Vrijdagavond was ik in mijn nopjes t.e.m. 19u. Ik had een laatste test ondergaan om zondag naar ROESELARE te trekken met een goed gevoel. Echter werd dit goed gevoel snel weggenomen. Van een bepaalde club in Vlaanderen kreeg ik te horen dat ik me niet mag inschrijven bij een Vlaamse club van de topsportcoördinator van de VAL. Enkele telefoontjes naar de club in kwestie bevestigen dit nieuws. Maar geen enkele persoon die wil of kan een duidelijke reden geven waarom ik niet ingeschreven mag worden bij een Vlaamse atletiekclub. Een zware mentale opdoffer nadat ik het vorige weekend een fysieke opdoffer te verteren kreeg.
Vorig weekend nam ik een weekend om samen met mijn vriendin al sportend me te ontspannen in de Ardennen. Een amateuristisch mountainbiketochtje werd voor mijn linkerkant een schaafwondpartij met het hard wegdek tussen de mountainbikestroken door. 3 dagen bleven mijn spieren stram en zat ik met de vraag of ik wel deel zou kunnen nemen in Roeselare. Vrijdag liep ik alle twijfels weg op de laatste doorgedreven training. Maar het telefoontje gaf me een nieuwe tik: nu mentaal.
Zaterdag probeerde ik dan nog contact te leggen met de organisator van de CC ROESELARE en legde mijn probleem voor. Na 18u kreeg ik een bericht via mail dat het toch mogelijk was om deel te nemen. Echter bekeek ik pas zondag mijn mail en ik had 's morgens ook geen al te best gevoel. Pas om 9u40 wakker geworden. De laatste week had veel van mijn energie gevergd blijkbaar. Anders word ik telkens wakker om 6u. Te weinig tijd om me nog deftig voor te bereiden en alsnog een lange trip naar Roeselare in mijn eentje te trotseren. Weg goed gevoel, weg kansen om een goede wedstrijd te lopen en weg een jaar trainen voor een vooropgesteld doel.
Hoe je iets interpreteert, kan er voor zorgen dat je van de ene wereld of emotie in de andere valt. Eerst was er voor mij euforie vrijdagavond na de laatste echte training. Daarna was er voor mij neerslachtigheid of utopie of hoe je het ook wil of mag noemen. De vraag die bij mij nu luidt, is: Heb ik opgegeven of losgelaten? Wie had me kunnen tegenhouden om de wedstrijd mee te lopen? Verbaal waarschijnlijk wel, maar fysiek? In DDH verzette ik me er nog tegen met een 9de plaats als gevolg. Daar had een podiumplaats of winst ingezeten moest ik daar geen energie kwijtgeraakt zijn. ROESELARE was wel van ander niveau maar ik was nu ook beter dan in HASSELT. Ik zal het maar positief bekijken. We hebben weer iets geleerd. Als het erop aankomt en ik ben niet los dan grijp ik terug naar het oude: mijn hersenen de bovenhand laten nemen en twijfelen.
Wat wordt mijn volgend doel? Ik weet het nog niet.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten