Frustraties alom

Gisteren naar Gent getrokken om daar een 1500m te lopen. Het doel was ...

Bij de opwarming 20' rustig losgelopen en stelselmatig tempo opgebouwd tot 20km/u. Dan nog 6x100m in 14" reactief lopen met 100m reactief joggen tussenin. Ik vloog. Recuperatie was schitterend en dan rustig toeleven naar de wedstrijd.

De wedstrijd zelf was één catastrofe. Bij de start liep het al mis. Het doel was om als eerste te vertrekken en die positie niet meer af te staan. Ik was als 5de weg en voelde dat het tempo te laag was. Ik probeerde op te schuiven en kreeg 2 tikken uitgedeeld tegen mijn schouders. Daar kon ik nog mee leven en schoof op naar plaats 4. De 3 voor mij versperden de weg om de kop te nemen. Ik wilde buitenom en ineens kwam er al iemand over mij. Via een klein gaatje probeerde ik op de 2de plaats te komen. Ik voelde iets tegen mijn been steken en ik voelde een enorme pijnscheut. Na 70m gebeurde dit. Het was een brandende steek die pijn uitstraalde naar mijn rug na enkele seconden. Soit, ik zat op positie 1 in 16" na 100m. De pijn werd met de seconde erger. Na 300m kwam ik door in 48". Na 400m in 1'. De schokken in de rug werden ondraaglijk doordat ik niet meer kon afzetten. Ik stapte als eerste uit de race na 500m in 1'.?". Teleurgesteld. Zeker hoe ik me voelde. Ik was in mijn ritme aan het komen en zat bijlange nog niet aan mijn top. Het boterde daarvoor te gemakkelijk. Bij het uitstappen was ik enorm gefrustreerd en konden vloeken en uitschreeuwingen van frustratie niet achterwege blijven. Er lag een aquariusflesje en ik wou daar tegen stampen. Ik heb me toch in bedwang kunnen houden. Haalde een paar keer diep adem en kon me erover zetten. Een eindtijd van 3'45" zat er in. Het voelde niet meer zo aan als 8 jaar geleden dat ik mijn klop zou krijgen en ik zou stilvallen. Ik keek naar mijn rechterknie en die was bebloed met de afdruk van, jawel, 4 spikes. Er zijn foto's van genomen. Pas na een half uur werd ik ook gewaar dat mijn linkerscheenbeen ook getatoëerd was. Had iemand dit gezien van de toeschouwers? Tuurlijk niet. Enkel sensatie zien ze. Het was gemakkelijk om weer te zeggen, ja de Kevin, dat zijn we gewoon van hem. Maar verder kijken dan hun neus lang is, no way. Ach, wat wil ik me er nog druk om maken. De wereld zit nu zo in elkaar dat prestatie het enige is wat telt, hoe je dat ook bereikt. Zolang je maar niet de stommerik uithangt en je laat betrappen op doping omdat je je sociale relaties niet goed uitgebouwd hebt. Bewustwording en kijken in eigen boezem, als dat topsporters nu eens beginnen te doen en ook degenen die het willen worden. Dan en alleen dan zal er verandering komen en zal talent het halen van gefaked talent.

Een herkansing van de wedstrijd wil ik. Enkel was het niet gestaafd om een klacht in te dienen. ik hoor nu al mensen lachen. Maar als dit al getolereerd kan worden (bewust of onbewust uitvoeren van het naar achter stampen van spikes) ja dan begrijp ik dat er soms porren uitgedeeld worden die de ademhaling afsnijden. Of dat Tom Steels zijn bidon gebruikt om zijn frustraties af te reageren in de Ronde van Frankrijk of dat Zinedine Zidane zijn kopstoot uitvoert tegen Matterazzi. Allemaal menselijke reacties die dan wel afgespiegeld worden als onaanvaardbaar. Naar de oorsprong van de reactie wordt al niet meer naar gekeken. Wel dat het uit de hand gelopen is en dat er opgetreden moet worden om het niet volledig uit de hand te laten lopen. ZIELIG, ons rechtvaardig systeem. Te traag voor het voelen, het denken. Een denker heeft pas veel later iets door dan een voeler. Om zich te verantwoorden heeft hij een geweldige woordenschat aangelegd en gebruikt hij die tegen personen die op hun gevoel leven. Waardoor die zich niet kunnen verdedigen en over gaan tot fysieke actie. Waar een denker alweer een antwoord op heeft: dat is primitief, dat is niet sociaal aanvaardbaar, dat is tegen het verdrag van de rechten van de mens, blablabla.

It's lonely at the top, my top. Streven naar gezondheid is topsport, streven naar topsport is ontkenning van jezelf. Als ik door was gelopen met de pijn, ontkende ik mezelf. Een denker zegt dan, ach je hebt geen karakter. Maar die denker weet niet wat het aanvreet in het lichaam. Soit, tegen de leeftijd van 60 jaar krijgt hij de rekening gepresenteerd door nooit te voelen naar zijn beste vriend = de pijn en hem te beschouwen als vijand en hem uit te schakelen door meer te eten, medicatie, te zitten en minder of niets meer te bewegen. Wie weet wat nog allemaal.

Mijn frustraties zijn eruit. Enkel is er nu voor mij nog altijd niets veranderd en zal ik weer weerstand ondervinden in het denken bij mensen die dit bericht lezen en niet verder kijken dan hun neus lang is.

Tot blogs