kan er bij mij niet in. Wat doe je daar dan aan als alles een spel is en je niet meer leeft? Wie een spel speelt, leeft niet. Want dan stroomt er niets, dan zijn er gedachten om doelen te bereiken in een wereld die niet volgens de natuur boert. Ik kan dan niet mee, het gevoel kan dan niet mee, het stropt, snijdt mijn keel af en dan komen tranen in mijn ogen. Voelen mensen nog wel? Nemen ze er nog de tijd voor? Staan ze nog ergens bij stil? Weten ze nog hoe ze op de wereld zijn gekomen? Kennen ze zichzelf wel? Weten ze waarmee ze bezig zijn?

Tranen van onwetendheid, van onbegrip staan me in de ogen. Ik begrijp de wereld niet meer. Mijn wereld begrijp ik maar al te zeer.
Een wereld van plezier, vol geluk, beweging en gevoel. Maar buiten mij is het zoeken geblazen. Er zijn er weliswaar die mij die wereld van plezier, vol geluk, beweging en gevoel teruggeven. Tranen staan me in de ogen als ik voel wat die personen met me doen. Welk gevoel ze me geven.

Ik laat los en mijn tranen vloeien van geluk.