Het ging goed op training vandaag. Niet bij mij want ik heb niet getraind. Wel bij KC. Ik voel normaal een briesje als hij voorbijkomt. Nu een felle wind.
Zaterdag zak ik af naar Tienen voor de clubwedstrijd van ROBA. Meedoen? Ik denk het niet. Zeker kijken naar KC. Tenzij ik morgen op vakantie trek.
Nog andere mogelijkheden zijn in het verschiet.
Tot blogs
donderdag 31 juli 2008
woensdag 30 juli 2008
Aartselaar - de doorbraak?
Op 19 juli trok ik naar Aartselaar voor een geweldige stunt voor anderen die dit nu lezen. Voor mezelf had ik het al gelopen op training op 1 seconde na en zonder pijn. 1500m in 3'34". Ik was niet gerecupereerd van de voorbije maanden en zeker niet van de spikes die de week ervoor in mijn scheenbeen en knie geplant werden. Toch vertrok ik met goede moed naar Aartselaar.
Samen met een andere atleet op de 100m gingen we voor de OS-limiet. Niet-professioneel? Laat me niet lachen. Constant focusten we ons daarop. Te fel, bleek achteraf. De spanning op het moment zelf was te groot en daardoor geraakten we de voeling kwijt met hetgeen we getraind hadden. Spijtig? Neen, een goed leerproces voor de toekomst op welk gebied dan ook.
Voor de wedstrijd voelde ik me na de opwarming niet opperbest. In Gent voelde ik dat ik kon vliegen. In Aartselaar helemaal niet. Ik wilde eerst vertrekken en vanaf dan een vrijgeleide hebben en vliegen. Voor de start kreeg ik ineens een adrenalinestoot en hup ik was eerste weg. Het ging vooruit, ik vloog en het kostte geen inspanning. Na 400m 58" en het tempo ging de lucht in. Tot ik ergens na 650m een enorme scheut kreeg in mijn rechterhamstrings voorafgegaan door een verkramping in mijn rechterrug. Ik voelde niets meer en moest door een helse pijn heenlopen. Het ging niet meer. Ik ging neer want kon niet meer steunen op mijn rechterbeen. Het werd lam, mijn rug ook. Ik verstijfde volledig aan de rechterkant en wist niet goed wat er gebeurde. Opeens voelde ik waar het vandaan kwam. Na een massage op de plek, uitgevoerd door iemand anders, kreeg ik terug voeling met mijn been en rug. De verlamming was weg en ik kon terug wandelen, zelfs lichtjes lopen maar wel met een enorme pijn. Het had erin gezeten want ik ging na 800m doorkomen in 1'56". Conditioneel was ik optimaal en dan ging ik de laatste ronde mijn snelle 400m kunnen lopen om juist rond 3'34" binnen te komen. Dromen? Op training liep ik het in 3'35". De donderdag voor Aartselaar nog in 3'54" zonder pijn om te zien of mijn knie en scheenbeen al terug optimaal konden functioneren.
Nu is het al een 10-tal dagen geleden dat ik nog getraind heb. Wel elke dag bijna 20' fietsen en 1x 15' lopen en 1 duurtraining van 4u op de fiets. Maar dat is niet trainen, dat is ontspannen. Het lichaam is nog altijd niet hersteld. Bepaalde dingen kon ik niet doen na zaterdag. Raar en nu lukken sommige dingen nog niet. Het gaat wel al veel beter. De duurtraining op de fiets kon tegen 26km/u op een klein verzet (42*22).
Ondertussen is mijn tweede kat overleden en is er een grondige huisinrichting gebeurd. Nu nog buiten dingen veranderen en stilaan terug de draad voor het trainen oppakken. De vraag is of het niet te vroeg is. Ik heb er het raden naar. Ik heb mezelf nog niet gecontroleerd en heb me ook nog niet laten controleren. Morgen mezelf eens controleren en dan een eerste keer trainen. Normaal stond er nu zaterdag een wedstrijd gepland. Ga ik die lopen, ik denk het niet.
Geen doorbraak voor mij en ook niet voor KC. Wel zijn beste tijd van het seizoen maar nog ruimschoots beneden zijn kennen. We trainen procesgericht en de laatste tijd was het resultaatgericht. Daar is het voor mij alleszins verkeerd gegaan. Ik had geen voeling meer met mezelf en was meer gericht op de tijd dan naar mijn lichaam te luisteren op training. Ja dan doe je dat ook op wedstrijd en krijg je zoiets voor. Simpel, je bent nu éénmaal een persoon als geheel en niet enkel je denken en daaraan alles onderwerpen en uitgaan van cijfers. Dan beschouw je jezelf als robot en ben je jezelf aan het wegcijferen: geen zelfwaardering meer!
Op naar de volgende uitdaging. Welke wordt het? Want even heb ik noodzaak aan een langere rustperiode.
Groeten
Samen met een andere atleet op de 100m gingen we voor de OS-limiet. Niet-professioneel? Laat me niet lachen. Constant focusten we ons daarop. Te fel, bleek achteraf. De spanning op het moment zelf was te groot en daardoor geraakten we de voeling kwijt met hetgeen we getraind hadden. Spijtig? Neen, een goed leerproces voor de toekomst op welk gebied dan ook.
Voor de wedstrijd voelde ik me na de opwarming niet opperbest. In Gent voelde ik dat ik kon vliegen. In Aartselaar helemaal niet. Ik wilde eerst vertrekken en vanaf dan een vrijgeleide hebben en vliegen. Voor de start kreeg ik ineens een adrenalinestoot en hup ik was eerste weg. Het ging vooruit, ik vloog en het kostte geen inspanning. Na 400m 58" en het tempo ging de lucht in. Tot ik ergens na 650m een enorme scheut kreeg in mijn rechterhamstrings voorafgegaan door een verkramping in mijn rechterrug. Ik voelde niets meer en moest door een helse pijn heenlopen. Het ging niet meer. Ik ging neer want kon niet meer steunen op mijn rechterbeen. Het werd lam, mijn rug ook. Ik verstijfde volledig aan de rechterkant en wist niet goed wat er gebeurde. Opeens voelde ik waar het vandaan kwam. Na een massage op de plek, uitgevoerd door iemand anders, kreeg ik terug voeling met mijn been en rug. De verlamming was weg en ik kon terug wandelen, zelfs lichtjes lopen maar wel met een enorme pijn. Het had erin gezeten want ik ging na 800m doorkomen in 1'56". Conditioneel was ik optimaal en dan ging ik de laatste ronde mijn snelle 400m kunnen lopen om juist rond 3'34" binnen te komen. Dromen? Op training liep ik het in 3'35". De donderdag voor Aartselaar nog in 3'54" zonder pijn om te zien of mijn knie en scheenbeen al terug optimaal konden functioneren.
Nu is het al een 10-tal dagen geleden dat ik nog getraind heb. Wel elke dag bijna 20' fietsen en 1x 15' lopen en 1 duurtraining van 4u op de fiets. Maar dat is niet trainen, dat is ontspannen. Het lichaam is nog altijd niet hersteld. Bepaalde dingen kon ik niet doen na zaterdag. Raar en nu lukken sommige dingen nog niet. Het gaat wel al veel beter. De duurtraining op de fiets kon tegen 26km/u op een klein verzet (42*22).
Ondertussen is mijn tweede kat overleden en is er een grondige huisinrichting gebeurd. Nu nog buiten dingen veranderen en stilaan terug de draad voor het trainen oppakken. De vraag is of het niet te vroeg is. Ik heb er het raden naar. Ik heb mezelf nog niet gecontroleerd en heb me ook nog niet laten controleren. Morgen mezelf eens controleren en dan een eerste keer trainen. Normaal stond er nu zaterdag een wedstrijd gepland. Ga ik die lopen, ik denk het niet.
Geen doorbraak voor mij en ook niet voor KC. Wel zijn beste tijd van het seizoen maar nog ruimschoots beneden zijn kennen. We trainen procesgericht en de laatste tijd was het resultaatgericht. Daar is het voor mij alleszins verkeerd gegaan. Ik had geen voeling meer met mezelf en was meer gericht op de tijd dan naar mijn lichaam te luisteren op training. Ja dan doe je dat ook op wedstrijd en krijg je zoiets voor. Simpel, je bent nu éénmaal een persoon als geheel en niet enkel je denken en daaraan alles onderwerpen en uitgaan van cijfers. Dan beschouw je jezelf als robot en ben je jezelf aan het wegcijferen: geen zelfwaardering meer!
Op naar de volgende uitdaging. Welke wordt het? Want even heb ik noodzaak aan een langere rustperiode.
Groeten
maandag 14 juli 2008
Frustraties alom
Gisteren naar Gent getrokken om daar een 1500m te lopen. Het doel was ...
Bij de opwarming 20' rustig losgelopen en stelselmatig tempo opgebouwd tot 20km/u. Dan nog 6x100m in 14" reactief lopen met 100m reactief joggen tussenin. Ik vloog. Recuperatie was schitterend en dan rustig toeleven naar de wedstrijd.
De wedstrijd zelf was één catastrofe. Bij de start liep het al mis. Het doel was om als eerste te vertrekken en die positie niet meer af te staan. Ik was als 5de weg en voelde dat het tempo te laag was. Ik probeerde op te schuiven en kreeg 2 tikken uitgedeeld tegen mijn schouders. Daar kon ik nog mee leven en schoof op naar plaats 4. De 3 voor mij versperden de weg om de kop te nemen. Ik wilde buitenom en ineens kwam er al iemand over mij. Via een klein gaatje probeerde ik op de 2de plaats te komen. Ik voelde iets tegen mijn been steken en ik voelde een enorme pijnscheut. Na 70m gebeurde dit. Het was een brandende steek die pijn uitstraalde naar mijn rug na enkele seconden. Soit, ik zat op positie 1 in 16" na 100m. De pijn werd met de seconde erger. Na 300m kwam ik door in 48". Na 400m in 1'. De schokken in de rug werden ondraaglijk doordat ik niet meer kon afzetten. Ik stapte als eerste uit de race na 500m in 1'.?". Teleurgesteld. Zeker hoe ik me voelde. Ik was in mijn ritme aan het komen en zat bijlange nog niet aan mijn top. Het boterde daarvoor te gemakkelijk. Bij het uitstappen was ik enorm gefrustreerd en konden vloeken en uitschreeuwingen van frustratie niet achterwege blijven. Er lag een aquariusflesje en ik wou daar tegen stampen. Ik heb me toch in bedwang kunnen houden. Haalde een paar keer diep adem en kon me erover zetten. Een eindtijd van 3'45" zat er in. Het voelde niet meer zo aan als 8 jaar geleden dat ik mijn klop zou krijgen en ik zou stilvallen. Ik keek naar mijn rechterknie en die was bebloed met de afdruk van, jawel, 4 spikes. Er zijn foto's van genomen. Pas na een half uur werd ik ook gewaar dat mijn linkerscheenbeen ook getatoëerd was. Had iemand dit gezien van de toeschouwers? Tuurlijk niet. Enkel sensatie zien ze. Het was gemakkelijk om weer te zeggen, ja de Kevin, dat zijn we gewoon van hem. Maar verder kijken dan hun neus lang is, no way. Ach, wat wil ik me er nog druk om maken. De wereld zit nu zo in elkaar dat prestatie het enige is wat telt, hoe je dat ook bereikt. Zolang je maar niet de stommerik uithangt en je laat betrappen op doping omdat je je sociale relaties niet goed uitgebouwd hebt. Bewustwording en kijken in eigen boezem, als dat topsporters nu eens beginnen te doen en ook degenen die het willen worden. Dan en alleen dan zal er verandering komen en zal talent het halen van gefaked talent.
Een herkansing van de wedstrijd wil ik. Enkel was het niet gestaafd om een klacht in te dienen. ik hoor nu al mensen lachen. Maar als dit al getolereerd kan worden (bewust of onbewust uitvoeren van het naar achter stampen van spikes) ja dan begrijp ik dat er soms porren uitgedeeld worden die de ademhaling afsnijden. Of dat Tom Steels zijn bidon gebruikt om zijn frustraties af te reageren in de Ronde van Frankrijk of dat Zinedine Zidane zijn kopstoot uitvoert tegen Matterazzi. Allemaal menselijke reacties die dan wel afgespiegeld worden als onaanvaardbaar. Naar de oorsprong van de reactie wordt al niet meer naar gekeken. Wel dat het uit de hand gelopen is en dat er opgetreden moet worden om het niet volledig uit de hand te laten lopen. ZIELIG, ons rechtvaardig systeem. Te traag voor het voelen, het denken. Een denker heeft pas veel later iets door dan een voeler. Om zich te verantwoorden heeft hij een geweldige woordenschat aangelegd en gebruikt hij die tegen personen die op hun gevoel leven. Waardoor die zich niet kunnen verdedigen en over gaan tot fysieke actie. Waar een denker alweer een antwoord op heeft: dat is primitief, dat is niet sociaal aanvaardbaar, dat is tegen het verdrag van de rechten van de mens, blablabla.
It's lonely at the top, my top. Streven naar gezondheid is topsport, streven naar topsport is ontkenning van jezelf. Als ik door was gelopen met de pijn, ontkende ik mezelf. Een denker zegt dan, ach je hebt geen karakter. Maar die denker weet niet wat het aanvreet in het lichaam. Soit, tegen de leeftijd van 60 jaar krijgt hij de rekening gepresenteerd door nooit te voelen naar zijn beste vriend = de pijn en hem te beschouwen als vijand en hem uit te schakelen door meer te eten, medicatie, te zitten en minder of niets meer te bewegen. Wie weet wat nog allemaal.
Mijn frustraties zijn eruit. Enkel is er nu voor mij nog altijd niets veranderd en zal ik weer weerstand ondervinden in het denken bij mensen die dit bericht lezen en niet verder kijken dan hun neus lang is.
Tot blogs
Bij de opwarming 20' rustig losgelopen en stelselmatig tempo opgebouwd tot 20km/u. Dan nog 6x100m in 14" reactief lopen met 100m reactief joggen tussenin. Ik vloog. Recuperatie was schitterend en dan rustig toeleven naar de wedstrijd.
De wedstrijd zelf was één catastrofe. Bij de start liep het al mis. Het doel was om als eerste te vertrekken en die positie niet meer af te staan. Ik was als 5de weg en voelde dat het tempo te laag was. Ik probeerde op te schuiven en kreeg 2 tikken uitgedeeld tegen mijn schouders. Daar kon ik nog mee leven en schoof op naar plaats 4. De 3 voor mij versperden de weg om de kop te nemen. Ik wilde buitenom en ineens kwam er al iemand over mij. Via een klein gaatje probeerde ik op de 2de plaats te komen. Ik voelde iets tegen mijn been steken en ik voelde een enorme pijnscheut. Na 70m gebeurde dit. Het was een brandende steek die pijn uitstraalde naar mijn rug na enkele seconden. Soit, ik zat op positie 1 in 16" na 100m. De pijn werd met de seconde erger. Na 300m kwam ik door in 48". Na 400m in 1'. De schokken in de rug werden ondraaglijk doordat ik niet meer kon afzetten. Ik stapte als eerste uit de race na 500m in 1'.?". Teleurgesteld. Zeker hoe ik me voelde. Ik was in mijn ritme aan het komen en zat bijlange nog niet aan mijn top. Het boterde daarvoor te gemakkelijk. Bij het uitstappen was ik enorm gefrustreerd en konden vloeken en uitschreeuwingen van frustratie niet achterwege blijven. Er lag een aquariusflesje en ik wou daar tegen stampen. Ik heb me toch in bedwang kunnen houden. Haalde een paar keer diep adem en kon me erover zetten. Een eindtijd van 3'45" zat er in. Het voelde niet meer zo aan als 8 jaar geleden dat ik mijn klop zou krijgen en ik zou stilvallen. Ik keek naar mijn rechterknie en die was bebloed met de afdruk van, jawel, 4 spikes. Er zijn foto's van genomen. Pas na een half uur werd ik ook gewaar dat mijn linkerscheenbeen ook getatoëerd was. Had iemand dit gezien van de toeschouwers? Tuurlijk niet. Enkel sensatie zien ze. Het was gemakkelijk om weer te zeggen, ja de Kevin, dat zijn we gewoon van hem. Maar verder kijken dan hun neus lang is, no way. Ach, wat wil ik me er nog druk om maken. De wereld zit nu zo in elkaar dat prestatie het enige is wat telt, hoe je dat ook bereikt. Zolang je maar niet de stommerik uithangt en je laat betrappen op doping omdat je je sociale relaties niet goed uitgebouwd hebt. Bewustwording en kijken in eigen boezem, als dat topsporters nu eens beginnen te doen en ook degenen die het willen worden. Dan en alleen dan zal er verandering komen en zal talent het halen van gefaked talent.
Een herkansing van de wedstrijd wil ik. Enkel was het niet gestaafd om een klacht in te dienen. ik hoor nu al mensen lachen. Maar als dit al getolereerd kan worden (bewust of onbewust uitvoeren van het naar achter stampen van spikes) ja dan begrijp ik dat er soms porren uitgedeeld worden die de ademhaling afsnijden. Of dat Tom Steels zijn bidon gebruikt om zijn frustraties af te reageren in de Ronde van Frankrijk of dat Zinedine Zidane zijn kopstoot uitvoert tegen Matterazzi. Allemaal menselijke reacties die dan wel afgespiegeld worden als onaanvaardbaar. Naar de oorsprong van de reactie wordt al niet meer naar gekeken. Wel dat het uit de hand gelopen is en dat er opgetreden moet worden om het niet volledig uit de hand te laten lopen. ZIELIG, ons rechtvaardig systeem. Te traag voor het voelen, het denken. Een denker heeft pas veel later iets door dan een voeler. Om zich te verantwoorden heeft hij een geweldige woordenschat aangelegd en gebruikt hij die tegen personen die op hun gevoel leven. Waardoor die zich niet kunnen verdedigen en over gaan tot fysieke actie. Waar een denker alweer een antwoord op heeft: dat is primitief, dat is niet sociaal aanvaardbaar, dat is tegen het verdrag van de rechten van de mens, blablabla.
It's lonely at the top, my top. Streven naar gezondheid is topsport, streven naar topsport is ontkenning van jezelf. Als ik door was gelopen met de pijn, ontkende ik mezelf. Een denker zegt dan, ach je hebt geen karakter. Maar die denker weet niet wat het aanvreet in het lichaam. Soit, tegen de leeftijd van 60 jaar krijgt hij de rekening gepresenteerd door nooit te voelen naar zijn beste vriend = de pijn en hem te beschouwen als vijand en hem uit te schakelen door meer te eten, medicatie, te zitten en minder of niets meer te bewegen. Wie weet wat nog allemaal.
Mijn frustraties zijn eruit. Enkel is er nu voor mij nog altijd niets veranderd en zal ik weer weerstand ondervinden in het denken bij mensen die dit bericht lezen en niet verder kijken dan hun neus lang is.
Tot blogs
zaterdag 12 juli 2008
Misselijkheid = denkende denkers die niet voelen en niet doen
Misselijkheid => misse is afkomstig van missen (dat is het eerste gevoel wat bij me opkomt); lijk van het lijkt erop, maar het is niet levend, niet echt; heid = het zijn van missen en lijk.
Het denken maakt altijd een onderscheid tussen goed en slecht. Het voelen doet dat niet. Dat aanvaardt.
Laten we eens een belangrijk onderwerp aankaarten wat veel mensen aangaat: bronchitis of ademhalingsziektes zoals chronische en acute bronchitis, astma, broncholitis, inspanningsastma, mucoviscidose, benauwdheid, kortademigheid, allergie.
Wat wordt hiervoor voorgeschreven qua behandelingsmethode: antibiotica. Het is nochtans bewezen dat het niet helpt bij bronchitis, griep en verkoudheid. Nogmaals een denker (zoals de meeste dokters zijn: ik val niet een persoon aan wel de visie en missie van een huidig beroep) wil niet voelen = aanvaarden. Hij/zij maakt zichzelf ziek en trekt anderen daarin mee omdat hun beroep aanvaardt wordt door mensen die een verkooptruk geloven (dokter staat in voor je gezondheid. No fucking way: een dokter kan je wel helpen en jij bepaalt zelf je gezondheid pak dan ook je verantwoordelijkheid ipv die te leggen bij iemand die zichzelf niet eens kan genezen door het werk dat hij/zij moet uitvoeren).
Als je op internet dan opzoekt wat er geschreven wordt, is het echt wel lachwekkend. Op sommige sites vindt je nog terug dat het wel helpt, op recentere niet. Om nog maar te zwijgen hoe het in de praktijk eraan toegaat. Verandering bestaat niet voor een denker. Verzet wel, verzet tegen gewoontes in het denken. TRIESTIG, ZIELIG, KLAGEND, ZIEKMAKEND, SOCIAAL ONAANVAARDBAAR TERWIJL HET SOCIAAL WEL AANVAARD WORDT. OPEN JE OGEN, JE VOELEN, DOE IETS!!!!!
http://www.e-gezondheid.be/guide/article.asp?idarticle=4020&idrubrique=890
http://www.bronchitis.be/behandeling.html
http://www.antibiotics-info.be/pdf/antibiotica_brochure_nl.pdf: bewijs dat antibiotica bronchitis, griep en verkoudheid niet helpt en zelfs verergert!
Ikzelf heb chronische bronchitis gehad bij mijn geboorte. Dokters zeiden dat ik ofwel de ziekte ofwel de hoeveelheid antibioticum niet zou overleven. Correctie dit hebben mijn grootouders me verteld. Wel mocht ik geen antibioticum meer toegediend krijgen want dat zou de dood betekenen voor mij. Ik heb daar een bewijs van dokters voor gekregen. Ik snap het niet. Het heeft me niet kapotgemaakt en ik heb nooit antibioticum meer mogen gebruiken. Volgens mij was ik ook in leven gebleven zonder antibioticum. Als ik dokters zou geloofd hebben, was ik er nu niet meer of zat ik in de rolstoel omdat inspanningen voor mij te zwaar zouden zijn. Ik ben nu licentiaat LO en loop 10km in 32' op wedstrijd en 5km in 13'45" op training. Lachwekkend, niet? Het denken, het maakt iedereen ziek. Een systeem dat niet instaat voor gevoelens maar enkel voor resultaat maakt iedereen kapot op lange termijn. Mensen die zeggen: je moet van iets sterven, vind ik zielig. Anderen vinden het grappig. Schrik om te leven of schrik om te sterven? De verantwoordelijkheid bij iemand anders leggen? ZIELIG. WAAR IS HET POSITIEVE? Ik ben springlevend, ik heb zitten hoesten, kuchen, bloeden tot en met mijn 12de. Ik moest mijn lichaam de tijd geven om te herstellen, ik mocht geen medicatie nemen. Ben ik een uitzondering? NEEEEEEEN. IK ben het levende bewijs dat het lichaam veel sterker is dan het denken. Laat je lichaam leiden en volg het met je denken. ONderwerp je niet aan het denken, zelfs niet aan je eigen denken want een depressie ligt snel op de loer.
EN ER IS WEL EEN OPLOSSING VOOR COPD, ASTMA, BRONCHITIS, INSPANNINGSASTMA. ENKEL DIEN JE DAARVOOR TE AANVAARDEN DAT PIJN JE VRIEND EN RAADGEVER IS EN DIE JE TE VRIEND HOUDEN. NIET HEM WEGSTEKEN DOOR MEDICATIE WANT DAN MAAK JE JE ZELF ONWETEND STILAAN KAPOT. JE STERFT NIET OP DE DAG DAT JE FYSIEK HET LEVEN LAAT, JE STERFT OP DE DAG DAT JE MET JE DENKEN AANVAARDT DAT JE NOOIT BETER ZULT LEVEN!
BEWEGEN EN STREVEN NAAR GEZONDHEID = TOPSPORT!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
GROETEN
KEVIN
Het denken maakt altijd een onderscheid tussen goed en slecht. Het voelen doet dat niet. Dat aanvaardt.
Laten we eens een belangrijk onderwerp aankaarten wat veel mensen aangaat: bronchitis of ademhalingsziektes zoals chronische en acute bronchitis, astma, broncholitis, inspanningsastma, mucoviscidose, benauwdheid, kortademigheid, allergie.
Wat wordt hiervoor voorgeschreven qua behandelingsmethode: antibiotica. Het is nochtans bewezen dat het niet helpt bij bronchitis, griep en verkoudheid. Nogmaals een denker (zoals de meeste dokters zijn: ik val niet een persoon aan wel de visie en missie van een huidig beroep) wil niet voelen = aanvaarden. Hij/zij maakt zichzelf ziek en trekt anderen daarin mee omdat hun beroep aanvaardt wordt door mensen die een verkooptruk geloven (dokter staat in voor je gezondheid. No fucking way: een dokter kan je wel helpen en jij bepaalt zelf je gezondheid pak dan ook je verantwoordelijkheid ipv die te leggen bij iemand die zichzelf niet eens kan genezen door het werk dat hij/zij moet uitvoeren).
Als je op internet dan opzoekt wat er geschreven wordt, is het echt wel lachwekkend. Op sommige sites vindt je nog terug dat het wel helpt, op recentere niet. Om nog maar te zwijgen hoe het in de praktijk eraan toegaat. Verandering bestaat niet voor een denker. Verzet wel, verzet tegen gewoontes in het denken. TRIESTIG, ZIELIG, KLAGEND, ZIEKMAKEND, SOCIAAL ONAANVAARDBAAR TERWIJL HET SOCIAAL WEL AANVAARD WORDT. OPEN JE OGEN, JE VOELEN, DOE IETS!!!!!
http://www.e-gezondheid.be/guide/article.asp?idarticle=4020&idrubrique=890
http://www.bronchitis.be/behandeling.html
http://www.antibiotics-info.be/pdf/antibiotica_brochure_nl.pdf: bewijs dat antibiotica bronchitis, griep en verkoudheid niet helpt en zelfs verergert!
Ikzelf heb chronische bronchitis gehad bij mijn geboorte. Dokters zeiden dat ik ofwel de ziekte ofwel de hoeveelheid antibioticum niet zou overleven. Correctie dit hebben mijn grootouders me verteld. Wel mocht ik geen antibioticum meer toegediend krijgen want dat zou de dood betekenen voor mij. Ik heb daar een bewijs van dokters voor gekregen. Ik snap het niet. Het heeft me niet kapotgemaakt en ik heb nooit antibioticum meer mogen gebruiken. Volgens mij was ik ook in leven gebleven zonder antibioticum. Als ik dokters zou geloofd hebben, was ik er nu niet meer of zat ik in de rolstoel omdat inspanningen voor mij te zwaar zouden zijn. Ik ben nu licentiaat LO en loop 10km in 32' op wedstrijd en 5km in 13'45" op training. Lachwekkend, niet? Het denken, het maakt iedereen ziek. Een systeem dat niet instaat voor gevoelens maar enkel voor resultaat maakt iedereen kapot op lange termijn. Mensen die zeggen: je moet van iets sterven, vind ik zielig. Anderen vinden het grappig. Schrik om te leven of schrik om te sterven? De verantwoordelijkheid bij iemand anders leggen? ZIELIG. WAAR IS HET POSITIEVE? Ik ben springlevend, ik heb zitten hoesten, kuchen, bloeden tot en met mijn 12de. Ik moest mijn lichaam de tijd geven om te herstellen, ik mocht geen medicatie nemen. Ben ik een uitzondering? NEEEEEEEN. IK ben het levende bewijs dat het lichaam veel sterker is dan het denken. Laat je lichaam leiden en volg het met je denken. ONderwerp je niet aan het denken, zelfs niet aan je eigen denken want een depressie ligt snel op de loer.
EN ER IS WEL EEN OPLOSSING VOOR COPD, ASTMA, BRONCHITIS, INSPANNINGSASTMA. ENKEL DIEN JE DAARVOOR TE AANVAARDEN DAT PIJN JE VRIEND EN RAADGEVER IS EN DIE JE TE VRIEND HOUDEN. NIET HEM WEGSTEKEN DOOR MEDICATIE WANT DAN MAAK JE JE ZELF ONWETEND STILAAN KAPOT. JE STERFT NIET OP DE DAG DAT JE FYSIEK HET LEVEN LAAT, JE STERFT OP DE DAG DAT JE MET JE DENKEN AANVAARDT DAT JE NOOIT BETER ZULT LEVEN!
BEWEGEN EN STREVEN NAAR GEZONDHEID = TOPSPORT!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
GROETEN
KEVIN
woensdag 9 juli 2008
Stilte
Ik word stil van de dingen des levens. De rest gaat aan me voorbij. Ik ben minder enthousiast over dingen waar ik vroeger stond van te springen: de ronde van frankrijk, wimbledon, kaastaart, een filmpje meepikken, lang gestrekt in de zetel liggen, champagne drinken, chocolade eten, veel eten, katten aandacht geven, mezelf wegcijferen voor anderen.
Ik plan ook niet meer alles tot in de puntjes zoals vroeger. Het komt of het komt niet. Ben ik luier geworden? Neen. Ben ik anders geworden? Ja. Ik kies veel bewuster en veel sneller. Ik hou me aan mijn gevoel, niet meer aan regeltjes die constant veranderen om verveling tegen te gaan.
Het is stil in me zelf. De stilte spreekt. Het is zalig binnenin. Mijn eerste adem kan nu mijn laatste zijn. Mijn eerste stap kan de laatste stap zijn. Mijn eerste gevoel kan mijn laatste zijn.
Vrede in mezelf, zalig.
Ik plan ook niet meer alles tot in de puntjes zoals vroeger. Het komt of het komt niet. Ben ik luier geworden? Neen. Ben ik anders geworden? Ja. Ik kies veel bewuster en veel sneller. Ik hou me aan mijn gevoel, niet meer aan regeltjes die constant veranderen om verveling tegen te gaan.
Het is stil in me zelf. De stilte spreekt. Het is zalig binnenin. Mijn eerste adem kan nu mijn laatste zijn. Mijn eerste stap kan de laatste stap zijn. Mijn eerste gevoel kan mijn laatste zijn.
Vrede in mezelf, zalig.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
