DWARS DOOR HASSELT 5-15km

Zondag 14 oktober was het zover. Een jaar had ik hier naartoe gewerkt maar ik vreesde dat vorige zondag de wedstrijd teveel was om voldoende fris aan de start te verschijnen voor de dubbel (5-15km). Het doel was namelijk de 5 en de 15km winnen maar dan moest ik een superdag hebben en moest alles meezitten.

De laatste week voor DDH was er één met ups en downs. De eerste drie dagen na de Qkbctorenrun ging het niet met mijn lichaam. Ik voelde me slechts 30% fit. Donderdag ging het beter en vrijdag had ik een superdag. Zaterdag was het weer iets minder en zondag voelde ik me 80% toen ik opstond. Ik had een ochtendpols van 44 en woog 60kg. 's Nachts was ik éénmaal wakker geworden en dat duidde erop dat ik niet volledig gerecupereerd was.

De verplaatsing naar HASSELT was ook niet optimaal. Ik was afhankelijk van anderen voor het vervoer en ik joeg me een beetje op. Niet goed voor het energiepeil maar 20' later vertrekken dan gepland, liet me twijfelen of ik wel nog 100% zou zijn aan de start. Ik had dus 20' minder tijd om me op te warmen en om tot rust te komen. Vandaar dat ik mijn opwarming anders deed.

De chips aan de veters was ik gewoon na de opwarming alhoewel ik me thuis (uit voorzorgen) ook al 20' had opgewarmd. Het parcours kende ik en na het afgelopen te hebben tijdens de opwarming begon ik rustiger te worden. Met nog 5' voor de start liep ik naar het startpunt. Mensen van de organisatie wilden me tegenhouden maar ik liep tegen iemand aan en snelde door naar de start. Daar werd aan me gevraagd of ik achteraan wilde aansluiten. Dit kostte al iets van mijn energieniveau en ik kon pas vertrekken op de 4de rij. Inhalen van bij de start dus.

Sommige atleten stonden op de eerste rij die daar in feite niets te zoeken hadden maar ik was vroeger ook zo. Dus liet ik het bezinken. Nog 10", 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1, START.

Ik vertrok zowat in 30ste positie en na een km kwam ik vooraan postvatten op de 5de plaats. Samen met Ruben Kenis, Toon Dierckx, Wil Pepels en Erwin Leysen liep ik 20m achter het kopduo Soufiane Bouchikhi en Mohamed Benkheil. Te snel tempo vond ik om dit vol te houden. Op het moment dat ik wilde het tempo verhogen om naar het kopduo toe te lopen, versnelde Soufiane vooraan. Mohamed moest laten begaan en het tempo van ons groepje ging ook de hoogte in. Na 3km versnelde Wil Pepels en Ruben, Toon en Erwin gingen mee. Ik kreeg het even moeilijk en moest 10m laten. Enkele 100m verder zag ik Soufiane al niet meer en liepen Wil, Toon, Ruben en Erwin verder van me weg. Kurt Schaillee, Kris Jacobs en Roger Hriligers liepen me voorbij. Ik klampte aan maar de laatste km hield ik het voor bekeken. Ik wilde de 5km winnen en dat lukte me niet meer, plus ik wou nog iets laten zien op de 15km. Soufiane won indrukwekkend voor Toon Dierckx en Ruben Kenis. Ikzelf werd 9de in 15'50" op 1'24" van de winnaar. Met een iets betere dag was ik zeker 2de geworden en met een rustigere instelling wie weet eerste.

Na de finish voelde ik me mentaal gebroken en dacht eraan om me los te maken vooraleer ik aan de 15km zou deelnemen. 2 atleten wachtte ik op om te vragen of ik mijn spullen in hun auto kon plaatsen. Ze liepen de 5km in 23'. Maar de chips hebben hun werk niet gedaan vermits in de krant de tijd staat van de klok die begint te tellen vanaf dat het startschot gegeven wordt.

Ik kon mijn spullen plaatsen in de auto van mijn vriendin. Ergens voelde ik aan dat ze naar huis wilde, maar ergens ook niet. Voor mezelf was het beter geweest niet meer aan de 15km mee te lopen dus vroeg ik wat ze wilde. Maar dat was geen goed idee. Eerst zei ze ja ok we gaan naar huis. Daarna gaf ze toe uit schuldgevoel (terwijl ik liever niet meer meeliep maar ze wilde me wel zien lopen en Krijn Vankoolwijk ook) maar ik kon toen niet meer vooraan starten (ik had nochtans wel een nummer om in de voorpost te starten). Ik startte achterin met een gevoel van wat doe ik hier nu achteraan, hier heb ik niets te zoeken. Mijn tempo zal ook pas hoog en egaal zijn als ik bijna finish. Mijn verstand zette ik op 0 en ik liep naar voor. De eerste 5km heb ik ongeveer 1000 mensen ingehaald. Daarna ging het moeilijker. Over de laatste 10km heb ik nog eens ongeveer 1000 mensen ingehaald. De laatste kilometer kon ik zelfs nog een sprint eruit trekken. Ik finishte als 111e in een kloktijd van 58"55. Als de chip zou gewerkt hebben zou ik uitgekomen zijn rond de 54". Als ik vooraan gestart was, zou ik bij de eerste 20 geëindigd zijn, zeker weten. En dit na een 5km in de benen. Plus na de finish was ik nog niet uitgeput en kon ik in feite nog dieper zijn geweest. Het was wel fijn om te weten dat Krijn weer gewonnen heeft. Ooit wil ik toch weer met hem concurreren zoals in de sportschool ongeveer een decennia geleden.

Al bij al heb ik er een mooie nazomer opzitten. Enkele details hebben me wel afgehouden van mijn uiteindelijke doel. Nog meer aan mezelf denken zodat ik daarna meer voor anderen terug kan doen. Bekrompen mensen zouden zeggen: nog egoïstischer worden.

Bij de volgende woorden sluit ik af: NIETS IS WAT HET LIJKT TE ZIJN!