Deze week wou ik een rustige week om de oversupercompensatie te benuttigen. Maar het is er nog niet van gekomen. De trainingen gaan niet zoals gewenst. Het denken en het verleden maken veel in me los. Op het werk begint er ook verandering te komen in positieve zin. Zelfs de relaties met dierbare personen begint dieper te worden. Het vergt me op dit moment allemaal te veel energie. Ik wil fysiek kunnen rusten en dat gaat nog niet want mentaal en emotioneel nemen te veel dingen me in beslag. Ik zit in overdrive en dat mag niet meer te lang duren want anders gaat het zich ook fysiek uiten en daar ben ik helemaal niet meer mee gebaat. Morgen een rustdag op alle vlak (ook geen werk). Ik weet nog niet wat ik morgen ga doen want ben even van de kaart. De slaap zal wel raad meebrengen en eigenlijk lag ik er nu al 50' in. Maar ik kan het verleden op dit moment niet loslaten en geen slaap vatten. Of kan het verleden mij niet loslaten? In ieder geval het verleden haalt me toch in want het is nu al gebeurd. Geen zorgen maken over het verleden. Ik wil me bekommeren om het heden en dan zal het verleden wel overglijden in de toekomst.
Raar. Op een paar seconden tijd begin ik een ander gevoel en een andere gedachte te creëeren die me terug de wil geven om er met geduld weer tegen aan te gaan. Ik voel en zie het aan mijn woorden die ik typ, dat ik anders typ, met meer gevoel. Het komt wel goed zolang ik in het nu blijf. De kracht van het nu, nu, nu, nu, nu, nu, nu, nu...............
Nu stop ik.
donderdag 31 januari 2008
woensdag 30 januari 2008
DIEP IN MIJN HART
Veel mensen hebben mij laten voelen in mijn leven. Zowel in positieve als in negatieve zin (zo ervaar ik het toch). Weinig mensen hebben mij laten nadenken in mijn leven. Weinig mensen hebben mij laten ontwikkelen (doen) in mijn leven.
Ik ben een emotioneel iemand omdat mensen weinig besef hebben van gevoelens. Ze ontkennen gevoelens en blijven in hun denken zitten en dan worden mijn gevoelens emoties want ik kan ze aan niemand kwijt, want ze worden anders geïnterpreteerd dan bedoeld. Ik ben iemand die moeilijkheden heeft met logisch nadenken. Ik weet van mezelf dat ik niet slim (logisch denken) ben, maar wel intelligent (op intuïtie afgaan).
Enkele mensen liggen me nauw aan het hart en ik heb vandaag iemand verloren in deze wereld, maar in mijn binnenste zal hij altijd blijven. Praten is nooit mijn sterkste kant geweest, wel luisteren. Advies van mij aannemen doen de meeste mensen niet. Omdat ik niet overtuigend overkom. Daarvoor heb ik nog te weinig zelfvertrouwen en een te grote zelfwaardering. Voor anderen kom ik over als koel, beredeneerd, egoïstisch en asociaal. Vanuit hun visie bekeken is dat ook zo. Enkel begrijpen of willen ze mijn gevoel niet begrijpen en stoten ze me daarom van zich weg. In een wereld die draait om macht, geld, roem, faam wordt het gevoel weggeblazen. Een gevoelspersoon wordt dan emotioneel. Niemand begrijpt het gevoel van die persoon en daarom gaat die persoon het oplossen in zijn/haar hersenen. Bijgevolg gaat het van kwaad naar erger, want de oorzaak ligt niet in de hersenen maar bij de anderen hun gevoel.
Ik weet niet of ik er goed aan doe dit te typen maar elke persoon die ik tegengekomen ben in mijn leven zit opgeslagen in mijn hart. Iedereen heeft mij iets bijgeleerd. Iedereen leert mij iets bij. Ik haal altijd het goede uit elke situatie. Maar als die personen in hun denken blijven zitten, kan ik razend worden en sta ik niet meer in voor de gevolgen want dan laat ik me leiden door geld, macht en seks. Je oogst wat je zaait.
Diep in mijn hart is iedereen welkom. Enkel ben ik niet welkom bij iedereen zoals ik het wil want alles moet oppervlakkig geschieden. Spijtig want het leven zou er heel anders kunnen uitzien, voelen en zijn.
De training ging vandaag moeilijk. Ik zat meer in het verleden en in mijn hoofd dan ik bezig was met de training. Het voelde niet goed aan. Lang geleden dat een training zo stroef ging. Op het einde van de werkdag ging het beter bij de tweede training en zelfs de derde ging nog iets beter. Maar niet in vergelijking met de training van gisteren en zeker niet met die van vorige weken en maanden.
Op naar morgen, met minder zorgen.
Ik ben een emotioneel iemand omdat mensen weinig besef hebben van gevoelens. Ze ontkennen gevoelens en blijven in hun denken zitten en dan worden mijn gevoelens emoties want ik kan ze aan niemand kwijt, want ze worden anders geïnterpreteerd dan bedoeld. Ik ben iemand die moeilijkheden heeft met logisch nadenken. Ik weet van mezelf dat ik niet slim (logisch denken) ben, maar wel intelligent (op intuïtie afgaan).
Enkele mensen liggen me nauw aan het hart en ik heb vandaag iemand verloren in deze wereld, maar in mijn binnenste zal hij altijd blijven. Praten is nooit mijn sterkste kant geweest, wel luisteren. Advies van mij aannemen doen de meeste mensen niet. Omdat ik niet overtuigend overkom. Daarvoor heb ik nog te weinig zelfvertrouwen en een te grote zelfwaardering. Voor anderen kom ik over als koel, beredeneerd, egoïstisch en asociaal. Vanuit hun visie bekeken is dat ook zo. Enkel begrijpen of willen ze mijn gevoel niet begrijpen en stoten ze me daarom van zich weg. In een wereld die draait om macht, geld, roem, faam wordt het gevoel weggeblazen. Een gevoelspersoon wordt dan emotioneel. Niemand begrijpt het gevoel van die persoon en daarom gaat die persoon het oplossen in zijn/haar hersenen. Bijgevolg gaat het van kwaad naar erger, want de oorzaak ligt niet in de hersenen maar bij de anderen hun gevoel.
Ik weet niet of ik er goed aan doe dit te typen maar elke persoon die ik tegengekomen ben in mijn leven zit opgeslagen in mijn hart. Iedereen heeft mij iets bijgeleerd. Iedereen leert mij iets bij. Ik haal altijd het goede uit elke situatie. Maar als die personen in hun denken blijven zitten, kan ik razend worden en sta ik niet meer in voor de gevolgen want dan laat ik me leiden door geld, macht en seks. Je oogst wat je zaait.
Diep in mijn hart is iedereen welkom. Enkel ben ik niet welkom bij iedereen zoals ik het wil want alles moet oppervlakkig geschieden. Spijtig want het leven zou er heel anders kunnen uitzien, voelen en zijn.
De training ging vandaag moeilijk. Ik zat meer in het verleden en in mijn hoofd dan ik bezig was met de training. Het voelde niet goed aan. Lang geleden dat een training zo stroef ging. Op het einde van de werkdag ging het beter bij de tweede training en zelfs de derde ging nog iets beter. Maar niet in vergelijking met de training van gisteren en zeker niet met die van vorige weken en maanden.
Op naar morgen, met minder zorgen.
Dood van een hele goede vriend ...
Je zegt het elkaar zo vaak, je plant maar door je te laten leiden door geld, macht en seks komt het er niet van.
Ik herinner me de tijd nog zo goed.
Als 5-jarige leerde ik hem kennen. Een mentaal zwak iemand die zich verschuilde achter zijn kolossaal lichaam als 8-jarige. Ik deed dat toen ook. Maar na mijn rechterarmbreuk toen ik bijna 6 was, veranderde ik mijn leven voorgoed. Geen vlees meer (dat is pas echt tot stand gekomen na mijn puberteit), meer beweging (vanaf mijn 7de), sporten (vanaf mijn 10de), competitief sporten (vanaf mijn 11de), enz.
Vele waters hebben we samen doorzwommen (zo voel ik het toch aan). Hij werd mijn eerste echte trainer en coach buiten mijn vader. Ze (mijn vader en GB) lagen meestal in de clinch als het over trainen ging. Toen ik last had van hartkloppingen, ademhalingsmoeilijkheden, geen zelfrespect stond hij mij bij om toch voort te trainen. Hij was erbij toen ik bijna mijn zicht liet bij een val onder een tractor tijdens een training. Hij was erbij toen ik bijna het leven liet bij een frontale val tegen een auto tegen 60km/u. Hij was erbij toen ik terug revalideerde en trainde op verzetten die mij niet meer dan 1m88 per omwenteling naar voren stuwde. Hij was erbij als we thuis met andere vrienden een tafeltennistornooi organiseerden. Hij was erbij als we zelf de ronde van Frankrijk organiseerden, hij was erbij als we een voetbaltornooi hielden. Hij betekende veel voor me (in die tijd dan toch). Nu nog maar sinds hij een ernstige ziekte opliep, zijn onze wegen gesplitst. Of is onze weg gesplitst na mijn voorval aan de universiteit dat mijn heel leven drastisch veranderde en ook mijn kijk op het leven en alles wat met geld, macht en seks te maken heeft. Juist kreeg ik een telefoon dat hij er niet meer is. Hij is overleden en wordt zaterdag begraven. 31 jaar nog maar, het mooiste moest nog komen en voorbij zijn alle dromen... Tranen staan me in de ogen, maar waarom? Ik heb nog geprobeerd om hem uit zijn denken te halen, maar het is me niet gelukt. Hij twijfelde aan alles en twijfelde ook of hij nog ooit op zijn fiets zou kunnnen zitten. Misschien heb ik daarom 2 weken geleden op zondag een MTB tocht mijn zijn ex-fiets gemaakt en ben ik 8 keer de grond op moeten gaan. Wilde ik het niet juist interpreteren of moet ik het verleden loslaten, definitief? Het doet pijn, maar het zal zo moeten zijn. Diep in mij zegt mijn gevoel dat ik dit had kunnen voorkomen.
Het leven is niets zonder de dood en de dood is niets zonder het leven. Maar wanneer sterf je? Die vraag stel ik me elke dag in mijn onbewustzijn. Wanneer leef je?
BEWUST LEVEN, HET IS NIET VELEN GEGEVEN. IK BLIJF ME VERDER ALERT HOUDEN MAAR SOMS WORDT HET ME TEVEEL EN LUISTER IK NIET MEER NAAR HET GEHEEL.
Nu gaan trainen en naar mijn werk om mijn gedachten te verzetten. De weg naar mijn doel is nu opeens weer zo koel.
Ik herinner me de tijd nog zo goed.
Als 5-jarige leerde ik hem kennen. Een mentaal zwak iemand die zich verschuilde achter zijn kolossaal lichaam als 8-jarige. Ik deed dat toen ook. Maar na mijn rechterarmbreuk toen ik bijna 6 was, veranderde ik mijn leven voorgoed. Geen vlees meer (dat is pas echt tot stand gekomen na mijn puberteit), meer beweging (vanaf mijn 7de), sporten (vanaf mijn 10de), competitief sporten (vanaf mijn 11de), enz.
Vele waters hebben we samen doorzwommen (zo voel ik het toch aan). Hij werd mijn eerste echte trainer en coach buiten mijn vader. Ze (mijn vader en GB) lagen meestal in de clinch als het over trainen ging. Toen ik last had van hartkloppingen, ademhalingsmoeilijkheden, geen zelfrespect stond hij mij bij om toch voort te trainen. Hij was erbij toen ik bijna mijn zicht liet bij een val onder een tractor tijdens een training. Hij was erbij toen ik bijna het leven liet bij een frontale val tegen een auto tegen 60km/u. Hij was erbij toen ik terug revalideerde en trainde op verzetten die mij niet meer dan 1m88 per omwenteling naar voren stuwde. Hij was erbij als we thuis met andere vrienden een tafeltennistornooi organiseerden. Hij was erbij als we zelf de ronde van Frankrijk organiseerden, hij was erbij als we een voetbaltornooi hielden. Hij betekende veel voor me (in die tijd dan toch). Nu nog maar sinds hij een ernstige ziekte opliep, zijn onze wegen gesplitst. Of is onze weg gesplitst na mijn voorval aan de universiteit dat mijn heel leven drastisch veranderde en ook mijn kijk op het leven en alles wat met geld, macht en seks te maken heeft. Juist kreeg ik een telefoon dat hij er niet meer is. Hij is overleden en wordt zaterdag begraven. 31 jaar nog maar, het mooiste moest nog komen en voorbij zijn alle dromen... Tranen staan me in de ogen, maar waarom? Ik heb nog geprobeerd om hem uit zijn denken te halen, maar het is me niet gelukt. Hij twijfelde aan alles en twijfelde ook of hij nog ooit op zijn fiets zou kunnnen zitten. Misschien heb ik daarom 2 weken geleden op zondag een MTB tocht mijn zijn ex-fiets gemaakt en ben ik 8 keer de grond op moeten gaan. Wilde ik het niet juist interpreteren of moet ik het verleden loslaten, definitief? Het doet pijn, maar het zal zo moeten zijn. Diep in mij zegt mijn gevoel dat ik dit had kunnen voorkomen.
Het leven is niets zonder de dood en de dood is niets zonder het leven. Maar wanneer sterf je? Die vraag stel ik me elke dag in mijn onbewustzijn. Wanneer leef je?
BEWUST LEVEN, HET IS NIET VELEN GEGEVEN. IK BLIJF ME VERDER ALERT HOUDEN MAAR SOMS WORDT HET ME TEVEEL EN LUISTER IK NIET MEER NAAR HET GEHEEL.
Nu gaan trainen en naar mijn werk om mijn gedachten te verzetten. De weg naar mijn doel is nu opeens weer zo koel.
zondag 27 januari 2008
CC HANNUIT: ZALIG GEVOEL
Het resultaat mag dan niet schitterend zijn op papier maar ik heb genoten van de korte crosscup in HANNUIT. Tegen al mijn principes en trainingen in besloot ik om mee te doen aan de korte cross. Ik was er helemaal niet op voorbereid. De conditie was er wel maar de trainingen waren zo zwaar de laatste week dat ik wist dat dit vermoeiend werd. Het werd het ook, maar genoten dat ik heb. Ik voel dat ik niet 10 maar 60% sterker ben geworden op één week tijd.
Enkele beginnersfouten (die ik nog nodig heb op mijn leeftijd) hebben er voor gezorgd dat mijn goed gevoel niet overeenkwam met mijn prestatie in de uitslag. Mij zal het worst wezen, want ik eet geen worst. Daarna was het ook zalig om naar de vrouwencross te kijken. Ik heb weer veel bijgeleerd.
Bovendien heb ik ook naar een huis gekeken en ik ben benieuwd naar de prijs. Het was er rustig en afgelegen en het huis op zich was ook goed en economisch ingericht. Het sprak me aan.
Op naar het volgend doel. Het PK Vlaams-Brabant. Het doel: eerst kijken hoe ik deze recuperatieweek doorkom en dan zondag voelen wat er in zit.
Mijn gevoel over het WK veldrijden zat bijna juist. Enkel was Mourey weer slachtoffer van dienst en Bart Wellens kon het ook niet nalaten om mee te genieten. De Lars deed zijn plicht en Stybar heeft weer zijn klasse laten zien. Sven en Erwin kwamen zichzelf tegen. Wel raar dat ik commentaar geef hierop want ik heb de wedstrijd niet gezien. Dit is de eerste keer toogpraat van mij en dat mag ook eens van mijn kant: zwanzerij, ja blijkbaar maakt het mij ook af en toe eens blij!
Enkele beginnersfouten (die ik nog nodig heb op mijn leeftijd) hebben er voor gezorgd dat mijn goed gevoel niet overeenkwam met mijn prestatie in de uitslag. Mij zal het worst wezen, want ik eet geen worst. Daarna was het ook zalig om naar de vrouwencross te kijken. Ik heb weer veel bijgeleerd.
Bovendien heb ik ook naar een huis gekeken en ik ben benieuwd naar de prijs. Het was er rustig en afgelegen en het huis op zich was ook goed en economisch ingericht. Het sprak me aan.
Op naar het volgend doel. Het PK Vlaams-Brabant. Het doel: eerst kijken hoe ik deze recuperatieweek doorkom en dan zondag voelen wat er in zit.
Mijn gevoel over het WK veldrijden zat bijna juist. Enkel was Mourey weer slachtoffer van dienst en Bart Wellens kon het ook niet nalaten om mee te genieten. De Lars deed zijn plicht en Stybar heeft weer zijn klasse laten zien. Sven en Erwin kwamen zichzelf tegen. Wel raar dat ik commentaar geef hierop want ik heb de wedstrijd niet gezien. Dit is de eerste keer toogpraat van mij en dat mag ook eens van mijn kant: zwanzerij, ja blijkbaar maakt het mij ook af en toe eens blij!
dinsdag 22 januari 2008
WK Veldrijden of CC Hannuit
Het kan mij gewoon niet meer schelen. Het spel dat de maatschappij mij oplegt (zo voel ik het toch aan) speel ik meer dan ooit mee.
Op mijn weblog typte ik op 5 januari dat Sven Nys minstens één van de 2 titels zou binnenhalen. De volgende dag was het al de BK-titel.
Ongetwijfeld heeft Sven de laatste 2 weken samen met Paul Van den Bosch zand in de ogen gestrooid van supporters en tegenstanders. Hij is er meer dan ooit klaar voor. Hij is zelfs topsporter geworden in het spelen van toneel. Zij het gemeend of niet gemeend, bedoeld of niet bedoeld. Maar het is en blijft schitterend wat hij de laatste weken neerzette. Misschien is het juist de bedoeling geweest om de laatste 3 weken zo diep te gaan en vorige zondag nog iets aan de houding te veranderen door een nieuwe fiets uit te proberen waardoor Sven onder zeer hoge druk een geweldige prestaties neerzette naargelang de omstandigheden. Een cm veranderen aan de positiehouding en na enkele minuten inspanning kan je verkrampen waardoor je in weerstand moet gaan en je enorm moet pijnigen om deze inspanning nog te kunnen leveren. Ik kan me niet voorstellen dat Sven en Paul dit niet hebben ingepland.
Zondag wordt het spannendste WK ooit met als enige winnaar Sven Nys. Ook al heb ik tegen zoveel mensen gezegd dat het over is met Sven. Ik speel vaak ook graag een spel als er met mij gespeeld wordt.
Of ik het ga volgen op tv: NEEN. Voor mij wordt het waarschijnlijk de CC HANNUIT. Vandaag al weer een goede test gedaan en straks al lopend naar mijn werk. Straks al lopend terug en dan nog een training van 1 à 2 uur. Ik word sterker en sterker en zondagavond is het podium volgens mij op het WK veldrijden 1SVEN NYS, 2Bart Wellens en 3Francis Mourey. Erwin, Lars, Stybar en Vanthourenhout gaan meedoen maar zullen op het laatste tekort schieten. Alhoewel ik aan Erwin en Lars zeer fel twijfel. Die zouden ook eens in de eerste 3 kunnen zitten als ik het niet bij het rechte eind heb.
Op mijn weblog typte ik op 5 januari dat Sven Nys minstens één van de 2 titels zou binnenhalen. De volgende dag was het al de BK-titel.
Ongetwijfeld heeft Sven de laatste 2 weken samen met Paul Van den Bosch zand in de ogen gestrooid van supporters en tegenstanders. Hij is er meer dan ooit klaar voor. Hij is zelfs topsporter geworden in het spelen van toneel. Zij het gemeend of niet gemeend, bedoeld of niet bedoeld. Maar het is en blijft schitterend wat hij de laatste weken neerzette. Misschien is het juist de bedoeling geweest om de laatste 3 weken zo diep te gaan en vorige zondag nog iets aan de houding te veranderen door een nieuwe fiets uit te proberen waardoor Sven onder zeer hoge druk een geweldige prestaties neerzette naargelang de omstandigheden. Een cm veranderen aan de positiehouding en na enkele minuten inspanning kan je verkrampen waardoor je in weerstand moet gaan en je enorm moet pijnigen om deze inspanning nog te kunnen leveren. Ik kan me niet voorstellen dat Sven en Paul dit niet hebben ingepland.
Zondag wordt het spannendste WK ooit met als enige winnaar Sven Nys. Ook al heb ik tegen zoveel mensen gezegd dat het over is met Sven. Ik speel vaak ook graag een spel als er met mij gespeeld wordt.
Of ik het ga volgen op tv: NEEN. Voor mij wordt het waarschijnlijk de CC HANNUIT. Vandaag al weer een goede test gedaan en straks al lopend naar mijn werk. Straks al lopend terug en dan nog een training van 1 à 2 uur. Ik word sterker en sterker en zondagavond is het podium volgens mij op het WK veldrijden 1SVEN NYS, 2Bart Wellens en 3Francis Mourey. Erwin, Lars, Stybar en Vanthourenhout gaan meedoen maar zullen op het laatste tekort schieten. Alhoewel ik aan Erwin en Lars zeer fel twijfel. Die zouden ook eens in de eerste 3 kunnen zitten als ik het niet bij het rechte eind heb.
maandag 21 januari 2008
Sterker dan ooit tevoren
Vandaag geen problemen gehad van gisteren. Integendeel mijn geest wilde meer en we hebben nog een klein testje gedaan. Eerst heel klein losfietsen op de MTB (30x20) tegen 25km/u (dat is afmattend voor de benen maar het voelt prima aan nadien). Zo wordt de ademhaling ook gestimuleerd. Daarna een paar keer gevlamd op MTB (40x16) tegen 30km/u op hellende strook (10%). Het snot kwam aan mijn neus uit en het vat was toch leeg. Rust is en blijft de boodschap. Maar soms heb ik het moeilijk om naar het lichaam te luisteren als de wil zo groot is. De hartslag zit goed, het gewicht ook, het gevoel ook enkel mis ik de kracht om de inspanning lange tijd vol te houden door de opeenvolging van trainingen.
Ik ben sterker dan ooit tevoren. Dat mag ik wel stellen. Nu deze vorm ook eens op wedstrijd benutten en mij helemaal niets meer aantrekken van wat anderen zeggen en denken over mij.
Ik ben sterker dan ooit tevoren. Dat mag ik wel stellen. Nu deze vorm ook eens op wedstrijd benutten en mij helemaal niets meer aantrekken van wat anderen zeggen en denken over mij.
zondag 20 januari 2008
3 dagen in het rood
Het is zwaar geweest deze week. Heel zwaar. Vooral fysiek dan. Mentaal en emotioneel niet echt in het rood gegaan.
Er is veel gebeurd deze week, zoveel zelfs dat ik niet meer goed weet wat ik maandag van training gedaan heb. Even kijken in mijn dagboek: techniektraining gevolgd door uithouding met een trainingsduur van 3 uur (al lopend). Tussendoor losmaakoefeningen, rekken en ademhalingsoefeningen. Dinsdag hetzelfde. Woensdag een trip gemaakt naar de uithoek in NEDERLAND waardoor ik 7 uur in de auto zat. Maar het was de trip waard. Veel opgestoken alhoewel ik weer mijn mond volgens bepaalde mensen heb voorbijgepraat. Mijn hart ligt op mijn tong en die gebruik ik dan ook. Diezelfde dag ook een zware test gedaan en die was prima. Donderdag 2 trainingen met één techniektraining gecombineerd met uithouding 2u en één techniektraining met snelheid 1u15'. Namiddag een fijne babbel met enkele dierbare mensen voor mij alleszins. Vrijdag 3 trainingen met 2 maximale testen (dit kan niet volgens de meeste mensen, die indruk heb ik toch). Ik was compleet leeg maar ik deed wel 12' sneller over dezelfde test dan vorig jaar en vorig jaar vond ik me toen al sterk. Het recupereren ging goed. Daarna volgden de dagelijkse huishoudelijke taken (kattenbakken schoonmaken, de was, het eten klaarmaken, administratief werk). Zaterdag een techniektraining gecombineerd met snelheid 2u en 3u op de weg fietsen met de MTB van iemand anders om die gewend te geraken. 's Avonds heb ik nog nooit zoveel gegeten op restaurant samen met familie. Waar ik het stak, in mijn lijf, ik was compleet leeg. Vandaag MTB 34km zonder de mijnterril in GENK omdat ik compleet leeg was. Ik ben minstens 8 keer tegen de vlakte gegaan, 6 keer is de ketting eraf gesprongen en mijn compagnons heb ik niet lang gezien en halverwege de hand geschud en tot aan de finish gezegd. Leeg maar wel voldaan kwam ik aan na 3u15 of misschien iets minder maar daar ben ik niet zeker van. Het was leuk om nog eens iemand terug te zien van de goede oude studententijd tijdens een fysieke inspanning. Maar ik was maar een schim van wat ik donderdag, vrijdag en zaterdag was. Begrijpelijk. Het ziet er goed uit. Ik recupereer snel, conditie is uitstekend, maar bepaalde spieren zijn overtraind en de nodige rust moet nu ingebouwd worden.
In het huis ook nog veranderingen aangebracht en laten aanbrengen. Er is ruimte gecreëerd en dat smaakt naar meer. Nu nog schoonmaken, de fiets schoonmaken, de was doen en dan nog een uurtje lopen en dan ontspannen bij familie.
Rust is het fijnste wat er is in het leven, vooral als je het echt verdient.
Nog even dit: vrouwen het blijven mysteries maar nu wel opgeloste. De vraag is welke mysterie wil ik in mijn leven nu en staat de wederhelft open voor mij. Ik ben een idealist, een humanist, een perfectionist, een doorzetter, een loslater en streef naar vrijheid, gezondheid en liefde. Moeilijk om mee te leven maar volgens mij zijn er nog zo mensen en dus ook vrouwen.
Er is veel gebeurd deze week, zoveel zelfs dat ik niet meer goed weet wat ik maandag van training gedaan heb. Even kijken in mijn dagboek: techniektraining gevolgd door uithouding met een trainingsduur van 3 uur (al lopend). Tussendoor losmaakoefeningen, rekken en ademhalingsoefeningen. Dinsdag hetzelfde. Woensdag een trip gemaakt naar de uithoek in NEDERLAND waardoor ik 7 uur in de auto zat. Maar het was de trip waard. Veel opgestoken alhoewel ik weer mijn mond volgens bepaalde mensen heb voorbijgepraat. Mijn hart ligt op mijn tong en die gebruik ik dan ook. Diezelfde dag ook een zware test gedaan en die was prima. Donderdag 2 trainingen met één techniektraining gecombineerd met uithouding 2u en één techniektraining met snelheid 1u15'. Namiddag een fijne babbel met enkele dierbare mensen voor mij alleszins. Vrijdag 3 trainingen met 2 maximale testen (dit kan niet volgens de meeste mensen, die indruk heb ik toch). Ik was compleet leeg maar ik deed wel 12' sneller over dezelfde test dan vorig jaar en vorig jaar vond ik me toen al sterk. Het recupereren ging goed. Daarna volgden de dagelijkse huishoudelijke taken (kattenbakken schoonmaken, de was, het eten klaarmaken, administratief werk). Zaterdag een techniektraining gecombineerd met snelheid 2u en 3u op de weg fietsen met de MTB van iemand anders om die gewend te geraken. 's Avonds heb ik nog nooit zoveel gegeten op restaurant samen met familie. Waar ik het stak, in mijn lijf, ik was compleet leeg. Vandaag MTB 34km zonder de mijnterril in GENK omdat ik compleet leeg was. Ik ben minstens 8 keer tegen de vlakte gegaan, 6 keer is de ketting eraf gesprongen en mijn compagnons heb ik niet lang gezien en halverwege de hand geschud en tot aan de finish gezegd. Leeg maar wel voldaan kwam ik aan na 3u15 of misschien iets minder maar daar ben ik niet zeker van. Het was leuk om nog eens iemand terug te zien van de goede oude studententijd tijdens een fysieke inspanning. Maar ik was maar een schim van wat ik donderdag, vrijdag en zaterdag was. Begrijpelijk. Het ziet er goed uit. Ik recupereer snel, conditie is uitstekend, maar bepaalde spieren zijn overtraind en de nodige rust moet nu ingebouwd worden.
In het huis ook nog veranderingen aangebracht en laten aanbrengen. Er is ruimte gecreëerd en dat smaakt naar meer. Nu nog schoonmaken, de fiets schoonmaken, de was doen en dan nog een uurtje lopen en dan ontspannen bij familie.
Rust is het fijnste wat er is in het leven, vooral als je het echt verdient.
Nog even dit: vrouwen het blijven mysteries maar nu wel opgeloste. De vraag is welke mysterie wil ik in mijn leven nu en staat de wederhelft open voor mij. Ik ben een idealist, een humanist, een perfectionist, een doorzetter, een loslater en streef naar vrijheid, gezondheid en liefde. Moeilijk om mee te leven maar volgens mij zijn er nog zo mensen en dus ook vrouwen.
donderdag 10 januari 2008
ONTSPANNING EN INSPANNING BEKEKEN DOOR 2 VISIES
ONTSPANNING EN INSPANNING BEKEKEN DOOR 2 VISIES.
VISIE 1: GELD, MACHT EN SEKS
Ontspanning is in deze visie niets doen, opgediend worden, het lichaam passief mooi maken naar de buitenwereld toe, het denken laten bezinken, het geld laten werken waardoor je macht kan uitoefenen en kan streven naar seks vermits je je te goed doet aan vettig eten, drinken en nemen van pepmiddelen of medicatie.
Inspanning is in deze visie werken, afzien, je gevoelens aan de kant schuiven, over lijken gaan, jezelf wegcijferen om erna aan ontspanning te kunnen doen zodat je werkt voor geld, macht en seks en jezelf wegcijfert voor de ziekelijke maatschappij.
VISIE 2: VRIJHEID, GEZONDHEID EN LIEFDE
Ontspanning is in deze visie alles zelf doen door gebruik te maken van alles wat in je zit en er een evenwicht in te vinden. Je gaat je lichaam actief mooi maken en de pijn aanvaarden, begrijpen en besturen. Je leert te geven waardoor je lichaam ontvangt. Je leert te geven waardoor je hersenen ontspannen en prikkels opnemen via zintuigen i.p.v. via onbewust opgelegde eigen gemaakte gedachten onbewust opgedragen door je ouders via de ziekelijke maatschappij. Het zesde zintuig: intuïtie komt dan tot uiting en zo heb je vrijheid, gezondheid en liefde. Iets wat je niet kan krijgen als je je laat leiden door geld, macht en seks waardoor de meeste mensen het ook nooit zullen vinden in hun leven vermits ze niet weten wat het inhoudt en niet weten hoe ze eraan kunnen geraken.
Inspanning is in deze visie zintuigen afzonderlijk gebruiken waardoor er een evenwicht optreedt dat kan hersteld worden door te ontspannen. Werk is dus iets wat je uit evenwicht brengt, geld en macht en seks eveneens. Je gaat juist werken voor deze drie dingen, waarom werk je dan eigenlijk als je weet dat het je enkel schade berokkent? Voor veiligheid, zekerheid? Weer waarden die opgelegd zijn door de maatschappij die streeft naar geld, macht en seks.
In de praktijk stel ik het volgende vast.
Visie 1:
Ontspanning = tv-kijken, laat en veel eten en drinken, op stap gaan, bioscoop doen, pretparken bezoeken, jezelf ontkennen, niet bewegen, mensen je laten opdienen, nemen, geen initiatief nemen, je laten leiden door geld, macht en seks.
Inspanning = werken, trainen waardoor je terug pijn leert te voelen. Immers wie niet horen wil moet voelen!
Visie 2:
Ontspanning = naar jezelf luisteren, veel bewegen, streven naar gezondheid, vrijheid en liefde, initiatief nemen, geven, de natuur opzoeken.
Inspanning = sterker worden in de zintuigen die je nog te weinig ontwikkeld hebt door in VISIE 1 geleefd te hebben. Pijn aanvaarden, begrijpen en besturen.
Ik kijk op naar mezelf en naar mensen die in de topsport vertoeven bekeken vanuit mijn visie. Streven naar gezondheid is topsport, streven naar topsport is ontkenning van jezelf.
Ik kijk op naar Sven Nys omdat hij constant op techniek teert. Dat leer je door bezig te zijn met je lichaam, je werk en hetgeen waarmee je moet en wil werken. Ik kijk op naar Bart Wellens omdat hij zich positief laat leiden door zijn verstand.
Maar ik kijk niet op naar Sven Nys omdat hij zich zo snel uit evenwicht kan laten brengen omdat hij emotioneel broos is op momenten dat mensen het belangrijk vinden dat hij presteert. Het is al veel verbeterd maar het kan nog beter.
Maar ik kijk niet op naar Bart Wellens omdat hij zich zo snel uit evenwicht laat brengen door de uiterlijkheden waar mensen belang aan hechten: WK, BK, dat is nu iemand die zich geeft!
Er zijn zo een heel deel mensen in mijn leven al de revu gepasseerd. Ik waardeer iedereen maar die waardering krijg ik niet terug. Dus misschien moet ik anderen ook minder gaan waarderen, dan krijg ik misschien waardering.
Mensen, leer u in uzelf te keren wil je leren hoe je kan genieten van het leven. Sven geniet van het leven, Bart van overwinning. Wie denk je dat echt de winnaar is? Laten we elkaar daarover nog eens spreken binnen 10-20 jaar.
Dit is één voorbeeld in de maatschappij. Een klein topje van de topsport: namelijk onze topsport = het veldrijden. We zouden bij wijze van spreken elkaar kunnen kapotmaken voor wie wint in het veldrijden. We roepen, tieren, lachen, wenen en voor wie? Geloven is iets voor mensen die zelf niet het leven in handen willen nemen en die streven naar geld, macht en seks. Ik wil waarnemen en ik probeer deze visie over te brengen op de maatschappij.
Nog enkele leuke gezegdes:
WIE DE MACHT IN HANDEN HEEFT, HEEFT GEEN LEUGENS VANDOEN: HIJ GEBRUIKT GEWELD.
ALS JE IEMAND BOOS WIL MAKEN, LIEG DAN. ALS JE IEMAND RAZEND WIL MAKEN, ZEG HEM/HAAR DAN DE WAARHEID.
ALLES IS MOGELIJK, ENKEL HET TIJDSSTIP BEPAALT DE MOGELIJKHEID EN DAT BEPAAL JEZELF.
Een vaak gebruikt en aanvaard gezegde van één atleet: UITSTEL IS AFSTEL!
TIJD om terug in ACTIE te schieten. Het denken maakt plaats voor een daad. Een daad voor meerdere daden vanuit dezelfde visie. Deze daden worden een gewoonte. Een gewoonte wordt vrijheid en als je streeft naar gezondheid geeft dat macht in jezelf. Die macht creëert en geeft liefde.
VISIE 1: GELD, MACHT EN SEKS
Ontspanning is in deze visie niets doen, opgediend worden, het lichaam passief mooi maken naar de buitenwereld toe, het denken laten bezinken, het geld laten werken waardoor je macht kan uitoefenen en kan streven naar seks vermits je je te goed doet aan vettig eten, drinken en nemen van pepmiddelen of medicatie.
Inspanning is in deze visie werken, afzien, je gevoelens aan de kant schuiven, over lijken gaan, jezelf wegcijferen om erna aan ontspanning te kunnen doen zodat je werkt voor geld, macht en seks en jezelf wegcijfert voor de ziekelijke maatschappij.
VISIE 2: VRIJHEID, GEZONDHEID EN LIEFDE
Ontspanning is in deze visie alles zelf doen door gebruik te maken van alles wat in je zit en er een evenwicht in te vinden. Je gaat je lichaam actief mooi maken en de pijn aanvaarden, begrijpen en besturen. Je leert te geven waardoor je lichaam ontvangt. Je leert te geven waardoor je hersenen ontspannen en prikkels opnemen via zintuigen i.p.v. via onbewust opgelegde eigen gemaakte gedachten onbewust opgedragen door je ouders via de ziekelijke maatschappij. Het zesde zintuig: intuïtie komt dan tot uiting en zo heb je vrijheid, gezondheid en liefde. Iets wat je niet kan krijgen als je je laat leiden door geld, macht en seks waardoor de meeste mensen het ook nooit zullen vinden in hun leven vermits ze niet weten wat het inhoudt en niet weten hoe ze eraan kunnen geraken.
Inspanning is in deze visie zintuigen afzonderlijk gebruiken waardoor er een evenwicht optreedt dat kan hersteld worden door te ontspannen. Werk is dus iets wat je uit evenwicht brengt, geld en macht en seks eveneens. Je gaat juist werken voor deze drie dingen, waarom werk je dan eigenlijk als je weet dat het je enkel schade berokkent? Voor veiligheid, zekerheid? Weer waarden die opgelegd zijn door de maatschappij die streeft naar geld, macht en seks.
In de praktijk stel ik het volgende vast.
Visie 1:
Ontspanning = tv-kijken, laat en veel eten en drinken, op stap gaan, bioscoop doen, pretparken bezoeken, jezelf ontkennen, niet bewegen, mensen je laten opdienen, nemen, geen initiatief nemen, je laten leiden door geld, macht en seks.
Inspanning = werken, trainen waardoor je terug pijn leert te voelen. Immers wie niet horen wil moet voelen!
Visie 2:
Ontspanning = naar jezelf luisteren, veel bewegen, streven naar gezondheid, vrijheid en liefde, initiatief nemen, geven, de natuur opzoeken.
Inspanning = sterker worden in de zintuigen die je nog te weinig ontwikkeld hebt door in VISIE 1 geleefd te hebben. Pijn aanvaarden, begrijpen en besturen.
Ik kijk op naar mezelf en naar mensen die in de topsport vertoeven bekeken vanuit mijn visie. Streven naar gezondheid is topsport, streven naar topsport is ontkenning van jezelf.
Ik kijk op naar Sven Nys omdat hij constant op techniek teert. Dat leer je door bezig te zijn met je lichaam, je werk en hetgeen waarmee je moet en wil werken. Ik kijk op naar Bart Wellens omdat hij zich positief laat leiden door zijn verstand.
Maar ik kijk niet op naar Sven Nys omdat hij zich zo snel uit evenwicht kan laten brengen omdat hij emotioneel broos is op momenten dat mensen het belangrijk vinden dat hij presteert. Het is al veel verbeterd maar het kan nog beter.
Maar ik kijk niet op naar Bart Wellens omdat hij zich zo snel uit evenwicht laat brengen door de uiterlijkheden waar mensen belang aan hechten: WK, BK, dat is nu iemand die zich geeft!
Er zijn zo een heel deel mensen in mijn leven al de revu gepasseerd. Ik waardeer iedereen maar die waardering krijg ik niet terug. Dus misschien moet ik anderen ook minder gaan waarderen, dan krijg ik misschien waardering.
Mensen, leer u in uzelf te keren wil je leren hoe je kan genieten van het leven. Sven geniet van het leven, Bart van overwinning. Wie denk je dat echt de winnaar is? Laten we elkaar daarover nog eens spreken binnen 10-20 jaar.
Dit is één voorbeeld in de maatschappij. Een klein topje van de topsport: namelijk onze topsport = het veldrijden. We zouden bij wijze van spreken elkaar kunnen kapotmaken voor wie wint in het veldrijden. We roepen, tieren, lachen, wenen en voor wie? Geloven is iets voor mensen die zelf niet het leven in handen willen nemen en die streven naar geld, macht en seks. Ik wil waarnemen en ik probeer deze visie over te brengen op de maatschappij.
Nog enkele leuke gezegdes:
WIE DE MACHT IN HANDEN HEEFT, HEEFT GEEN LEUGENS VANDOEN: HIJ GEBRUIKT GEWELD.
ALS JE IEMAND BOOS WIL MAKEN, LIEG DAN. ALS JE IEMAND RAZEND WIL MAKEN, ZEG HEM/HAAR DAN DE WAARHEID.
ALLES IS MOGELIJK, ENKEL HET TIJDSSTIP BEPAALT DE MOGELIJKHEID EN DAT BEPAAL JEZELF.
Een vaak gebruikt en aanvaard gezegde van één atleet: UITSTEL IS AFSTEL!
TIJD om terug in ACTIE te schieten. Het denken maakt plaats voor een daad. Een daad voor meerdere daden vanuit dezelfde visie. Deze daden worden een gewoonte. Een gewoonte wordt vrijheid en als je streeft naar gezondheid geeft dat macht in jezelf. Die macht creëert en geeft liefde.
woensdag 9 januari 2008
EEN EIGEN OF OPEN CENTRUM: ...?!.
Jaren hangt er al iets in de lucht. Ik weet niet wat, want ik kan het alleen maar voelen. Gedachten strijken op me neer, gevoelens komen telkens weer, mijn lichaam zendt signalen, mijn hersenen verzamelen verhalen en de toekomst zal alles bepalen door het lichaam en de hersenen in het nu te laten samenwerken.
Een eigen centrum of anders gezegd een open centrum.
De mensen waarmee ik wil samenwerken zijn voor mij al gekend. Enkel beseffen zij het zelf nog niet. Alles ligt kant en klaar. De tijd zal bepalen wanneer. Ik bepaal dat voor een groot deel maar ik ben niet alleen dus heb ik geduld voor de keuze van de anderen. Waar zou het centrum zich het best kunnen bevinden? Met wat moet ik daarbij rekening houden? Met mijn visie of de verplaatsingsmogelijkheden? Met het lichaam of de hersenen? Met het geld of de vrijheid? Met de macht of de gezondheid?
De plaats en het geld bepalen op dit moment wanneer ik met het centrum kan starten. Sponsors zijn in aantocht maar de visie wordt nog niet volledig samen gedeeld. Het concept van het centrum is schitterend, vooruitstrevend, revolutionair en houdt met vele personen rekening. Er zijn nog gaten in het financieel businessplan. Of stel ik me dat enkel maar voor?
Het hart zal weer kunnen kiezen. Dat heeft het al gedaan. De hersenen bepalen nu wanneer het start. Samen met de keuze van andere personen die het wel nog met het hart dienen te maken, want de hersenen hebben al een keuze gemaakt. Elke uiteindelijke keuze komt uit het hart. Dat is ook zo voor een topsporter. Een topsporter breekt pas echt door als hij/zij de keuze maakt met het hart en zegt dit had ik niet voor mogelijk gehouden. Nooit heeft die persoon ooit naar zijn/haar hart geluisterd want anders was die o zo belangrijke overwinning er al veel eerder aangekomen. Die topsporter was elk moment van de wedstrijd in de wedstrijd. DEELNEMEN IS BELANGRIJKER DAN WINNEN! ALS JE HET ECHT LETTERLIJK NEEMT, IS DAT OOK ZO. WANT IEMAND DIE DEELNEEMT AAN DE WEDSTRIJD EN MET DEZELFDE GEDACHTEN ELK MOMENT VAN DE WEDSTRIJD BLIJFT DEELNEMEN, HEEFT KANS OM TE WINNEN. HIJ/ZIJ DIE WINT, HEEFT NOOIT AAN IETS ANDERS GEDACHT. ENKEL MAAR AAN DE GEDACHTE IK NEEM DEEL EN GEEF ME VOOR WAT IK NU WAARD BEN. UITEINDELIJK BLIJKT DAT OOK DE WINNAAR TE ZIJN.
ELK WOORD HEEFT EEN BETEKENIS. ENKEL DE PERSOON GEEFT DE BETEKENIS ERAAN EN DAT BEN JIJ. WIE WEET KOMEN WE ELKAAR NOG EENS TEGEN IN DAT CENTRUM DAT STILAAN VORM BEGINT TE KRIJGEN IN MIJN HART. HET WORDT TIJD DAT IK HET OOK IN DEZE WERELD NAAR BUITEN KAN BRENGEN ZODAT MENSEN KUNNEN ERVAREN IN WAT VOOR EEN LEVEN IK VANBINNEN LEEF!
Een eigen centrum of anders gezegd een open centrum.
De mensen waarmee ik wil samenwerken zijn voor mij al gekend. Enkel beseffen zij het zelf nog niet. Alles ligt kant en klaar. De tijd zal bepalen wanneer. Ik bepaal dat voor een groot deel maar ik ben niet alleen dus heb ik geduld voor de keuze van de anderen. Waar zou het centrum zich het best kunnen bevinden? Met wat moet ik daarbij rekening houden? Met mijn visie of de verplaatsingsmogelijkheden? Met het lichaam of de hersenen? Met het geld of de vrijheid? Met de macht of de gezondheid?
De plaats en het geld bepalen op dit moment wanneer ik met het centrum kan starten. Sponsors zijn in aantocht maar de visie wordt nog niet volledig samen gedeeld. Het concept van het centrum is schitterend, vooruitstrevend, revolutionair en houdt met vele personen rekening. Er zijn nog gaten in het financieel businessplan. Of stel ik me dat enkel maar voor?
Het hart zal weer kunnen kiezen. Dat heeft het al gedaan. De hersenen bepalen nu wanneer het start. Samen met de keuze van andere personen die het wel nog met het hart dienen te maken, want de hersenen hebben al een keuze gemaakt. Elke uiteindelijke keuze komt uit het hart. Dat is ook zo voor een topsporter. Een topsporter breekt pas echt door als hij/zij de keuze maakt met het hart en zegt dit had ik niet voor mogelijk gehouden. Nooit heeft die persoon ooit naar zijn/haar hart geluisterd want anders was die o zo belangrijke overwinning er al veel eerder aangekomen. Die topsporter was elk moment van de wedstrijd in de wedstrijd. DEELNEMEN IS BELANGRIJKER DAN WINNEN! ALS JE HET ECHT LETTERLIJK NEEMT, IS DAT OOK ZO. WANT IEMAND DIE DEELNEEMT AAN DE WEDSTRIJD EN MET DEZELFDE GEDACHTEN ELK MOMENT VAN DE WEDSTRIJD BLIJFT DEELNEMEN, HEEFT KANS OM TE WINNEN. HIJ/ZIJ DIE WINT, HEEFT NOOIT AAN IETS ANDERS GEDACHT. ENKEL MAAR AAN DE GEDACHTE IK NEEM DEEL EN GEEF ME VOOR WAT IK NU WAARD BEN. UITEINDELIJK BLIJKT DAT OOK DE WINNAAR TE ZIJN.
ELK WOORD HEEFT EEN BETEKENIS. ENKEL DE PERSOON GEEFT DE BETEKENIS ERAAN EN DAT BEN JIJ. WIE WEET KOMEN WE ELKAAR NOG EENS TEGEN IN DAT CENTRUM DAT STILAAN VORM BEGINT TE KRIJGEN IN MIJN HART. HET WORDT TIJD DAT IK HET OOK IN DEZE WERELD NAAR BUITEN KAN BRENGEN ZODAT MENSEN KUNNEN ERVAREN IN WAT VOOR EEN LEVEN IK VANBINNEN LEEF!
PIJN IN HET LICHAAM NA ZWEMBADTRAINING
Onder het motto doe elke dag iets wat je hersenen niet leuk vinden, besloot ik om met de auto naar het zwembad te gaan. Het lichaam vond dit ook niet leuk (was dit wel het lichaam of toch nog altijd de overgebleven emotiesignalen van de hersenen op de spanningsspieren in het lichaam?).
In het zwembad aangekomen, voelde ik me niet al te energierijk. Ik begon met crawl zwemmen met een vlotter tussen de benen. Ging dat stroef. De schouders en rug waren zo geblokkeerd. Na 20 minuten ging het vlotter en de ademhaling ging dieper en intenser. Ik schakelde over op techniektraining en wisselde regelmatig van slag en voortstuwbeweging (vanuit enkel, knie, heup, rug, schouder, links, rechts). Na 40' kreeg ik een zwaar wordende rechterkuit en voelde dat ik sneller en sneller begon te zwemmen. Zalig gevoel buiten de subtiele prikkels in mijn rechterkuit. Die trok weg toen ik me bewust oplegde de stuwbeweging uit mijn rug te laten komen. Ineens een steek en pijnscheut in mijn rechterzij en rechterbovenrug. Daar was de zwakte naar wat ik op zoek was. Als ik nu gewoon had voortgetraind op de wil, was ik blijven keihard doorzwemmen en had ik geen belang gehecht aan de subtiele prikkel in mijn rechterkuit. Maar ik leer terug meer en meer naar mijn gevoel te luisteren en paste dus mijn techniekbeweging aan. Rugslagzwemmen waren de laatste 20'. Dat ging vrij moeilijk maar ik kreeg toch op een bepaald moment de techniek onder de knie met een regelmatige onderhoudende slagbeweging. Een prikkelende neus en lichte voorhoofdspijn waren wel de gevolgen.
Het zal dus weer losmaken worden nadat ik mijn nodige administratieve dingen achter de rug heb.
Misschien staat zondag toch nog een wedstrijd op het programma alhoewel mijn verstand er niet echt naar hunkert. Het is immers al 3 dagen geleden dat ik nog gelopen heb. Vandaag naar de avond toe een lichte test om te kijken hoe mijn lichaam reageert op subtiele prikkels tijdens het lopen. Zondag volgen dan de grove prikkels. Al dan niet op wedstrijdniveau.
In het zwembad aangekomen, voelde ik me niet al te energierijk. Ik begon met crawl zwemmen met een vlotter tussen de benen. Ging dat stroef. De schouders en rug waren zo geblokkeerd. Na 20 minuten ging het vlotter en de ademhaling ging dieper en intenser. Ik schakelde over op techniektraining en wisselde regelmatig van slag en voortstuwbeweging (vanuit enkel, knie, heup, rug, schouder, links, rechts). Na 40' kreeg ik een zwaar wordende rechterkuit en voelde dat ik sneller en sneller begon te zwemmen. Zalig gevoel buiten de subtiele prikkels in mijn rechterkuit. Die trok weg toen ik me bewust oplegde de stuwbeweging uit mijn rug te laten komen. Ineens een steek en pijnscheut in mijn rechterzij en rechterbovenrug. Daar was de zwakte naar wat ik op zoek was. Als ik nu gewoon had voortgetraind op de wil, was ik blijven keihard doorzwemmen en had ik geen belang gehecht aan de subtiele prikkel in mijn rechterkuit. Maar ik leer terug meer en meer naar mijn gevoel te luisteren en paste dus mijn techniekbeweging aan. Rugslagzwemmen waren de laatste 20'. Dat ging vrij moeilijk maar ik kreeg toch op een bepaald moment de techniek onder de knie met een regelmatige onderhoudende slagbeweging. Een prikkelende neus en lichte voorhoofdspijn waren wel de gevolgen.
Het zal dus weer losmaken worden nadat ik mijn nodige administratieve dingen achter de rug heb.
Misschien staat zondag toch nog een wedstrijd op het programma alhoewel mijn verstand er niet echt naar hunkert. Het is immers al 3 dagen geleden dat ik nog gelopen heb. Vandaag naar de avond toe een lichte test om te kijken hoe mijn lichaam reageert op subtiele prikkels tijdens het lopen. Zondag volgen dan de grove prikkels. Al dan niet op wedstrijdniveau.
dinsdag 8 januari 2008
Geld, tijd, macht: allemaal dingen die het lichaam niet kan vatten en waar we zoveel waarde aan hechten!
GELD, TIJD, MACHT en nog andere woorden zijn woorden die het lichaam niet kan vatten. Spreek je over eten, vrijheid, gezondheid, bewegen, luisteren, praten, voelen dan kan het lichaam je wel een antwoord geven door meer energie te voelen, over te geven, ontspannen te zijn, je goed voelen, je stijf voelen, soepel bewegen, stram bewegen.
We willen controle hebben over dingen die we niet kunnen controleren met ons lichaam. Onze hersenen ontwikkelen dan wel maar we maken ons lichaam kapot. Och dat lichaam moet maar mee kunnen, we moeten bezig blijven en anders is er nog altijd de dokter of overvloedig eten of medicatie. We vergeten wel dat als een dokter ook de mentaliteit van ons aanneemt, niet veel meer weet dan ons over het lichaam en ook enkel streeft naar geld, tijd en macht. Om zo mee te kunnen doen in deze hectische "evoluerende" maatschappij.
Als iedereen nu eens zelf verantwoordelijkheid neemt voor zijn/haar eigen daden (de meeste doen niks, houdt het dan daar ook bij, maar zet anderen dan ook niet aan het werk om jouw doelen te kunnen realiseren) dan krijgen we een wereld die draait. Maar ja, wie wil nog iets doen in deze verdoemde maatschappij. Eten zelf klaarmaken met alles erop en eraan, ik ken weinig mensen die dat nog willen doen. Trainen voor zichzelf, ik ken weinig mensen die dat nog willen doen. Luisteren naar zichzelf en naar anderen, ik ken weinig mensen die dat nog willen doen. Leven voor zichzelf, ik ken weinig mensen die dat nog willen doen. Leven voor anderen, ik ken weinig mensen die dat nog willen doen. Leven voor waarden als vrijheid, gezondheid en liefde, ik ken weinig mensen die dat nog willen doen. Veel praten, lullen, zagen, klagen, zich volproppen, roepen, tieren, emoties opkroppen, zich sterk voordoen zo ken ik alle mensen. Iedereen ontkent zichzelf en schuilt zich achter alles en nog wat. Prestaties zijn niet hetgeen wat je belangrijk maakt, wel de voldoening die je eruit haalt om aan die prestaties te komen. Hoe je iets doet, dat vind ik belangrijk.
Wie ben ik, een 28 jarige man, die nog nooit een prestatie neergezet heeft voor de mensen hierboven omschreven. Wat vertel ik dan aan de menigte? Niets. Want wie niet horen wil, moet voelen. En wees gerust diep vanbinnen voelt iedereen het, maar er naar luisteren? Neen, ten onder gaan aan de weelde en nog snel iets kunnen meepikken van iemand anders werk. Ik ben gelukkig maar als ik in de buitenwereld vertoef en mensen om me heen zie, man ik word dan doodsongelukkig. Doelloze mensen op zoek naar roem, eer, geld en macht. Je gaat het niet vinden, want het bestaat niet. Enkel en alleen maar als je meedoet aan verzieking en de waarden geld en macht hoog in het vaandel draagt, zal het je lukken. Om op het einde van je rit te moeten beseffen dat het anders kon, ALS je maar naar jezelf geluisterd had!
Terug naar de realiteit in deze geweldige wereld. 1 dag heb ik geen duurtraining gedaan en ik voel me rotslecht. Mijn lichaam is er niet tevreden mee. Te denken dat ik dat vroeger nog dagen deed, maar die waren zeer schaars. Dat er mensen zijn die jaren geen duurtraining gedaan hebben kan er bij mij niet in. Hoe moeten die zich dan wel niet voelen? Soit, een eerste training staat me vandaag weer te wachten.
We willen controle hebben over dingen die we niet kunnen controleren met ons lichaam. Onze hersenen ontwikkelen dan wel maar we maken ons lichaam kapot. Och dat lichaam moet maar mee kunnen, we moeten bezig blijven en anders is er nog altijd de dokter of overvloedig eten of medicatie. We vergeten wel dat als een dokter ook de mentaliteit van ons aanneemt, niet veel meer weet dan ons over het lichaam en ook enkel streeft naar geld, tijd en macht. Om zo mee te kunnen doen in deze hectische "evoluerende" maatschappij.
Als iedereen nu eens zelf verantwoordelijkheid neemt voor zijn/haar eigen daden (de meeste doen niks, houdt het dan daar ook bij, maar zet anderen dan ook niet aan het werk om jouw doelen te kunnen realiseren) dan krijgen we een wereld die draait. Maar ja, wie wil nog iets doen in deze verdoemde maatschappij. Eten zelf klaarmaken met alles erop en eraan, ik ken weinig mensen die dat nog willen doen. Trainen voor zichzelf, ik ken weinig mensen die dat nog willen doen. Luisteren naar zichzelf en naar anderen, ik ken weinig mensen die dat nog willen doen. Leven voor zichzelf, ik ken weinig mensen die dat nog willen doen. Leven voor anderen, ik ken weinig mensen die dat nog willen doen. Leven voor waarden als vrijheid, gezondheid en liefde, ik ken weinig mensen die dat nog willen doen. Veel praten, lullen, zagen, klagen, zich volproppen, roepen, tieren, emoties opkroppen, zich sterk voordoen zo ken ik alle mensen. Iedereen ontkent zichzelf en schuilt zich achter alles en nog wat. Prestaties zijn niet hetgeen wat je belangrijk maakt, wel de voldoening die je eruit haalt om aan die prestaties te komen. Hoe je iets doet, dat vind ik belangrijk.
Wie ben ik, een 28 jarige man, die nog nooit een prestatie neergezet heeft voor de mensen hierboven omschreven. Wat vertel ik dan aan de menigte? Niets. Want wie niet horen wil, moet voelen. En wees gerust diep vanbinnen voelt iedereen het, maar er naar luisteren? Neen, ten onder gaan aan de weelde en nog snel iets kunnen meepikken van iemand anders werk. Ik ben gelukkig maar als ik in de buitenwereld vertoef en mensen om me heen zie, man ik word dan doodsongelukkig. Doelloze mensen op zoek naar roem, eer, geld en macht. Je gaat het niet vinden, want het bestaat niet. Enkel en alleen maar als je meedoet aan verzieking en de waarden geld en macht hoog in het vaandel draagt, zal het je lukken. Om op het einde van je rit te moeten beseffen dat het anders kon, ALS je maar naar jezelf geluisterd had!
Terug naar de realiteit in deze geweldige wereld. 1 dag heb ik geen duurtraining gedaan en ik voel me rotslecht. Mijn lichaam is er niet tevreden mee. Te denken dat ik dat vroeger nog dagen deed, maar die waren zeer schaars. Dat er mensen zijn die jaren geen duurtraining gedaan hebben kan er bij mij niet in. Hoe moeten die zich dan wel niet voelen? Soit, een eerste training staat me vandaag weer te wachten.
zaterdag 5 januari 2008
LIEFDE EN ANGST
Liefde geeft leven. Liefde laat voelen. Liefde geeft doelen. Liefde stimuleert. Liefde wordt geuit door het gevoel dat gestimuleerd wordt door je zintuigen. Liefde is intuïtie. Liefde laat zich leiden door de zintuigen die zich voeden met subtiele prikkels. Liefde is niet met rede te verklaren, het is enkel te voelen. Liefde is daarom zo moeilijk te verwoorden, omdat mensen betekenis geven aan woorden. Wie zich laat leiden door subtiele prikkels kan liefde verstaan, begrijpen en waarnemen (voelen). Wie zich laat leiden door liefde, laat zich leiden door gezondheid, natuur en vrijheid. Wie zich laat leiden door grove prikkels (meer, hoger, sneller, harder) zal de woorden van en over liefde niet begrijpen en deze niet waarnemen. Wie zich laat leiden door geld, macht en seks laat zich leiden door angst. Wie zich laat leiden door angst is bang om te leven, is bang om te geven, is bang om te voelen, is bang om te verliezen. Angst demotiveert. Angst wordt geuit door het denken dat gestimuleerd wordt door waarden van de maatschappij (niet eigen en vreemd aan het lichaam). Angst laat zich leiden door afhankelijkheid, geen verantwoordelijkheid, jaloezie, verraad, smaad, racisme en haat.
Liefde en angst is ook te zien in de sportwereld. Vooral dan met topsporters en hun aanhang en omgeving. Hevige supporters (waaronder ik vroeger en nu soms nog) laten zich leiden door angst en schreeuwen het uit als hun favoriet wint en schelden de tegenstander en hun favoriet uit als hij/zij verliest. Trouwe supporters zijn zij die anderen ook de overwinning gunnen en innerlijk stralen als hun favoriet wint en uiterlijk balen als hun favoriet verliest. Echter is voor hen de wereld niet vergaan en zij zullen de volgende wedstrijd weer stevig achter de rug van hun favoriet staan.
Morgen zal er weer spektakel te beleven vallen in HOFSTADE waar het BK VELDRIJDEN plaatsvindt. Een maand heb ik geen tv meer gekeken en altijd van mensen moeten horen hoe het vergaat in de sportwereld. Ook zo met het veldrijden. Als innerlijke supporter van Sven Nys staat hij morgen op het hoogste schavotje. Bart, Erwin, Kevin en Niels mogen van mij mee duelleren. Maar minstens één van de 2 kampioenschappen is dit jaar voor Sven Nys, zeker weten.
Nog enkele weetjes over liefde en angst.
Liefde maakt: geestelijke rijkdom (creativiteit), horen, zien, vertrouwen, acceptatie, een zachte stem, je handen open, genezing; liefde bouwt op, liefde laat los.
Angst maakt: geestelijke armoede (conservatief, klassiek), doof, blind, wantrouwen, afwijzing, schreeuwen, gebalde vuisten, ziek; angst breekt af, angst houdt vast.
Deze laatste weetjes zijn van Hans Roesink! Waarvoor dank!
Liefde haalt het morgen van angst. Niet alleen morgen, maar het ganse jaar, het ganse leven!
Liefde en angst is ook te zien in de sportwereld. Vooral dan met topsporters en hun aanhang en omgeving. Hevige supporters (waaronder ik vroeger en nu soms nog) laten zich leiden door angst en schreeuwen het uit als hun favoriet wint en schelden de tegenstander en hun favoriet uit als hij/zij verliest. Trouwe supporters zijn zij die anderen ook de overwinning gunnen en innerlijk stralen als hun favoriet wint en uiterlijk balen als hun favoriet verliest. Echter is voor hen de wereld niet vergaan en zij zullen de volgende wedstrijd weer stevig achter de rug van hun favoriet staan.
Morgen zal er weer spektakel te beleven vallen in HOFSTADE waar het BK VELDRIJDEN plaatsvindt. Een maand heb ik geen tv meer gekeken en altijd van mensen moeten horen hoe het vergaat in de sportwereld. Ook zo met het veldrijden. Als innerlijke supporter van Sven Nys staat hij morgen op het hoogste schavotje. Bart, Erwin, Kevin en Niels mogen van mij mee duelleren. Maar minstens één van de 2 kampioenschappen is dit jaar voor Sven Nys, zeker weten.
Nog enkele weetjes over liefde en angst.
Liefde maakt: geestelijke rijkdom (creativiteit), horen, zien, vertrouwen, acceptatie, een zachte stem, je handen open, genezing; liefde bouwt op, liefde laat los.
Angst maakt: geestelijke armoede (conservatief, klassiek), doof, blind, wantrouwen, afwijzing, schreeuwen, gebalde vuisten, ziek; angst breekt af, angst houdt vast.
Deze laatste weetjes zijn van Hans Roesink! Waarvoor dank!
Liefde haalt het morgen van angst. Niet alleen morgen, maar het ganse jaar, het ganse leven!
donderdag 3 januari 2008
Nieuw jaar, nieuwe club, nieuwe doelen, nieuw leven!
Het leven kan snel veranderen op een bepaald moment. Je loopt al jaren met enkele gedachten in je hoofd en dan ineens gebeurt het. In je binnenste was het al lang gebeurt maar nu voel je (ik) dat je binnenwereld naar buiten wil brengen zodat anderen ook mee kunnen genieten.
Een nieuwe atletiekclub voor mij. De 5de al in mijn nog maar prille carrière. Begonnen met TACT als 10-jarige tot 12 jaar. Dan een pauze (voetbal en wielrennen) tot en met 16 jaar. Vervolgens aansluiting bij RC TIENEN tot en met 19 jaar. Dan weer een pauze (zaalvoetbal en voetbal, recreatieve sporten en opleiding trainer A Atletiek) tot en met 21,5 jaar. Toen sloot ik me eerst een half jaar aan bij TACT SINT-TRUIDEN. Vanaf mijn 22ste bij AVT BERINGEN-PAAL t.e.m. 25 jaar. Op mijn 26ste ging ik over naar AVT HEUSDEN-ZOLDER t.e.m. 2007. Nu is het de beurt aan mijn 5de club. Ik heb er nog altijd zin in en ben sterker geworden en kan nog veel sterker worden. De gedrevenheid is er en talent heb ik altijd gehad. Ze moeten maar eens samenvallen op een wedstrijd met het juiste gevoel dan kan het niet anders dat het dit jaar eens bingo wordt.
Nieuwe doelen geven een nieuw leven. Op werkvlak zit er misschien ook iets aan te komen waar ik al jaren naar uitgekeken heb. Laat maar komen die vooropgestelde doelen. Ik heb er naar geleefd en zal nog veel tegenslagen willen verwerken vooraleer ik die doelen waar kan maken. Mijn zelfwaardering is er, mijn zelfvertrouwen nog niet. Daar kan nog aangewerkt worden, zeker op wedstrijdniveau. De conditie is er, de techniek en uithouding ook. Enkel de weerstand ontbreekt nog. Dat is altijd al mijn goed punt geweest en veel weerstandstraining heb ik niet nodig. Maar ze moet wel juist en voldoende aangeboden en opgezocht worden. Als je zelf trainer en atleet bent, is het moeilijk om jezelf blijvend objectief te beoordelen. Na 3 jaar begint het wel te lukken. Zeker als je al jaren ervaring hebt met andere atleten te trainen in verschillende sporttakken op verschillend niveau van verschillende leeftijd en geslacht.
Op naar het volgend doel. Dat is te beginnen met slapen gaan!
Een nieuwe atletiekclub voor mij. De 5de al in mijn nog maar prille carrière. Begonnen met TACT als 10-jarige tot 12 jaar. Dan een pauze (voetbal en wielrennen) tot en met 16 jaar. Vervolgens aansluiting bij RC TIENEN tot en met 19 jaar. Dan weer een pauze (zaalvoetbal en voetbal, recreatieve sporten en opleiding trainer A Atletiek) tot en met 21,5 jaar. Toen sloot ik me eerst een half jaar aan bij TACT SINT-TRUIDEN. Vanaf mijn 22ste bij AVT BERINGEN-PAAL t.e.m. 25 jaar. Op mijn 26ste ging ik over naar AVT HEUSDEN-ZOLDER t.e.m. 2007. Nu is het de beurt aan mijn 5de club. Ik heb er nog altijd zin in en ben sterker geworden en kan nog veel sterker worden. De gedrevenheid is er en talent heb ik altijd gehad. Ze moeten maar eens samenvallen op een wedstrijd met het juiste gevoel dan kan het niet anders dat het dit jaar eens bingo wordt.
Nieuwe doelen geven een nieuw leven. Op werkvlak zit er misschien ook iets aan te komen waar ik al jaren naar uitgekeken heb. Laat maar komen die vooropgestelde doelen. Ik heb er naar geleefd en zal nog veel tegenslagen willen verwerken vooraleer ik die doelen waar kan maken. Mijn zelfwaardering is er, mijn zelfvertrouwen nog niet. Daar kan nog aangewerkt worden, zeker op wedstrijdniveau. De conditie is er, de techniek en uithouding ook. Enkel de weerstand ontbreekt nog. Dat is altijd al mijn goed punt geweest en veel weerstandstraining heb ik niet nodig. Maar ze moet wel juist en voldoende aangeboden en opgezocht worden. Als je zelf trainer en atleet bent, is het moeilijk om jezelf blijvend objectief te beoordelen. Na 3 jaar begint het wel te lukken. Zeker als je al jaren ervaring hebt met andere atleten te trainen in verschillende sporttakken op verschillend niveau van verschillende leeftijd en geslacht.
Op naar het volgend doel. Dat is te beginnen met slapen gaan!
woensdag 2 januari 2008
2007 vanuit mijn visie op mezelf bekeken!
Laten we beginnen bij het begin. Viering van oud naar nieuw in mijn bedje op onbewuste wijze (al slapend). Op 1 januari 2007 's morgens om 8u30 training tot 10u op de fiets. Van 14u-15u al lopend. En 's avonds nieuwjaarswensen gaan doen met de fiets.
De volledige maand januari stond in functie van de selectie van RB voor het EK indoor en het zoeken naar werk. Een weekend in de Ardennen, dagelijks fietsen, rompstabilisatieoefeningen, losmaken, solliciteren, zwemmen, lopen en mee naar wedstrijden gaan was het merendeel van mijn ingevulde tijd. Ook andere atleten begeleiden. Zij het wel allemaal gratis (streven naar gezondheid, vrijheid en liefde ipv naar macht, geld en seks) om de nieuwe trainingsmethode en leefmethode eigen te maken voor mezelf en voor atleten duidelijk te maken dat het op een gezonde manier kan om topsport te beoefenen en dat je je er constant van bewust moet en wilt zijn met hoe je wat bezig bent (zware lees-, denk-, en voelkost).
Niet geslaagd om R er constant van bewust te maken om zijn levensstijl aan te passen. Gevolg was dat hij op cruciale beslissende momenten onbewust teruggreep naar onbewust opgelegde waarden van deze maatschappij onbewust overgedragen door zijn ouders (waarden: macht, geld en seks). Geen EK bijgevolg.
RB wilde me wel helpen aan mijn volgend doel. Namelijk kijken waar ik stond op het LK-cross in BREE. Ik voelde me sterk en in februari moest ik toch al voelen wat er in me zat. R trok door van bij de start en ik nam gedurende de eerste 500m de leiding over om Rik Ceulemans het vuur aan de schenen te leggen. Na 1km nam Rik over en probeerde ik me vast te bijten in zijn spoor. Dat lukte tot 100m verder TS me afsneed in de bocht. Ik moest uitwijken of we lagen beiden op de grond en mijn adductor versprong. Mijn eerste energiepijl was daardoor al verschoten. Vervolgens kwamen TS en VN me voorbij. Ik liep toen 5de en even later kwam R met TG voorbij. Na 3,5km hield ik het voor bekeken. Rik Ceulemans werd LK cross.
Het volgende doel werd het BK cross met als tussenstap de LCC TACT. Ondertussen had ik weer contact opgenomen met Karel Aerssens (Bowentherapeut in DORDRECHT). Hij gaf me een dichterbijzijnd adres van een bowentherapeut mee en ik nam contact op met die persoon. Patrick Moysons heeft me gesteund van februari t.e.m. juli (zolang heb ik het toegelaten). Hij deed zijn werk prima want mijn lichaam reageerde er goed op. Het was voor mij wel zwaar om elke week met de fiets naar KAMPENHOUT te vertoeven maar de rit was zeker de moeite waard. Na verloop van tijd werd het met de auto.
Op de LCC TACT werd ik 10de na een redelijke training. De winnaar was de 2de van het LK cross (TS). Met een goed gevoel zou ik vertrekken naar het BK in OOSTENDE. Om goed en uitgerust aan de start te verschijnen, zocht ik een plaats in OOSTENDE waar ik een weekend kon verblijven. De week voor het BK vertrok ik naar OOSTENDE om te vragen waar ik kon overnachten. Niets gevonden. Op internet terug verder gezocht en ik vond iets. Vrijdagavond vertrok ik met de trein naar OOSTENDE. Ik heb wel 8km moeten lopen vooraleer ik op mijn bestemming was met pak en zak (dit was niet echt gezond voor mijn lichaam). De volgende dag rustig getraind op het parcours en me laten uitwaaien aan zee. Zondag klaar voor de wedstrijd. Maar het werd een afknapper. Met de kopgroep mee en als één van de laatste ervan de helling naar beneden. Ik wist dat er in de scherpe bocht naar rechts nadien een cementstrook lag die ik diende te ontwijken. Tasame (de latere winnaar) stak me voorbij en versnelde. Ik wilde volgen en we kwamen juist op die strook. Hij stak me rechts voorbij en sneed naar binnen. Ik wilde mee en moest buitenom. Pats, er recht in, krak in de rug en de wedstrijd was over nog vooraleer hij echt begonnen was voor mij. 3 ronden heb ik nog geprobeerd te lopen. Maar het ging niet meer, van plaats 40 naar 60 terug naar 40, terug naar 60, naar 50. Toen ben ik maar uit de wedstrijd gestapt.
Om dit allemaal te verwerken heb ik van enkele mensen steun gehad, maar toch vooral de steun in mezelf gezocht.
Ik had van 19-31 maart werk in het onderwijs. Maar dat werd ook een tegenvaller. Gedurende die periode leerde ik iemand kennen waar ik verliefd op werd. Op 15 april won ik in Borgloon de 5km wat wilde zeggen dat ik nog altijd conditioneel in orde was. Meer energie ging uit naar LP ipv naar trainen. Ik vond het interessanter om met haar te vertoeven dan te trainen op dat moment. Geen tungrirun, geen piste wedstrijden. Maar na 2 maanden voelde ik dat ze in feite onze relatie geen kans gaf. We besloten toch op reis te gaan samen. Financieel kon ik dat niet aan en zij ook niet. Eveneens waren we beiden op zoek naar een auto. Samen vertrokken we op vakantie met 3 andere personen. Niet naar haar zin. Daar bleek dat ze niet zozeer verliefd op me was maar streefde naar geld, macht en seks. Toch wilde ik het niet geloven. De Mont Ventoux moest eraan voor de moeite. 8 en 9 jaar geleden sneuvelde ik altijd de laatste km door de wind. Nu was het helder en haast windstil, vergeleken met toen. Ik reed rustig naar boven in 1u40'. Ook LP deed het goed. Voor haar kunnen op dat moment schitterend zelfs.
In augustus besloot ik terug mee te doen aan wedstrijden nadat LP het uitgemaakt had. Het viel tegen, zeker nadat ik terug zwaar getraind had. 800m in 2'15" is niet echt iets wat je wil zeggen. Ik focuste me op Dwars door HASSELT, CC ROESELARE met als richtlijnen de fruitloop, ALKEN, Dwars door MECHELEN, DE MAASRUN, DE QKBC TOREN. Ondertussen wilde LP het terug proberen met mij. Mijn doel ging ik echter niet meer aan de kant zetten. Ik had al genoeg tijd verloren door naar mijn hersenen ipv naar mijn gevoel te luisteren.
Op het parcours van de fruitloop liep ik een week voor de wedstrijd 14'50". Schitterend gevoel. Ondertussen had ik ook werk gevonden en wist ik niet hoe ik daarop ging reageren na een week. Het was toch in mijn kleren gekropen en ik werd slechts 4de in een tijd van rond de 18' op 5km. Een week later werd ik 4de in Alken. Nog een week later werd ik 2de in Mechelen in 16'40" op 5km. Op 30 september werd ik 28ste op de 10km in de MAASRUN. Een week later deed ik mee aan de QKBC TOREN RUN en dat was er al te veel aan. De eerste grote confrontatie met mezelf werd het juist niet scenario. 9de op 5km in DDH en door achteraan te vertrekken slechts 111ste op de 15km. Even een mentale en emotionele tik. Een week later deed ik mee aan de 15km van Kortessem. Dat werd een echte afknapper. Na 5km liep ik nog mee met de achtervolgende kopgroep op Rik Ceulemans en Koen Neven(?) met daartussenin nog Ruben Kenis. Ik kreeg een pattat nadat ik 's morgens al een training met de fiets had afgewerkt en geen rekening meer had gehouden met wat ik gegeten at (brood met confituur, 2 mattentaartjes en een bord spaghetti).
Ik kwam binnen in een tijd van 1u07'. Even geen wedstrijden meer voor me. Ik ging op zoek naar een andere club want bij AVT was ik uitgekeken nadat ze me voor de zoveelste maal niet wilde begrijpen en me weer in mijn rug schoten. Als niet aangeslotene liep ik mee in CC MOL en stapte uit na 6km omdat ik voelde dat het goed zat en ik nog een extra training wilde afwerken. Ondertussen had ik een gesprek gehad met één van de clubs van DCLA. Ik wou me inschrijven zodat ik als aangeslotene mee kon doen aan de CC ROESELARE. Ik kreeg geen groen licht en wilde hier het fijne van weten. Min of meer is het uitgesproken en kan ik me morgen bij een andere vlaamse club aansluiten. Geen CC ROESELARE voor mij alhoewel ik schitterend in orde was. Ik had nog gemaild naar de organisator (Noël Vermeyere) maar de mentale tik was te groot om mij een trip naar ROESELARE te trotseren en te laten zien wat echt in me zat.
Op het werk werd het er ook niet gemakkelijker op. Ondertussen was ik samen met LP in de Ardennen op weekend geweest om ons te ontspannen. Dit was de druppel voor me. Ik had me geamuseerd maar zag daar dat LP niet streefde naar wat ik streefde. Een week daarna heb ik het uitgemaakt (onbewust ook als atlete en trainer, vermits ik daar naar dezelfde waarden in streef maar nog harder en duidelijker optreedt). Pijn in het hart nog weliswaar.
Om het jaar toch nog in schoonheid af te sluiten ben ik in contact gekomen met enkele mensen die naar dezelfde doelen streven. Op 27 december deed ik mee aan de Kerstcorrida te Meeuwen-GRUITRODE. Ik vertrok samen met een atleet achteraan en werd nog zowaar 26ste. Hier had ik kunnen winnen. Op zaterdag 29 december deed ik mee aan een aflossingswedstrijd op de voetbalplein te sporting AALST bij SINT-TRUIDEN. Voor mij goed, voor mijn partner verre van. Maar de redenen zijn al achterhaald. Zeker een aanrader voor dit jaar! Op 31 december 2de in de SIL-WESTERLO-OP. Eveneens een aanrader voor dit jaar.
Ik ben bijlange nog niet aan mijn sterkste punt. Ik heb nog een lichaam van iemand van 18 en voel me ook zo nog. Er mag wel iets veranderen aan de visie van mensen die mij niet kennen en mij beoordelen op uiterlijkheden en roddels. Eveneens op mijn werk mag er iets veranderen. Dit jaar zal ik zelf moeten zorgen voor mijn doorbraak of voor één van mijn atleten hun doorbraak.
Eens kijken welke voornemens me dit jaar zelf wel lukken!
De volledige maand januari stond in functie van de selectie van RB voor het EK indoor en het zoeken naar werk. Een weekend in de Ardennen, dagelijks fietsen, rompstabilisatieoefeningen, losmaken, solliciteren, zwemmen, lopen en mee naar wedstrijden gaan was het merendeel van mijn ingevulde tijd. Ook andere atleten begeleiden. Zij het wel allemaal gratis (streven naar gezondheid, vrijheid en liefde ipv naar macht, geld en seks) om de nieuwe trainingsmethode en leefmethode eigen te maken voor mezelf en voor atleten duidelijk te maken dat het op een gezonde manier kan om topsport te beoefenen en dat je je er constant van bewust moet en wilt zijn met hoe je wat bezig bent (zware lees-, denk-, en voelkost).
Niet geslaagd om R er constant van bewust te maken om zijn levensstijl aan te passen. Gevolg was dat hij op cruciale beslissende momenten onbewust teruggreep naar onbewust opgelegde waarden van deze maatschappij onbewust overgedragen door zijn ouders (waarden: macht, geld en seks). Geen EK bijgevolg.
RB wilde me wel helpen aan mijn volgend doel. Namelijk kijken waar ik stond op het LK-cross in BREE. Ik voelde me sterk en in februari moest ik toch al voelen wat er in me zat. R trok door van bij de start en ik nam gedurende de eerste 500m de leiding over om Rik Ceulemans het vuur aan de schenen te leggen. Na 1km nam Rik over en probeerde ik me vast te bijten in zijn spoor. Dat lukte tot 100m verder TS me afsneed in de bocht. Ik moest uitwijken of we lagen beiden op de grond en mijn adductor versprong. Mijn eerste energiepijl was daardoor al verschoten. Vervolgens kwamen TS en VN me voorbij. Ik liep toen 5de en even later kwam R met TG voorbij. Na 3,5km hield ik het voor bekeken. Rik Ceulemans werd LK cross.
Het volgende doel werd het BK cross met als tussenstap de LCC TACT. Ondertussen had ik weer contact opgenomen met Karel Aerssens (Bowentherapeut in DORDRECHT). Hij gaf me een dichterbijzijnd adres van een bowentherapeut mee en ik nam contact op met die persoon. Patrick Moysons heeft me gesteund van februari t.e.m. juli (zolang heb ik het toegelaten). Hij deed zijn werk prima want mijn lichaam reageerde er goed op. Het was voor mij wel zwaar om elke week met de fiets naar KAMPENHOUT te vertoeven maar de rit was zeker de moeite waard. Na verloop van tijd werd het met de auto.
Op de LCC TACT werd ik 10de na een redelijke training. De winnaar was de 2de van het LK cross (TS). Met een goed gevoel zou ik vertrekken naar het BK in OOSTENDE. Om goed en uitgerust aan de start te verschijnen, zocht ik een plaats in OOSTENDE waar ik een weekend kon verblijven. De week voor het BK vertrok ik naar OOSTENDE om te vragen waar ik kon overnachten. Niets gevonden. Op internet terug verder gezocht en ik vond iets. Vrijdagavond vertrok ik met de trein naar OOSTENDE. Ik heb wel 8km moeten lopen vooraleer ik op mijn bestemming was met pak en zak (dit was niet echt gezond voor mijn lichaam). De volgende dag rustig getraind op het parcours en me laten uitwaaien aan zee. Zondag klaar voor de wedstrijd. Maar het werd een afknapper. Met de kopgroep mee en als één van de laatste ervan de helling naar beneden. Ik wist dat er in de scherpe bocht naar rechts nadien een cementstrook lag die ik diende te ontwijken. Tasame (de latere winnaar) stak me voorbij en versnelde. Ik wilde volgen en we kwamen juist op die strook. Hij stak me rechts voorbij en sneed naar binnen. Ik wilde mee en moest buitenom. Pats, er recht in, krak in de rug en de wedstrijd was over nog vooraleer hij echt begonnen was voor mij. 3 ronden heb ik nog geprobeerd te lopen. Maar het ging niet meer, van plaats 40 naar 60 terug naar 40, terug naar 60, naar 50. Toen ben ik maar uit de wedstrijd gestapt.
Om dit allemaal te verwerken heb ik van enkele mensen steun gehad, maar toch vooral de steun in mezelf gezocht.
Ik had van 19-31 maart werk in het onderwijs. Maar dat werd ook een tegenvaller. Gedurende die periode leerde ik iemand kennen waar ik verliefd op werd. Op 15 april won ik in Borgloon de 5km wat wilde zeggen dat ik nog altijd conditioneel in orde was. Meer energie ging uit naar LP ipv naar trainen. Ik vond het interessanter om met haar te vertoeven dan te trainen op dat moment. Geen tungrirun, geen piste wedstrijden. Maar na 2 maanden voelde ik dat ze in feite onze relatie geen kans gaf. We besloten toch op reis te gaan samen. Financieel kon ik dat niet aan en zij ook niet. Eveneens waren we beiden op zoek naar een auto. Samen vertrokken we op vakantie met 3 andere personen. Niet naar haar zin. Daar bleek dat ze niet zozeer verliefd op me was maar streefde naar geld, macht en seks. Toch wilde ik het niet geloven. De Mont Ventoux moest eraan voor de moeite. 8 en 9 jaar geleden sneuvelde ik altijd de laatste km door de wind. Nu was het helder en haast windstil, vergeleken met toen. Ik reed rustig naar boven in 1u40'. Ook LP deed het goed. Voor haar kunnen op dat moment schitterend zelfs.
In augustus besloot ik terug mee te doen aan wedstrijden nadat LP het uitgemaakt had. Het viel tegen, zeker nadat ik terug zwaar getraind had. 800m in 2'15" is niet echt iets wat je wil zeggen. Ik focuste me op Dwars door HASSELT, CC ROESELARE met als richtlijnen de fruitloop, ALKEN, Dwars door MECHELEN, DE MAASRUN, DE QKBC TOREN. Ondertussen wilde LP het terug proberen met mij. Mijn doel ging ik echter niet meer aan de kant zetten. Ik had al genoeg tijd verloren door naar mijn hersenen ipv naar mijn gevoel te luisteren.
Op het parcours van de fruitloop liep ik een week voor de wedstrijd 14'50". Schitterend gevoel. Ondertussen had ik ook werk gevonden en wist ik niet hoe ik daarop ging reageren na een week. Het was toch in mijn kleren gekropen en ik werd slechts 4de in een tijd van rond de 18' op 5km. Een week later werd ik 4de in Alken. Nog een week later werd ik 2de in Mechelen in 16'40" op 5km. Op 30 september werd ik 28ste op de 10km in de MAASRUN. Een week later deed ik mee aan de QKBC TOREN RUN en dat was er al te veel aan. De eerste grote confrontatie met mezelf werd het juist niet scenario. 9de op 5km in DDH en door achteraan te vertrekken slechts 111ste op de 15km. Even een mentale en emotionele tik. Een week later deed ik mee aan de 15km van Kortessem. Dat werd een echte afknapper. Na 5km liep ik nog mee met de achtervolgende kopgroep op Rik Ceulemans en Koen Neven(?) met daartussenin nog Ruben Kenis. Ik kreeg een pattat nadat ik 's morgens al een training met de fiets had afgewerkt en geen rekening meer had gehouden met wat ik gegeten at (brood met confituur, 2 mattentaartjes en een bord spaghetti).
Ik kwam binnen in een tijd van 1u07'. Even geen wedstrijden meer voor me. Ik ging op zoek naar een andere club want bij AVT was ik uitgekeken nadat ze me voor de zoveelste maal niet wilde begrijpen en me weer in mijn rug schoten. Als niet aangeslotene liep ik mee in CC MOL en stapte uit na 6km omdat ik voelde dat het goed zat en ik nog een extra training wilde afwerken. Ondertussen had ik een gesprek gehad met één van de clubs van DCLA. Ik wou me inschrijven zodat ik als aangeslotene mee kon doen aan de CC ROESELARE. Ik kreeg geen groen licht en wilde hier het fijne van weten. Min of meer is het uitgesproken en kan ik me morgen bij een andere vlaamse club aansluiten. Geen CC ROESELARE voor mij alhoewel ik schitterend in orde was. Ik had nog gemaild naar de organisator (Noël Vermeyere) maar de mentale tik was te groot om mij een trip naar ROESELARE te trotseren en te laten zien wat echt in me zat.
Op het werk werd het er ook niet gemakkelijker op. Ondertussen was ik samen met LP in de Ardennen op weekend geweest om ons te ontspannen. Dit was de druppel voor me. Ik had me geamuseerd maar zag daar dat LP niet streefde naar wat ik streefde. Een week daarna heb ik het uitgemaakt (onbewust ook als atlete en trainer, vermits ik daar naar dezelfde waarden in streef maar nog harder en duidelijker optreedt). Pijn in het hart nog weliswaar.
Om het jaar toch nog in schoonheid af te sluiten ben ik in contact gekomen met enkele mensen die naar dezelfde doelen streven. Op 27 december deed ik mee aan de Kerstcorrida te Meeuwen-GRUITRODE. Ik vertrok samen met een atleet achteraan en werd nog zowaar 26ste. Hier had ik kunnen winnen. Op zaterdag 29 december deed ik mee aan een aflossingswedstrijd op de voetbalplein te sporting AALST bij SINT-TRUIDEN. Voor mij goed, voor mijn partner verre van. Maar de redenen zijn al achterhaald. Zeker een aanrader voor dit jaar! Op 31 december 2de in de SIL-WESTERLO-OP. Eveneens een aanrader voor dit jaar.
Ik ben bijlange nog niet aan mijn sterkste punt. Ik heb nog een lichaam van iemand van 18 en voel me ook zo nog. Er mag wel iets veranderen aan de visie van mensen die mij niet kennen en mij beoordelen op uiterlijkheden en roddels. Eveneens op mijn werk mag er iets veranderen. Dit jaar zal ik zelf moeten zorgen voor mijn doorbraak of voor één van mijn atleten hun doorbraak.
Eens kijken welke voornemens me dit jaar zelf wel lukken!
Gisteren op eerste training van het jaar gebeurde ...
Gisteren nam ik het besluit om mijn eerste training al fietsend af te werken. Na ongeveer 70% van de training kreeg ik af te rekenen met een lekke band. De binnenband was gesprongen omdat ik waarschijnlijk iets ervoor een sprongetje had gemaakt en het gewicht van de voorste op de achterste band had overgedragen. Ik had iets gehoord maar dacht niet dat het aan de band lag. Iets verder reed ik nogal stroef door de modder en voelde dat het niet aan mijn benen lag. Terug op het verhard wegdek hoorde en zag ik de gesprongen binnenband. Hij stak er zowaar uit. Het laatste stuk moest ik dus al lopend doen met afwisselend de fiets in mijn linker- of rechterhand voor me uitstotend. Best wel zwaar. Maar het ging behoorlijk goed. De training duurde dus een half uur langer dan verwacht en gaf me een dubbel gevoel. Welk teken is het dat ik op de eerste dag van het nieuwe jaar een lekke band krijg? Als ik het positief bekijk, is dat ik de training heb kunnen afmaken omdat ik nog altijd mezelf waardeerde en vertrouwde om op een gezonde manier alleen thuis te geraken. Bekijk ik het negatief dan kan ik denken dat mijn inhoud stilaan op aan het geraken is en dan doe ik het terug rustiger aan (dat is dan weer positief opgenomen, ipv dan harder te gaan trainen). Het kan ook zijn dat het een test is om te kijken of ik me van mijn doelstellingen laat afbrengen door één kleine tegenslag en dan nog maar op materialistisch vlak. IMMERS SUCCES IS DE VAARDIGHEID OM VAN TEGENSLAG NAAR TEGENSLAG TE BEWEGEN ZONDER JE INTUITIE TE VERLIEZEN.
Tijdens het lopen zag ik ook enkele dode dieren liggen. Was dat ook een voorteken? Toeval bestaat niet. Ik weet niet waar dat op kan slaan, maar hoe je de dood positief kunt benaderen, ben ik nog niet achter gekomen. Weer een opdracht voor 2008. Bewust leven kost veel energie, maar het levert op lange termijn des te meer energie op!
Vandaag een rustige stabilisatietraining en nog een reactieve looptraining, fiets repareren en nog enkele huishoudelijke taken. De volledige planning van het jaar in kaart brengen en me daaraan houden (dat wordt het moeilijkste, omdat ik me soms onbewust nog laat leiden door waarden van deze maatschappij die enkel voor de schijn belangrijk zijn).
Tijdens het lopen zag ik ook enkele dode dieren liggen. Was dat ook een voorteken? Toeval bestaat niet. Ik weet niet waar dat op kan slaan, maar hoe je de dood positief kunt benaderen, ben ik nog niet achter gekomen. Weer een opdracht voor 2008. Bewust leven kost veel energie, maar het levert op lange termijn des te meer energie op!
Vandaag een rustige stabilisatietraining en nog een reactieve looptraining, fiets repareren en nog enkele huishoudelijke taken. De volledige planning van het jaar in kaart brengen en me daaraan houden (dat wordt het moeilijkste, omdat ik me soms onbewust nog laat leiden door waarden van deze maatschappij die enkel voor de schijn belangrijk zijn).
dinsdag 1 januari 2008
Jaar uit, jaar in: al lopend een schitterend begin!
Een nieuw idee om de overgang van oud naar nieuw te vieren: een loopwedstrijd die je in de tijd verplaatst van 2007-2008.
Voor ik thuis vertrok voelde ik me schitterend. Na een trip van een uur kwam ik aan in WESTERLO. Het was vrij fris en mijn lichaam was toch nog een beetje moe van de inspanningen van de vorige dagen en de mentale druk die ik de laatste maanden op mijn schouders gekregen heb. Na de opwarming voelde ik dat er terug iets meer kracht in mijn bovenbenen zat, maar mijn bovenlichaam voelde des te zwakker aan. Wie ik als tegenstand zou hebben, wist ik niet. Mijn doel was op mijn gevoel af te gaan en zien waar ik uitkwam.
Bij de start liep er iets verkeerd. Ik stond aan de buitenkant en het was glad toen we vertrokken. Ik moest afremmen of ik lag nog voor het nieuwjaar was op mijn gezicht. Anderen hadden ook moeten inboeten in snelheid of hen was ook de kennismaking met de grond voor het nieuwjaar op het lijf geschreven. Na 300m kon ik toch voorin postvatten. Ik liet me meedrijven met de groep en schoof na 1km door naar de 4de plaats. De eerste (Gert Depre) was al 50m van ons groepje weggelopen. Hij deed echter mee voor de 11km maar dat wist ik op dat moment nog niet. Na 2km vond ik het tijd om even mijn neus aan het venster te steken. Misschien te vroeg, misschien niet. Ik voerde de keuze uit en liep samen met Eric Mens weg van mijn metgezellen. Op het moment dat ik naar Gert Depre wilde lopen, vroeg Eric Mens (me toen nog onbekend) of ik meedeed aan de 4 km of 11km. Mijn goedgelovigheid (waarde van de maatschappij) antwoordde 4km. Ik versnelde nog iets en hij zei niets en volgde mijn spoor. We naderden op Gert Depre. Opeens kreeg ik het moeilijk met mijn ademhaling. Waarschijnlijk omdat ik mij opgewarmd had met een zweethemd en de spieren te fel afgekoeld waren en ik gezondigd had met het eten (brood met boter en appelschijfjes). Mijn mond was lichtjes uitgedroogd en dan is elke extra inspanning niet meer gezond voor het lichaam. Tot en met km3 had ik niet nagedacht. Dat veranderde, zeker toen ik las dat op één van de aangebrachte bordjes het volgende stond: "RUST ROEST". Het was een mentale tik. Maar waarom moest ik naar dat bord kijken, een voorteken? Want bij km1 stond Goed begonnen, half gewonnen; bij km1,5 stond Proficiat met je deelname; bij 2km stond "Als het eruit moet, laat maar stromen"; bij 3km RUST TOEST en bij 4km "Gelukkig nieuwjaar 2008: Beste wensen". Terug naar de wedstrijd. Ik liet Eric Mens terug de kop nemen en bleef in zijn spoor lopen. Maar op 500m, wanneer mijn hoofd de versnelling wilde zetten, blokkeerde ik. Gert Depre was voorgoed weg en nu zag ik ook Eric van me weglopen en hoorde ik voetsporen achter me. 2 lopers haalden me nog in voor de finish maar deze deden mee aan de 11km. Ik kon beter maar mijn gevoel was slechts 70% de baas. Het kan nog veel beter. Maar het was een goede afsluiter van 2007. Als ik deze lijn door kan trekken met minder weerstand van buitenaf naar 2008: DAN WORDT DIT MIJN DOORBRAAK EN OOK DE DOORBRAAK VAN DE ZUIVERE TOPSPORT.
Mijn tijd: 13'56" op 4km3. Goed voor 18,4km/u gemiddeld. Op de uitslag van Sil-Westerloop staat echter 17,22km/u. Wat het gemiddelde is op 4km ipv op 4,3km.
Puike organisatie en echt een aanrader om er volgend jaar het nieuwjaar opnieuw te vieren. Of dit zelf te organiseren!
Tegen mijn principes ga ik iedereen het beste wensen met de volgende booschap: STREEF NAAR GEZONDEID!
Voor ik thuis vertrok voelde ik me schitterend. Na een trip van een uur kwam ik aan in WESTERLO. Het was vrij fris en mijn lichaam was toch nog een beetje moe van de inspanningen van de vorige dagen en de mentale druk die ik de laatste maanden op mijn schouders gekregen heb. Na de opwarming voelde ik dat er terug iets meer kracht in mijn bovenbenen zat, maar mijn bovenlichaam voelde des te zwakker aan. Wie ik als tegenstand zou hebben, wist ik niet. Mijn doel was op mijn gevoel af te gaan en zien waar ik uitkwam.
Bij de start liep er iets verkeerd. Ik stond aan de buitenkant en het was glad toen we vertrokken. Ik moest afremmen of ik lag nog voor het nieuwjaar was op mijn gezicht. Anderen hadden ook moeten inboeten in snelheid of hen was ook de kennismaking met de grond voor het nieuwjaar op het lijf geschreven. Na 300m kon ik toch voorin postvatten. Ik liet me meedrijven met de groep en schoof na 1km door naar de 4de plaats. De eerste (Gert Depre) was al 50m van ons groepje weggelopen. Hij deed echter mee voor de 11km maar dat wist ik op dat moment nog niet. Na 2km vond ik het tijd om even mijn neus aan het venster te steken. Misschien te vroeg, misschien niet. Ik voerde de keuze uit en liep samen met Eric Mens weg van mijn metgezellen. Op het moment dat ik naar Gert Depre wilde lopen, vroeg Eric Mens (me toen nog onbekend) of ik meedeed aan de 4 km of 11km. Mijn goedgelovigheid (waarde van de maatschappij) antwoordde 4km. Ik versnelde nog iets en hij zei niets en volgde mijn spoor. We naderden op Gert Depre. Opeens kreeg ik het moeilijk met mijn ademhaling. Waarschijnlijk omdat ik mij opgewarmd had met een zweethemd en de spieren te fel afgekoeld waren en ik gezondigd had met het eten (brood met boter en appelschijfjes). Mijn mond was lichtjes uitgedroogd en dan is elke extra inspanning niet meer gezond voor het lichaam. Tot en met km3 had ik niet nagedacht. Dat veranderde, zeker toen ik las dat op één van de aangebrachte bordjes het volgende stond: "RUST ROEST". Het was een mentale tik. Maar waarom moest ik naar dat bord kijken, een voorteken? Want bij km1 stond Goed begonnen, half gewonnen; bij km1,5 stond Proficiat met je deelname; bij 2km stond "Als het eruit moet, laat maar stromen"; bij 3km RUST TOEST en bij 4km "Gelukkig nieuwjaar 2008: Beste wensen". Terug naar de wedstrijd. Ik liet Eric Mens terug de kop nemen en bleef in zijn spoor lopen. Maar op 500m, wanneer mijn hoofd de versnelling wilde zetten, blokkeerde ik. Gert Depre was voorgoed weg en nu zag ik ook Eric van me weglopen en hoorde ik voetsporen achter me. 2 lopers haalden me nog in voor de finish maar deze deden mee aan de 11km. Ik kon beter maar mijn gevoel was slechts 70% de baas. Het kan nog veel beter. Maar het was een goede afsluiter van 2007. Als ik deze lijn door kan trekken met minder weerstand van buitenaf naar 2008: DAN WORDT DIT MIJN DOORBRAAK EN OOK DE DOORBRAAK VAN DE ZUIVERE TOPSPORT.
Mijn tijd: 13'56" op 4km3. Goed voor 18,4km/u gemiddeld. Op de uitslag van Sil-Westerloop staat echter 17,22km/u. Wat het gemiddelde is op 4km ipv op 4,3km.
Puike organisatie en echt een aanrader om er volgend jaar het nieuwjaar opnieuw te vieren. Of dit zelf te organiseren!
Tegen mijn principes ga ik iedereen het beste wensen met de volgende booschap: STREEF NAAR GEZONDEID!
Abonneren op:
Reacties (Atom)
