Sport is een aantrekkend middel. Voor ieder wat wils: entertainment, plezier, ontspanning, topsport, gezondheid, bewegen, kunst bekeken vanuit verschillende visies.
Sport is een activiteit die in wezen inhoudt dat je ontspant door je lichaam te laten botvieren en de hersenen te laten volgen. Hedendaags is sport niet meer de sport van vroeger want van plezier en ontspanning en de hersenen het lichaam laten volgen is geen sprake meer. Om te sporten hebben je hersenen zelfs energie nodig? Sport geeft je energie doordat je hersenen eindelijk eens luisteren naar wat de baas is over de hersenen: het gevoel. Bewegen is een onderdeel van sport. Leidt het gevoel (de spieren in het lichaam) het verstand dan kan je over gezond bewegen in de sport spreken. Het is een kunst om dit te vertalen in het topsport gebeuren. Dit typeer ik dan als totale topsport. Er is nog toekomst voor de topsporter zonder te streven naar tijden, bekers, records, duizelingwekkende geldpremies. Streven naar zichzelf, naar zelfwaardering (je waarderen voor wat je voor jezelf en je sport doet zonder te kijken naar je prestaties en je uit je evenwicht laten brengen door meningen van anderen. Gemakkelijker gezegd, dan gedaan. I KNOW.), naar zelfvertrouwen.
Deze titel en uitleg ga ik vaak terug moeten en willen lezen. Oefening baart kunst, dus ook de woorden toepassen in de praktijk (dat is verdomme moeilijk als je gewend bent in een structuur te vertoeven van "je moet presteren, anders aanvaardt niemand je").
Weg met die onzin. Het verstand belemmert me mijn vooruitgang, mijn groei, mijn optimale ontwikkeling. Niet enkel die van mij, neen die van een hele maatschappij die zich er niet meer van bewust is wat het aan het creëeren is.
In het denken, zijn wij (ik niet zozeer, het gaat al beter) meesters. In het uitvoeren hebben we anderen nodig. Maar in het voelen, wow, wat zijn we daar toch o zo koel en cool (ik gelukkig niet).
Ik voel en doe. Ik denk te oppervlakkig, wat leidt tot negatief denken. Daar kan en wil ik iets aan veranderen. Het heeft tijd nodig. Enkele maanden in mijn leven ben ik me er al echt bewust van. Nu het nog begrijpen waarom, lukt ook al vrij aardig. Dan komt het moeilijkst, het besturen en veranderen.
Dit weekend staat vandaag een wedstrijd in Tienen op het programma, morgen een wedstrijd in Sint-lambrechts-Herk en zondag één in Mol. Het gaat afzien worden. Afzien in de zin van: voelen en doen is geen probleem. Op het moment dat ik het moeilijk krijg, ben ik zo sterk als mijn zwakste schakel (het denken). Positief denken of zo snel mogelijk terug overschakelen naar mijn gevoel en looooopeeen.
Over kunst gesproken: wie kunst wil bekijken in Vlaanderen, neem eens een kijkje op volgende websites: http://users.telenet.be/SanneWeckx/ of http://sanneweckx.spaces.live.com/default.aspx. Tentoonstellingen kun je op verschillende ogenblikken op verschillende plaatsen gaan bezoeken in Vlaanderen. Have fun!
Tot blogs
vrijdag 30 mei 2008
woensdag 28 mei 2008
Te veel afleiding, te weinig echtheid!
Hedendaags is er zoveel afleiding in de wereld dat er geen aandacht meer kan besteed worden aan de echtheid van iets.
Nemen we nu de topsport. In de topsport is alles zo geautomatiseerd dat er geen spanning meer is. De enige spanning die topsport nog meebrengt, is of je eigen voorspelling vandaag uitkomt of niet. In het voetbal is dat haast altijd bingo. Toch als je voorspelt wie wint, gelijkspeelt of verliest. Ga je het iets spannender maken voor jezelf dan bepaal je ook nog de juiste score (is al wat moeilijker) en zeg je wie scoort (dat is pas spannend). Nog interessanter als je zegt hoeveel fouten dat bestraft en onbestraft zullen worden (vanuit jouw visie bekeken, als neutrale of vurige supporter afhankelijk van wedstrijd tot wedstrijd, van ploeg tot ploeg).
In het wielrennen gaat dat ook al vrij gemakkelijk. Een toptien score is al een hele opgave. Zeker als je er nog eens wilt bijzetten hoe iedereen aan zijn plaats komt (demarrage op 10km van het einde, spurt afwachten, in het wiel blijven zitten). Nog aantrekkelijker is het als je probeert te raden wat er via de oortjes gezegd wordt en tijdens de ontknoping wanneer enkele toppers en/of superknechten overleggen. Wie er zelf ingezeten heeft, weet meer. Hij/zij zal zwijgen om de neutrale of fervente supporter in zijn wijsheid (met het pleziergevoel) te laten.
Wie het lichaam goed kent en kan lezen, heeft niet veel indrukken nodig wie nu "zuiver" presteert en wie niet. Trouwens wat is zuiver presteren? Wat is er nog zuiver op deze wereld? De grond alleszins niet meer. De lucht evenzeer. De supplementen en medicamenten? Komaan, waar halen we die vandaan? Ja, uit de grond, de lucht en het bindmiddel water (grondwater, regen). Ok, er zullen wel wat staaltjes zijn die misschien nog de zuiverheid hebben van vroeger maar die zullen zeker niet aan de bevolking gegeven worden.
Te veel afleiding, te weinig echtheid! Er is zoveel te doen om de verpakking. Heb je die gezien? Die is cool. Waw, dat wil ik ook! Is er iemand die zich afvraagt wat er allemaal onder en vooral in die verpakking zit? Is er iemand die zich afvraagt wat nog echt is? Is er iemand die nog weet wanneer hij/zij honger heeft, wanneer het lichaam behoefte heeft aan rust, wat rust is, waarvoor het lichaam dient, waarvoor alle organen in het lichaam dienen? Ik stel me de vraag zelfs niet meer. Het ANTWOORD: neen, er is niemand meer buiten enkele uitzonderingen. Oppervlakkig wel ja, om mee te doen met de groep maar vanbinnenuit: no way.
Ach, wie weet, komt er een dag dat ik het me allemaal ook niet meer aantrek. Het zou een grote last van mijn schouders wegnemen. Het zou me terug kunnen laten vliegen, kunnen laten genieten van het zweven, kunnen laten genieten van mijn diepste gevoel vanbinnen. Anderen hebben een gevoel nodig van buitenaf. "Ik heb juist aardbeien gegeten, lekker. Ik heb juist een half brood met choco, kaas en vlees op, mmm. Ik heb ook nog eens één liter cola op. Nu heb ik genoeg energie om te wandelen en gaan shoppen en 's middags weer iets lekkers binnen te spelen. Je moet van iets sterven, hè." Sorry, maar onbewuster kan je niet meer leven. Echt niet. Je bent niet echt aanwezig op deze wereld. Hallo, geniet van het leven, niet van het gefakete leven.
Ik ga verder met het filosoferen in mijn gevoel, trainen op mijn gevoel, handelen via mijn gevoel.
Vorig weekend niet gelopen, maar dit weekend wordt dat grotendeels gecompenseerd (dit is dus ook te veel afleiding, te weinig echtheid, maar ergens moet ik ook nog mee in deze maatschappij. Ja ook ik maak fouten, veel te veel zelfs. Maar ik probeer ze wel te beseffen en er zoveel mogelijkuit te leren. Ik ben ook een mens.)
Groeten
Nemen we nu de topsport. In de topsport is alles zo geautomatiseerd dat er geen spanning meer is. De enige spanning die topsport nog meebrengt, is of je eigen voorspelling vandaag uitkomt of niet. In het voetbal is dat haast altijd bingo. Toch als je voorspelt wie wint, gelijkspeelt of verliest. Ga je het iets spannender maken voor jezelf dan bepaal je ook nog de juiste score (is al wat moeilijker) en zeg je wie scoort (dat is pas spannend). Nog interessanter als je zegt hoeveel fouten dat bestraft en onbestraft zullen worden (vanuit jouw visie bekeken, als neutrale of vurige supporter afhankelijk van wedstrijd tot wedstrijd, van ploeg tot ploeg).
In het wielrennen gaat dat ook al vrij gemakkelijk. Een toptien score is al een hele opgave. Zeker als je er nog eens wilt bijzetten hoe iedereen aan zijn plaats komt (demarrage op 10km van het einde, spurt afwachten, in het wiel blijven zitten). Nog aantrekkelijker is het als je probeert te raden wat er via de oortjes gezegd wordt en tijdens de ontknoping wanneer enkele toppers en/of superknechten overleggen. Wie er zelf ingezeten heeft, weet meer. Hij/zij zal zwijgen om de neutrale of fervente supporter in zijn wijsheid (met het pleziergevoel) te laten.
Wie het lichaam goed kent en kan lezen, heeft niet veel indrukken nodig wie nu "zuiver" presteert en wie niet. Trouwens wat is zuiver presteren? Wat is er nog zuiver op deze wereld? De grond alleszins niet meer. De lucht evenzeer. De supplementen en medicamenten? Komaan, waar halen we die vandaan? Ja, uit de grond, de lucht en het bindmiddel water (grondwater, regen). Ok, er zullen wel wat staaltjes zijn die misschien nog de zuiverheid hebben van vroeger maar die zullen zeker niet aan de bevolking gegeven worden.
Te veel afleiding, te weinig echtheid! Er is zoveel te doen om de verpakking. Heb je die gezien? Die is cool. Waw, dat wil ik ook! Is er iemand die zich afvraagt wat er allemaal onder en vooral in die verpakking zit? Is er iemand die zich afvraagt wat nog echt is? Is er iemand die nog weet wanneer hij/zij honger heeft, wanneer het lichaam behoefte heeft aan rust, wat rust is, waarvoor het lichaam dient, waarvoor alle organen in het lichaam dienen? Ik stel me de vraag zelfs niet meer. Het ANTWOORD: neen, er is niemand meer buiten enkele uitzonderingen. Oppervlakkig wel ja, om mee te doen met de groep maar vanbinnenuit: no way.
Ach, wie weet, komt er een dag dat ik het me allemaal ook niet meer aantrek. Het zou een grote last van mijn schouders wegnemen. Het zou me terug kunnen laten vliegen, kunnen laten genieten van het zweven, kunnen laten genieten van mijn diepste gevoel vanbinnen. Anderen hebben een gevoel nodig van buitenaf. "Ik heb juist aardbeien gegeten, lekker. Ik heb juist een half brood met choco, kaas en vlees op, mmm. Ik heb ook nog eens één liter cola op. Nu heb ik genoeg energie om te wandelen en gaan shoppen en 's middags weer iets lekkers binnen te spelen. Je moet van iets sterven, hè." Sorry, maar onbewuster kan je niet meer leven. Echt niet. Je bent niet echt aanwezig op deze wereld. Hallo, geniet van het leven, niet van het gefakete leven.
Ik ga verder met het filosoferen in mijn gevoel, trainen op mijn gevoel, handelen via mijn gevoel.
Vorig weekend niet gelopen, maar dit weekend wordt dat grotendeels gecompenseerd (dit is dus ook te veel afleiding, te weinig echtheid, maar ergens moet ik ook nog mee in deze maatschappij. Ja ook ik maak fouten, veel te veel zelfs. Maar ik probeer ze wel te beseffen en er zoveel mogelijkuit te leren. Ik ben ook een mens.)
Groeten
donderdag 22 mei 2008
Stap voor stap naar een nieuw leven
Hedendaags gebeurt niets meer toevallig. Alles heeft een reden. Niets is wat het lijkt te zijn. Gebruiken we onze zintuigen waarvoor ze dienen en samen, zien we de dingen zoals ze zijn en niet zoals we denken dat ze zijn. Alles wordt voorgeknabbeld. Alles is bijgevolg controleerbaar en meetbaar. Eén ding echter niet. Het gevoel, laat dat nu ook hetgeen zijn wat sterker is dan het denken. Het gevoel geeft pijn indien we tegen ons zelf vechten. Het denken wil dit en het lichaam waarschuwt voor de "val". De "val" is juist aanlokkelijk en iedereen trapt er onwetend in. Zeg niet dat het je niet overkomt of nooit overkomen is. Is het wel het geval dan heb je het niet eens doorgehad, dat zou pas erg zijn.
Het denken ondergeschikt maken aan het voelen. Stap voor stap naar een nieuw leven. Het denken is de enige factor die ons onbewust tegenhoudt naar een beter en bewuster leven. Al die regeltjes die je denken beperken, je doen het zwijgen opleggen en je voelen helemaal uitschakelen. Het wordt alsmaar erger en erger (denk maar aan de administratieve rompslomp).
Vertrek je vanuit het gevoel dan ga je natuurlijk en spontaan af op je doel. Een kind doet dat altijd. Het is pas als een volwassen afkomt met een regel dat een kind zijn/haar spontaniteit verliest. Is die regel zinloos (zo zijn er veel regels) laat die regel dan achterwege. Het kind zal boos worden als je de waarheid niet spreekt volgens het lichaam (wat hij/zij voelt). Een voorbeeld: maak je niet vuil bij het spelen want wat gaan de mensen anders zeggen? ZWIJGEN! Is die regel nuttig, zeg het dan kost wat kost en maak het kind de regel duidelijk. Een voorbeeld: wandel op het voetpad want er rijden fietsers en auto's op de rijweg. Maak het duidelijk aan het kind, wat er gebeurd als hij/zij zich niet aan de regels houdt. Desnoods laat je het kind eens kennis maken met een aanrijding met de fiets bij je thuis terwijl hij mag vallen op het gras of een mat. Doe het wel rustig. Het kind zal steigeren, razend worden als je de waarheid spreekt. Troost het kind dan niet want dan heeft je pleidooi geen nut gehad. Zeg gewoon, als je klaar bent om terug te praten ben ik er voor je. Je weet me te vinden. Komt het kind na verloop van tijd niet opdagen, zet dan de stap zelf.
Wil je meer informatie?
Aarzel niet en vuur de vragen af.
Groeten
Het denken ondergeschikt maken aan het voelen. Stap voor stap naar een nieuw leven. Het denken is de enige factor die ons onbewust tegenhoudt naar een beter en bewuster leven. Al die regeltjes die je denken beperken, je doen het zwijgen opleggen en je voelen helemaal uitschakelen. Het wordt alsmaar erger en erger (denk maar aan de administratieve rompslomp).
Vertrek je vanuit het gevoel dan ga je natuurlijk en spontaan af op je doel. Een kind doet dat altijd. Het is pas als een volwassen afkomt met een regel dat een kind zijn/haar spontaniteit verliest. Is die regel zinloos (zo zijn er veel regels) laat die regel dan achterwege. Het kind zal boos worden als je de waarheid niet spreekt volgens het lichaam (wat hij/zij voelt). Een voorbeeld: maak je niet vuil bij het spelen want wat gaan de mensen anders zeggen? ZWIJGEN! Is die regel nuttig, zeg het dan kost wat kost en maak het kind de regel duidelijk. Een voorbeeld: wandel op het voetpad want er rijden fietsers en auto's op de rijweg. Maak het duidelijk aan het kind, wat er gebeurd als hij/zij zich niet aan de regels houdt. Desnoods laat je het kind eens kennis maken met een aanrijding met de fiets bij je thuis terwijl hij mag vallen op het gras of een mat. Doe het wel rustig. Het kind zal steigeren, razend worden als je de waarheid spreekt. Troost het kind dan niet want dan heeft je pleidooi geen nut gehad. Zeg gewoon, als je klaar bent om terug te praten ben ik er voor je. Je weet me te vinden. Komt het kind na verloop van tijd niet opdagen, zet dan de stap zelf.
Wil je meer informatie?
Aarzel niet en vuur de vragen af.
Groeten
woensdag 21 mei 2008
Wat het lichaam je wil zeggen
Mensen vloeken wat af. Ze zijn zo lastig op hun lichaam als het eens niet doet wat de hersenen vragen. Is het bij hun al opgekomen dat een lichaam geen robot is? Hoeveel weerstand biedt iemand als je iemand iets verplicht te doen? Wablieft? Juist ja, niet te schatten. Je krijgt zoveel weerstand dat je het op een andere manier dient te doen. Dat is met het lichaam ook zo. Het lichaam is baas en de hersenen mogen de baas leiden. Uiteindelijk beslist het lichaam toch of de actie ingezet wordt of niet. Tenzij je het lichaam gaat saboteren. Je geeft het meer energie dan het nodig heeft (dan wordt het lui en verslaafd aan meer energie, want het weet na verloop van tijd die energie zelf niet meer op te brengen) of je gaat het foppen (door lichaamssignalen te negeren via maskerende middelen, dan wordt het lichaam na verloop van tijd ziek, want het lichaam liegt niet).
Je lichaam is je enige zekerheid hier op aarde. Niet je werk, niet je geld, niet je huis, niet je vriend, niet je vriendin, niet je kat, niet je pc, niet je familie. Je wordt geboren met je lichaam en je gaat heen met je lichaam. Dat laatste daar ben je zelfs niet zeker van. Je beseft dat op een bepaald moment niet meer (want als je niet meer hier bent, ben je ergens anders). Wie weet zelfs nog wat hij/zij bij de geboorte deed? Zelfs dat heb je niet beseft. Het is belangrijk om bewust om te gaan met je leven want voor je het beseft is het over.
Wat het lichaam je wil zeggen is belangrijk. Luister naar je lichaam want als je dat niet meer doet, dan leef je apart. Je ligt in conflict met jezelf. Je kan niet overweg met je eigen lichaam, en je eigen lichaam niet met hoe en wat jij denkt. Tot handelen kom je dan al helemaal niet meer.
Het leven kan de hemel zijn op aarde als je met jezelf overweg kan. Zo kan je ook gemakkelijker overweg met anderen. Het is niet omdat het lijkt alsof je met anderen overweg kan dat je ook met jezelf overweg kan. Met jezelf overweg kunnen is de eerste belangrijke stap in je leven. Iemand helpen met zichzelf overweg te kunnen is de volgende stap. Samen overweg kunnen met iemand anders is de derde stap. Wie nog een vierde stap wil, kan een kind maken en dit opvoeden volgens de manier waarop zij het willen en in overleg met het kind naarmate het groeit.
Op naar de volgende uitdaging in mijn leven. Mezelf weer op een andere manier beleven.
Dit weekend staat er normaal een wedstrijd op programma. Het begint te spannen, want mijn doel komt nu wel akelig dichtbij en ik heb nog een lange weg af te leggen.
Groeten
Je lichaam is je enige zekerheid hier op aarde. Niet je werk, niet je geld, niet je huis, niet je vriend, niet je vriendin, niet je kat, niet je pc, niet je familie. Je wordt geboren met je lichaam en je gaat heen met je lichaam. Dat laatste daar ben je zelfs niet zeker van. Je beseft dat op een bepaald moment niet meer (want als je niet meer hier bent, ben je ergens anders). Wie weet zelfs nog wat hij/zij bij de geboorte deed? Zelfs dat heb je niet beseft. Het is belangrijk om bewust om te gaan met je leven want voor je het beseft is het over.
Wat het lichaam je wil zeggen is belangrijk. Luister naar je lichaam want als je dat niet meer doet, dan leef je apart. Je ligt in conflict met jezelf. Je kan niet overweg met je eigen lichaam, en je eigen lichaam niet met hoe en wat jij denkt. Tot handelen kom je dan al helemaal niet meer.
Het leven kan de hemel zijn op aarde als je met jezelf overweg kan. Zo kan je ook gemakkelijker overweg met anderen. Het is niet omdat het lijkt alsof je met anderen overweg kan dat je ook met jezelf overweg kan. Met jezelf overweg kunnen is de eerste belangrijke stap in je leven. Iemand helpen met zichzelf overweg te kunnen is de volgende stap. Samen overweg kunnen met iemand anders is de derde stap. Wie nog een vierde stap wil, kan een kind maken en dit opvoeden volgens de manier waarop zij het willen en in overleg met het kind naarmate het groeit.
Op naar de volgende uitdaging in mijn leven. Mezelf weer op een andere manier beleven.
Dit weekend staat er normaal een wedstrijd op programma. Het begint te spannen, want mijn doel komt nu wel akelig dichtbij en ik heb nog een lange weg af te leggen.
Groeten
maandag 19 mei 2008
Belang van jezelf
Mensen die hun wil willen opdringen, ik heb een voeling met ze. Ik ben naïef en ik geloof iedereen totdat ik voel dat mijn vertrouwen in hen geschonden wordt.
Het belang van anderen naar voren brengen. Zeggen dat je hen komt helpen. Iets willen verkopen vanuit een ander standpunt bekeken. Je anders voor doen dan je bent. Je achter zoveel maskers verstoppen, dat je niet meer kan ademen.
Jezelf kwijt zijn, op zoek met je hersenen naar enige herkenning, waardering.
Ik ben er me bewust van dat er veel mensen zijn die vertoeven in hun hersenen. Ik ben er me bewust van dat er veel mensen zijn die zich gelukkig wanen door meer bezit te vergaren. Ik ben er me bewust van dat er veel mensen zijn die onbewust door het leven gaan.
Zaterdag was ik me weer bewust van hoe fijn lopen kan zijn als je het volledig vanuit je gevoel doet. Traag vertrokken in de 12km van de Haspengouw Challenge in ZONHOVEN. Rustig opgebouwd tot ik eindelijk mijn turbo kon opzetten. Dit voelde weer aan alsof ik 12 jaar was. Spelen met mijn benen, met mijn ademhaling, nog zoveel te leren. Het was vrij en het ging verbazend goed. Tot ik in de mot had dat ik misschien wel eens zou kunnen winnen. Op dat moment (na 7km) blokkeerde ik. Het duurde zo'n 2km dat ik in het denken bleef vertoeven. Het tempo ging nog vrij vlot maar niet meer soepel. Op km 9 kreeg ik weer voeling met mezelf, ik kon terug spelen. Om de wedstrijd te winnen heb ik te lang gedacht. Het scheelde niet veel. Alweer, jawel, 2de. Geduld, nog meer in mijn gevoel willen zitten en geen notie meer nemen van uitlatingen over woorden en daden van mij. Zij kennen mijn situatie, mijn motivatie en mijn vooropgestelde taken niet.
Herken en erken het belang van jezelf. Krijg terug voeling met jezelf, denk positief over jezelf (daar heb ik zelf ook nog werk voor de boeg) en handel dan vanuit de combinatie voeling en positief denken over jezelf.
Volgende voeling heb ik gisteren en vandaag al gehad.
Volgende wedstrijd komt er snel aan.
Tot gmails
Het belang van anderen naar voren brengen. Zeggen dat je hen komt helpen. Iets willen verkopen vanuit een ander standpunt bekeken. Je anders voor doen dan je bent. Je achter zoveel maskers verstoppen, dat je niet meer kan ademen.
Jezelf kwijt zijn, op zoek met je hersenen naar enige herkenning, waardering.
Ik ben er me bewust van dat er veel mensen zijn die vertoeven in hun hersenen. Ik ben er me bewust van dat er veel mensen zijn die zich gelukkig wanen door meer bezit te vergaren. Ik ben er me bewust van dat er veel mensen zijn die onbewust door het leven gaan.
Zaterdag was ik me weer bewust van hoe fijn lopen kan zijn als je het volledig vanuit je gevoel doet. Traag vertrokken in de 12km van de Haspengouw Challenge in ZONHOVEN. Rustig opgebouwd tot ik eindelijk mijn turbo kon opzetten. Dit voelde weer aan alsof ik 12 jaar was. Spelen met mijn benen, met mijn ademhaling, nog zoveel te leren. Het was vrij en het ging verbazend goed. Tot ik in de mot had dat ik misschien wel eens zou kunnen winnen. Op dat moment (na 7km) blokkeerde ik. Het duurde zo'n 2km dat ik in het denken bleef vertoeven. Het tempo ging nog vrij vlot maar niet meer soepel. Op km 9 kreeg ik weer voeling met mezelf, ik kon terug spelen. Om de wedstrijd te winnen heb ik te lang gedacht. Het scheelde niet veel. Alweer, jawel, 2de. Geduld, nog meer in mijn gevoel willen zitten en geen notie meer nemen van uitlatingen over woorden en daden van mij. Zij kennen mijn situatie, mijn motivatie en mijn vooropgestelde taken niet.
Herken en erken het belang van jezelf. Krijg terug voeling met jezelf, denk positief over jezelf (daar heb ik zelf ook nog werk voor de boeg) en handel dan vanuit de combinatie voeling en positief denken over jezelf.
Volgende voeling heb ik gisteren en vandaag al gehad.
Volgende wedstrijd komt er snel aan.
Tot gmails
donderdag 15 mei 2008
Eerlijkheid en nadenken
Ik ben te eerlijk voor deze wereld. Anderen noemen me braaf. Dat ben ik niet want anders kom je niet op plaatsen waar ik kom. Op de beslissende momenten nadenken is uit den boze. Ik doe het nochtans wel. Tijdens een wedstrijd komt het bij mij op wanneer het moment van de waarheid aanbreekt. Altijd zweef ik op mijn gevoel en doen. Dan opeens kan ik winnen en floep daar is het denken: ben jij er wel klaar voor, je bent al zovaak 2de accepteer dat nu dan ook, ben jij wel de sterkste, kan ik het afmaken, wat ga ik zeggen als ze me interviewen, wil ik wel op dat hoogste schavotje van het podium staan, ik ga de andere misschien te fel pijn doen, ik word niet graag 2de en gun het een ander ook niet (dus word ik toch tweede), behoor ik op die eerste plaats, ik ben wel een leider, ook de baas?
Vragen, vragen en nog eens vragen die op dat moment niet van tel zijn. Op andere momenten denk ik beter na. Op dat moment, gewoon vlammen zoals anders. Zoals op training, zoals wanneer ik zweef op mijn gevoel en doe. Laat het denken dan zijn, doe het meer op een ander tijdsstip dan komt het niet de kop opduiken tijdens de wedstrijd. Je bent zo sterk als je zwakste schakel en zo zwak als je sterkste schakel: denken en voelen. Het denken is negatief en overheerst dan het voelen, het blokkeert het doen en alweer een kans weg om door te breken.
Mental coaching: ironisch, ik pas het zo vaak toe op mensen en atleten. Zelf krijg ik het er bij mij niet in op de beslissende momenten. Nog meer oefenen blijkbaar en een beetje minder eerlijkheid kan ook geen kwaad.
NADENKEN VOOR MIJ, POSITIEF NOG WEL, SOMS IS DAT EEN ECHTE HEL VOOR MIJ!
Vragen, vragen en nog eens vragen die op dat moment niet van tel zijn. Op andere momenten denk ik beter na. Op dat moment, gewoon vlammen zoals anders. Zoals op training, zoals wanneer ik zweef op mijn gevoel en doe. Laat het denken dan zijn, doe het meer op een ander tijdsstip dan komt het niet de kop opduiken tijdens de wedstrijd. Je bent zo sterk als je zwakste schakel en zo zwak als je sterkste schakel: denken en voelen. Het denken is negatief en overheerst dan het voelen, het blokkeert het doen en alweer een kans weg om door te breken.
Mental coaching: ironisch, ik pas het zo vaak toe op mensen en atleten. Zelf krijg ik het er bij mij niet in op de beslissende momenten. Nog meer oefenen blijkbaar en een beetje minder eerlijkheid kan ook geen kwaad.
NADENKEN VOOR MIJ, POSITIEF NOG WEL, SOMS IS DAT EEN ECHTE HEL VOOR MIJ!
GELOVEN IS ZIEN, ZIEN IS VERGANKELIJK!
Zeer vruchtbare voormiddag vandaag. Getraind, nagedacht, contacten gelegd, schoongemaakt en veel gezien.
Tussen het trainen, denken, contacten leggen en schoonmaken door de standaardboekhandel binnengesprongen. De wereld is aan het veranderen. De eerste boeken die mijn direct in het oog sprongen waren die van dokters. Drie dokters die vertellen vanuit eigen ervaring dat veel medicamenten de gezondheid beschadigen i.p.v. herstellen. Voor mij een bevestiging van mijn leven en mijn visie over het leven. Als medicatie mijn gezondheid zou herstellen van een "schijnbaar ongeneeslijke ziekte" dan zou ik al lang niet meer op deze wereld zijn.
Mensen die zeggen: eerst zien dan geloven, zijn al het geloof in zichzelf kwijt en bijgevolg ook in anderen. Het is misschien niet helemaal zo want ik ben zo niet en heb het nog niet ervaren. Ik geloof eerst en dan zie ik hoe dan ook. Wie eerst wil zien en dan geloven is vergankelijk. Je boert dan letterlijk achteruit, dat heb ik wel kunnen ervaren in mijn leven. Het geloof in mijzelf ben ik nochtans nooit kwijtgeraakt. Het leek wel zo op een bepaald moment en het voelde ook zo aan. In de realiteit was het niet zo.
Weer een goede training achter de rug, zelfs mentaal. Ja, het denken, zal het mij dan toch bedienen op mijn wenken. Ik geloof in veel en nu dat veel stapsgewijs naar buiten brengen. Ik en nog anderen zijn er mee bezig. Het geeft me een fijn gevoel dat ik ergens toch mensen effectief begin te helpen. Zij voelen het, ik voel het en samen ontwikkelen we in het proces voelen - denken - doen. Het is een begin, een heel pril en het tuigt naar meer zin.
Smakelijk!
Tussen het trainen, denken, contacten leggen en schoonmaken door de standaardboekhandel binnengesprongen. De wereld is aan het veranderen. De eerste boeken die mijn direct in het oog sprongen waren die van dokters. Drie dokters die vertellen vanuit eigen ervaring dat veel medicamenten de gezondheid beschadigen i.p.v. herstellen. Voor mij een bevestiging van mijn leven en mijn visie over het leven. Als medicatie mijn gezondheid zou herstellen van een "schijnbaar ongeneeslijke ziekte" dan zou ik al lang niet meer op deze wereld zijn.
Mensen die zeggen: eerst zien dan geloven, zijn al het geloof in zichzelf kwijt en bijgevolg ook in anderen. Het is misschien niet helemaal zo want ik ben zo niet en heb het nog niet ervaren. Ik geloof eerst en dan zie ik hoe dan ook. Wie eerst wil zien en dan geloven is vergankelijk. Je boert dan letterlijk achteruit, dat heb ik wel kunnen ervaren in mijn leven. Het geloof in mijzelf ben ik nochtans nooit kwijtgeraakt. Het leek wel zo op een bepaald moment en het voelde ook zo aan. In de realiteit was het niet zo.
Weer een goede training achter de rug, zelfs mentaal. Ja, het denken, zal het mij dan toch bedienen op mijn wenken. Ik geloof in veel en nu dat veel stapsgewijs naar buiten brengen. Ik en nog anderen zijn er mee bezig. Het geeft me een fijn gevoel dat ik ergens toch mensen effectief begin te helpen. Zij voelen het, ik voel het en samen ontwikkelen we in het proces voelen - denken - doen. Het is een begin, een heel pril en het tuigt naar meer zin.
Smakelijk!
Tijd
Een tijd van komen, een tijd van gaan. Zo gaat het al eeuwen met het seizoenenbestaan. Stilaan stel ik me de vraag of die tijd over is.
Zijn er nog seizoenen? De laatste 2 weken waren om van te genieten. Zalig weer, de koning te rijk. Was dit de eerste keer zomer? Was dit de eerste keer lente? Was dit de laatste keer zomer in 2008? Was dit de laatste keer lente in 2008?
De tijd van de regen in België komt altijd ongelegen (voor mij alleszins toch). Alhoewel mensen roepen om regen voor de grond en ja ook voor het blussen van branden. Gisteren in Hoei getuige mogen zijn van een felle brand.
Een tijd van komen, een tijd van gaan. De voetballer François Sterchele heeft gekozen om te gaan. Met spijt in het hart zien vele mensen het met lede ogen aan. Echter zijn zij hem al vergeten na een volgend jaar voetbalbestaan. Enkel de mensen die hem echt goed kenden, zullen nu en waarschijnlijk voor altijd een grote leegte voelen. Ik wil op deze manier mijn medeleven met hun delen.
Een tijd van komen, een tijd van gaan. Justine Henin's tenniscarrière zit erop. Onverwacht? Niet echt. Het is mooi geweest. Spijtig wel, want er zit nog altijd veel in haar. Spijtig wel, want welke backhand konden we zo fel begeren als die van haar. Tijd voor een nieuwe nummer 1, tijd voor een nieuwe generatie, tijd voor een nieuwe vorm van tennis, tijd voor een nieuwe persoonlijkheid die het tennis weer leven inblaast.
Een tijd van komen, een tijd van gaan. Ontsnapt niemand of niets er dan aan? Van één ding mag je zeker zijn in dit leven: de tijd haalt je altijd in, of je nu in het verleden zit of in de toekomst (hetzij met je voelen, denken en/of doen), voor je het weet, heeft de tijd je terug beet. Blijf in het heden, maak komaf met je toekomst en je verleden. Genieten van het leven en de tijd zal vanzelf wel zijn verstreken.
A propos: de trainingen gaan goed, het gevoel doet het goed en ik ben sterker dan ik ooit had vermoed. Ten getuige: gisteren 3x de muur van Hoei beklommen op een heel klein verzet, al dansend op het gemak naar boven. Genoten van het begin tot het einde, ik wou er nog wel een serie aan breiden. Mijn compagnon ging het evengoed af. Hij deed het op een nog kleiner verzet dan mij. Ja, ik mag stellen we zijn op weg naar het bereiken van ons doel.
Sportieve groeten
Zijn er nog seizoenen? De laatste 2 weken waren om van te genieten. Zalig weer, de koning te rijk. Was dit de eerste keer zomer? Was dit de eerste keer lente? Was dit de laatste keer zomer in 2008? Was dit de laatste keer lente in 2008?
De tijd van de regen in België komt altijd ongelegen (voor mij alleszins toch). Alhoewel mensen roepen om regen voor de grond en ja ook voor het blussen van branden. Gisteren in Hoei getuige mogen zijn van een felle brand.
Een tijd van komen, een tijd van gaan. De voetballer François Sterchele heeft gekozen om te gaan. Met spijt in het hart zien vele mensen het met lede ogen aan. Echter zijn zij hem al vergeten na een volgend jaar voetbalbestaan. Enkel de mensen die hem echt goed kenden, zullen nu en waarschijnlijk voor altijd een grote leegte voelen. Ik wil op deze manier mijn medeleven met hun delen.
Een tijd van komen, een tijd van gaan. Justine Henin's tenniscarrière zit erop. Onverwacht? Niet echt. Het is mooi geweest. Spijtig wel, want er zit nog altijd veel in haar. Spijtig wel, want welke backhand konden we zo fel begeren als die van haar. Tijd voor een nieuwe nummer 1, tijd voor een nieuwe generatie, tijd voor een nieuwe vorm van tennis, tijd voor een nieuwe persoonlijkheid die het tennis weer leven inblaast.
Een tijd van komen, een tijd van gaan. Ontsnapt niemand of niets er dan aan? Van één ding mag je zeker zijn in dit leven: de tijd haalt je altijd in, of je nu in het verleden zit of in de toekomst (hetzij met je voelen, denken en/of doen), voor je het weet, heeft de tijd je terug beet. Blijf in het heden, maak komaf met je toekomst en je verleden. Genieten van het leven en de tijd zal vanzelf wel zijn verstreken.
A propos: de trainingen gaan goed, het gevoel doet het goed en ik ben sterker dan ik ooit had vermoed. Ten getuige: gisteren 3x de muur van Hoei beklommen op een heel klein verzet, al dansend op het gemak naar boven. Genoten van het begin tot het einde, ik wou er nog wel een serie aan breiden. Mijn compagnon ging het evengoed af. Hij deed het op een nog kleiner verzet dan mij. Ja, ik mag stellen we zijn op weg naar het bereiken van ons doel.
Sportieve groeten
dinsdag 13 mei 2008
Moederdag en ING GENT: 5km
Zondag was het weer moederdag. Een familiedag. Voor grootmoeder weliswaar. De grootmoeder van mijn vaders kant. Moeder was gisteren aan de beurt, na de ING GENT. De grootmoeder van mijn moeder daar ga ik vandaag of morgen langs.
Sterk gelopen op maandag, na een toch wel zware eetdag op zondag. Niets te zien aan de kilo's (rond de 60kg gebleven). Wat wil je als je op een klein verzet naar je bestemming fietst, een wandeling van 3km inlast tussenin en terug op een klein verzet naar huis fietst. Eveneens maar één glaasje alcohol drinkt, de aperitief afslaat, geen toetjes of vettigheid op het menu tot je neemt.
Ik vertrok rustig, te rustig. Na 3km kwam ik door in 9'10". Zo'n 10" achter de eerste. Het was tijd om mijn turbo op te zetten. Merkwaardig genoeg deed de eerste dat ook. Mentaal bleef ik hangen en je bent zo sterk als je zwakste schakel. Bij mij is dat het mentale. Ik en denken, dat wordt meestal piekeren en blokkeren. Ik erger me er dood in. Ik denk maar zo weinig mogelijk na in het leven want anders geraak ik zeer geprikkeld en leidt dat tot hysterie. Sommigen hebben dat als ze over hun diepste gevoelens moeten spreken, ik als ik diep moet nadenken. De laatste km dacht ik er nog naar toe te lopen maar ik kreeg een klap van de hamer. Ik zag hem versnellen en die versnelling was van een ander niveau dan mijn versnelling. Alweer 2de, weliswaar op mijn waarde geklopt. Er zat veel meer in. Ik ben nog altijd in opbouw en sta al veel verder dan vooropgesteld. Stilaan de weerstand verhogen en de stress op de wedstrijd de baas worden zoals op training. Op training wil ik altijd veel meer dan op wedstrijd, er is geen druk, ik ben één met de natuur en laat me door niks afleiden. Dat is wel anders op een wedstrijd. Dat wachten aan de start, dat gedrum bij de start, die eerste 100den meters, je positie mentaal, fysiek en emotioneel innemen, je blijven focussen, voelen wat je nog over hebt (mag ik niet doen, gewoon vlammen, anders ga je erover nadenken, tsjein), een paar prikkels uitdelen en dan de laatste prik geven (dat komt er meestal niet meer van).
5,4km in 18'14" met een gemiddelde van 17,75km/u tegen 3'38"/km. Het kan beter, veel beter. Maar met de trainingen, verplaatsingen, laatste weken en alle andere dingen die mij bezighouden mag ik best tevreden zijn. Meer rust op verschillende vlakken inlassen en het komt er uit wat er in zit.
Groeten
Kevin
Sterk gelopen op maandag, na een toch wel zware eetdag op zondag. Niets te zien aan de kilo's (rond de 60kg gebleven). Wat wil je als je op een klein verzet naar je bestemming fietst, een wandeling van 3km inlast tussenin en terug op een klein verzet naar huis fietst. Eveneens maar één glaasje alcohol drinkt, de aperitief afslaat, geen toetjes of vettigheid op het menu tot je neemt.
Ik vertrok rustig, te rustig. Na 3km kwam ik door in 9'10". Zo'n 10" achter de eerste. Het was tijd om mijn turbo op te zetten. Merkwaardig genoeg deed de eerste dat ook. Mentaal bleef ik hangen en je bent zo sterk als je zwakste schakel. Bij mij is dat het mentale. Ik en denken, dat wordt meestal piekeren en blokkeren. Ik erger me er dood in. Ik denk maar zo weinig mogelijk na in het leven want anders geraak ik zeer geprikkeld en leidt dat tot hysterie. Sommigen hebben dat als ze over hun diepste gevoelens moeten spreken, ik als ik diep moet nadenken. De laatste km dacht ik er nog naar toe te lopen maar ik kreeg een klap van de hamer. Ik zag hem versnellen en die versnelling was van een ander niveau dan mijn versnelling. Alweer 2de, weliswaar op mijn waarde geklopt. Er zat veel meer in. Ik ben nog altijd in opbouw en sta al veel verder dan vooropgesteld. Stilaan de weerstand verhogen en de stress op de wedstrijd de baas worden zoals op training. Op training wil ik altijd veel meer dan op wedstrijd, er is geen druk, ik ben één met de natuur en laat me door niks afleiden. Dat is wel anders op een wedstrijd. Dat wachten aan de start, dat gedrum bij de start, die eerste 100den meters, je positie mentaal, fysiek en emotioneel innemen, je blijven focussen, voelen wat je nog over hebt (mag ik niet doen, gewoon vlammen, anders ga je erover nadenken, tsjein), een paar prikkels uitdelen en dan de laatste prik geven (dat komt er meestal niet meer van).
5,4km in 18'14" met een gemiddelde van 17,75km/u tegen 3'38"/km. Het kan beter, veel beter. Maar met de trainingen, verplaatsingen, laatste weken en alle andere dingen die mij bezighouden mag ik best tevreden zijn. Meer rust op verschillende vlakken inlassen en het komt er uit wat er in zit.
Groeten
Kevin
vrijdag 9 mei 2008
VOELEN-DENKEN-DOEN
VOELEN is iets persoonlijks. Het is vrij, het is niet gebonden. Wie niet meer voelt, is niet vrij, is gebonden en is zijn/haar persoonlijkheid kwijt. Hij/zij gaat dan op zoek naar zichzelf door na te denken en zijn/haar zinnen te zetten op het werk of andere doe-activiteiten. Depressies of het zich niet goed voelen in zijn/haar vel kunnen hieruit voortvloeien. Het gevoel wordt ontkend i.f.v. doe-activiteiten die in feite niet bij je passen maar zo kun je wel tot een groep behoren en gaat het gevoel of het denken over het gevoel van eenzaam zijn weg.
DENKEN belemmert ons in ons doen (het schept wel uitdagingen die positieve stress mee zich mee kunnen brengen) en vooral in ons voelen. Wie negatief denkt over pijn (dat is een lichaamssignaal), denkt negatief over het lichaam en leeft in zijn/haar denken. Creativiteit, flexibiliteit en spontaniteit gaan zo verloren. Oplossingen liggen niet meer voor de hand. Het bos wordt niet meer gezien door de bomen. Wie positief denkt over pijn (dat is een lichaamssignaal), dentk positief over het lichaam en leeft in zijn/haar gevoel.
Negatief denken over PIJN, laat ons grijpen naar middelen die de PIJN verdoezelen. Het lichaam wordt verwaarloosd en dit wordt ook merkbaar, echter niet meer voelbaar. Door beleefd te zijn, ga je niemand helpen want een persoon is zich niet meer bewust van zijn/haar ontwikkelingsmogelijkheden want hij/zij beschouwt die als beperkingen en heeft ze eindelijk kunnen verdoezelen en het wordt niet meer opgemerkt (toch niet verbaal). Vettig eten, alcohol, medicatie en weinig beweging geven je inderdaad geen pijn meer. Maar je doet niets meer, je laat doen en je laat je enkel nog leiden door je denken. Je bent jezelf niet meer. Je beseft dat enkel wanneer je denken niet meer vlot gaat. Spijtig genoeg is dat op late leeftijd en dan is het besef meestal te laat. Je hebt dan een zeer sterke wil, een zeer sterk geloof en een zeer sterk vertrouwen in jezelf nodig om terug in contact te komen met jezelf. Dit door vrij te voelen, vrij te bewegen en vrij te denken. Leg je zelf geen beperkingen op, maar maak het je gemakkelijker om te zeggen tegen jezelf: ik kan het aan en ik verander mijn binnenste bestaan zodat het weerspiegeld wordt op de buitenwereld.
Het doen, daar ben ik mee bezig. Het is een proces dat nooit zal stoppen. Het is voor eeuwig. Het is uitdagend en terwijl ook uitputtend. Het geeft me energie en het ontneemt me die ook. Het laat me leven en ook beleven.
SAMEN ONTWIKKELEN IN HET PROCES VOELEN-DENKEN-DOEN!
DENKEN belemmert ons in ons doen (het schept wel uitdagingen die positieve stress mee zich mee kunnen brengen) en vooral in ons voelen. Wie negatief denkt over pijn (dat is een lichaamssignaal), denkt negatief over het lichaam en leeft in zijn/haar denken. Creativiteit, flexibiliteit en spontaniteit gaan zo verloren. Oplossingen liggen niet meer voor de hand. Het bos wordt niet meer gezien door de bomen. Wie positief denkt over pijn (dat is een lichaamssignaal), dentk positief over het lichaam en leeft in zijn/haar gevoel.
Negatief denken over PIJN, laat ons grijpen naar middelen die de PIJN verdoezelen. Het lichaam wordt verwaarloosd en dit wordt ook merkbaar, echter niet meer voelbaar. Door beleefd te zijn, ga je niemand helpen want een persoon is zich niet meer bewust van zijn/haar ontwikkelingsmogelijkheden want hij/zij beschouwt die als beperkingen en heeft ze eindelijk kunnen verdoezelen en het wordt niet meer opgemerkt (toch niet verbaal). Vettig eten, alcohol, medicatie en weinig beweging geven je inderdaad geen pijn meer. Maar je doet niets meer, je laat doen en je laat je enkel nog leiden door je denken. Je bent jezelf niet meer. Je beseft dat enkel wanneer je denken niet meer vlot gaat. Spijtig genoeg is dat op late leeftijd en dan is het besef meestal te laat. Je hebt dan een zeer sterke wil, een zeer sterk geloof en een zeer sterk vertrouwen in jezelf nodig om terug in contact te komen met jezelf. Dit door vrij te voelen, vrij te bewegen en vrij te denken. Leg je zelf geen beperkingen op, maar maak het je gemakkelijker om te zeggen tegen jezelf: ik kan het aan en ik verander mijn binnenste bestaan zodat het weerspiegeld wordt op de buitenwereld.
Het doen, daar ben ik mee bezig. Het is een proces dat nooit zal stoppen. Het is voor eeuwig. Het is uitdagend en terwijl ook uitputtend. Het geeft me energie en het ontneemt me die ook. Het laat me leven en ook beleven.
SAMEN ONTWIKKELEN IN HET PROCES VOELEN-DENKEN-DOEN!
donderdag 8 mei 2008
Dodelijke bijwerking antibioticum
Volgens een onderzoek blijkt dat de bijwerking van antibioticum in bepaalde gevallen dodelijk is. Dit was zo bij experimenten op 6 ongeneeslijke leukemiepatiënten?! Bij mij komen volgende vragen naar boven: wie bepaalt wie ongeneeslijk is, wie bepaalt wie ziek is, wie bepaalt welke symptomen bij welke ziekte horen, wie bepaalt wat schadelijk is en wat niet voor een welbepaalde patiënt, wie neemt het recht in handen van anderen hun leven zonder het zelf te hebben beleven? De kennis van een studie, de naam die een persoon draagt na het behalen van een "erkend diploma".
Hoe bekrompen ben je dan bezig? Dit is niet enkel zo bij artsen. Het is zo in elk beroep. Als je je beroep boven jezelf plaatst, ja waar ben jij zelf dan. Als je je eigenheid wegcijfert, ja waarom zou je dan van anderen respect en aanzien moeten of willen krijgen. Ik heb het meest geleerd van mensen die me kritiek geven omdat ik er voor open sta. Mensen die geen kritiek aanvaarden, leren niet uit het leven. Ze staan boven zichzelf, boven de natuur, wanen zich god en noemen elke "concurrent" een kwakzalver in een zeer "familiale kring".
Ik zou luisteren naar de patiënt. De vraag die je dan meestal krijgt is: "hoe kan je dat als die niet kan spreken"? Luister naar het lichaam. Neen, dat kan je niet via een toestel en cijfergegevens. Die kunnen je wel in een richting sturen, maar een mens is niet te sturen door cijfers en modellen. Luister naar het lichaam. Gebruik je eigen zintuigen en hanteer die van de patiënt en/of stimuleer deze. Prikkel zijn/haar zintuigen.
Wie meer raad wil, vraag het aan je eigen zintuigen of aan de zintuigencoach. Neem verantwoordelijkheid voor jezelf op een bewuste manier!
Door te klikken op het onderstaande websiteadres, kan je zelf het artikel lezen en je mening vormen. Reacties zijn meer dan welkom! Kritiek doet leven en beleven!
http://www.medinews.be/full_article/detail.asp?aid=12728
Groetjes
Hoe bekrompen ben je dan bezig? Dit is niet enkel zo bij artsen. Het is zo in elk beroep. Als je je beroep boven jezelf plaatst, ja waar ben jij zelf dan. Als je je eigenheid wegcijfert, ja waarom zou je dan van anderen respect en aanzien moeten of willen krijgen. Ik heb het meest geleerd van mensen die me kritiek geven omdat ik er voor open sta. Mensen die geen kritiek aanvaarden, leren niet uit het leven. Ze staan boven zichzelf, boven de natuur, wanen zich god en noemen elke "concurrent" een kwakzalver in een zeer "familiale kring".
Ik zou luisteren naar de patiënt. De vraag die je dan meestal krijgt is: "hoe kan je dat als die niet kan spreken"? Luister naar het lichaam. Neen, dat kan je niet via een toestel en cijfergegevens. Die kunnen je wel in een richting sturen, maar een mens is niet te sturen door cijfers en modellen. Luister naar het lichaam. Gebruik je eigen zintuigen en hanteer die van de patiënt en/of stimuleer deze. Prikkel zijn/haar zintuigen.
Wie meer raad wil, vraag het aan je eigen zintuigen of aan de zintuigencoach. Neem verantwoordelijkheid voor jezelf op een bewuste manier!
Door te klikken op het onderstaande websiteadres, kan je zelf het artikel lezen en je mening vormen. Reacties zijn meer dan welkom! Kritiek doet leven en beleven!
http://www.medinews.be/full_article/detail.asp?aid=12728
Groetjes
Angst, pijn, denken, gevoelens en emoties
Het leven zit vol met angsten. Het leven is hetgeen er binnenin je afspeelt. Het leven binnenin wordt weerspiegeld naar buiten toe. Gejaagd binnenin, gejaagd in het buitenleven. Geen geduld, geen leven. Uit angst kan pijn optreden. Angst is meestal psychisch van aard. Angst is iets wat opkomt als je denkt over hoe anderen je beoordelen. Je bent niet meer bezig met de taak op zich, maar met wat als dit, als dat gebeurt dan ... Een straat zonder einde, een vicieuze cirkel. Een cirkel van het "doen" denken. Als dit onbewust gebeurt, merk je er zelf niets van. Als dit bewust gebeurt wel.
Pijn is iets wat bij je opkomt, als het te laat is. Pijn in het hart, pijn in je vinger, pijn in het hoofd, pijn in de nieren, pijn tijdens bewegen, pijn is van alle vormen. PIJN is een BOODSCHAPPER. PIJN geeft je de boodschap om te luisteren naar je lichaam en niet naar regels opgelegd in je denken. Wie PIJN veroordeelt als een BOOSDOENER, veroordeelt zichzelf. Wie PIJN wegneemt op een onnatuurlijke manier (meer eten, meer drinken, medicatie om de pijn te stillen) begint met zichzelf weg te nemen. Het denken overheerst het zijn, het voelen en het doen. Het lijkt alsof we het beter aankunnen maar het is niet zo. Door meer te eten, drinken en medicatie te nemen, gaan we wel verder. Enkel beseffen we niet meer bewust dat we onszelf tegenwerken. We zijn geen robotten, we willen het niet zijn en toch stimuleren we het allemaal onbewust.
Het DENKEN belemmert onze gevoelens die omgezet worden in emoties. We zeggen niet meer wat we willen, maar zeggen wat de ander willen horen. We lopen aan onszelf voorbij (letterlijk en figuurlijk).
Zelfwaardering, zelfkennis en zelfvertrouwen = VOELEN, DENKEN en DOEN. Wie het denken centraal stelt, gaat aan zichzelf voorbij. Het denken is immers het enige wat ons vrij zijn belemmert.
Voel je vrij, denk vrij en doe vrij: zo gaat er niets in het leven aan je voorbij!
Liefde en sterkte!
Pijn is iets wat bij je opkomt, als het te laat is. Pijn in het hart, pijn in je vinger, pijn in het hoofd, pijn in de nieren, pijn tijdens bewegen, pijn is van alle vormen. PIJN is een BOODSCHAPPER. PIJN geeft je de boodschap om te luisteren naar je lichaam en niet naar regels opgelegd in je denken. Wie PIJN veroordeelt als een BOOSDOENER, veroordeelt zichzelf. Wie PIJN wegneemt op een onnatuurlijke manier (meer eten, meer drinken, medicatie om de pijn te stillen) begint met zichzelf weg te nemen. Het denken overheerst het zijn, het voelen en het doen. Het lijkt alsof we het beter aankunnen maar het is niet zo. Door meer te eten, drinken en medicatie te nemen, gaan we wel verder. Enkel beseffen we niet meer bewust dat we onszelf tegenwerken. We zijn geen robotten, we willen het niet zijn en toch stimuleren we het allemaal onbewust.
Het DENKEN belemmert onze gevoelens die omgezet worden in emoties. We zeggen niet meer wat we willen, maar zeggen wat de ander willen horen. We lopen aan onszelf voorbij (letterlijk en figuurlijk).
Zelfwaardering, zelfkennis en zelfvertrouwen = VOELEN, DENKEN en DOEN. Wie het denken centraal stelt, gaat aan zichzelf voorbij. Het denken is immers het enige wat ons vrij zijn belemmert.
Voel je vrij, denk vrij en doe vrij: zo gaat er niets in het leven aan je voorbij!
Liefde en sterkte!
maandag 5 mei 2008
Bericht voor elke loper
Na het laatste mailtje dat ik heb gekregen, heb ik overal weer zin in.
Eindelijk wordt er op een site gezegd dat triggerpoints in de serratus anterior (voorste zaagspier in de zij gelegen) en nog andere spieren wel eens de oorzaak zouden kunnen zijn van een steek in de zij en niet door een opgezette milt. Een dieper onderzoek van artsen verklaart dit als bewijs.
Ik vind het sterk dat ze er eindelijk mee afkomen. Sinds ik gestopt ben met op fouten in spierfuncties te wijzen, wijzen mensen mij op fouten omdat ik ze opzettelijk en bewust maak zodat ze de fouten kunnen zien, voelen. Het begint te lukken, blijkbaar.
De site betreft de volgende: http://www.hoewerktmijnlichaam.nl/site/home
Misschien niet een geloofwaardige, een vertrouwde of geaccepteerde site. Die kun je er wel van maken, net zoals met alles. Het hangt ervan af waar je voor open staat, wat je wil en vooral wat je wil kunnen en niet zozeer wat je wel en nog niet kan.
Nu weet je wel al wat de oorzaak van een steek in je zij kan zijn tijdens het lopen. De oplossing dien je jezelf te geven: met of zonder hulp. It's up to you what you'll like to choose.
Het amusement
Tot de volgende
Gegroet
Eindelijk wordt er op een site gezegd dat triggerpoints in de serratus anterior (voorste zaagspier in de zij gelegen) en nog andere spieren wel eens de oorzaak zouden kunnen zijn van een steek in de zij en niet door een opgezette milt. Een dieper onderzoek van artsen verklaart dit als bewijs.
Ik vind het sterk dat ze er eindelijk mee afkomen. Sinds ik gestopt ben met op fouten in spierfuncties te wijzen, wijzen mensen mij op fouten omdat ik ze opzettelijk en bewust maak zodat ze de fouten kunnen zien, voelen. Het begint te lukken, blijkbaar.
De site betreft de volgende: http://www.hoewerktmijnlichaam.nl/site/home
Misschien niet een geloofwaardige, een vertrouwde of geaccepteerde site. Die kun je er wel van maken, net zoals met alles. Het hangt ervan af waar je voor open staat, wat je wil en vooral wat je wil kunnen en niet zozeer wat je wel en nog niet kan.
Nu weet je wel al wat de oorzaak van een steek in je zij kan zijn tijdens het lopen. De oplossing dien je jezelf te geven: met of zonder hulp. It's up to you what you'll like to choose.
Het amusement
Tot de volgende
Gegroet
donderdag 1 mei 2008
PK 5000m en 5km Tungri-run
Deze week zware trainingsweek met meerdere wedstrijdkilometers. Er volgen er zaterdag en/of zondag nog. De benen voelen de laatste dagen zwaarder aan dan normaal. Losmaken, het lukt soms niet. Te veel aan mijn hoofd, ik kan bepaalde dingen niet loslaten. Het verleden haalt me terug in.
Zondag 5000m in 17'05" in Huizingen op het Vlaams-Brabants Kampioenschap. Het vlotte niet in het begin bij de opwarming, wel na een half uur. Eindelijk zat er weer wat kracht achter. Maar na 3km tijdens de wedstrijd was die helemaal weg. Niet het weer, niet het aanvangstempo, niet de eerste keer terug op de piste, niet de nieuwe spikes, niet ... Ik was niet goed genoeg om te laten zien wat ik in me had. Positief was wel dat ik uitgelopen heb en een 4de plaats, net naast het podium.
Maandag terug getraind en het ging vlot. Ook dinsdag. Woensdag een rustdag genomen en vandaag de 5km Tungri-run in Tongeren. 2de in 16'45". Het was nog niet helemaal wat ik in me had. Het was al beter dan zondag. Maar het kan veel beter. Toch als ik kijk wat ik op training presteer. Jawadde, dat zijn tijden. Het is training weliswaar.
Op naar de volgende training en wedstrijd. Het is vandaag ook weer later dan 22u dat ik mijn bed inkruip. De recuperatie is er nochtans, mag dus niet zoveel uitmaken.
Tot blogs.
Zondag 5000m in 17'05" in Huizingen op het Vlaams-Brabants Kampioenschap. Het vlotte niet in het begin bij de opwarming, wel na een half uur. Eindelijk zat er weer wat kracht achter. Maar na 3km tijdens de wedstrijd was die helemaal weg. Niet het weer, niet het aanvangstempo, niet de eerste keer terug op de piste, niet de nieuwe spikes, niet ... Ik was niet goed genoeg om te laten zien wat ik in me had. Positief was wel dat ik uitgelopen heb en een 4de plaats, net naast het podium.
Maandag terug getraind en het ging vlot. Ook dinsdag. Woensdag een rustdag genomen en vandaag de 5km Tungri-run in Tongeren. 2de in 16'45". Het was nog niet helemaal wat ik in me had. Het was al beter dan zondag. Maar het kan veel beter. Toch als ik kijk wat ik op training presteer. Jawadde, dat zijn tijden. Het is training weliswaar.
Op naar de volgende training en wedstrijd. Het is vandaag ook weer later dan 22u dat ik mijn bed inkruip. De recuperatie is er nochtans, mag dus niet zoveel uitmaken.
Tot blogs.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
