Westrijdweekend

Zaterdag vertrok ik niet al te fris zijnde naar Merksem om er een 1500m te lopen. Ik wilde diep gaan en kijken hoelang ik het kon volhouden en uitstappen indien nodig.

Bij de opwarming voelde ik me sterker en sterker worden. Toch had ik ergens twijfels vermits de stabiliteit in de enkels minder was dan gewoonlijk. Nochtans voelde ik souplesse en kracht goed in elkaar overvloeien en had ik in de ochtend al een stevige training achter de kiezen.

Het tempo van de eerste 200m was traag: 36". Ik vond het te traag en mijn geduld schoof ik aan de kant. Ik vlamde naar voren en trok nog een 400m door. Toen kwamen de anderen terug over me en klampte ik nog 200m aan om in 2'05" door te komen na 800m. Een tijd van 4' zat er in voor mij maar ik wilde er zeker onder. Dat ging niet meer lukken, dat voelde ik en ik stapte 100m verder uit de wedstrijd. Zeker met in het achterhoofd een jogging van 13,6km in Verviers de volgende dag.

Zondag voelde ik me niet echt hersteld van zaterdagtraining en wedstrijd. Toch zakte ik af naar Verviers. Het was lekker warm en ik had er wel zin in. Tot ik in Verviers aankwam en de organisatie aanschouwde. Ja, dat kan nog stukken beter. Parkeermogelijkheden, opbergruimtes voor rugzakken, douches, toiletten (veel te weinig).
De wedstrijd zelf daarentegen was schitterend georganiseerd. Overal sproeiers langs de kant, om de km een standje met sponsen en drankbekertjes of flesjes. Zelfs schotels met stukken appelsienen op. Ik vraag me af wie dat benuttigd heeft op de wedstrijd. Dat is te zwaar om naar binnen te spelen, zeker op zo een parcours.

De wedstrijd zelf dan. Ik kende het parcours niet en wist niet wat me te wachten stond. Van bij de start nam één iemand het hazenpad. Het was licht hellend naar beneden en ik liet begaan. Ik nestelde me als achtste in de kopgroep achter de achtervolger. Eens buiten de stad, begon het licht hellend omhoog te gaan, na 3km. Ik voelde me goed en hoorde dat ook aan mijn ademhaling. Ineens boem, het stijgingspercentage ging met een ruk de hoogte in: stukken van boven de 20% en soms wel meer dan 200m aan één stuk. Ik bleef merkwaardig genoeg vlot meegaan. Ik moest niks prijsgeven. Na 8km bevond ik me nog in dezelfde groep en sommigen zagen dat ik nog heel fris zat. Dat voelde ook zo aan bij mezelf. Het zwaarste van het parcours zat erop, zeiden mensen langs de kant. Ineens viel het licht bij mij uit. Geen verklaarbare reden op dat moment, ik had niks voelen aankomen. Er was nog één klein knikje naar boven en ik geraakte niet meer vooruit. Zelfs niet op het vlakke en in de afdaling, er zat een rem in me. Ik verstijfde in de rug, mijn ademhaling blokkeerde, souplesse was weg en de kracht vloeide uit mijn lichaam. Ik zag op een bepaald moment zwart voor mijn ogen, dat ging over naar troebel grijs en dan ineens alles wit (blind). Ik panikeerde niet en vertraagde nog feller het tempo. Ik zakte van plaats 8 naar 25, naar 40, naar 50, naar 65. Ik dacht aan opgeven of beter loslaten. Ik had me geamuseerd maar nu was het afzien. Toch bleef ik voortlopen om te kijken hoe ver ik positief kon nadenken. Ik haalde de laatste 2km terug mensen in en werd uiteindelijk 55ste geloof ik. De eerste vrouw, Catherine Lallemand had me te pakken na 10km. Ik heb haar niet terug kunnen pakken.

Minstens 9' heb ik verloren in de laatste 5,6km op de uiteindelijke winnaar Guy Fays (al voor de 6de keer op rij). Het was wandelen in de vorm van springend verticaal lopen. Ik ben wel nog fier dat ik de wedstrijd uitgelopen heb door positief te denken. Ik heb wel onderweg vastgesteld dat ik de enige was in de kopgroep die de eerste 6km niets gedronken had, het ging te goed. Dat kan wel eens de verklaring zijn van het licht te voelen uitgaan.

Ik sta scherp, zeer scherp, te scherp. Graatmager, geen grammetje vet. Terug reserves opdoen en rustig trainen. Volgende week piek ik voor de eerste keer in deze zomer. Het kan nu al lukken om eens verschroeiend uit te halen.

Tot blogs!