Liefde, vrijheid, natuur, geduld, inzicht en kennis lonen en zullen lonen in de sport en het leven!

Zalig weer vandaag. Een ochtendpols van 44, gewicht van 62kg en een goed slaap gevoel. 's Morgens getraind en dan naar de bakker voor eten met de fiets. De was opplooien, de katten eten geven, de katten bezighouden, 1 uur rompstabilisatie en dan vertrekken naar Mechelen. Om daar samen met iemand die zichzelf bewust en onbewust aan het ontwikkelen is, mee te doen aan de 5km van dwars door Mechelen. Dit om te kijken waar waar we staan voor de Qkbc toren run en dwars door HASSELT.

Goede sfeer en Rob Vanoudenhove kwam even een "(on)gemeend" grapje maken aan de start. Heel ontspannen gevoel en hup vertrokken. Het oorspronkelijke doel voor mij was te lopen op het gevoel met hartslagmeter in de buurt van mijn metgezel. Maar ik voelde me goed en wilde kijken waar ik stond. 9de na 500m, 5de na 800m, 4de na 2,5km. Na 3km kwam ik aansluiten bij de koplopers en 1km verder nam ik het heft in handen. De wil was te groot en ik zag de aankomst in de verte al. Opeens komt de motorrijder van de organisatie naast me rijden en vraagt mijn naam. Ik kon nog gemakkelijk ademen maar waarvoor was dat nodig. Laat dat voor na de wedstrijd. De persoon die achter me liep had een kortere naam en voornaam (dedju toch). Op 500m van de meet dacht ik dat ik aangekomen was maar er moest nog een kleine ronde rond de markt gelopen worden. Weeral vloeken en ik was even diep geweest dus hopen dat de tweede niet meer terugkwam. Whoops erop en over mij en zo was de tweede plaats voor mij. Goede wedstrijd, goed gevoel en op naar het volgend doel. Ook een goede prijs meegekregen: een fruit en groentenkorf. Eindelijk iets nuttigs en toch niet duur. Voor mijn metgezel duurde het 10' langer. Dit is onder zijn kunnen maar niet slecht voor een eerste wedstrijd als niet-lange afstandsloper. Veel progressie is nog mogelijk en voor mij alleszins haalbaar op zowel korte als lange termijn en dit zowel voor sprint als lange afstand. Afwachten wat de keuze wordt. Dwars door Mechelen zou volgend jaar nog wel eens op het programma kunnen staan.

Nu nog de afwas doen en slapen.

Kan iemand mij een antwoord geven?

Het leven kan hard zijn, het leven kan fijn zijn. Het leven kan pijn en goed doen.

Er is een groot misverstand gegroeid over de boodschap en het woord pijn. In de woordenboek en de volkstaal wordt pijn omschreven als iets slechts, ondraaglijks en hels. Wie heeft ooit het recht gekregen of genomen om te mogen oordelen of iets slecht of goed is als hij/zij het gevoel niet duidelijk kan omschrijven, laat staan uitleggen? Het is gemakkelijk om te zeggen dat iets wat je niet wil begrijpen (het gevoel) slecht is.

Pijn is een boodschap die hulp biedt aan het lichaam. Neem je de boodschap weg dan leeft je lichaam gescheiden van je hersenen en andersom. Pijn wordt zo negatief in onze leefwereld afgestempeld. Waarom? Omdat pijn verkeerd begrepen wordt. Pijn is elk gevoel wat we in ons waarnemen: een lach, een traan, een trilling, een rilling, een steek, een frons, een niesbui, een snotvalling, hoofdpijn, een tinteling, een kramp, een troebel zicht, stijfheid, kriebels, kippenvel, verlamming, brandend gevoel, jeuk, oorsuizingen, gevoelloosheid, prikkelbaarheid, bonzend hart, zweten, zenuwtrekjes, beklemmend gevoel.
We willen enkel de "goede" pijnprikkels ervaren en aanvaarden en de "slechte" pijnprikkels niet. Deze willen we weg en dat doen we d.m.v. medicatie en overvloedig eten, drinken. Wat we nodig hebben om ons goed te voelen en ons zelf te blijven, zijn juist die 'slechte' pijnprikkels. Als we dat niet willen aanvaarden dan blijven de kankers en ziektes zich opstapelen. We willen geen hulp aanvaarden want onze boodschapper (pijn in ons lichaam) schakelen we uit. Onze goede wil (gekoppeld aan wat we nodig hebben) wordt omgezet in hebzucht met alle gevolgen van dien. Het leven is simpel als je het simpel wil.

Hoe kan je hulp krijgen als je geen hulp wil aanvaarden? Kan iemand mij een antwoord geven? De oplossing ligt voor mij op dit moment niet voor het grijpen.

4de plaats op 5km in ALKEN

De plaats maakte mij niet uit die ik behaalde wel het gevoel dat ik eraan overhield. Na een zware training op zaterdag wilde ik eens iets nieuws uitproberen in mijn looptechniek en looptactiek. Traag vertrekken en stelselmatig inhalen zonder te forceren en mij laten leiden door mijn linkerbeen. Het begon traag en soepel en na 500m liep ik 9de op 50m van de kopgroep. Stelselmatig liep ik naar voor tot ik op plaats drie kwam op 250-300m van de koplopers. Ik voelde dat mijn linkerbeen niet meer sneller kon en probeerde de pasfrequentie op te drijven. Dit ben ik niet gewoon via mijn linkerbeen. Soms stroefde het en bij een licht bergopje liep ik terug 5de vermits 2 atleten zich aangeklampt hadden in mijn spoor (na weliswaar een woordje van mij van komaan, pik aan). Het ging goed en met de laatste km in het verschiet wilde ik versnellen met mijn linkerbeen. Dat ging aardig en ik liep even terug op plaats 3 maar Nick Boghe kwam sterk terug in de licht dalende aankomstlijn en was een ideaal mikpunt om me te kunnen concentreren op mijn linkerbeen. Geen haar meer op mijn lichaam dat dacht aan de plaats die ik zou kunnen behalen. Neen, ik wilde voelen hoe ver ik stond met mijn linkerbeen en verschoot erin feite van. Sterk, heel sterk zelfs. Zonder diep te zijn gegaan, werd ik vierde en voelde ik me goed. Zeker na de training van gisteren. Volgende week misschien dwars door Mechelen, dan de Maasrun, gevolgd door de Qkbc-torenrun, de dubbel 5-15km Dwars door HASSELT en als laatste de 3-6-12km van de kerkenloop in KORTESSEM waar ik mijn competitiezomer afsluit. Zware weken voor de boeg dus rust tussenin is zeker aanvaard en nodig.

Streven naar gezondheid = TOPSPORT

Gisteren een examen afgelegd voor de functie sporttechnisch coördinator bij de VTDL. Het ging goed net zoals vorig jaar. Nu was het mondeling gesprek ook beter en ik voel dat ik meer nodig heb en ook wil. Enkel voelde ik ook dat ik niet overtuigend genoeg was om daadwerkelijk de job binnen te rijven (alleszins niet voor de selectieleden van de VTDL).
Zo was het ook al verlopen bij de functie topsportcoördinator en sporttechnisch coördinator bij de VAL, topsportmanager voor VLAANDEREN en sporttechnisch coördinator voor nederlandstalig kanoverbond te NEERPELT (wel geselecteerd, bij de allen schriftelijk geslaagd en bij 1 mondeling maar de job heb ik aan me laten voorbijgaan uit liefde voor een bepaalde sport).

Het trainen gaat rustig en goed. Ik leg me geen druk op en geef me de nodige rust. Gisteren 5km losgelopen, 15km losgefietst, 3 uur gewandeld en 1 uur stabilisatieoefeningen achter de kiezen. Dit na een autotrip naar ANTWERPEN, een examen en een autotrip terug naar SINT-TRUIDEN.

Het is moeilijk om naar je lichaamssignalen te luisteren (pijn is een boodschapper en pijn is alles wat je voelt ook lachen hoort erbij) als je stress hebt door je werk of leefomgeving (werken tegen een tijdslimiet, opfokkende muziek, opfokkende voeding zoals vlees, snoep en frisdrank, sociale hypnose van resultaatssfeer want anders hoor je er niet bij en besta je voor de meeste mensen niet meer). Zoek de natuur op en zoek naar rust in jezelf. Zoek de vrijheid op en zoek die in jezelf. Streef je naar gezondheid dan doe je aan TOPSPORT en wie van zijn hobby werk kan maken, kan zich niet nog meer gelukkig prijzen dan hij ooit zal kunnen zijn.

Mijn voorspellingen komen weer uit, nu die nog over mezelf! Dat moet toch eens lukken!

Gisteren had ik weer een heel deel mensen langs de kant staan die mijn naam riepen en me steunden (schijn of niet, ik vatte het op als steun want niets is wat het lijkt te zijn). Terwijl dat ik speelde bij mezelf tijdens de wedstrijd (ook met de tegenstand) speelde ik met mijn winstkansen. Voor mij ging het weer niet om winst maar om de snelste tijd op mijn laatste trainingsparcours neer te zetten. 2' trager dan op training, het doet pijn. Maar na een nacht slapen, weet ik waar de oorzaak ligt. Om de oorzaak op te lossen, gaat er nog een pak mogen veranderen aan mijn leefstijl waar ik vandaag al aan begin. Ik heb gisteren niet gewonnen maar heb wel het gevoel gehad dat ik terug kan spelen tijdens het lopen enkel nog niet zolang en zo snel als ik wil. Dit is weer een goede stap richting doel: streven naar gezondheid is topsport.

Voorspellingen over anderen gaat me beter af. Een atlete die ik al 4 jaar trainde, is gisteren (na een jaar bij iemand anders te trainen) eindelijk terug doorgebroken bij de nationale juniores. Ergens doet het me goed en ergens niet. Het werk dat ik de laatste 4 jaar geleverd heb, wordt door iemand anders geërfd. Maar dat vind ik niet het ergste. Het ergste is dat ik denk te weten hoe het komt dat ze op dat niveau nu staat, maar hoop het echt van niet, want als ik fout ben, kan ik ook nog op een andere manier iets bijleren. Dat is altijd positief.

Het moet me toch eens lukken om een voorspelling te maken over mezelf op het hoogste niveau en dit uit te laten komen. Laten we de laatste 4-5 jaar eens onder de loep nemen.
In 2003 liep ik een 3km in Wichelderzande in 8'33" op straat. Dat kan dus ongeveer 300 minder of meer zijn dan 3km. Het was de eerste wedstrijd die ik terug meeliep nadat ik in 2000-2001 mijn loopschoenen gewisseld had voor zaalvoetbalschoenen. Deze won ik.
In 2004 liep ik een 5km in 17"54, een crosswedstrijd van 9km in 41'. De plaatsen herinner ik me niet meer.
In 2005 voorspelde ik dat ik Dwars door HASSELT kon winnen. Alles za goed en het was lang geleden dat ik zo goed zat en tot nu toe heb ik nooit meer zo goed gezeten. Voor de start kwam mij (in opdracht van of niet) iemand vertellen dat als ik zou winnen ik betrapt zou worden op doping. Het was even slikken (geen pillen, maar de angst die bij mij naar boven kwam wat ik ging doen op de wedstrijd) om dit nieuws te verwerken. Toen de start gegeven was, volgde ik en liep ik mee met de eerste 6 op de 5km. Na 3km liep ik 5de in de kopgroep en voelde ik dat ik kon winnen. Maar door de angst dat ze me zouden betrappen op doping fakete ik een verzwakking. Ik had geen angst mogen hebben want ik had niets genomen maar al eerder is gebleken dat ze je ook kunnen betrappen op doping zonder dat je genomen hebt door een verkeerd gebruik en verkeerde interpretatie van testmateriaal. Uiteindelijk werd ik 12de met een verdienstelijke tijd van 16'40" zonder één keer over de overslagpols geweest te zijn (een extensieve duurloop met andere woorden). Op training liep ik 14'30" op 5km en de 1000m liep ik in 2'42". Op de 400m stond er 52" en de 800m 2'00".
Na zo'n zomer zonder veel training, maar wel juiste training wilde ik eens zien wat dat in de winter gaf. Ik trainde en liep geen enkele wedstrijd mee om Belgisch kampioen te kunnen worden op de korte cross. Het draaide uit op een sisser: 206de van 400 deelnemers met na 300m de 15de plaats een dubbele elleboogsteek in mijn zij en het omzwikken van de voet na het opvangen van de schok in mijn beide zijden. De wedstrijd was toen over en al strompelend heb ik de wedstrijd afgehaspeld.
In 2006 werd ik 6de op de fruitloop 5km in SINT-TRUIDEN. Ik voelde me goed en wilde de dubbel aanpakken in Dwars door HASSELT (5-15km). De 5km begon uitstekend met direct de leiding die ik 2km volhield. Opeens kwam de latere winnaar tegen mijn linkerschouder duwen en trapte hij (bewust of onbewust) op mijn slecht gebonden veter. Het was ofwel stoppen en veter binden ofwel doorlopen en hopen dat ik niet te veel kracht zou verspillen door het afremmen van het loskomen van de schoen. Ik werd 16de terwijl in de krant 24e stond. Die dag had ik ook kunnen winnen maar helaas weer iets wat er anders over besliste. Teleurgesteld wilde ik de 15km niet meer lopen maar enkele trouwe supporters moedigden me aan en toen besloot ik om toch mee te doen. Te laat want ik kon niet meer vooraan aan de start post vatten en was genoodzaakt als één van de laatste te vertrekken. Weg goede tijd, weg goede plaats. Achteraf werd ik 200ste, net enkele plaatsen achter Luc Van Lierde, met een tijd van 50'51". Als ik eerder aan de start was verschenen, had dit ook nog een plaats bij de eerste 20 kunnen opleveren. Voor Luc was dit training en hij was nog achter me vertrokken dus was dit een knappe prestatie.
Revanche voor de crosswedstrijden in 2006-2007. Als eerste training liep ik het Limburgs kampioenschap mee. Samen met Roland Bambach legde ik het vuur aan de schenen voor Rik Ceulemansin Bree. Dit echter voor korte duur want na 1km trok hij door en probeerde ik aan te klampen. Het lukte even totdat Tom Salden mij de pas afsloot ik moest afremmen en mijn lies even te fel onder belasting kwam te staan. Daarna kwam Tim Stessens over en ook nog Vincent Nardozza. Toen Roland overpakte en Tommy Goessens me voorbij stak, heb ik de brui eraan gegeven . De wedstrijd zat er voor mij op na 3,5km. Nochtans zat ik goed, ik had goede voornemens en kon een hoog tempo aan. Weer niet geslaagd in mijn opdracht. In SINT-TRUIDEN werd ik 10de en liep 10km in 39'. Niet slecht een goede repetitie voor het BK waar ik wilde uitblinken. Ik trok alleen naar een hoevehotel in Gistel om me daar in het weekend voor te bereiden op het parcours te OOSTENDE (STEKENE). Goed uitgerust en goed klaargestoomd voor het BK lange cross verscheen ik aan de start. Direct mee met de kopgroep en dan over de eerste helling als 20ste en laatste van de kopgroep. In de afzink kwam Tasame me voorbijgelopen en hij deed een versnelling om naar de kop te gaan. Ik volgde in zijn spoor en had dat beter niet gedaan. Bij de verkenning wist ik dat er ergens een stuk was waar je in kon zakken en je voet kon omzwikken. Tevergeefs dat ik het wist want boem ik liep erin en voelde mijn onderrug kraken. Het was over en uit en mijn rechterbeen hing vol met cement (dichtgooien van gaten met veel opgeslorpt water). Toch heb ik nog 2 ronden proberen door te lopen en als 60ste ben ik uit de wedstrijd gestapt want het had geen zin meer. Alweer een domper.
In april won ik de 5km in Borgloon in 17'48" op een bergop lopend parcours. De tungri-run liet ik aan me voorbijgaan omdat ik bij mijn vriendin wilde zijn. Pas op 3 augustus liep ik terug een wedstrijd en liep 2'15"78 op 800m na een zware trainingsdag. Gisteren was weer een wijze les maar een geslaagd examen mag er nu wel eens aankomen. Op naar de volgende wedstrijd en dat is de eerste training!

5de op 5km in Fruitloop: slecht voor mijn kunnen, maar goed in de situatie waarin ik verkeer!

Na een week halftijds werken voelde ik dat mijn bioritme veranderd was. Het doet me deugd, het werk maar het vraagt ook energie. Waarschijnlijk de energie die ik vandaag tekort kwam. Op training liep ik 5km in 15'50" met een trainingspak aan en zwaardere schoenen en de lichte belemmering van de hartslagmeter.

Voor de wedstrijd had ik een slecht gevoel na een training van stabilisatieoefeningen. Tijdens de opwarming begon het gevoel te beteren en 5' voor tijd kon het lichaam onbewust gewild doortrekken en het voelde goed. Juist voor de start mijn veters nog eens goed gecontroleerd, tot rust gekomen en klaar voor 5km vlammen. De eerste kilometer samen met een Duitser van Köln aan kop gelopen met enkele achtervolgers op de hielen gezeten. Toevallig of niet kreeg ik die eerste kilometer 6 tikken uitgedeeld. Ik vond dat van het goede teveel en versnelde enkele keren om dat gehinder kwijt te geraken. Na 2km waren we nog met drie. Nog altijd tikken op mijn hielen. Ik versnelde nog maar eens en na 3km had ik 5m, 10m voorsprong. 300m verder blokkeerde ik en kwamen de Duitser en de uiteindelijke winnaar (atleet van TACT SINT-TRUIDEN) terug. Ze namen over en dat was mijn tweede mentale tik. Opeens nog 2 atleten die me voorbij liepen en ik liep na 4km 5de. Die plaats behield ik en ergens was ik tevreden met de prestatie en heb ik weer iets bijgeleerd. Als mensen je niet kunnen verdragen doen ze er alles aan om je op je plaats te zetten. Mijn plaats was vandaag 5de maar een andere keer kan het andersom zijn.

OOSTEN EN WESTEN VERENIGD

Gisterenavond na een dag vol veranderingen (kamers anders ingericht, nutteloze dingen van vroeger weggesmeten, eten klaargemaakt, post gedaan, schoongemaakt, getraind, goed gerust, kattenbak proper gemaakt, katten verzorgd, nieuwe werkplaats opgezocht waar ik vandaag begin te werken) en als laatste opdracht de afwas, kreeg ik het gevoel dat ik nog naar buiten wou. Eén van de katten was ook aan het janken om uit te mogen en ik ging mee naar buiten. ZALIG was het. Het was weer een hele tijd geleden dat ik nog zoveel sterren had gezien, diep kon inademen en de spanning op enkele seconden van me kon laten afvallen. Zonder omhelzing van vriendin heeft het iets minder zin, maar 90% was ik al tevree. Het gespin van de kat en de sprong op mijn rug gaf er nog eens 5% bij. De gedachte aan mijn eerste grote liefde (was dat nu speculaaskoek, de fiets, één van mijn vrouwelijke dorpsgenoten, de piano, mijn eerste kat, mijn eerste juf, neen ik weet wie het was) maakte me terug compleet en de tranen vloeide van mijn wangen. Vroeger zou ik gedacht hebben: alé Kevin wenen is voor mietjes zoals de omgeving me altijd zei. Nu weet ik dat dat sociale hypnose was die een beklemming vormde op het functioneren in mijn totaliteit. Het is een teken dat ik weer volop van het leven kan genieten, zonder regels, normen en waarden die niets met het echte leven te maken hebben. Ik kan terug negatieve spanning loslaten i.p.v. opstapelen en dat is een teken van terug echt te kunnen leven.

Na een uur naar de sterren te hebben gekeken terwijl ik rustig oefeningen aan het doen was, met naast me een aandachtige kat die me wou afleiden van mijn oefeningen en telkens mijn twee handen kwam opzoeken om gestreeld te worden, voelde ik me voldaan en was het tijd om naar bed te gaan. Het OOSTEN EN WESTEN waren verenigd in mij. Het OOSTEN (gevoel) EN WESTEN (KENNIS) werden door het zien van de sterren terug verenigd. In de natuur is 1+1 altijd meer dan 2 (OOSTEN + WESTEN), in de wiskunde niet (WESTEN). Het is fijn om terug met ziel, geest en lichaam op aarde aanwezig te zijn.

Genieten van het leven van de kleine dingen, dat is het mooiste wat je iemand kan geven. De natuur doet dat bij mij en dat maakt me blij. De rest is bijzaak en gaat aan mij voorbij...

DOEL KOMT IN ZICHT EN IS VOELBAAR NA EEN SCHITTERENDE WINTER

Het derde jaar zonder kwetsuren en ziektes. Schitterend gewoon. Soms wel enkele dagen iets minder geweest maar dat zijn echte uitzonderingen.
Deze winter heb ik zo goed kunnen trainen dat er nu eindelijk de vruchten van geplukt kunnen worden. Het zal lukken, ik voel de spanning in mijn lichaam positief toenemen. Met lukken bedoel ik genieten van de wedstrijd wat mijn uitslag ook mag wezen. Het enige wat ik in de hand heb, is mijn eigen lichaam en gedachten, de rest is een excuus om prestaties die minder zouden kunnen verlopen te kunnen aanhalen. Nog 6 dagen geduld opbrengen en genieten van de eerste nieuwe werkdagen die morgen beginnen.

Thuis een heel deel dingen aan het veranderen en het begint te lonen ook al krijg ik veel verzet van mijn omgeving maar die is gedurende 3 jaar al fel verminderd. Tijd brengt raad omdat tijd in jouw handen ligt. Mensen doen er heel lang over om eindelijk iets nuttigs te veranderen in hun leven en sommige heel snel. Verandering roept weerstand op door onze waarden die we door de maatschappij ons onbewust eigen gemaakt hebben (bij mij is dat altijd zeer miniem geweest, het is ook niet voor niks dat mensen me raar, kluizenaar en ouderwets noemen).

Ik voel me goed zelfs als ik wakker word door het gekletter van de regen op de ramen en het gejank van katten die snakken naar hun eerste ochtendmaal van de week.

COMMUNICATIE BEGINT BIJ JEZELF EN NIET BIJ ANDEREN!

COMMUNICATIE

Elke persoon communiceert. Aan een persoon kan je zien hoe iemand communiceert als je aandacht besteedt aan de persoon en niet aan de verpakking van de persoon waarin die zich verstopt en ook in verstikt. Daar loopt al heel wat mis in de communicatie alweer door onze opvoeding en cultuur. Iemand die goed gekleed is, zal ook wel goed in zijn vel zitten. MIS. TOTAAL MIS. Iemand die goed in zijn vel zit, trekt zich niet aan wat hij draagt, hecht geen belang aan meningen van anderen en doet wat hij/zij in gedachten heeft. Die persoon staat wel open voor meningen en zal die mening appreciëren door te vragen waarom zeg je dat over mij. Meestal komt dat dan over alsof die persoon zich aangevallen voelt en dan begint een machtspelletje. Zolang macht, geld en seks onze wereldnormen zijn, zullen weinigen gelukkig zijn. Mijn waarden zijn vrijheid, liefde en natuur die hebben waarde want als je ze wegneemt ben je niets met macht, geld en seks want je bezit dan niets meer omdat er niets meer is. Wanneer zal de mensheid inzien dat het niet draait om macht, geld en seks maar om vrijheid, liefde en natuur. Dit kan je enkel bekomen door te streven naar gezondheid en te beginnen met jezelf om het vervolgens over te brengen op anderen. Maar dat laatste heeft geen nut als mensen het zelf niet gaan zoeken. Goede dingen worden niet geprezen vermits ze overal te vinden zijn, maar bijna iedereen kijkt erover heen. Lachwekkend in feite.

Communicatie is iets wat bij jezelf begint. Het doel in je leven is om via je hersenen je dromen waar te maken door gebruik te maken via je spieren zodat je totaal lichaam zich kan verplaatsen naar waar het toe wil en wat het nodig heeft. Als je kan communiceren met je lichaam (pijn beschouwen als een boodschapper en hem niet verdoezelen) kan je andere mensen begrijpen. Maar enkel begrijpen, want helpen kan je ze niet vermits zij zelf niet geloven dat ze geholpen kunnen worden. Zoek maar een oplossing om iemand te helpen als die iemand niet weet wat de oorzaak van het probleem is. Bijna onmogelijk en als je het rechtuit zegt waar het volgens jou kan aan liggen, krijg je nog meer weerstand. HULP IS PAS NODIG ALS HET GEVRAAGD WORDT. IK ZELF MOET LEREN GEEN HULP MEER AAN TE BIEDEN WANT ANDEREN INTERPRETEREN HET VERKEERD OMDAT ZE NIET TEVREDEN ZIJN MET ZICHZELF. ZE HECHTEN TE VEEL WAARDE AAN NUTTELOZE MATERIE DAN AAN ZICHZELF!

COMMUNICATIE BEGINT BIJ JEZELF. Je bent zelf boodschapper en ontvanger. Wat je doet als boodschapper en ontvanger hangt af van je persoonlijkheid, je interpretaties en de omgeving die je tot je toelaat. Pas als je volledig kunt communiceren met jezelf dan pas kan je communiceren met anderen door naar hen te luisteren en raad te geven. Het stomste wat je kan doen, is het in de plaats doen van hun want dan gaan ze je nog afsnauwen en denken dat je je GOD waant (meerdere malen heb ik het zelf meegemaakt en dat doet pijn, heel veel pijn dus distantieer ik mij totdat ze zichzelf willen begrijpen). Laat nog eens een ding duidelijk zijn: ik waan me niet GOD, ik waan me mijn eigen GOD en ik hoop dat anderen dat ook beginnen te doen.

IK MOET LEREN MEZELF BLIJVEN HELPEN ZODAT MENSEN INZIEN DAT IK HEN WIL HELPEN EN HEN NIET WIL TERECHTWIJZEN. IK HANDEL NOG NIET OP DEZE MANIER, MAAR WERK ERAAN. ALS IK ME GOED VOEL, GA IK ANDEREN HELPEN. DAT IS FOUT WANT DEZE WILLEN MIJN HULP NIET EN DAN KOMT HET BEMOEIZUCHTIG OVER (DAAR KAN IK NIETS AAN VERANDEREN, MAAR IK KAN WEL STOPPEN MET HULP AAN TE BIEDEN DIE TOCH NIET AANVAARD WORDT). IK BEGRIJP DAT SOMS NIET EN DAN WORD IK ONGELUKKIG. IK ZIE ONGELUKKIGE MENSEN EN WIL HELPEN MAAR ZE WILLEN ZICHZELF NIET HELPEN OMDAT ZE GEEN ZELFVERANTWOORDELIJKHEID TOEPASSEN EN ANDEREN DE SCHULD GEVEN VAN HUN DADEN. DAN WORD IK ONGELUKKIG EN WIL IK MIJ AFZONDEREN ZODAT IK TERUG MEZELF KAN HELPEN. IK GA PROBEREN MEZELF STERKER TE BLIJVEN MAKEN EN DAN GAAN DE OGEN MISSCHIEN OPENGAAN ALS ZE AL NIET ZIJN VERGAAN.

ALLES IS MOGELIJK, ENKEL HET TIJDSSTIP BEPAALT DE MOGELIJKHEID EN DAT BEPAAL JEZELF!

Nog even iets over het WK ATLETIEK. Het racisme en jaloezie zit er toch echt in bij de mensen. Bij de ceremonie van de 4x100m estafette bij de vrouwen klom Olivia Borlée (juist geschreven?) naast Torri Edwards op het hoogste schavotje omdat de plaats van ALLYSON FELIX nog vrij was (opwarming voor de 4x400m?, die USA ook won). Torri Edwards lichaam sloot zich af en keek nogal ontzet dat Olivia dat durfde te doen. Raar een Belgische die op het hoogste schavotje durft te stappen terwijl ze brons had (het was om op de foto te staan en zo weinig mogelijk plaats in te nemen). Je moet het maar durven en ik heb nu wel een beetje bewondering van één van de dames van het Belgische estafetteteam. Na dit WK is het volkslied van USA weer grijs gespeeld en het wordt toch eens tijd dat we het BELGISCH VOLKSLIED GRIJS SPELEN (zodat we het gaan kennen in het NEDERLANDS EN FRANS en eindelijk eens een blok gaan vormen i.p.v. te lullen over een splitsing VLAANDEREN EN WALLONNIË). WIE WEET DE KOMENDE OS IN PEKING!

FOCUS, HET MYSTERIE VAN HET LICHAAM WORDT ELKE DAG MINDER EN MINDER OMDAT DE KENNIS GROTER EN GROTER WORDT

Als je het even niet meer ziet zitten, geeft je lichaam je altijd toch terug raad. Wie daarop kan vertrouwen (intuïtie) leeft een zalig leventje want die weet dat hij/zij op zichzelf onbewust kan vertrouwen. Weet je niet meer te handelen in bepaalde situaties laat je lichaam je dan leiden en luister er naar. Op het moment dat je begint te piekeren, slaat het lichaam op hol en sluit je je hersenen af van je eigen uitvoeringsmiddel (lichaam) om het heel constructief weer te geven. Je hebt dan meerdere middelen om je te redden uit die situatie. Je wordt rustig door je te concentreren op je ademhaling en je gevoelens te scheiden van je gedachten en handelingen. Je kan je te goed doen aan onnatuurlijke pepmiddelen waardoor het lichaam weer niet aanvaard wordt. Je kan gaan sporten op een rustige manier. Je kan mediteren of proberen te communiceren met mensen die dat nog willen en jouw probleem willen begrijpen en helpen oplossen i.p.v. je (bewust of onbewust) weer in het vergeet-wereldje mee te nemen (uitgaan, alcohol, laat opblijven, vettig eten, roken). Mensen die moeilijkheden hebben om keuzes te maken komen maar al te vaak in contact met dat vergeet-wereldje. Het is een sociaal (bewust of onbewust) opgelegd aanvaard verschijnsel (toch door de mensen die zich erin bevinden).

Bekijk de wereld met een nieuwe visie door je zintuigen en je zelf optimaal te leren gebruiken zonder veel gebruik te maken van onbewust makende verslavingsmiddelen en een onbewust kankerende omgeving (sociale westerse opvoeding, die nochtans heel goed zou kunnen zijn als ze aangewend wordt op de juiste manier, immers elk voordeel heeft zijn nadeel en vice versa).

Wilde de producer van Lord of the Rings en vooral THE MATRIX ons iets duidelijk maken naar de toekomst toe als we niet leren uit het verleden en het heden laten zoals het is? Volgens mij wel en de media kan dus soms wel dingen juist weergeven enkel wordt de verpakking dan ook vervormd waardoor de les verloren gaat als we onszelf niet waarderen en alles laten begaan zodat we voor niets verantwoordelijk kunnen gesteld worden.

VLUCHTEN OF VECHTEN is niet de term waar ik achter sta maar ik kan hem wel gebruiken om het volgende te zeggen: we vluchten allemaal van de realiteit door ons ongeloof in onszelf. We geloven wel in dingen en anderen maar niet in onszelf (hoe ironisch is dat). Begin met je eigen wereld te creëeren en te veranderen en pas dan de wereld buiten je. Een lange weg heb je af te leggen als je altijd gevlucht hebt en een hel zal je moeten trotseren om eindelijk terug van het leven te kunnen leren door fouten te maken en te genieten van het leven door de fouten te appreciëren om zo naar perfectie te streven en te beseffen dat relativeren perfectionisme steun biedt om de harde geldgerichte luxueuze realiteit om te zetten in een leefbare realiteit met waarden van VRIJHEID, LIEFDE EN NATUUR.
WE VLUCHTEN VAN DE NATUUR (AUTO'S, OVERVLOEDIGE GEBOUWEN, INDUSTRIES, ZONNEBANKEN) EN VECHTEN MET ONSZELF (VETTIG ETEN, VASTHOUDEN AAN ONBEWUST EIGEN GEMAAKTE GEDACHTEN OPGELEGD DOOR EEN "WELOPGEVOEDE MAATSCHAPPIJ", ALCOHOL, "FEESTEN IN HET NACHTLEVEN", ONS BIORITME NAAR DE KNOPPEN HELPEN, OLE, OLE, OLLLLEEEEEEEEE).

Ik heb er zelf aan meegedaan, wees gerust. Maar de andere manier van leven is zoveel interessanter. PROBEER, MAAK FOUTEN, PROBEER HET ANDERS, MAAK WEER FOUTEN, PROBEER HET NOG EENS, MAAR OPNIEUW FOUTEN, PROBEER TOT JE HET BEET HEBT EN FOUTEN ZIJN GEEN FOUTEN MEER MAAR STAPPEN DIE JE NODIG HAD OM TOT INZICHT TE KOMEN EN TE BESEFFEN DAT DIT DE STAP WAS NAAR SUCCES EN GELUK. PAS DIT TOE EN JE LEVEN KAN NIET MEER STUK.

LET WEL, ER ZIJN ENKEL INTERPRETATIES EN GEEN FEITEN. WOORDEN KRIJGEN SLECHTS BETEKENIS WANNEER JIJ ER BETEKENIS AAN GEEFT. BEN JE INGESTELD DOOR DE WAARDEN GELD, MACHT EN SEKS ZAL JE ME NIET WILLEN BEGRIJPEN, MAAR PROBEER HET EN JE ZAL ZIEN DAT HET JE LUKT. MET ENKELE WOORDEN VANUIT DE FILM CROUCHING TIGER, HIDDEN DRAGON VERLAAT IK OP DIT MOMENT MIJN BLOG: GEEN HULP, GEEN GROEI. GEEN REACTIE, GEEN VERKLARING. GEEN CONTROLE, GEEN WENS.

Opvoeding en westerse cultuur: LUI, LUIER, LUIST

Vandaag ging de training niet zoals ik gehoopt had. 9km in 42' met gemiddelde hartslag 130 en maximale 170. Enkele versnellingen op het einde zaten goed, maar ik kon niet diep gaan vandaag. Geen paniek want dat ging eergisteren wel dus mag ik niet klagen. Geen pijn wel een stijf gevoel rechts. Stijfheid is altijd erger dan pijn dus zal ik ervoor moeten zorgen dat die stijfheid eruit gaat door nog meer en beter te bewegen.

Tijdens de duurloop had ik genoeg tijd om na te denken over bepaalde dingen. Onze opvoeding en westerse cultuur werkt de slogan hierboven toch echt wel in de hand: LUI, LUIER, LUIST. Van bij de geboorte worden we al luier. De luier die ze ons aandoen, is het actiefst in ons bestaan als baby. Het moet zich aanpassen qua vorm, aan onze behoeften met de nodige kleuren en geuren en aan de wil van onze ouders. Door onze "geweldige opvoeding en westerse cultuur" die zogezegd overal aangeprezen wordt, maken we ons onwetend ongelukkig op langere termijn. Je mag niet dit, je mag niet dat want wat zouden de mensen wel niet denken en zeggen. Mooi alle regeltjes van onze cultuur en opvoeding volgen en in het gelid lopen. DEMOCRATIE EN VRIJHEID ZIJN DINGEN WAAR IK VOOR PLEIT EN HANDEL. ONS LAND SCHREEUWT HET VAN DE DAKEN MET WOORDEN MAAR HANDELINGEN, NO WAY WANT DAN MOETEN WE IETS DOEN EN NADENKEN EN VOELEN EN DAT IS VEEL TE VEEL GEVRAAGD VOOR ONS. LUI, LUIER, LUIST. We moeten naar de winkel of 50m verder naar enkele kennissen we pakken de auto (dit is extreem, maar het gebeurt). We moeten slapen en kunnen het niet, we pakken de slaappil. We willen sporten, maar onze spieren doen pijn, we eten ons te pletter en pakken er desnoods nog doping bij. We moeten leren, we pakken stimulerende middelen want anders kunnen we het niet. We moeten ergens zijn, we tikken het in via de GPS. We moeten iets onthouden we slaan het op in GSM of sturen direct een bericht of bellen. Geen wonder dat alles duurder wordt, er wordt niets meer gedaan. Robotten zonder gevoelens en zonder geweten dat zijn we aan het kweken. Tuurlijk dat ik wereldvreemd bevonden wordt, want ik wil geen deel uitmaken van zo'n maatschappij. Nochtans probeer ik het. Ik onderhoud een weblog op een pc. SOMS DENK IK, WILLEN MENSEN NOG WEL IETS IN HUN LEVEN EN WETEN ZE WAT ZE NODIG HEBBEN OM HETGEEN ZE WILLEN TE BEREIKEN. ZOEKEN ZE HET OP OF ZEGGEN ZE PFFF HET GAAT TOCH NIET, HET KOST ME TE VEEL MOEITE DUS NEEM IK ME ALLES TER HANDEN EN WEET IK NIET MEER DAT IK ME VERVEEL.

IK HEB HETGEEN IK HIERBOVEN SCHRIJF OOK GEDAAN MAAR ZO BEN JE ONGELUKKIG EN WIL JE MEER EN KRIJG JE MEER ZORGEN MEER STRESS EN JE GEZONDHEID BEGEEFT HET. IEDEREEN HEEFT ZO EEN OPVOEDING GEHAD: GELD, MACHT EN SEKS EN SPEEL HET SPEL. IK HEB ME DAAR ALTIJD PROBEREN TEGEN TE VERZETTEN OMDAT IK HET SPEL NIET BEGREEP. HET HIELD NIKS IN, GEEN UITDAGING, GEEN GEVOEL, GEEN WAARDE. AL 3 JAAR LEEF IK SOBER EN IK BEN GELUKKIGER DAN OOIT. ENKEL IS HET MOEILIJK MENSEN DAT DUIDELIJK TE MAKEN ALS ZE ENKEL "FEESTEN", ACHTER PC ZITTEN EN ZICH TE GOED DOEN AAN ONGEZOND ETEN, ALOCHOL, STIMULERENDE MIDDELEN EN BEWUSTE OF ONBEWUSTE ZELFVERMINKING.

Hopelijk leest dit iemand met een oog gericht op de maatschappij en geen aanval op de maatschappij. Van waarden als VRIJHEID, LIEFDE EN NATUUR (basisbeginselen van de mens) is AL LANG GEEN SPRAKE MEER. OPEN ZELF JE OGEN, OREN, NEUS, ARMEN, MOND, BENEN en LEEF, LEEF, LEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEF!

PIJN IN HET HART, IK BEN GERUST IK HEB NOG EEN GEWETEN DAT KAN IK VAN ANDEREN SPIJTIG GENOEG VERGETEN!

Negatieve of kritische berichtgeving in de titel als je dit leest? Ik vind van niet, eerder een realistische. Na wat ik gisteren geïnterpreteerd heb wat ik heb meegemaakt, deed dit weer de druppel overlopen. Op één manier ben ik blij dat de Belgische dames brons halen op het WK 4x100m. Op een andere manier weet ik maar al te goed hoe het verlopen is. België doet mee met de shit, spijtig genoeg (maar dat doet iedereen, dus het blijft wel een puike prestatie, maar ik heb er geen bewondering voor). 2 dames van het estafette team ken ik nog van vroeger toen ik bij RC TIENEN trainde. Talent hadden ze maar geen juiste gezonde begeleiding. Nu nog altijd niet maar het is beter dan vroeger alhoewel de omgeving hetzelfde gebleven is (als je me kunt volgen). Nogmaals wat is shit, sommigen vinden doping zelfs geen doping als ze maar winnen. Sommigen vinden zelfs dat pijnstillers en cortisonenspuiten geen doping zijn als ze enkel maar de pijn onderdrukken en de prestatie niet positief bevorderen. Komaan, doping is elk middel dat prestatiebevorderend werkt en als je gekwetst bent moet je je lichaam laten rusten en niet verder bevuilen zodat je achteraf weer een geweldige prestatie kunt neerzetten, feesten en weer alles moet doen om je vroegere niveau terug te behalen. Dit vroegere niveau laat zich dan meestal minstens een half jaar of 1 jaar op zich wachten tenzij een nog beter middel gevonden wordt.

Strijd tegen doping, bandjes met live strong, stikkers met anti-doping of no dope en armbandjes en kettinkjes met als opschriften I'm clean: allemaal goed en wel verkocht maar grote larie en flauwekul. Geen enkele topatle(e)t(e) of topteam dat zich 24 op 24u durft te laten volgen gedurende een maand. Schrik voor privacy? Neen, mensen mogen gewoon niet weten wat ze doen. Maar misschien is dat ook hetgeen wat mensen willen, lijken zien en kunnen genieten van elkaar af te maken want anders zou het wel eens saai kunnen worden. Iedereen die naar een wedstrijd wil komen kijken zou zelf eens een wedstrijd moeten meedoen vooraleer die het spektakel mag aanschouwen. Dan zullen de ogen wel eens opengaan, dan zal misschien nagedacht worden over waar we mee bezig zijn en dan zal misschien duidelijk worden dat alles één grote show is waar iedereen zijn graantje wil in meepikken. Om uiteindelijk tot de vaststelling te komen dat alles fake is, omdat niemand nog voelt, hoort, ziet, proeft, ruikt en waarneemt. Voelen doet men enkel door pepmiddelen of vettig voedsel of allerlei andere nutteloze preparaten te gebruiken. Horen doet men door ofwel gehoorapparaten te dragen, medicatie te nemen. Zien idem dito maar men gebruikt een bril. Proeven door overal veelvuldige additieven toe te voegen want inhoud van voedsel stelt niet meer veel voor. Ruiken door overdreven parfums en ik weet nog allemaal niet wat. Waarnemen door de beelden en nieuwsflash die we door de media binnengespeeld, gebrainwashed krijgen. Doen we nog zelf iets? De 200m finale bij de vrouwen vond ik schitterend. Biomechanisch gezien heeft Allyson Felix de beste looptechniek van de vrouwen en toch was ze niet als eerste uit de bocht. Wel Veronica Campbell (opgeblazen tot en met) die de laatste 100m vertraagde t.o.v. Felix die haar geweldige foulé liet bewonderen. Of deze topatlete neemt, interesseert me niet. Ik weet wel dat zij enorm aan de techniek heeft moeten werken om zo een foulé te geven en zulk een lichaamsbouw te kunnen vertonen.

Met pijn in het hart denk ik terug aan mijn tijd als junior en eerste jaren senior. Ik was top in limburg en behoorde tot de top in België maar om één of andere reden brak ik niet door op senior niveau en verder. Veel privéproblemen hadden daarmee te maken maar ook het onzuivere van de sport. Mijn eerste en enige crosscup wedstrijd die ik bij de seniors liep was in Roeselare. Ik was 4de na 1 ronde met nog 5 rondes van 1,8km voor de boeg. Mohammed Mourhit liep toen nog achter me en hij zou de wedstrijd winnen en me uiteindelijk op 1 ronde lopen. Niks snapte ik er nog van en mede door privéredenen heb ik toen mijn schoenen aan de haak gehangen. Nog altijd is er niets veranderd. Integendeel het is nog erger geworden maar nog beter gecamoufleerd. Enkel heb ik me terug kunnen verweren en gezocht naar natuurlijke middelen om me te kunnen verbeteren. Zo waar heb ik de laatste 3 jaar weer enkele regionale wedstrijden gewonnen en mag ik me stilaan weer bij de top van Limburg plaatsen. Belgisch niveau volgt nog en dan hoop ik 8 jaar later eindelijk door te stoten want ik heb lang genoeg gevochten, gestreden en waargenomen om eindelijk eens te voelen wat er in me zit tijdens een wedstrijd wat ik zo vaak voel op training.