Gisteren had ik weer een heel deel mensen langs de kant staan die mijn naam riepen en me steunden (schijn of niet, ik vatte het op als steun want niets is wat het lijkt te zijn). Terwijl dat ik speelde bij mezelf tijdens de wedstrijd (ook met de tegenstand) speelde ik met mijn winstkansen. Voor mij ging het weer niet om winst maar om de snelste tijd op mijn laatste trainingsparcours neer te zetten. 2' trager dan op training, het doet pijn. Maar na een nacht slapen, weet ik waar de oorzaak ligt. Om de oorzaak op te lossen, gaat er nog een pak mogen veranderen aan mijn leefstijl waar ik vandaag al aan begin. Ik heb gisteren niet gewonnen maar heb wel het gevoel gehad dat ik terug kan spelen tijdens het lopen enkel nog niet zolang en zo snel als ik wil. Dit is weer een goede stap richting doel: streven naar gezondheid is topsport.
Voorspellingen over anderen gaat me beter af. Een atlete die ik al 4 jaar trainde, is gisteren (na een jaar bij iemand anders te trainen) eindelijk terug doorgebroken bij de nationale juniores. Ergens doet het me goed en ergens niet. Het werk dat ik de laatste 4 jaar geleverd heb, wordt door iemand anders geërfd. Maar dat vind ik niet het ergste. Het ergste is dat ik denk te weten hoe het komt dat ze op dat niveau nu staat, maar hoop het echt van niet, want als ik fout ben, kan ik ook nog op een andere manier iets bijleren. Dat is altijd positief.
Het moet me toch eens lukken om een voorspelling te maken over mezelf op het hoogste niveau en dit uit te laten komen. Laten we de laatste 4-5 jaar eens onder de loep nemen.
In 2003 liep ik een 3km in Wichelderzande in 8'33" op straat. Dat kan dus ongeveer 300 minder of meer zijn dan 3km. Het was de eerste wedstrijd die ik terug meeliep nadat ik in 2000-2001 mijn loopschoenen gewisseld had voor zaalvoetbalschoenen. Deze won ik.
In 2004 liep ik een 5km in 17"54, een crosswedstrijd van 9km in 41'. De plaatsen herinner ik me niet meer.
In 2005 voorspelde ik dat ik Dwars door HASSELT kon winnen. Alles za goed en het was lang geleden dat ik zo goed zat en tot nu toe heb ik nooit meer zo goed gezeten. Voor de start kwam mij (in opdracht van of niet) iemand vertellen dat als ik zou winnen ik betrapt zou worden op doping. Het was even slikken (geen pillen, maar de angst die bij mij naar boven kwam wat ik ging doen op de wedstrijd) om dit nieuws te verwerken. Toen de start gegeven was, volgde ik en liep ik mee met de eerste 6 op de 5km. Na 3km liep ik 5de in de kopgroep en voelde ik dat ik kon winnen. Maar door de angst dat ze me zouden betrappen op doping fakete ik een verzwakking. Ik had geen angst mogen hebben want ik had niets genomen maar al eerder is gebleken dat ze je ook kunnen betrappen op doping zonder dat je genomen hebt door een verkeerd gebruik en verkeerde interpretatie van testmateriaal. Uiteindelijk werd ik 12de met een verdienstelijke tijd van 16'40" zonder één keer over de overslagpols geweest te zijn (een extensieve duurloop met andere woorden). Op training liep ik 14'30" op 5km en de 1000m liep ik in 2'42". Op de 400m stond er 52" en de 800m 2'00".
Na zo'n zomer zonder veel training, maar wel juiste training wilde ik eens zien wat dat in de winter gaf. Ik trainde en liep geen enkele wedstrijd mee om Belgisch kampioen te kunnen worden op de korte cross. Het draaide uit op een sisser: 206de van 400 deelnemers met na 300m de 15de plaats een dubbele elleboogsteek in mijn zij en het omzwikken van de voet na het opvangen van de schok in mijn beide zijden. De wedstrijd was toen over en al strompelend heb ik de wedstrijd afgehaspeld.
In 2006 werd ik 6de op de fruitloop 5km in SINT-TRUIDEN. Ik voelde me goed en wilde de dubbel aanpakken in Dwars door HASSELT (5-15km). De 5km begon uitstekend met direct de leiding die ik 2km volhield. Opeens kwam de latere winnaar tegen mijn linkerschouder duwen en trapte hij (bewust of onbewust) op mijn slecht gebonden veter. Het was ofwel stoppen en veter binden ofwel doorlopen en hopen dat ik niet te veel kracht zou verspillen door het afremmen van het loskomen van de schoen. Ik werd 16de terwijl in de krant 24e stond. Die dag had ik ook kunnen winnen maar helaas weer iets wat er anders over besliste. Teleurgesteld wilde ik de 15km niet meer lopen maar enkele trouwe supporters moedigden me aan en toen besloot ik om toch mee te doen. Te laat want ik kon niet meer vooraan aan de start post vatten en was genoodzaakt als één van de laatste te vertrekken. Weg goede tijd, weg goede plaats. Achteraf werd ik 200ste, net enkele plaatsen achter Luc Van Lierde, met een tijd van 50'51". Als ik eerder aan de start was verschenen, had dit ook nog een plaats bij de eerste 20 kunnen opleveren. Voor Luc was dit training en hij was nog achter me vertrokken dus was dit een knappe prestatie.
Revanche voor de crosswedstrijden in 2006-2007. Als eerste training liep ik het Limburgs kampioenschap mee. Samen met Roland Bambach legde ik het vuur aan de schenen voor Rik Ceulemansin Bree. Dit echter voor korte duur want na 1km trok hij door en probeerde ik aan te klampen. Het lukte even totdat Tom Salden mij de pas afsloot ik moest afremmen en mijn lies even te fel onder belasting kwam te staan. Daarna kwam Tim Stessens over en ook nog Vincent Nardozza. Toen Roland overpakte en Tommy Goessens me voorbij stak, heb ik de brui eraan gegeven . De wedstrijd zat er voor mij op na 3,5km. Nochtans zat ik goed, ik had goede voornemens en kon een hoog tempo aan. Weer niet geslaagd in mijn opdracht. In SINT-TRUIDEN werd ik 10de en liep 10km in 39'. Niet slecht een goede repetitie voor het BK waar ik wilde uitblinken. Ik trok alleen naar een hoevehotel in Gistel om me daar in het weekend voor te bereiden op het parcours te OOSTENDE (STEKENE). Goed uitgerust en goed klaargestoomd voor het BK lange cross verscheen ik aan de start. Direct mee met de kopgroep en dan over de eerste helling als 20ste en laatste van de kopgroep. In de afzink kwam Tasame me voorbijgelopen en hij deed een versnelling om naar de kop te gaan. Ik volgde in zijn spoor en had dat beter niet gedaan. Bij de verkenning wist ik dat er ergens een stuk was waar je in kon zakken en je voet kon omzwikken. Tevergeefs dat ik het wist want boem ik liep erin en voelde mijn onderrug kraken. Het was over en uit en mijn rechterbeen hing vol met cement (dichtgooien van gaten met veel opgeslorpt water). Toch heb ik nog 2 ronden proberen door te lopen en als 60ste ben ik uit de wedstrijd gestapt want het had geen zin meer. Alweer een domper.
In april won ik de 5km in Borgloon in 17'48" op een bergop lopend parcours. De tungri-run liet ik aan me voorbijgaan omdat ik bij mijn vriendin wilde zijn. Pas op 3 augustus liep ik terug een wedstrijd en liep 2'15"78 op 800m na een zware trainingsdag. Gisteren was weer een wijze les maar een geslaagd examen mag er nu wel eens aankomen. Op naar de volgende wedstrijd en dat is de eerste training!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten