Zaterdag vertrok ik niet al te fris zijnde naar Merksem om er een 1500m te lopen. Ik wilde diep gaan en kijken hoelang ik het kon volhouden en uitstappen indien nodig.
Bij de opwarming voelde ik me sterker en sterker worden. Toch had ik ergens twijfels vermits de stabiliteit in de enkels minder was dan gewoonlijk. Nochtans voelde ik souplesse en kracht goed in elkaar overvloeien en had ik in de ochtend al een stevige training achter de kiezen.
Het tempo van de eerste 200m was traag: 36". Ik vond het te traag en mijn geduld schoof ik aan de kant. Ik vlamde naar voren en trok nog een 400m door. Toen kwamen de anderen terug over me en klampte ik nog 200m aan om in 2'05" door te komen na 800m. Een tijd van 4' zat er in voor mij maar ik wilde er zeker onder. Dat ging niet meer lukken, dat voelde ik en ik stapte 100m verder uit de wedstrijd. Zeker met in het achterhoofd een jogging van 13,6km in Verviers de volgende dag.
Zondag voelde ik me niet echt hersteld van zaterdagtraining en wedstrijd. Toch zakte ik af naar Verviers. Het was lekker warm en ik had er wel zin in. Tot ik in Verviers aankwam en de organisatie aanschouwde. Ja, dat kan nog stukken beter. Parkeermogelijkheden, opbergruimtes voor rugzakken, douches, toiletten (veel te weinig).
De wedstrijd zelf daarentegen was schitterend georganiseerd. Overal sproeiers langs de kant, om de km een standje met sponsen en drankbekertjes of flesjes. Zelfs schotels met stukken appelsienen op. Ik vraag me af wie dat benuttigd heeft op de wedstrijd. Dat is te zwaar om naar binnen te spelen, zeker op zo een parcours.
De wedstrijd zelf dan. Ik kende het parcours niet en wist niet wat me te wachten stond. Van bij de start nam één iemand het hazenpad. Het was licht hellend naar beneden en ik liet begaan. Ik nestelde me als achtste in de kopgroep achter de achtervolger. Eens buiten de stad, begon het licht hellend omhoog te gaan, na 3km. Ik voelde me goed en hoorde dat ook aan mijn ademhaling. Ineens boem, het stijgingspercentage ging met een ruk de hoogte in: stukken van boven de 20% en soms wel meer dan 200m aan één stuk. Ik bleef merkwaardig genoeg vlot meegaan. Ik moest niks prijsgeven. Na 8km bevond ik me nog in dezelfde groep en sommigen zagen dat ik nog heel fris zat. Dat voelde ook zo aan bij mezelf. Het zwaarste van het parcours zat erop, zeiden mensen langs de kant. Ineens viel het licht bij mij uit. Geen verklaarbare reden op dat moment, ik had niks voelen aankomen. Er was nog één klein knikje naar boven en ik geraakte niet meer vooruit. Zelfs niet op het vlakke en in de afdaling, er zat een rem in me. Ik verstijfde in de rug, mijn ademhaling blokkeerde, souplesse was weg en de kracht vloeide uit mijn lichaam. Ik zag op een bepaald moment zwart voor mijn ogen, dat ging over naar troebel grijs en dan ineens alles wit (blind). Ik panikeerde niet en vertraagde nog feller het tempo. Ik zakte van plaats 8 naar 25, naar 40, naar 50, naar 65. Ik dacht aan opgeven of beter loslaten. Ik had me geamuseerd maar nu was het afzien. Toch bleef ik voortlopen om te kijken hoe ver ik positief kon nadenken. Ik haalde de laatste 2km terug mensen in en werd uiteindelijk 55ste geloof ik. De eerste vrouw, Catherine Lallemand had me te pakken na 10km. Ik heb haar niet terug kunnen pakken.
Minstens 9' heb ik verloren in de laatste 5,6km op de uiteindelijke winnaar Guy Fays (al voor de 6de keer op rij). Het was wandelen in de vorm van springend verticaal lopen. Ik ben wel nog fier dat ik de wedstrijd uitgelopen heb door positief te denken. Ik heb wel onderweg vastgesteld dat ik de enige was in de kopgroep die de eerste 6km niets gedronken had, het ging te goed. Dat kan wel eens de verklaring zijn van het licht te voelen uitgaan.
Ik sta scherp, zeer scherp, te scherp. Graatmager, geen grammetje vet. Terug reserves opdoen en rustig trainen. Volgende week piek ik voor de eerste keer in deze zomer. Het kan nu al lukken om eens verschroeiend uit te halen.
Tot blogs!
maandag 23 juni 2008
vrijdag 20 juni 2008
Wedstrijdweekend
Morgen in Wallonië een mijl lopen of in Merksem een 1500 of 10000m. Samen met een atleet die de dubbel 100-200m gaat aanpakken.
Zondag de jogging van Verviers: 5km en/of 13km.
Op vorige stratenlopen enkele foto's van me teruggevonden waar ik veel van de lichaamstaal kan aflezen. Zeker ivm anderen en met vorige wedstrijden.
http://www.herc.be/foto/10km_2/slides/10km-002.html
http://www.zonhoven.be/viewGalleryImage.aspx?seqmap=19233&index=6
http://www.zonhoven.be/viewGalleryImage.aspx?seqmap=19233&index=70
donderdag 19 juni 2008
Fantastisch gevoel!
Yes
Fantastisch gevoel op training. Eindelijk terug. Zo zie je maar het voelen haalt het uiteindelijk toch van het denken. Ik kon nog eens vliegen, aanzetten en volhouden. Het was maximaal, het was volledig op het gevoel, het was samen met het denken en het doen, het was één zijn met en in mezelf. Zalig.
Dit nu transfereren naar wedstrijden. Dat gevoel beleven en anderen laten beleven op wedstrijden. Ik weet dat ik het kan en het wil. Toch valt er altijd wel iets voor tot nu toe op wedstrijden en ga ik na wat de oorsprong kan zijn.
Ik ben terug klaar, ik heb terug zelfvertrouwen. Ik heb al 4 jaar kunnen trainen zonder een aanhoudende bewuste blessure. Ik heb 4 jaar een brede basis in de praktijk kunnen leggen, zowel als trainer als atleet. Als atleet had ik al een brede basis in mijn jeugd en als trainer had ik voordien ook al 6-7 jaar ervaring. Nu komt dit cijfergewijs neer op 12 jaar trainingservaring in de atletieken 10 jaar trainerservaring. Om te zwijgen over 6 jaar voetbalervaring (veld en zaalvoetbal op verschillend niveau) en 1 jaar wielerervaring en 15 jaar klimervaring in de bergen op souplesse.
Op naar het weekend.
Groeten
Fantastisch gevoel op training. Eindelijk terug. Zo zie je maar het voelen haalt het uiteindelijk toch van het denken. Ik kon nog eens vliegen, aanzetten en volhouden. Het was maximaal, het was volledig op het gevoel, het was samen met het denken en het doen, het was één zijn met en in mezelf. Zalig.
Dit nu transfereren naar wedstrijden. Dat gevoel beleven en anderen laten beleven op wedstrijden. Ik weet dat ik het kan en het wil. Toch valt er altijd wel iets voor tot nu toe op wedstrijden en ga ik na wat de oorsprong kan zijn.
Ik ben terug klaar, ik heb terug zelfvertrouwen. Ik heb al 4 jaar kunnen trainen zonder een aanhoudende bewuste blessure. Ik heb 4 jaar een brede basis in de praktijk kunnen leggen, zowel als trainer als atleet. Als atleet had ik al een brede basis in mijn jeugd en als trainer had ik voordien ook al 6-7 jaar ervaring. Nu komt dit cijfergewijs neer op 12 jaar trainingservaring in de atletieken 10 jaar trainerservaring. Om te zwijgen over 6 jaar voetbalervaring (veld en zaalvoetbal op verschillend niveau) en 1 jaar wielerervaring en 15 jaar klimervaring in de bergen op souplesse.
Op naar het weekend.
Groeten
woensdag 18 juni 2008
Te veel denken is niet goed!
Mijn seizoen komt eraan en stilaan voel ik de kracht uit mijn lijf vloeien. Einde van een vruchtbare periode terwijl ik normaal nog op mijn sterkste moet komen. Zo neemt mijn denken het alleszins op.
Ik vergeet soms dingen de laatste tijd en dat overkomt mij haast nooit. Het lichaam vraagt om rust maar deze maatschappij geeft dat niet echt. Overal is er wel iets te doen, is er wel geluidsoverlast, wordt er gefeest, staat de radio keihard, werkt de buurman hoorbaar tot 's avonds laat, wordt je middageten verstoord door werken aan de weg, .... Je kan dan wel zeggen, amai, die zou mijn werk eens moeten doen. Ja, om mijn werk te kunnen doen, heb je rust, éénvoud en volharding nodig. Die volharding komt er als je rust en éénvoud in je omgeving kan scheppen en je deze kunt behouden.
Zondag liep ik een 3000m in 9'32" in Herentals. Te traag tempo in het begin en na 2km toch op schema om onder de 9' te lopen. Echter kwam de laatste km de klop van de hamer wel heel hard aan. De laatste km gelopen in 3'32". Ja dat is het wedstrijdtempo dat ik doe op een afstand van 10km of meer. Fysiek leeg, mentaal leeg, emotioneel op. Te veel denken is niet goed! Te veel vergelijken, te veel met cijfers bezig zijn i.v.m. gevoelsmatig trainen.
De week ervoor liep ik in Kessel-Lo een 1500m in 4'31". Te snel tempo in het begin en op het einde had ik nog over maar ik had de wil niet meer. Er was te veel gebeurd die dag en als je dan je nog eens moet opladen om 21u30 voor een 1500m dan weet je het wel. Zeker als je het nog doet op "water en brood". Ik doe het op fruit, groenten, soms vis en soms meervoudige koolhydraten zoals brood, aardappelen en heel soms nog pasta. Niemand doet me dit na. Maar idd wie wil daarnaar luisteren. Als je van bepaalde goederen mag smullen, het is lekker en je gaat er sneller door lopen... Spijtig zit ik niet zo in elkaar. Wat zit er in mij, dat vind ik veel belangrijker dan me te pleuris lopen voor een betere tijd of een geweldige prestatie neer te zetten en de volgende dag kreupel te zijn (zulke dagen had ik ook toen ik 10er was).
Op naar de volgende gezondheidsboost!
Ik vergeet soms dingen de laatste tijd en dat overkomt mij haast nooit. Het lichaam vraagt om rust maar deze maatschappij geeft dat niet echt. Overal is er wel iets te doen, is er wel geluidsoverlast, wordt er gefeest, staat de radio keihard, werkt de buurman hoorbaar tot 's avonds laat, wordt je middageten verstoord door werken aan de weg, .... Je kan dan wel zeggen, amai, die zou mijn werk eens moeten doen. Ja, om mijn werk te kunnen doen, heb je rust, éénvoud en volharding nodig. Die volharding komt er als je rust en éénvoud in je omgeving kan scheppen en je deze kunt behouden.
Zondag liep ik een 3000m in 9'32" in Herentals. Te traag tempo in het begin en na 2km toch op schema om onder de 9' te lopen. Echter kwam de laatste km de klop van de hamer wel heel hard aan. De laatste km gelopen in 3'32". Ja dat is het wedstrijdtempo dat ik doe op een afstand van 10km of meer. Fysiek leeg, mentaal leeg, emotioneel op. Te veel denken is niet goed! Te veel vergelijken, te veel met cijfers bezig zijn i.v.m. gevoelsmatig trainen.
De week ervoor liep ik in Kessel-Lo een 1500m in 4'31". Te snel tempo in het begin en op het einde had ik nog over maar ik had de wil niet meer. Er was te veel gebeurd die dag en als je dan je nog eens moet opladen om 21u30 voor een 1500m dan weet je het wel. Zeker als je het nog doet op "water en brood". Ik doe het op fruit, groenten, soms vis en soms meervoudige koolhydraten zoals brood, aardappelen en heel soms nog pasta. Niemand doet me dit na. Maar idd wie wil daarnaar luisteren. Als je van bepaalde goederen mag smullen, het is lekker en je gaat er sneller door lopen... Spijtig zit ik niet zo in elkaar. Wat zit er in mij, dat vind ik veel belangrijker dan me te pleuris lopen voor een betere tijd of een geweldige prestatie neer te zetten en de volgende dag kreupel te zijn (zulke dagen had ik ook toen ik 10er was).
Op naar de volgende gezondheidsboost!
donderdag 5 juni 2008
Inzichten op training!
Vandaag weer een lekker weertje op training. Goede stortbui tijdens de training. Ik wou er 3 uur van maken en straks staat er nog een training op het programma. Ik beperkte het tot 1u35' zonder het te beseffen. Er stond op papier 20x2km klimmen aan 6% met de fiets op hoogste stand van zadel met hoogste stuurstand (spanning en flexibiliteit opzoeken in rompspieren). Rust: 2km dalen tussen elke klim. Opwarming 5km en cooling down idem.
Normaal duurt zo een training bij mij op het kleinste verzet (38x32) 3u30' (90km). Vandaag was het de bedoeling een test te doen op het grote verzet zonder pijn en zonder stil te vallen. Dat eerste was onmogelijk, het kon wel door stil te vallen. Na 10x had ik het gevoel dat het genoeg was. Mijn denken zei me ook dat het al 12u40 zou zijn als ik thuis was. Plus straks nog een zware training tussen 14u en 17u gepland. Om 's avonds nog eens van 18u30 tot 20u te trainen op lichter niveau.
Ik kwam thuis om 12u. Ik heb gevlogen zonder dat het zo aanvoelde. Ik vond dat het traag vooruitging. Wat wil je: gewend zijn om omwentelingen te trappen van 38x32 en dan ineens 52x20 en dat ritme ook willen behouden (onmogelijk, maar je gaat er wel voor). 50km in 1u35. Niet slecht, zeker niet in zo een weer en op zo een verzet (voor mij alleszins).
Vogels en principe explosief-reactief
Tijdens de training een schitterend beeld gezien van een vogel die voorbij kwam gevlogen. Zalig om te observeren. Afwisselend opende en sloot de vogel zijn vleugels. Net alsof de vogel spontaan het principe explosief - reactief in het vliegen toepaste. Hij sloot de vleugels op moment dat hij snelheid had en liet zich meedrijven door de wind en regen. Voelde hij de snelheid minderen, opende hij opnieuw zijn vleugels en bracht ze in beweging.
Kenianen versus anderen
Kenianen lopen sneller en soepeler dan andere mensen omdat ze bepaalde spieren meer getraind hebben. Hun ademhalingsspieren zijn meer ontwikkeld omdat ze die de ruimte geven. Ze eten ook minder en gebruiken minder energie dan dat ze nodig hebben. Geen wonder dat ze pezig zijn. Hier wordt je al bestempeld als anorexiapatiënt als je twee dagen niet zou eten, terwijl hier niemand zo hard en gedreven zal werken of lopen dan een keniaan. Wel met het verstand. Zo kom ik bij het derde vetgedrukte punt.
Denkers versus voelers
Kenianen zijn voelers. Zij leggen ritme in hun lopen. Zij zweven in de lucht, denken niet logisch na, laten zich niet leiden door tijden, geschreeuw en trainingsresultaten. Zij laten zich leiden door rimte van trommels, ritme van hun zielsverwanten, ritme van de natuur, ritme van de stroom van de natuur. Wetenschappers proberen het waarom te verklaren van hoe het komt dat Kenianen zo anders presteren in het lopen. Geef het op, want je moet het kunnen voelen en dat doen toestellen en denkers niet. Een denker is altijd negatief ingesteld, altijd bekrompen, altijd vasthoudend aan een structuur die op langere termijn zijn ondergang betekent. Een voeler kent geen ondergang, hij kent geen angst, hij kent enkel de stroom van de natuur, niet de stroom van een kudde denkende "geesten" die hun lichaam willen kennen door cijfers en apparaten. Triestig.
Back to basics
Laten we terug gaan naar de jaren van de bloei. De jaren na WOII, zonder WOIII mee te maken. Daar is het misgegaan. Te veel mensen met te veel vrijheid die nu de last op de jeugd en jeugdige volwassenen begint te leggen. Het mag tijd worden dat zij eens verantwoordelijkheid nemen voor wat ze gecreëerd hebben ipv de minderheid met de problemen op te zadelen.
Toptrainers, topatleten van die tijd en die van nu kunnen het tij doen keren. Ik zie het echter niet van hun komen. Want zij schieten op iedereen die hun op hun plichten wijst, die ze nooit hebben gekend. Zij hebben altijd in vrijheid kunnen leven, zij hebben de ellende gecreëerd die zich stilaan aan het vormen is binnenin de mens. De val van het Romeinse Rijk. De geschiedenis dreigt zich dan toch te gaan herhalen. Ik distantieer me ervan, maar ik word ook als charlatan beschuldigd. Er is niet veel veranderd sinds de middeleeuwen. Enkel wordt je nu niet direct op de brandstapel gegooid. Neen, nu wordt je eerst genegeerd, dan komen ze je financieel plunderen, dan maken ze je in de media uit voor weet ik wat nog niet allemaal en dan maken ze je emotioneel af om tenslotte je fysiek te kraken. Mooi verwoord, niet?
Positief is wel dat ik zo niet voel en niet al te lang in mijn denken vertoef. Vroeger noemden mensen me niet voor niets "keniaan": tenger gebouwd, soepele tred, enorm talent. Door de "weelde" in deze maatschappij heb ik nog altijd niet kunnen laten zien wat er in me zit. Er is wel verandering op komst.
Laten we terugkeren naar de jaren '70 met de kennis van nu. We bouwen stelsel matig af en beginnen een nieuwe open structuur voor iedereen. Het kan, het is mogelijk. Eerst geloven dan zien!
Vooruit met de geit! De geitjes van de jaren '70.
2de keer eten vandaag.
Smakelijk
Normaal duurt zo een training bij mij op het kleinste verzet (38x32) 3u30' (90km). Vandaag was het de bedoeling een test te doen op het grote verzet zonder pijn en zonder stil te vallen. Dat eerste was onmogelijk, het kon wel door stil te vallen. Na 10x had ik het gevoel dat het genoeg was. Mijn denken zei me ook dat het al 12u40 zou zijn als ik thuis was. Plus straks nog een zware training tussen 14u en 17u gepland. Om 's avonds nog eens van 18u30 tot 20u te trainen op lichter niveau.
Ik kwam thuis om 12u. Ik heb gevlogen zonder dat het zo aanvoelde. Ik vond dat het traag vooruitging. Wat wil je: gewend zijn om omwentelingen te trappen van 38x32 en dan ineens 52x20 en dat ritme ook willen behouden (onmogelijk, maar je gaat er wel voor). 50km in 1u35. Niet slecht, zeker niet in zo een weer en op zo een verzet (voor mij alleszins).
Vogels en principe explosief-reactief
Tijdens de training een schitterend beeld gezien van een vogel die voorbij kwam gevlogen. Zalig om te observeren. Afwisselend opende en sloot de vogel zijn vleugels. Net alsof de vogel spontaan het principe explosief - reactief in het vliegen toepaste. Hij sloot de vleugels op moment dat hij snelheid had en liet zich meedrijven door de wind en regen. Voelde hij de snelheid minderen, opende hij opnieuw zijn vleugels en bracht ze in beweging.
Kenianen versus anderen
Kenianen lopen sneller en soepeler dan andere mensen omdat ze bepaalde spieren meer getraind hebben. Hun ademhalingsspieren zijn meer ontwikkeld omdat ze die de ruimte geven. Ze eten ook minder en gebruiken minder energie dan dat ze nodig hebben. Geen wonder dat ze pezig zijn. Hier wordt je al bestempeld als anorexiapatiënt als je twee dagen niet zou eten, terwijl hier niemand zo hard en gedreven zal werken of lopen dan een keniaan. Wel met het verstand. Zo kom ik bij het derde vetgedrukte punt.
Denkers versus voelers
Kenianen zijn voelers. Zij leggen ritme in hun lopen. Zij zweven in de lucht, denken niet logisch na, laten zich niet leiden door tijden, geschreeuw en trainingsresultaten. Zij laten zich leiden door rimte van trommels, ritme van hun zielsverwanten, ritme van de natuur, ritme van de stroom van de natuur. Wetenschappers proberen het waarom te verklaren van hoe het komt dat Kenianen zo anders presteren in het lopen. Geef het op, want je moet het kunnen voelen en dat doen toestellen en denkers niet. Een denker is altijd negatief ingesteld, altijd bekrompen, altijd vasthoudend aan een structuur die op langere termijn zijn ondergang betekent. Een voeler kent geen ondergang, hij kent geen angst, hij kent enkel de stroom van de natuur, niet de stroom van een kudde denkende "geesten" die hun lichaam willen kennen door cijfers en apparaten. Triestig.
Back to basics
Laten we terug gaan naar de jaren van de bloei. De jaren na WOII, zonder WOIII mee te maken. Daar is het misgegaan. Te veel mensen met te veel vrijheid die nu de last op de jeugd en jeugdige volwassenen begint te leggen. Het mag tijd worden dat zij eens verantwoordelijkheid nemen voor wat ze gecreëerd hebben ipv de minderheid met de problemen op te zadelen.
Toptrainers, topatleten van die tijd en die van nu kunnen het tij doen keren. Ik zie het echter niet van hun komen. Want zij schieten op iedereen die hun op hun plichten wijst, die ze nooit hebben gekend. Zij hebben altijd in vrijheid kunnen leven, zij hebben de ellende gecreëerd die zich stilaan aan het vormen is binnenin de mens. De val van het Romeinse Rijk. De geschiedenis dreigt zich dan toch te gaan herhalen. Ik distantieer me ervan, maar ik word ook als charlatan beschuldigd. Er is niet veel veranderd sinds de middeleeuwen. Enkel wordt je nu niet direct op de brandstapel gegooid. Neen, nu wordt je eerst genegeerd, dan komen ze je financieel plunderen, dan maken ze je in de media uit voor weet ik wat nog niet allemaal en dan maken ze je emotioneel af om tenslotte je fysiek te kraken. Mooi verwoord, niet?
Positief is wel dat ik zo niet voel en niet al te lang in mijn denken vertoef. Vroeger noemden mensen me niet voor niets "keniaan": tenger gebouwd, soepele tred, enorm talent. Door de "weelde" in deze maatschappij heb ik nog altijd niet kunnen laten zien wat er in me zit. Er is wel verandering op komst.
Laten we terugkeren naar de jaren '70 met de kennis van nu. We bouwen stelsel matig af en beginnen een nieuwe open structuur voor iedereen. Het kan, het is mogelijk. Eerst geloven dan zien!
Vooruit met de geit! De geitjes van de jaren '70.
2de keer eten vandaag.
Smakelijk
woensdag 4 juni 2008
Is perfectie mogelijk?
Vandaag kwamen enkele gevoelens en gedachten in me op ivm perfectie.
Is perfectie mogelijk?
Vanuit het denken is het onmogelijk. Het denken beperkt, vergelijkt, houdt te veel vast aan het verleden, haalt oude koeien uit de sloot, houdt zich vast aan structuur en is materialistisch en logisch ingesteld.
Een voorbeeld uit de praktijk in mijn leven.
Als 12-jarige was mij een grote toekomst voorspeld als marathonloper en werden enkele voorstellen van clubs gedaan om me toen al te begeleiden. Ik vond het absurd (ik had toen al voeling over dingen). Ik liep op mijn 12de 2400m in 8'30". Op de coöpertest haalde ik met gemak 3000m (12'). Op mijn 16de liep ik 3500m op de coöpertest op de piste in tegenwijzerzin (de looprichting op wedstrijdniveau, belasting vooral groot voor de rechterheup). Op mijn 18de liep ik 3600m op de coöpertest op de piste in tegenwijzerzin en 4000m in wijzerzin. Ik deed mijn 200den in 32-36", 300den in 54-56", 400den in 1'10" en 1000den in 3'12". Op mijn 19de liep ik mijn 200den in 30-33", 300den in 51-54", 400den in 1'06"-1'08" en 1000den in 3'05". Op wedstrijd geraakte ik echter geen poot meer vooruit. Mijn kilometervolume zat toen aan 100-120km per week. Ik zou nog meer moeten aankunnen volgens de "wetenschappelijke trainingsmethoden". Mijn gevoel zei echter van niet en ik kreeg de naam van geen karakter te hebben, geen winnaarsmentaliteit en een eeuwig talent dat niet zal doorbreken. Perfectie is niet mogelijk via het denken. Dat is wel al duidelijk voor mij. Het kan niet via aanvullen van tekorten, aanvullen via voeding, genezingsprocessen en enkel maar volgens cijferberekeningen en grafieken. Zelfs de aanwijzingen zijn enkel gericht op voedsel dat je tot je neemt, supplementen om cijfertjes in bloedwaarden te zien veranderen. Hoe absurd is de wetenschap. Zelfs de hartslagmeters worden nu als commercieel middel gebruikt. Vroeger was ik een fervent gebruiker toen iedereen het nog afwees. Nu wijs ik het af want de kennis gepaard gaand met de hartslagmetercijfers is desastreus voor het lichaam op lange termijn. Tenzij de kennis juist gegeven wordt.
Perfectie is mogelijk via het gevoel. Mijn persoonlijke besttijden op training (val maar achterover en zeg maar laat het dan ook op wedstrijd zien, ik heb er geen behoefte aan en op wedstrijd wordt er niet gestreefd naar voelen, maar naar winnen en dat is denken!): 100m in 10"96, 200m in 24", 300m in 39", 400m in 52", 800m in 1'56", 1000m in 2'26", 5000m in 13'45". Mijn persoonlijke besttijden op wedstrijd: 100m nog niet gelopen, 200m nog niet gelopen, 300m in 41"30, 400m nog niet gelopen, 800m in 2'09", 1000m in 2'48", 5000m in 15'50".
Veel te grote verschillen. Het heeft vooral mentaal te maken. Ik krijg geen ruimte en geen lucht op wedstrijden. Anderen nemen die in want daarvoor krijgen ze aandacht en waardering voor in de plaats. Ik geef me die zelf op training en op wedstrijd heb ik daar geen behoefte aan. Ik word wel pist als mensen dan zeggen: hij heeft een grote mond, hij kan het niet aan, ziet ge wel dat hij het ook niet kan wat zou hij dan anderen kunnen helpen. Wie durft er eens een week met mij te trainen, te leven, te geven. Geen enkele persoon tot nu toe. Er hebben het een paar geprobeerd: het is te zwaar, dat kan ik niet aan. Ik blijf wel doorgaan. Er zijn nog andere redenen waarom ik de tijden niet loop op pistewedstrijden: laat me eens lopen in wijzerzin. Maar ja dan kunnen anderen niet meer zo vlot presteren. Het is nooit voor iedereen goed. Dat weet ik maar al te goed. Geef ten minste iedereen een kans. Zo vind ik het een geweldig initiatief dat DCLA organiseert op de meeting voor MON: de gemengde 5000m. Dit biedt perspectieven naar de toekomst toe en het is aantrekkelijk voor de vrouwelijke en mannelijke deelnemers: vrouwen die zich kunnen optrekken aan het tempo van snellere mannen en mannen die van vrouw naar vrouw lopen (gestimuleerd door de aantrekkingskracht, mss zijn er ook mannen die door mannen aangetrokken worden, vrouwen door vrouwen, voor iedereen een motivatie).
Perfectie is mogelijk IN HET VOELEN!
Meer uitleg of een keertje het uitproberen in de praktijk: het kan!
Just ask!
Groeten
Is perfectie mogelijk?
Vanuit het denken is het onmogelijk. Het denken beperkt, vergelijkt, houdt te veel vast aan het verleden, haalt oude koeien uit de sloot, houdt zich vast aan structuur en is materialistisch en logisch ingesteld.
Een voorbeeld uit de praktijk in mijn leven.
Als 12-jarige was mij een grote toekomst voorspeld als marathonloper en werden enkele voorstellen van clubs gedaan om me toen al te begeleiden. Ik vond het absurd (ik had toen al voeling over dingen). Ik liep op mijn 12de 2400m in 8'30". Op de coöpertest haalde ik met gemak 3000m (12'). Op mijn 16de liep ik 3500m op de coöpertest op de piste in tegenwijzerzin (de looprichting op wedstrijdniveau, belasting vooral groot voor de rechterheup). Op mijn 18de liep ik 3600m op de coöpertest op de piste in tegenwijzerzin en 4000m in wijzerzin. Ik deed mijn 200den in 32-36", 300den in 54-56", 400den in 1'10" en 1000den in 3'12". Op mijn 19de liep ik mijn 200den in 30-33", 300den in 51-54", 400den in 1'06"-1'08" en 1000den in 3'05". Op wedstrijd geraakte ik echter geen poot meer vooruit. Mijn kilometervolume zat toen aan 100-120km per week. Ik zou nog meer moeten aankunnen volgens de "wetenschappelijke trainingsmethoden". Mijn gevoel zei echter van niet en ik kreeg de naam van geen karakter te hebben, geen winnaarsmentaliteit en een eeuwig talent dat niet zal doorbreken. Perfectie is niet mogelijk via het denken. Dat is wel al duidelijk voor mij. Het kan niet via aanvullen van tekorten, aanvullen via voeding, genezingsprocessen en enkel maar volgens cijferberekeningen en grafieken. Zelfs de aanwijzingen zijn enkel gericht op voedsel dat je tot je neemt, supplementen om cijfertjes in bloedwaarden te zien veranderen. Hoe absurd is de wetenschap. Zelfs de hartslagmeters worden nu als commercieel middel gebruikt. Vroeger was ik een fervent gebruiker toen iedereen het nog afwees. Nu wijs ik het af want de kennis gepaard gaand met de hartslagmetercijfers is desastreus voor het lichaam op lange termijn. Tenzij de kennis juist gegeven wordt.
Perfectie is mogelijk via het gevoel. Mijn persoonlijke besttijden op training (val maar achterover en zeg maar laat het dan ook op wedstrijd zien, ik heb er geen behoefte aan en op wedstrijd wordt er niet gestreefd naar voelen, maar naar winnen en dat is denken!): 100m in 10"96, 200m in 24", 300m in 39", 400m in 52", 800m in 1'56", 1000m in 2'26", 5000m in 13'45". Mijn persoonlijke besttijden op wedstrijd: 100m nog niet gelopen, 200m nog niet gelopen, 300m in 41"30, 400m nog niet gelopen, 800m in 2'09", 1000m in 2'48", 5000m in 15'50".
Veel te grote verschillen. Het heeft vooral mentaal te maken. Ik krijg geen ruimte en geen lucht op wedstrijden. Anderen nemen die in want daarvoor krijgen ze aandacht en waardering voor in de plaats. Ik geef me die zelf op training en op wedstrijd heb ik daar geen behoefte aan. Ik word wel pist als mensen dan zeggen: hij heeft een grote mond, hij kan het niet aan, ziet ge wel dat hij het ook niet kan wat zou hij dan anderen kunnen helpen. Wie durft er eens een week met mij te trainen, te leven, te geven. Geen enkele persoon tot nu toe. Er hebben het een paar geprobeerd: het is te zwaar, dat kan ik niet aan. Ik blijf wel doorgaan. Er zijn nog andere redenen waarom ik de tijden niet loop op pistewedstrijden: laat me eens lopen in wijzerzin. Maar ja dan kunnen anderen niet meer zo vlot presteren. Het is nooit voor iedereen goed. Dat weet ik maar al te goed. Geef ten minste iedereen een kans. Zo vind ik het een geweldig initiatief dat DCLA organiseert op de meeting voor MON: de gemengde 5000m. Dit biedt perspectieven naar de toekomst toe en het is aantrekkelijk voor de vrouwelijke en mannelijke deelnemers: vrouwen die zich kunnen optrekken aan het tempo van snellere mannen en mannen die van vrouw naar vrouw lopen (gestimuleerd door de aantrekkingskracht, mss zijn er ook mannen die door mannen aangetrokken worden, vrouwen door vrouwen, voor iedereen een motivatie).
Perfectie is mogelijk IN HET VOELEN!
Meer uitleg of een keertje het uitproberen in de praktijk: het kan!
Just ask!
Groeten
dinsdag 3 juni 2008
Overzicht taken
Veel ingevingen komen me vandaag binnen. Ja, lopen en bewegen maken je inderdaad intelligenter. Alles gaat vanzelf. De zenuwen van de zintuigen worden innerlijk en uiterlijk geprikkeld en ontwikkeling van nieuwigheden blijven dan ook niet uit (zowel in het voelen, denken en doen).
Overzicht vervulde taken en nog te vervullen taken: de weg naar het doel is zoveel aantrekkelijker dan het doel bereiken op zich (= resultaat). Het betreft hier enkel het overzicht van wedstrijden.
Datum '07 Plaats Taak Uitvoering: gevoel gedachte gedoe Resultaat
09/09 Sint-Truiden 5km adem sterk goed goed 5de 17'59"
16/09 Alken 5km adem sterk goed goed 4de 18'04" (?)
23/09 Mechelen 5km adem sterk sterk goed 2de 16'40"
30/09 Maaseik 10km uithoud-weerst sterk goed goed 28ste 35'48"
07/10 Antwerpen Qkbc toren - weerstand goed goed goed 117de 4'24" (?)
14/10 Hasselt 5-15km test sterk sterk goed 9de 15'50" en 111de 58'59"
21/10 Kortessem 15km adem goed goed goed 106de 1u06"50 (?)
11/11 Mol CC Lange cross weerst goed goed goed opgave na 6km
25/11 Roeselare CC Lange cross test deelname geweigerd
27/12 Meeuwen-Gru 5km test goed goed goed 26ste, 455ste vertrokken
29/12 Aalst (St-Trui) Aflossingswedstr sterk sterk sterk
31/12 Westerlo 4km test goed goed goed 2de
Datum '08 Plaats Taak Uitvoering: gevoel gedachte gedoe Resultaat
10/02 Sint-Truiden LCC test goed goed goed opgave
09/03 Oostende BK test goed goed goed opgave
30/03 Borgloon HC 10km adem sterk sterk sterk 9de 32"50 (?)
27/04 Huizingen PK 5000m test goed goed goed 4de in 17'05"30
01/05 Tongeren 5km adem goed goed goed 2de in 16'45"
12/05 Gent 5,5km test sterk goed sterk 2de in 18'14"
17/05 Zonhoven 12km adem sterk goed sterk 2de in 42'48"
30/05 Tienen 800m weerstand goed goed goed 2'12"68
31/05 Herk HC 10km weerstand goed goed goed 2de in 35'04"
01/06 Mol 300m weerstand goed goed goed laatste 44"00
Legende: sterk = ontwikkelde eigenschap op training die ook op wedstrijd tot uiting komt
goed = nog te ontwikkelen eigenschap op wedstrijd die op training wel tot uiting komt
Van structuur in kadering heb ik nog wat sterk te leren. Oefening baart kunst en ik wil vooral met het lichaam van mezelf bezig zijn en niet zozeer met dat van het besturen van een pc en programma's gebaseerd op 0 en 1 cijfers. Het is te materialistisch, te weinig inspirerend, creatiefloos.
Tot blogs
Overzicht vervulde taken en nog te vervullen taken: de weg naar het doel is zoveel aantrekkelijker dan het doel bereiken op zich (= resultaat). Het betreft hier enkel het overzicht van wedstrijden.
Datum '07 Plaats Taak Uitvoering: gevoel gedachte gedoe Resultaat
09/09 Sint-Truiden 5km adem sterk goed goed 5de 17'59"
16/09 Alken 5km adem sterk goed goed 4de 18'04" (?)
23/09 Mechelen 5km adem sterk sterk goed 2de 16'40"
30/09 Maaseik 10km uithoud-weerst sterk goed goed 28ste 35'48"
07/10 Antwerpen Qkbc toren - weerstand goed goed goed 117de 4'24" (?)
14/10 Hasselt 5-15km test sterk sterk goed 9de 15'50" en 111de 58'59"
21/10 Kortessem 15km adem goed goed goed 106de 1u06"50 (?)
11/11 Mol CC Lange cross weerst goed goed goed opgave na 6km
25/11 Roeselare CC Lange cross test deelname geweigerd
27/12 Meeuwen-Gru 5km test goed goed goed 26ste, 455ste vertrokken
29/12 Aalst (St-Trui) Aflossingswedstr sterk sterk sterk
31/12 Westerlo 4km test goed goed goed 2de
Datum '08 Plaats Taak Uitvoering: gevoel gedachte gedoe Resultaat
10/02 Sint-Truiden LCC test goed goed goed opgave
09/03 Oostende BK test goed goed goed opgave
30/03 Borgloon HC 10km adem sterk sterk sterk 9de 32"50 (?)
27/04 Huizingen PK 5000m test goed goed goed 4de in 17'05"30
01/05 Tongeren 5km adem goed goed goed 2de in 16'45"
12/05 Gent 5,5km test sterk goed sterk 2de in 18'14"
17/05 Zonhoven 12km adem sterk goed sterk 2de in 42'48"
30/05 Tienen 800m weerstand goed goed goed 2'12"68
31/05 Herk HC 10km weerstand goed goed goed 2de in 35'04"
01/06 Mol 300m weerstand goed goed goed laatste 44"00
Legende: sterk = ontwikkelde eigenschap op training die ook op wedstrijd tot uiting komt
goed = nog te ontwikkelen eigenschap op wedstrijd die op training wel tot uiting komt
Van structuur in kadering heb ik nog wat sterk te leren. Oefening baart kunst en ik wil vooral met het lichaam van mezelf bezig zijn en niet zozeer met dat van het besturen van een pc en programma's gebaseerd op 0 en 1 cijfers. Het is te materialistisch, te weinig inspirerend, creatiefloos.
Tot blogs
maandag 2 juni 2008
Provence in België: zalig weer!
Wat een weer: 29°C, laf en een zalig onweer op training. Wat wil je nog meer? Zalig weer hier in België. Met zulk weer heb je geen vakantiebestemming nodig in België. Echt niet.
Met de fiets een lekkere trip gemaakt om mijn spieren los te krijgen van het zware weekend. Het ging en het is nog niet genoeg geweest. Er kan nog bij. Tijdens de trainig lekker kunnen slalommen tussen plassen en omvergevallen takken van bomen. Mijn fiets, kleren en ikzelf kregen een gratis opknapbeurt. Met de songtekst (all the hard lessons are in the storm) van Soulsister kon ik de training met plezier uitvoeren.
Vrijdag een ochtendtraining van 3 uur achter de kiezen en 's avonds een 800m in Tienen. Mijn benen voelden zwaar aan na 400m (tijd 1'). Na 500m kreeg ik het moeilijk met de krachtoverdracht van rug naar benen. Ik moest kleinere passen nemen want de rugkracht ontbrak. Bijgevolg ging mijn hartslag omhoog en kwam ik in verzuring. Blokkage na 600m en ik viel stil zodat mijn eindtijd 2'12"68 werd.
Zaterdag een training van 3 uur voormiddag en namiddag gecombineerd. Om 18u15 was er de 10km haspengouw challenge in Sint-Lambrechts-Herk. Mijn benen voelden zwaar aan voor de wedstrijd tijdens de opwarming. Toch vertrok ik in een sneller aanvangstempo. Ik bleef een 50m achter de koplopers hangen en na 3km was het 100m geworden. Halfweg kreeg ik mijn klop en zag ik de koplopers niet meer. 2 atleten konden me nog inhalen. Ik remonteerde 1 bijna terug juist voor de meet, maar iemand met een doos in de hand stak het parcours over zonder te kijken en daarmee moest ik toch 2m uitwijken wat me één plaats gekost heeft (het verschil was maar 1,5m aan de meet). Soit, ik ben er niet lastig om, zelfs niet op de wedstrijd. Indien het voor plaats 3, 2 of 1 was, weet ik het nog zo niet. Met een 8ste plaats en een 2de plaats als senior mag ik best tevreden zijn. Ruben Kenis won de wedstrijd met overtuiging.
Zondagvoormiddag ook nog een training van 2 u en daarna richting Mol om er een mijl af te werken. Door omstandigheden kwam ik te laat en was ik verplicht om 300m mee te doen anders was ik voor niks naar Mol gereden. De mijl werd gewonnen door Tom Salden in 4'15". Ik voelde me goed bij de opwarming maar de wedstrijd trok op niets: 300m in 44" en laatste over de meet.
Veel bijgeleerd en nu rusten geblazen.
Volgend weekend een 1500m.
Tot blogs
Met de fiets een lekkere trip gemaakt om mijn spieren los te krijgen van het zware weekend. Het ging en het is nog niet genoeg geweest. Er kan nog bij. Tijdens de trainig lekker kunnen slalommen tussen plassen en omvergevallen takken van bomen. Mijn fiets, kleren en ikzelf kregen een gratis opknapbeurt. Met de songtekst (all the hard lessons are in the storm) van Soulsister kon ik de training met plezier uitvoeren.
Vrijdag een ochtendtraining van 3 uur achter de kiezen en 's avonds een 800m in Tienen. Mijn benen voelden zwaar aan na 400m (tijd 1'). Na 500m kreeg ik het moeilijk met de krachtoverdracht van rug naar benen. Ik moest kleinere passen nemen want de rugkracht ontbrak. Bijgevolg ging mijn hartslag omhoog en kwam ik in verzuring. Blokkage na 600m en ik viel stil zodat mijn eindtijd 2'12"68 werd.
Zaterdag een training van 3 uur voormiddag en namiddag gecombineerd. Om 18u15 was er de 10km haspengouw challenge in Sint-Lambrechts-Herk. Mijn benen voelden zwaar aan voor de wedstrijd tijdens de opwarming. Toch vertrok ik in een sneller aanvangstempo. Ik bleef een 50m achter de koplopers hangen en na 3km was het 100m geworden. Halfweg kreeg ik mijn klop en zag ik de koplopers niet meer. 2 atleten konden me nog inhalen. Ik remonteerde 1 bijna terug juist voor de meet, maar iemand met een doos in de hand stak het parcours over zonder te kijken en daarmee moest ik toch 2m uitwijken wat me één plaats gekost heeft (het verschil was maar 1,5m aan de meet). Soit, ik ben er niet lastig om, zelfs niet op de wedstrijd. Indien het voor plaats 3, 2 of 1 was, weet ik het nog zo niet. Met een 8ste plaats en een 2de plaats als senior mag ik best tevreden zijn. Ruben Kenis won de wedstrijd met overtuiging.
Zondagvoormiddag ook nog een training van 2 u en daarna richting Mol om er een mijl af te werken. Door omstandigheden kwam ik te laat en was ik verplicht om 300m mee te doen anders was ik voor niks naar Mol gereden. De mijl werd gewonnen door Tom Salden in 4'15". Ik voelde me goed bij de opwarming maar de wedstrijd trok op niets: 300m in 44" en laatste over de meet.
Veel bijgeleerd en nu rusten geblazen.
Volgend weekend een 1500m.
Tot blogs
Abonneren op:
Reacties (Atom)
