Het is zwaar geweest deze week. Heel zwaar. Vooral fysiek dan. Mentaal en emotioneel niet echt in het rood gegaan.
Er is veel gebeurd deze week, zoveel zelfs dat ik niet meer goed weet wat ik maandag van training gedaan heb. Even kijken in mijn dagboek: techniektraining gevolgd door uithouding met een trainingsduur van 3 uur (al lopend). Tussendoor losmaakoefeningen, rekken en ademhalingsoefeningen. Dinsdag hetzelfde. Woensdag een trip gemaakt naar de uithoek in NEDERLAND waardoor ik 7 uur in de auto zat. Maar het was de trip waard. Veel opgestoken alhoewel ik weer mijn mond volgens bepaalde mensen heb voorbijgepraat. Mijn hart ligt op mijn tong en die gebruik ik dan ook. Diezelfde dag ook een zware test gedaan en die was prima. Donderdag 2 trainingen met één techniektraining gecombineerd met uithouding 2u en één techniektraining met snelheid 1u15'. Namiddag een fijne babbel met enkele dierbare mensen voor mij alleszins. Vrijdag 3 trainingen met 2 maximale testen (dit kan niet volgens de meeste mensen, die indruk heb ik toch). Ik was compleet leeg maar ik deed wel 12' sneller over dezelfde test dan vorig jaar en vorig jaar vond ik me toen al sterk. Het recupereren ging goed. Daarna volgden de dagelijkse huishoudelijke taken (kattenbakken schoonmaken, de was, het eten klaarmaken, administratief werk). Zaterdag een techniektraining gecombineerd met snelheid 2u en 3u op de weg fietsen met de MTB van iemand anders om die gewend te geraken. 's Avonds heb ik nog nooit zoveel gegeten op restaurant samen met familie. Waar ik het stak, in mijn lijf, ik was compleet leeg. Vandaag MTB 34km zonder de mijnterril in GENK omdat ik compleet leeg was. Ik ben minstens 8 keer tegen de vlakte gegaan, 6 keer is de ketting eraf gesprongen en mijn compagnons heb ik niet lang gezien en halverwege de hand geschud en tot aan de finish gezegd. Leeg maar wel voldaan kwam ik aan na 3u15 of misschien iets minder maar daar ben ik niet zeker van. Het was leuk om nog eens iemand terug te zien van de goede oude studententijd tijdens een fysieke inspanning. Maar ik was maar een schim van wat ik donderdag, vrijdag en zaterdag was. Begrijpelijk. Het ziet er goed uit. Ik recupereer snel, conditie is uitstekend, maar bepaalde spieren zijn overtraind en de nodige rust moet nu ingebouwd worden.
In het huis ook nog veranderingen aangebracht en laten aanbrengen. Er is ruimte gecreëerd en dat smaakt naar meer. Nu nog schoonmaken, de fiets schoonmaken, de was doen en dan nog een uurtje lopen en dan ontspannen bij familie.
Rust is het fijnste wat er is in het leven, vooral als je het echt verdient.
Nog even dit: vrouwen het blijven mysteries maar nu wel opgeloste. De vraag is welke mysterie wil ik in mijn leven nu en staat de wederhelft open voor mij. Ik ben een idealist, een humanist, een perfectionist, een doorzetter, een loslater en streef naar vrijheid, gezondheid en liefde. Moeilijk om mee te leven maar volgens mij zijn er nog zo mensen en dus ook vrouwen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten