Het leven is één onzekerheid en om die te overwinnen kan je enkel leren luisteren naar je lichaam en daar heb je je hele leven voor!

De laatste weken waren zeer leerrijk en veranderlijk: wat zowel werk, sport als thuis betreft. Alles is zo relatief als je belang hecht aan wat echt waardevol is: NAMELIJK JE EIGEN LICHAAM. De rest is allemaal bullshit. Zelfs het woord GEZONDHEID stelt niks voor als je niet weet wat het betekent en het in handen legt van een vreemde. Zolang het geld bepaalt wat je krijgt in het leven (materialistisch gezien dan toch) luister je best enkel maar naar je lichaam. Wat je lichaam zegt, is het belangrijkst. Leren luisteren naar andere mensen geeft je de mogelijkheid om te leren luisteren naar je lichaam. Wie vaak naar anderen heeft geluisterd zal er geen problemen mee hebben om naar zijn lichaam te luisteren. Wie altijd zijn zin heeft gedaan en zijn wil heeft opgedrongen staat een helse tocht te wachten. Niet omdat je in een hel terecht komt. Wel omdat je één met jezelf dient te worden. Geduld en zelfwaardering geven je alles wat je nodig hebt in het leven. Als je dat met enkele mensen kunt delen die jij vindt dat ze het waard zijn, dan ben je gelukkig. Of je dan een groot huis, een snelle wagen of een zwembad hebt, maakt niets uit aan je geluk. Wel lijkt het leven dan gemakkelijker maar het is het niet. Meer zaken, meer zorgen.

Een leven op aarde is fijn als je alleen kan zijn. Een leven op aarde is een hel als je niet alleen kan zijn. Leef en wordt niet geleefd.

Luister naar je lichaam dat bestuurd wordt door je spieren. Je spieren kunnen juist gestuurd worden door je hersenen als je ze beiden samen in harmonie traint. Je gelooft wat je wil maar volgens mij is alles mogelijk. Enkel het tijdsstip bepaalt de mogelijkheid en dat bepaal jezelf.

Een nieuwe wereld tegenmoet met volle moed.

Ik heb het geduld om mijn eigen wereld te laten veranderen in mijn binnenste. Zo zie ik de buitenwereld ook veranderen en kan mijn geluk niet meer op. Denk eerst aan jezelf dan aan anderen! Je bent dan geen egoïst. Je bent eerder een egoïst als je niet eerst aan jezelf denkt en je gelooft dat je iets niet kunt en dat vraagt aan iemand anders die het wel goed heeft. Na enige tijd is die persoon ook niet meer goed en kan je weer op zoek naar een ander. DARWIN'S WET klopt: survival of the fittest. Je kan pas iemand helpen als je zelf fit bent. Dus zorg eerst voor jezelf en dan pas voor anderen!

DWARS DOOR HASSELT 5-15km

Zondag 14 oktober was het zover. Een jaar had ik hier naartoe gewerkt maar ik vreesde dat vorige zondag de wedstrijd teveel was om voldoende fris aan de start te verschijnen voor de dubbel (5-15km). Het doel was namelijk de 5 en de 15km winnen maar dan moest ik een superdag hebben en moest alles meezitten.

De laatste week voor DDH was er één met ups en downs. De eerste drie dagen na de Qkbctorenrun ging het niet met mijn lichaam. Ik voelde me slechts 30% fit. Donderdag ging het beter en vrijdag had ik een superdag. Zaterdag was het weer iets minder en zondag voelde ik me 80% toen ik opstond. Ik had een ochtendpols van 44 en woog 60kg. 's Nachts was ik éénmaal wakker geworden en dat duidde erop dat ik niet volledig gerecupereerd was.

De verplaatsing naar HASSELT was ook niet optimaal. Ik was afhankelijk van anderen voor het vervoer en ik joeg me een beetje op. Niet goed voor het energiepeil maar 20' later vertrekken dan gepland, liet me twijfelen of ik wel nog 100% zou zijn aan de start. Ik had dus 20' minder tijd om me op te warmen en om tot rust te komen. Vandaar dat ik mijn opwarming anders deed.

De chips aan de veters was ik gewoon na de opwarming alhoewel ik me thuis (uit voorzorgen) ook al 20' had opgewarmd. Het parcours kende ik en na het afgelopen te hebben tijdens de opwarming begon ik rustiger te worden. Met nog 5' voor de start liep ik naar het startpunt. Mensen van de organisatie wilden me tegenhouden maar ik liep tegen iemand aan en snelde door naar de start. Daar werd aan me gevraagd of ik achteraan wilde aansluiten. Dit kostte al iets van mijn energieniveau en ik kon pas vertrekken op de 4de rij. Inhalen van bij de start dus.

Sommige atleten stonden op de eerste rij die daar in feite niets te zoeken hadden maar ik was vroeger ook zo. Dus liet ik het bezinken. Nog 10", 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1, START.

Ik vertrok zowat in 30ste positie en na een km kwam ik vooraan postvatten op de 5de plaats. Samen met Ruben Kenis, Toon Dierckx, Wil Pepels en Erwin Leysen liep ik 20m achter het kopduo Soufiane Bouchikhi en Mohamed Benkheil. Te snel tempo vond ik om dit vol te houden. Op het moment dat ik wilde het tempo verhogen om naar het kopduo toe te lopen, versnelde Soufiane vooraan. Mohamed moest laten begaan en het tempo van ons groepje ging ook de hoogte in. Na 3km versnelde Wil Pepels en Ruben, Toon en Erwin gingen mee. Ik kreeg het even moeilijk en moest 10m laten. Enkele 100m verder zag ik Soufiane al niet meer en liepen Wil, Toon, Ruben en Erwin verder van me weg. Kurt Schaillee, Kris Jacobs en Roger Hriligers liepen me voorbij. Ik klampte aan maar de laatste km hield ik het voor bekeken. Ik wilde de 5km winnen en dat lukte me niet meer, plus ik wou nog iets laten zien op de 15km. Soufiane won indrukwekkend voor Toon Dierckx en Ruben Kenis. Ikzelf werd 9de in 15'50" op 1'24" van de winnaar. Met een iets betere dag was ik zeker 2de geworden en met een rustigere instelling wie weet eerste.

Na de finish voelde ik me mentaal gebroken en dacht eraan om me los te maken vooraleer ik aan de 15km zou deelnemen. 2 atleten wachtte ik op om te vragen of ik mijn spullen in hun auto kon plaatsen. Ze liepen de 5km in 23'. Maar de chips hebben hun werk niet gedaan vermits in de krant de tijd staat van de klok die begint te tellen vanaf dat het startschot gegeven wordt.

Ik kon mijn spullen plaatsen in de auto van mijn vriendin. Ergens voelde ik aan dat ze naar huis wilde, maar ergens ook niet. Voor mezelf was het beter geweest niet meer aan de 15km mee te lopen dus vroeg ik wat ze wilde. Maar dat was geen goed idee. Eerst zei ze ja ok we gaan naar huis. Daarna gaf ze toe uit schuldgevoel (terwijl ik liever niet meer meeliep maar ze wilde me wel zien lopen en Krijn Vankoolwijk ook) maar ik kon toen niet meer vooraan starten (ik had nochtans wel een nummer om in de voorpost te starten). Ik startte achterin met een gevoel van wat doe ik hier nu achteraan, hier heb ik niets te zoeken. Mijn tempo zal ook pas hoog en egaal zijn als ik bijna finish. Mijn verstand zette ik op 0 en ik liep naar voor. De eerste 5km heb ik ongeveer 1000 mensen ingehaald. Daarna ging het moeilijker. Over de laatste 10km heb ik nog eens ongeveer 1000 mensen ingehaald. De laatste kilometer kon ik zelfs nog een sprint eruit trekken. Ik finishte als 111e in een kloktijd van 58"55. Als de chip zou gewerkt hebben zou ik uitgekomen zijn rond de 54". Als ik vooraan gestart was, zou ik bij de eerste 20 geëindigd zijn, zeker weten. En dit na een 5km in de benen. Plus na de finish was ik nog niet uitgeput en kon ik in feite nog dieper zijn geweest. Het was wel fijn om te weten dat Krijn weer gewonnen heeft. Ooit wil ik toch weer met hem concurreren zoals in de sportschool ongeveer een decennia geleden.

Al bij al heb ik er een mooie nazomer opzitten. Enkele details hebben me wel afgehouden van mijn uiteindelijke doel. Nog meer aan mezelf denken zodat ik daarna meer voor anderen terug kan doen. Bekrompen mensen zouden zeggen: nog egoïstischer worden.

Bij de volgende woorden sluit ik af: NIETS IS WAT HET LIJKT TE ZIJN!

KEUZES MAKEN DOE JE MET HET HART!

Afgelopen dagen gingen goed voorbij. Het was plezant op het werk, op training en met de persoonlijke relaties. Ik voel wel dat mijn lichaam terug rust nodig heeft. Mijn omgeving begint me positief te volgen en ik begin weer meer en meer keuzes te maken. Zolang er geen geld bij komt zien, geen probleem. Maar nu ik een auto uitteste en het trok me aan twijfelde ik of ik de auto zou kopen. Veel geld voor de auto alhoewel hij aan alle behoeften voor het streven naar gezondheid voldoet. Nog enkele andere auto's bekijken en dan maar hopen dat mijn gevoel eindelijk ook eens een keuze kan maken in zake geld. Maar dat gaat moeilijk vermits er altijd nagedacht wordt over geld.

8 keuzes om een job te kiezen. Het kan weer niet op. Genoeg gesolliciteerd alweer en nu kijken waar ik me het best mee voel en tegen november de knoop definitief doorhakken. Misschien kan er ook nog iets uit de topsportwereld komen (dan nog wel in positieve zin).

RUST voor de hersenen is nodig en ook rust voor het lichaam. Morgen een laatste test voor de weerstand op de Qkbctoren run met 300m vlak en 479 trappen over 26 verdiepingen (is ongeveer 18 trappen per verdieping). Het lichaam is moe en het belangrijkste is aankomen, nog eens diep gaan en dan is het een week onderhouden en afbouwen om zondag 14 oktober een dubbelslag te slaan.

Geduld zal mij lonen. Vandaag wel nog een goede spreuk tegengekomen: één golf kan een zee in beweging brengen.

HET LEVEN ZIT VOL PIJN EN NIETS IS WAT HET LIJKT TE ZIJN!

Gisteren had ik een muis gezien die tussen de deur geplet was toen ik de deur opende. Waarschijnlijk hadden de katten het muisje op stang gejaagd en had iemand (misschien ikzelf) de deur op een kier gezet en was de muis omhooggekropen tussen de opening van de deur en deurstijl. Iemand zal dan de deur dichtgedaan hebben en zo wil ik niet aan mijn einde komen. Ik heb de muis van de deur afgetrokken en het was niet dikker dan een blaadje papier met rode plakkende vloeistof aan. Mijn keel sneed dicht, mijn hart stokte en ik besefte alweer dat het leven vol met pijn zit. Maar pijn is ook goed want dan weet je dat het speelt op je gemoed. Zonder pijn is er geen leven want pijn is elk gevoel dat je voelt in je leven (een kriebel, jeuk, gegrommel in de maag, keelpijn, oorsuizingen, stekende pijn, wenen, lachen, ontstoken ogen, brandend gevoel, vlinders in de buik). Enkel is het leuker als je enkel de goede pijn zou kunnen ervaren maar wat is goed en wat is slecht: NIETS IS WAT HET LIJKT TE ZIJN!

Vandaag een goede test gedaan met het oog op DDH 15km. Een moeilijker parcours van 15km gelopen in 55' als duurloop. Het voelde goed aan maar na 12km voelde mijn linkerheup stijf aan en ging het tempo iets omlaag.

Opnieuw enkele sollicitaties gedaan, huistaken gedaan, nog 2 keer getraind en nagedacht over gebeurde gebeurtenissen.

Morgen weer enkele dingen regelen, rustige training afwerken en stilaan beginnen uit te kijken naar een 2de job die me iets meer ademruimte zou kunnen geven op financieel vlak.

Overschatting en onderschatting!

Deze week helemaal geen loopkilometers kunnen doen door werk en verplaatsingen naar werk (met de fiets) en de keuze te maken om te gaan zwemmen. 5km zwemmen, 300km fietsen en enkele uren stabilisatieoefeningen.

Met deze gegevens in het achterhoofd verwachtte ik niets op de 5km van de Maasrun in LANAKEN. Gisteren met iemand naar de Maasrun gereden en we waren te laat om mee te doen aan de 5km (geen toeval bleek achteraf). We waren genoodzaakt om de 10km mee te doen en dit was een goede test op de dubbel 5-15km dwars door HASSELT binnen 2 weken.
De verplaatsing naar LANAKEN had ik niet onderschat maar wel de training die ik 's morgens nog met iemand gedaan had en de telefoontjes die ik kreeg plus het weinig voedsel dat ik tot me had genomen (alhoewel achteraf bekeken was dit juist goed geweest).
We hadden een anderhalf uur de tijd om ons op te warmen. Een half uur voor de wedstrijd moesten we de bus op voor een trip van 5km. Dat deed me niet goed maar ook niet slecht. 15' loslopen ter plaatse, enkele versnellingen en nog enkele gedachten met elkaar uitwisselen voordat we aan onze niet geplande en onbekende weg vertrokken.

De wedstrijd.

Als 52ste vertrok ik met geen vooropgestelde plaats of tijd in mijn gedachten. Het liep vlot en ik schoof naar voor. Na 3km liep ik achtste en voelde ik dat ik de sprong kon maken van de tweede naar de eerste groep. Ik liep er echter 500m tussen en panikeerde lichtjes. Ik kwam geen meter dichter en de 2de groep ook niet. Dit kon ik niet lang meer volhouden want wist niet wat me nog te wachten stond (geen parcourskennis). Ineens stokte mijn tempo en de tweede groep kwam bij me. Aanpikken zij mijn geest, maar mijn lichaam sputterde tegen. Ik luisterde naar mijn lichaam en liet de 2de groep los. De derde groep kwam aansluiten bij me en ook die moest ik laten gaan. Iets daarna kwam een enkeling en deze kon ik volgen. Na 5km kwamen we door in 18 minuten. Niet slecht maar ik wist wel dat er op het einde nog veel bergop was dus dat ik moest temporiseren voor wat komen ging (dat was parcourskennis voor de 5km in het dorpscentrum waar ik wel voor gekomen was). Ik vond mijn tweede adem en rukte terug op naar de derde groep. Na 7km kreeg ik de tweede groep in het vizier en ik kreeg aansluiting. Een plaats binnen de 20 zat er terug in. Maar op 1km voor het einde kon ik de noodzakelijke versnelling niet meer plaatsen en zo kwam ik als laatste van de versmelting van de 2de en 3de groep over de meet: nl. 28ste met een tijd van 35'34" terwijl in de uitslag 35'48" vermeld staat. Overschatting van mezelf bij de aanvang van de 10km en onderschatting van mezelf over deze afstand omdat ik geen idee had waar ik stond en geen kilometers in mijn benen had. Algemene bevinding: van 52ste naar 8ste naar 40ste naar 28ste. Goede referentie voor de 5 en 15km voor DDH. Vandaag geen stijf gevoel, goed uitgerust en op weg naar de Qkbc-torenrun te Antwerpen volgende zondag.