Ik word stil van de dingen des levens. De rest gaat aan me voorbij. Ik ben minder enthousiast over dingen waar ik vroeger stond van te springen: de ronde van frankrijk, wimbledon, kaastaart, een filmpje meepikken, lang gestrekt in de zetel liggen, champagne drinken, chocolade eten, veel eten, katten aandacht geven, mezelf wegcijferen voor anderen.
Ik plan ook niet meer alles tot in de puntjes zoals vroeger. Het komt of het komt niet. Ben ik luier geworden? Neen. Ben ik anders geworden? Ja. Ik kies veel bewuster en veel sneller. Ik hou me aan mijn gevoel, niet meer aan regeltjes die constant veranderen om verveling tegen te gaan.
Het is stil in me zelf. De stilte spreekt. Het is zalig binnenin. Mijn eerste adem kan nu mijn laatste zijn. Mijn eerste stap kan de laatste stap zijn. Mijn eerste gevoel kan mijn laatste zijn.
Vrede in mezelf, zalig.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten