Dood van een hele goede vriend ...

Je zegt het elkaar zo vaak, je plant maar door je te laten leiden door geld, macht en seks komt het er niet van.
Ik herinner me de tijd nog zo goed.
Als 5-jarige leerde ik hem kennen. Een mentaal zwak iemand die zich verschuilde achter zijn kolossaal lichaam als 8-jarige. Ik deed dat toen ook. Maar na mijn rechterarmbreuk toen ik bijna 6 was, veranderde ik mijn leven voorgoed. Geen vlees meer (dat is pas echt tot stand gekomen na mijn puberteit), meer beweging (vanaf mijn 7de), sporten (vanaf mijn 10de), competitief sporten (vanaf mijn 11de), enz.
Vele waters hebben we samen doorzwommen (zo voel ik het toch aan). Hij werd mijn eerste echte trainer en coach buiten mijn vader. Ze (mijn vader en GB) lagen meestal in de clinch als het over trainen ging. Toen ik last had van hartkloppingen, ademhalingsmoeilijkheden, geen zelfrespect stond hij mij bij om toch voort te trainen. Hij was erbij toen ik bijna mijn zicht liet bij een val onder een tractor tijdens een training. Hij was erbij toen ik bijna het leven liet bij een frontale val tegen een auto tegen 60km/u. Hij was erbij toen ik terug revalideerde en trainde op verzetten die mij niet meer dan 1m88 per omwenteling naar voren stuwde. Hij was erbij als we thuis met andere vrienden een tafeltennistornooi organiseerden. Hij was erbij als we zelf de ronde van Frankrijk organiseerden, hij was erbij als we een voetbaltornooi hielden. Hij betekende veel voor me (in die tijd dan toch). Nu nog maar sinds hij een ernstige ziekte opliep, zijn onze wegen gesplitst. Of is onze weg gesplitst na mijn voorval aan de universiteit dat mijn heel leven drastisch veranderde en ook mijn kijk op het leven en alles wat met geld, macht en seks te maken heeft. Juist kreeg ik een telefoon dat hij er niet meer is. Hij is overleden en wordt zaterdag begraven. 31 jaar nog maar, het mooiste moest nog komen en voorbij zijn alle dromen... Tranen staan me in de ogen, maar waarom? Ik heb nog geprobeerd om hem uit zijn denken te halen, maar het is me niet gelukt. Hij twijfelde aan alles en twijfelde ook of hij nog ooit op zijn fiets zou kunnnen zitten. Misschien heb ik daarom 2 weken geleden op zondag een MTB tocht mijn zijn ex-fiets gemaakt en ben ik 8 keer de grond op moeten gaan. Wilde ik het niet juist interpreteren of moet ik het verleden loslaten, definitief? Het doet pijn, maar het zal zo moeten zijn. Diep in mij zegt mijn gevoel dat ik dit had kunnen voorkomen.
Het leven is niets zonder de dood en de dood is niets zonder het leven. Maar wanneer sterf je? Die vraag stel ik me elke dag in mijn onbewustzijn. Wanneer leef je?
BEWUST LEVEN, HET IS NIET VELEN GEGEVEN. IK BLIJF ME VERDER ALERT HOUDEN MAAR SOMS WORDT HET ME TEVEEL EN LUISTER IK NIET MEER NAAR HET GEHEEL.

Nu gaan trainen en naar mijn werk om mijn gedachten te verzetten. De weg naar mijn doel is nu opeens weer zo koel.