IS HET NU OPGEVEN OF LOSLATEN? CC ROESELARE

Vrijdagavond was ik in mijn nopjes t.e.m. 19u. Ik had een laatste test ondergaan om zondag naar ROESELARE te trekken met een goed gevoel. Echter werd dit goed gevoel snel weggenomen. Van een bepaalde club in Vlaanderen kreeg ik te horen dat ik me niet mag inschrijven bij een Vlaamse club van de topsportcoördinator van de VAL. Enkele telefoontjes naar de club in kwestie bevestigen dit nieuws. Maar geen enkele persoon die wil of kan een duidelijke reden geven waarom ik niet ingeschreven mag worden bij een Vlaamse atletiekclub. Een zware mentale opdoffer nadat ik het vorige weekend een fysieke opdoffer te verteren kreeg.

Vorig weekend nam ik een weekend om samen met mijn vriendin al sportend me te ontspannen in de Ardennen. Een amateuristisch mountainbiketochtje werd voor mijn linkerkant een schaafwondpartij met het hard wegdek tussen de mountainbikestroken door. 3 dagen bleven mijn spieren stram en zat ik met de vraag of ik wel deel zou kunnen nemen in Roeselare. Vrijdag liep ik alle twijfels weg op de laatste doorgedreven training. Maar het telefoontje gaf me een nieuwe tik: nu mentaal.

Zaterdag probeerde ik dan nog contact te leggen met de organisator van de CC ROESELARE en legde mijn probleem voor. Na 18u kreeg ik een bericht via mail dat het toch mogelijk was om deel te nemen. Echter bekeek ik pas zondag mijn mail en ik had 's morgens ook geen al te best gevoel. Pas om 9u40 wakker geworden. De laatste week had veel van mijn energie gevergd blijkbaar. Anders word ik telkens wakker om 6u. Te weinig tijd om me nog deftig voor te bereiden en alsnog een lange trip naar Roeselare in mijn eentje te trotseren. Weg goed gevoel, weg kansen om een goede wedstrijd te lopen en weg een jaar trainen voor een vooropgesteld doel.

Hoe je iets interpreteert, kan er voor zorgen dat je van de ene wereld of emotie in de andere valt. Eerst was er voor mij euforie vrijdagavond na de laatste echte training. Daarna was er voor mij neerslachtigheid of utopie of hoe je het ook wil of mag noemen. De vraag die bij mij nu luidt, is: Heb ik opgegeven of losgelaten? Wie had me kunnen tegenhouden om de wedstrijd mee te lopen? Verbaal waarschijnlijk wel, maar fysiek? In DDH verzette ik me er nog tegen met een 9de plaats als gevolg. Daar had een podiumplaats of winst ingezeten moest ik daar geen energie kwijtgeraakt zijn. ROESELARE was wel van ander niveau maar ik was nu ook beter dan in HASSELT. Ik zal het maar positief bekijken. We hebben weer iets geleerd. Als het erop aankomt en ik ben niet los dan grijp ik terug naar het oude: mijn hersenen de bovenhand laten nemen en twijfelen.

Wat wordt mijn volgend doel? Ik weet het nog niet.

Crosscup Mol

Na 3 weken zonder competitie wilde ik weten hoe het stond met mijn wedstrijdritme en weerstand. De uithouding zit goed en de conditie ook. Dat kon ik ondervinden op training met de fiets, al lopend en zwemmend.

Zondagochtend voelde ik me nochtans niet goed en had niet veel zin toen ik naar buiten keek. Maar om 11u na het losmaken en enkele oefeningen gedaan te hebben, kreeg ik goesting om naar Mol te trekken om mee te doen aan de lange cross. Zonder voorbereiding weliswaar, want ik had al sinds maart geen crossspikes meer aangehad. Het werd even zoeken naar mijn crossspikes en toen ik ze gevonden had, zag ik dat het nieuwe paar nog zomerspikes op hadden en het 5-jaar oude paar 18mm. Niet echt professioneel om dan een wedstrijd te gaan lopen. Het was voor mij een test om te voelen of ik gemakkelijk 1km of 1,5km het tempo van de koplopers kon volgen.

Om 13u10 vertrok ik naar Mol om tegen 14u daar te zijn. Ik kwam pas aan om 14u15 en schreef me zonder club in (€10). Veel tijd had ik niet meer om me op te warmen en zoals gezegd wordt, een ongeluk komt nooit alleen. Ik wilde mijn spikes nog vervangen maar daar was geen tijd meer voor. Toen ik mijn oude spikes aandeed, voelde ik dat mijn voeten bekneld waren. Dit zou geen lachertje worden en ik had nog niet eens met mijn spikes gelopen in de opwarming. Het fluitsignaal ging toen ik mijn veters nog aan het binden was. Lange rustige opwarming met losmaken, versnellingen, rekken en lange tempowisselingen zijn dus niet in de opwarming voorgekomen. Op de 2de rij nam ik plaats, achter Willem van Hoof. Het startschot werd gegeven en ik was als 20ste weg. Ik schoof op naar plaats 12 en na 1km liep ik in de voetsporen van Tom Vanhooste. Het liep vrij vlot en bij de 1ste passage aan het zilvermeer liep ik nog altijd 12de. Nochtans had ik al kennis gemaakt met enkele dennenappels die in mijn spikes van 18mm bleven steken (weer zeer professioneel bezig). Bij de eerste lichthellende strook in het zand moest ik terrein prijs geven. Ik zakte weg naar plaats 20. Na een ronde zat ik rond de 25ste plaats. Ongeveer half wedstrijd liep ik 35ste en daar bleef ik een hele poos. Tot na 6km voelde ik dat ik best nog een rustige duurloop afmaakte en de wedstrijd staakte. Een goed gevoel overgehouden aan de wedstrijd maar nog niet genoeg voor lange tijd vol te houden met een onvoldoende voorbereiding achter de rug.

Leuke ervaring en die zal ik me nog lang blijven herinneren voor de komende crosscupmanches.