Op 19 juli trok ik naar Aartselaar voor een geweldige stunt voor anderen die dit nu lezen. Voor mezelf had ik het al gelopen op training op 1 seconde na en zonder pijn. 1500m in 3'34". Ik was niet gerecupereerd van de voorbije maanden en zeker niet van de spikes die de week ervoor in mijn scheenbeen en knie geplant werden. Toch vertrok ik met goede moed naar Aartselaar.
Samen met een andere atleet op de 100m gingen we voor de OS-limiet. Niet-professioneel? Laat me niet lachen. Constant focusten we ons daarop. Te fel, bleek achteraf. De spanning op het moment zelf was te groot en daardoor geraakten we de voeling kwijt met hetgeen we getraind hadden. Spijtig? Neen, een goed leerproces voor de toekomst op welk gebied dan ook.
Voor de wedstrijd voelde ik me na de opwarming niet opperbest. In Gent voelde ik dat ik kon vliegen. In Aartselaar helemaal niet. Ik wilde eerst vertrekken en vanaf dan een vrijgeleide hebben en vliegen. Voor de start kreeg ik ineens een adrenalinestoot en hup ik was eerste weg. Het ging vooruit, ik vloog en het kostte geen inspanning. Na 400m 58" en het tempo ging de lucht in. Tot ik ergens na 650m een enorme scheut kreeg in mijn rechterhamstrings voorafgegaan door een verkramping in mijn rechterrug. Ik voelde niets meer en moest door een helse pijn heenlopen. Het ging niet meer. Ik ging neer want kon niet meer steunen op mijn rechterbeen. Het werd lam, mijn rug ook. Ik verstijfde volledig aan de rechterkant en wist niet goed wat er gebeurde. Opeens voelde ik waar het vandaan kwam. Na een massage op de plek, uitgevoerd door iemand anders, kreeg ik terug voeling met mijn been en rug. De verlamming was weg en ik kon terug wandelen, zelfs lichtjes lopen maar wel met een enorme pijn. Het had erin gezeten want ik ging na 800m doorkomen in 1'56". Conditioneel was ik optimaal en dan ging ik de laatste ronde mijn snelle 400m kunnen lopen om juist rond 3'34" binnen te komen. Dromen? Op training liep ik het in 3'35". De donderdag voor Aartselaar nog in 3'54" zonder pijn om te zien of mijn knie en scheenbeen al terug optimaal konden functioneren.
Nu is het al een 10-tal dagen geleden dat ik nog getraind heb. Wel elke dag bijna 20' fietsen en 1x 15' lopen en 1 duurtraining van 4u op de fiets. Maar dat is niet trainen, dat is ontspannen. Het lichaam is nog altijd niet hersteld. Bepaalde dingen kon ik niet doen na zaterdag. Raar en nu lukken sommige dingen nog niet. Het gaat wel al veel beter. De duurtraining op de fiets kon tegen 26km/u op een klein verzet (42*22).
Ondertussen is mijn tweede kat overleden en is er een grondige huisinrichting gebeurd. Nu nog buiten dingen veranderen en stilaan terug de draad voor het trainen oppakken. De vraag is of het niet te vroeg is. Ik heb er het raden naar. Ik heb mezelf nog niet gecontroleerd en heb me ook nog niet laten controleren. Morgen mezelf eens controleren en dan een eerste keer trainen. Normaal stond er nu zaterdag een wedstrijd gepland. Ga ik die lopen, ik denk het niet.
Geen doorbraak voor mij en ook niet voor KC. Wel zijn beste tijd van het seizoen maar nog ruimschoots beneden zijn kennen. We trainen procesgericht en de laatste tijd was het resultaatgericht. Daar is het voor mij alleszins verkeerd gegaan. Ik had geen voeling meer met mezelf en was meer gericht op de tijd dan naar mijn lichaam te luisteren op training. Ja dan doe je dat ook op wedstrijd en krijg je zoiets voor. Simpel, je bent nu éénmaal een persoon als geheel en niet enkel je denken en daaraan alles onderwerpen en uitgaan van cijfers. Dan beschouw je jezelf als robot en ben je jezelf aan het wegcijferen: geen zelfwaardering meer!
Op naar de volgende uitdaging. Welke wordt het? Want even heb ik noodzaak aan een langere rustperiode.
Groeten
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten