STEUN IN HET LEVEN IS NIET VELEN GEGEVEN

Een beetje steun in de rug. Wie denkt er nooit eens aan? Hoeveel mensen hebben een klein duwtje in de rug nodig om grootse gedachten tot werkelijkheid te brengen? Hoe vaak wordt dit duwtje gegeven in de juiste richting? Meestal wordt een grootse gedachte de kiem gesmoord om 20 jaar later door iemand anders naar buiten gebracht te worden! Mensen zijn jaloers omdat ze zich laten leiden door geld, seks en macht. Dat is wraakroepend! Laat je leiden door natuur, liefde en vrijheid en je hebt elke dag meer dan je zal hebben over gans je leven met geld, seks en macht want dat werkt negatief verslavend ten koste van jezelf en anderen.

Waarom gelooft de mens niet meer? Bij geloven bedoel ik niet in een god, in een opperwezen of instelling of wat dan ook. Neen, bij geloven bedoel ik in zichzelf geloven door dingen zelf te doen, verantwoodelijkheid te nemen, verantwoordelijkheid opbouwend te geven, grootse dingen te verwezenlijken door samenwerken (in zichzelf tussen hart en hersenen en lichaam, met anderen door elkaar te begrijpen). Mensen vluchten van de realiteit en vinden alles saai omdat ze niet meer weten zelf iets te doen (dat is mijn mening). Nadenken hoeft niet meer (je hebt een gsm, gps, draagbare laptop, mp3, alles wordt voor je bedacht, schenk dan je hersenen af dan worden ze ooit nog gebruikt, dit is misschien cru maar dat is spijtig genoeg de realiteit bekeken vanuit mijn oogpunt), je lichaam trainen ook niet want daar heb je voeding en toestellen voor die het in je plaats doen, voelen willen we niet meer (want pijn is een signaal en dat is lachen, wenen, jeuk, hoofdpijn, uitslag, allergieën) en dus doen we ons te goed aan vettig eten, alcohol en overvloedige medicatie. We creëren onbewust of misschien bewust robotten. Mensen zien, voelen, horen, ruiken, proeven niet meer zelfstandig. De helft draagt of een bril, gehoorapparaat, nuttigt overvloedige voedingsbestanddelen om beter te ruiken, proeven en voelen doen we al helemaal niet meer (dat kan ook niet in een wereld waar er altijd gestreefd wordt naar meer, meer en meer ...). Waar het zal eindigen is een groot vraagteken. Waar het begon is de oplossing van het oorzakelijk probleem. Daarvoor moeten we onze geschiedenis vanuit een ander standpunt bekijken: STREVEN NAAR GEZONDHEID IS TOPSPORT, STREVEN NAAR TOPSPORT IS ONTKENNING VAN JEZELF.

DE NATUUR ROEPT OM WRAAK, DE DIEREN ROEPEN OM WRAAK, DE MENS ROEPT OM WRAAK. WIE HEEFT DIT GECREËERD: JAWEL, DE MENS (AFIN SOMMIGEN ONDER ONS, ANDEREN VOLGEN ONWETEND IN HUN SPOOR, ENKELINGEN VERZETTEN ZICH DOOR HUN EIGEN WEG TE GAAN). ALS DE MENS VERANDERT VAN MENTALITEIT EN GEDACHTEN HERSTELT HET EVENWICHT ZICH BIJ DE MENSEN, DIEREN EN NATUUR. SCHAF HET GELD STELSELMATIG AF EN DE WERELD VERANDERT NAAR WAARDEN ALS NATUUR, LIEFDE EN VRIJHEID. MAAR IEDEREEN MOET OVER DE KENNIS BEZITTEN OVER STREVEN NAAR GEZONDHEID EN DE MEDIA DOET DAAR JUIST NIET AAN MEE. ZIJ HANDELEN NOG ALTIJD IN FUNCTIE VAN GELD, SEKS EN MACHT.

Met deze preek zet ik mijn ochtend verder.

Bergen symboliseren veel in het leven, om niet te moeten zeggen alles!

Bergen doen mijn hart sneller slaan, ze laten mij dieper en vrijer ademen, ze laten me leven en mezelf blootgeven. Bergen laten me denken aan stille waters, diepe gronden. Je ziet enkel het uiterlijke en het is zo ruw op bepaalde plaatsen. Maar onder die ruwe oppervlakkige laag liggen nog zoveel meer lagen waar we het bestaan soms niet van kunnen verklaren. Bergen hebben een dal, een top en een boomgrens, alleszins de hoge bergtoppen toch. Ze zijn ook een bron van energie voor de mens, dier, planten: kortom de volledige omgeving. Het kabbelend riviertje, de waterval, de gletsjer zijn allen zeer bekende ingrediënten van het gebergte. Of de mooie zonsondergang die hierboven staat weergegeven. Bergen geven zuurstof, fantasie, moed, kracht, uithouding, weerstand, regen, zon, water, wind, natuur, voedsel, gedachten, gevoelens. Wie bergen trotseert, trotseert zichzelf, leert natuur en zichzelf beminnen, leert voor zichzelf, anderen en natuur opkomen, leert veranderingen te aanvaarden, op te zoeken en te doorgronden, leert leven en dood te appreciëren en doemdenkende mensen (dat kan ik niet, jij hebt altijd gelijk, jij weet het altijd beter) een andere kijk te vormen op het leven (2 weken is tekort want dan is er enkel confrontatie met jezelf mogelijk maar nog geen veranderlijke voelbare verbetering).

Vandaag was een heel bewogen dag. Gestudeerd, getraind, gegeten, klaargemaakt voor nieuwe sollicitatie en toen begon er iets te veranderen. De banden waren plat, gisteren nochtans niet. Ik pompte ze op en dat verliep niet echt soepel want er scheelde iets aan de pomp. Al bij al viel dat nog mee, toen ik vertrok merkte ik ineens dat mijn ketting haperde en mijn remmen dichtslibden. Wielen stonden los en er scheelde iets aan de versnellingen achteraan. Een ongeluk komt nooit alleen dus belde ik dat ik later ging komen dan aangekondigd. Blijkbaar was er niemand aanwezig in België want het personeel van de organisatie zat nog in NEW YORK, maar dat wist ik pas nadat ik de 2de keer belde. Morgen krijg ik een nieuwe kans op sollicitatiegesprek. Een uur zoeken tot ik eindelijk het probleem gevonden had van mijn ketting en losstaande wielen. Het herstel duurde ook een uur. Toen wilde ik even kijken naar het WK atletiek om me te ontspannen. Ondertussen was mijn zus vertrokken naar SPANJE om daar een jaar te gaan wonen met haar vriend. Om 17u krijg ik te horen dat mijn broer moeilijkheden gaat hebben om zijn werk te behouden en zijn ex-vriendin had al gehoord gekregen dat ze ontslagen was. Het was nog niet definitief dus nam ik het niet al te serieus op. Een nieuwe training volgde en een nieuwe test op het parcours van de fruitloop. 3,5km in 11'10": een recordtijd en het ging vrij vlot. De laatste 1,5km liep ik rustig uit en in totaal heb ik 8,5km gelopen in 33'. Het zit vrij snor enkel mijn rechterkuit, rechterheup en rechterschouder voelen nog wat zwak aan. Maar ik kan nog dieper en met deze tijd kan ik normaal volgende week zondag op het hoogste podium klimmen. Een eindtijd rond de 15'30" moet er nu wel inzitten en dat is normaal voldoende voor de overwinning, tenzij die Duits van vorig jaar opnieuw uitwijkt voor een dubbel FRUITLOOP, DWARS DOOR HASSELT.

Daarna nog gegeten en mijn laatste training afgewerkt. Het lichaam is moe maar voldaan. Op naar morgen.

Hedendaagse topsport versus toekomstige topsport

Vandaag en gisteren werd weer duidelijk dat je geduld moet hebben om waar te nemen wat je voorspeld had. Ongeveer 3 jaar geleden werd een atlete ziek maar werd ze als gekwetst opgegeven in de media. Ik wist toen wat er aan de hand was en wat de oorzaak was. Maar de begeleiding rondom die atlete wilde er niets van weten (welke reden het ook was, het interesseert me niet meer, het is namelijk mijn atlete niet en ik sta niet in voor de handelingen en gedachten van iemand anders en zeker niet van iemand anders atleten). De oorzaak werd vandaag weergegeven, maar al weer gecamoufleerd. Is het land waar die atlete in woont dan zo bekrompen, dat zelfs ik ook het spel meespeel?

Topsporters die niet voor zichzelf durven opkomen in de media wanneer het slecht gaat dat zijn deze van de huidige maatschappij. Ze laten liever iemand anders opdraven voor hun eigen hebzuchtig gecreëerde fouten uit het verleden (fouten maken is toegelaten, want zo kan je leren, maar geef je fouten nadien gewoon dan toe dan ben je een TOPSPORTER, zowel fysiek, mentaal als emotioneel). Moeten daar mensen naar opkijken? Is dat het voorbeeld voor de jeugd in de maatschappij? Net zoals in de showbiss en in de beroepssector? Opkijken naar bedriegers die de "eigen waarheid" vormen door stront te verkopen als truffels? Als de organisator van het spel niet het voorbeeld geeft, hoe wil je dan dat anderen het voorbeeld kunnen opvolgen? Volgens mij is dat het spel: show must go on van QUEEN met als achterliggende gedachten: roep naar de menigte hoe erg iedereen het heeft, hoeveel slechte mensen er zijn, wat jij eraan gaat doen als ze voor jou kiezen en achter jou staan, waarbij jij verdomme goed weet dat je nog slechter bent dan degene die jij terechtwijst (remember Adolf Hitler als we die geschiedenisbronnen mogen geloven dat het zo verlopen is, want er bestaan geen feiten ENKEL INTERPRETATIES).

Toekomstige topsporters zouden de hedendaagse van de kaart moeten vegen. Niet streven naar geld, succes en roem. Maar streven naar gezondheid dan komt de rest (geld, succes en roem vanzelf). Wanneer je streeft naar geld, succes en roem dan komt de val want je hebt jezelf ontkend en weggecijferd voor dingen die geen waarde hebben tenzij jijzelf er waarde aan kan geven en dat kan je enkel als je streeft naar gezondheid en elke dag opzoekt wat gezondheid is, hoe je het kan bereiken en wat je met al je mogelijkheden kan doen.

STREVEN NAAR TOPSPORT = ATLETEN DIE NU DE TOP BEREIKEN ZONDER HET TE BESEFFEN (GEDROGEERDE MENSEN BESEFFEN NAMELIJK NIET WAT ZE REALISEREN EN WILLEN ALSMAAR MEER). STREVEN NAAR GEZONDHEID = TOPSPORT, ATLETEN DIE TEVREDEN ZIJN MET WAT ZE HEBBEN, GEVEN OM TE KUNNEN ONTVANGEN EN OPNIEUW TE GEVEN EN ZICHZELF NAAR HUN EIGEN TOP LOODSEN TERWIJL ZE ZICH ERVAN BEWUST ZIJN!

Tellen enkel prestaties en mens zijn niet meer?

Na een week sportkamp en een weekend "afscheidsfeest" van mijn zus heb ik me al in 3 jaar niet meer zo slecht gevoeld. De drank waaruit de kinderen konden kiezen op het sportkamp was coca-cola, coca-cola light, ice-tea en fanta. Zelfs geen water was er voorzien. Ik dacht dat het om een sportkamp ging en niet om een verslavingskamp aan frisdrank. Bij het eten viel ik nog meer achterover. Geen fruit, wit (maar toch ook nog iets of wat bruin) brood, confituur en choco om van te walgen, meer zout dan middageten en voor het avondeten gold hetzelfde. Gezonde voeding is heel belangrijk voor kinderen op een sportkamp, want daar wordt de basis gelegd voor thuis als daar de basis niet aanwezig was (is). Maar met zulk gegeven zijn de kinderen beter af zonder sportkampen. Het enige wat ik goed vond was (dit komt hautain over) mijn trainingen. Het materiaal liet te wensen over qua kwaliteit en kwantiteit. Gelukkig ben ik iemand die graag mijn creativiteit aanspreekt en was dat helemaal geen onoplossend probleem voor die korte sportkampweek. Voor de voeding was ik helaas verloren. Ik was zelf verplicht na de eerste avond kraantjeswater te drinken om me niet slecht te voelen na het drinken van 2 ice-tea's.
De kinderen die nog niet veel tennis geleerd hadden, hebben heel veel vooruitgang geboekt. De anderen "wisten het beter" en bleven bij hun oude techniek waardoor ze na enkele dagen het moesten besnieten van de beginnende tennissers. Hetzelfde als met het voetbal. Wie mij zegt dat hij geen linkervoet of rechtervoet heeft, mag zijn voet laten afzetten want die wordt toch niet gebruikt. Geloven in je eigen kunnen en de wil ervoor opbrengen is zeer voornaam om iets te leren in het leven.
Veel geslapen had ik niet en ook niet veel juist kunnen trainen. Ik was 5 kilogram afgevallen. Maar dit weekend heb ik 7 kilogram bijgewonnen na een weekend feesten voor het afscheid van mijn zus. Ze trekt naar het buitenland om daar een nieuw en succesvol leven te beginnen met haar lief. Hopelijk lukt het haar, want ze zal zich moeten aanpassen (voor haar vergt dat minder problemen dan voor mij). In totaal ben ik dus 2 kilogram op en ik voel het aan mijn lichaam. Ik ben minder uitgerust na het slapen, voel me minder fit na het sporten en mijn spieren doen soms pijn. Veel losmaken, rustig trainen, diep ademen en terug genieten van de kleine dingen zal deze week op het programma staan. Naast alweer een resem bijgewonnen gesprekken voor interessante jobs.

Racisme, perfectionisme en realisme in de topsport en samenleving

Gisteren was weer een dag om niet snel te vergeten. Veel administratief werk en voor mij alleszins veel sociaal contact (met 7 personen gesproken en bij elk een diepgaand gesprek: dan is elke dag een feest op sociaal vlak over welk onderwerp ook gesproken wordt). Vroeger sprak ik elke dag bijna 200 tot 1000 mensen aan maar het bleef meestal bij oppervlakkige dingen: hoe ist, wat ga je doen, wat vindt je van dit of van dat of van die persoon, het weer is slecht, ik doe mijn boodschappen daar, ..., ik lul maar wat op want dat doen veel mensen (eerst beseffend en daarna onbewust vermoed ik).

Racisme was gisteren een punt dat werd aangehaald tijdens een laatste sollicitatie van de dag. Het klikte vrij aardig moet ik zeggen en dat als perfectionist zijnde kan er iets uit groeien. Ik moest antwoorden op (later bleek strikvraag) tussen welke klant ik zou kiezen als een belg of buitenlander (zei vernoemden de nationaliteit marokkaan) voor mij zouden staan. Mijn antwoord was: wat mij uitmaakt is welke instelling deze personen hebben en die kan je testen. Met de uitkomst van die test, bepaal ik welke persoon ik zou begeleiden (het betreft een nieuwe fitnesszaak met een combinatie van een westerse verkoopstechniek en een oosterse begeleidingswijze) als ik een keuze moet maken. Het antwoord kan je al raden: je mag geen keuze maken, je dient ze beiden te begeleiden. De ene zet je aan het werk en de andere neem je even persoonlijk bij je om doelen te bepalen en de persoon te beantwoorden aan zijn verlangens. Maar overal zit racisme in onze maatschappij. Neem nu mij: ik heb het heel moeilijk om mezelf te verkopen (was één van de mindere punten op sollicitatie en in mijn leven) omdat ik dan mezelf niet ben, maar een typetje speel. Ik ben meestal mezelf anders functioneer ik niet en maak ik fouten en dan voel ik me niet goed als perfectionist. Racisme zit onbewust in ons (verschil tussen mannen en vrouwen is niet anders dan voor de emancipatie, huidkleuren van mensen idem, vegetariërs en vleeseters, recreanten en topsporters, werknemers en werkgevers, rijken en armen, sporters en niet-sporters, kunstenaars en niet-kunstenaars, godsdiensten, politieke standpunten, warmte en koude, zon en regen, ouders en kinderen, broers en zussen, familie en aangetrouwde familie, muziekgenres, validen en andersvaliden, klassieke en alternatieve geneeskunde, nieuwsinstanties, bedrijven, vrienden en vijanden, dierenorganisaties, links-en rechtshandigen enz). Wie zegt dat hij/zij niet racistisch is, kent zichzelf nog niet. Ik ben geen racist maar ik zeg niet dat ik niet racistisch ben. Je bent racist als je een vooroordeel hebt over een persoon nog voor die gezien te hebben, gehoord te hebben, gesproken te hebben, gevoeld te hebben. Je bent racistisch als je over iemand een mening (een mening krijg je door het aangeleerde te gaan vergelijken met de realiteit en dat is niet altijd even gemakkelijk uit je te krijgen als je je er niet bewust van bent of het je niet bewust gemaakt wordt op een manier dat je het gedrag zelf wilt veranderen in je) begint te vormen naarmate je die persoon leert kennen (bij mij gebeurt dat ongeveer na enkele weken als ik met iemand dagelijks 24 u optrek). Dit racistische zou je met perfectionisme kunnen laten overeenkomen. Waarom? Omdat je na verloop van tijd iemand echt begint te kennen en dan ga je enkel nog werken en aandacht besteden aan de minder goede punten (nog niet ontwikkeld, bewust of onbewust) van iemand (je wil perfectie en dat zie je bij anderen, bij jezelf zie je dat niet tenzij je enkele weken altijd een spiegel voor, links, rechts, onder, achter, boven je hebt en jezelf kan waarnemen). Tussen dat racisme en perfectionisme ligt het realisme. Geef de tijd om perfectie te vormen bij jezelf en anderen en streef niet naar telkens een 10 op gezondheid maar naar 8 op gezondheid zodat je altijd speling overlaat voor fouten te maken (want uit fouten maken leer je). Zo kan je fungeren in topsport en de samenleving met als motto: streven naar gezondheid is topsport en streven naar topsport is ontkenning van jezelf. Na verloop van tijd is je 8 meer waard dan de 10. Want deze persoon heeft zich niet meer verder ontwikkeld. Een winnaar kan de volgende dag een verliezer zijn in andere omstandigheden hoe klein de verandering ook mag zijn (details = perfectionisme). Wie deze gedachtengang niet kan volgen, mag het zelf eens uitproberen.

Werp eens met een bal tegen de muur met je dominante hand (rechts of links, ben je ambidexter dan begin je met de hand die het eerst naar voor komt als je je gestrekt naar voor laat vallen met je ogen dicht om te vertrekken voor een spurtje). Doe dit 1x10 met je hand boven je hoofd en de voeten op schouderbreedte naast elkaar. Je staat 1,5m van de muur af. Hoeveel te dichter je bij de muur staat hoeveel te moeilijker de uitvoering. Doe dit dan met de andere hand. Wissel dit zoveel mogelijk af tot je met beiden handen een maximum van 10x10 hebt bereikt. Richt altijd naar hetzelfde punt op de muur (teken een groot vierkant van 20 op 20cm op ooghoogte) en kijk, voel na enkele weken hoe goed je score is aan beide kanten. Je zult merken dat als je dit elke dag doet en uitademt bij elke worp en inademt bij elke voorbereiding van je worp je racisme omgezet hebt in perfectionisme en realisme. Eerst zal je zeggen ik kan dat niet met die hand, als je perfectionist ben blijf je oefenen tot je het wel kan en dan zal je merken dat je weer meer wilt en dan moet je realistisch blijven en je vooruitgang objectief beoordelen. Dit is zo op een training, in een wedstrijd op een groot kampioenschap, in een relatie, enz. Elke "waarheid" die vandaag geldt, geldt daarom morgen niet. Verandering is de sleutel tot realisatie van racisme, werken aan racisme, komen tot perfectionisme, werken aan perfectionisme en uiteindelijk te komen aan realisme en daaraan te werken door telkens opnieuw dit stramien te doorlopen. Zolang het in onze maatschappij draait om geld, macht en seks moet je dit blijven doen om van het leven te genieten en je geweten levend te houden.

Verandering en gezondheid.

Deze dag in feite niets gedaan tot nu toe. Mensen die de activiteiten van mij al vandaag hebben meegedaan (zelfs gedeeltelijk maar) zeggen dat ik al meer gedaan heb dan hen wat zij verwezenlijken op twee dagen tijd. Ik snap de wereld niet. Soms zit die zo hypocriet in elkaar dat je eruit wil vluchten (vroeger had ik soms wel een gedachte over zelfmoord, plande ik dat enkele keren maar de uitvoering liep mis). Maar vluchten kan je ook door 2 weken uit ons spiraalsysteem van geld, macht en seks te stappen. Vakantie is zelfs geen uitweg. Neen, thuis 2 weken rustig alles in orde brengen zonder muziek, media, familie, internet, tv, auto, bereid eten, vrienden, kennissen. Even de bronnen in jezelf opladen (niet door yoga, maar door aan jezelf te werken en met je lichaam te werken). Even bezinnen over hetgeen wat je allemaal hebt verwezenlijkt en heb meegemaakt. Ervan genieten, het koesteren en rustig de draad terug oppakken zonder dwang, zonder stress, zonder nood. Zalig, zo'n gevoel. Dat heb ik vandaag dus nog niet gehad en enkele momenten van de dag heb je dat zeker nodig om geen dip te krijgen. Een uur of twee alles loslaten, je stress positief gebruiken en het aanwenden om jezelf terug te laten functioneren i.p.v. een deur te repareren, uitgestelde zaken nu snel oplossen, nog snel iemand opbellen om een afspraak te maken... Allemaal tijdverlies want je maakt geen tijd voor jezelf die je o zo broodnodig hebt om de rest van de dag volledig met andere dingen en mensen bezig te kunnen zijn. Keer op keer opnieuw, zonder aan dingen verslaafd te geraken. Dat is een zeer moeilijke opdracht in het dagelijks leven. Voor iedereen. Tijd maken voor jezelf, biedt later tijd voor anderen. Je tijd altijd voor anderen opofferen, biedt later problemen en de mensen waarvoor jij je opgeofferd hebt, offeren zich niet op voor jou. Waarom niet? Geen teken van dankbaarheid? NEEN, zij hebben nooit in jouw plaats gestaan en voor hen is dat een hele opdracht wat jij deed voor hen. Ze vluchten van zichzelf en dus ook van jou en jij begrijpt het niet en valt nog meer in de put dan voorheen. Werk, voel en denk eerst voor jezelf alvorens andere dingen op je te nemen en je weg te cijferen. Als je jezelf begrijpt, kan je andere mensen ook begrijpen. Jij bent er je dan bewust van. Maar andere mensen niet. Probeer niet iemand anders te veranderen als die niet bewust is van dingen die hij/zij in jouw ogen verkeerd doet, aanvoelt en overpeinst. Breng geduld op en wijs er telkens op wat je niet goed vindt, geef de reden aan en doe dat op een behulpzame manier. Pas dan is iemand in staat zichzelf te veranderen. Hij/zij is zich dan bewust van een handeling en kan nu veranderen als hij/zij er het nut van wil en kan inzien. Vanaf dat moment dien je hulp te bieden om een gedrag te veranderen en die blijven aanbieden hoe zwaar dat soms ook is. De verandering zal dan meer en meer bewust optreden (want het wordt gestimuleerd door de omgeving en door de persoon zelf). Eens dat de verandering in verschillende situaties herhaald is geweest, zal de verandering onbewust opgenomen worden in het gedrag. Vanaf dan is de verandering een feit en zal de verandering geen weerstand meer oproepen.

VERANDERING is een goede indicatie voor gezondheid. Mensen die blijven veranderen, stellen zich soepel en flexibel op en toch blijven ze hun eigenheid behouden. Enkel ontwikkelen ze verder met hetgeen ze opgebouwd hebben en gaan hun prioriteiten uit naar de situatie waarin ze zich bevinden.

Natuurlijke of onnatuurlijke energie: gezond of bedorven

Deze ochtend om 6u wakker geworden. Vooraleer mijn broer naar werk vertrok, kwam hij me melden dat er een horzel in de badkamer zat. Eén van de katten had hij wel opgesloten in de badkamer. Gelukkig was het niet een al te grote horzel en had de kattin de horzel vermorzeld. Om 7u30 de eerste oefeningen gedaan en ik maakte me klaar om een duurloop te gaan doen. Met de hartslagmeter aan (is toch al een jaar geleden dat ik hem nog gebruikt heb) liep ik, al controlerend op de buikademhaling, 11km in 50'. Een gemiddelde hartslag van 147 met een maximale van 165 na een zeer rustige, afwisselende en genietbare duurloop. Thuisgekomen nog een half uur stabilisatieoefeningen voor de boeg en dan een wasbeurt. Vervolgens 1 kiwi en 1 appel rustig opeten en dan met de fiets naar mijn (nu wel zeker toekomstige) werkgever. Het was best leuk, vooral in het begin. Ik was op de verkeerde plaats en had een half uur gewacht op de baas (die was onderweg). Bleek dat ik een 600m verder moest aanwezig zijn. Gelukkig was ik niet de eerste die dit meemaakte en begrepen ze het wel. 1 u20' gesproken over wat er van mij verlangd werd. Als ik nu terugkijk, dan heb ik in feite niet veel gezegd over hoe ik het wou. Raar maar waar kwam dat overeen met wat er van mij verlangd werd. Nu hopen dat het in de praktijk er ook zo aan toe zal gaan. Na een goed gesprek vertrok ik terug met de fiets om me een 15' opnieuw los te fietsen. Ik voelde me goed en opgelucht toen ik thuis kwam.

Het middageten klaargemaakt samen met ma. Het was wokgroentjes met aardappel en één broodje. Goede combinatie, behalve het broodje. Ik voelde me na het eten energierijk. Vervolgens enkele huishoudelijke dingen gedaan en me klaargemaakt om de volgende rit met de fiets te ondernemen. Eerst enkele telefoontjes nog afgehandeld en mails bekeken. Daarna enkele administratieve zaken invullen en vervolgens deze gaan indragen bij de post. Dan eten uit halen en een medische test doen (helaas was de dokter niet aanwezig). Onderweg nog enkele telefoontjes gehad voor nog meer werk. Die ene keer dat ik mijn gsm meeneem, heb ik wel prijs zeker (positief en negatief bedoeld). Tijdens de terugrit op de fiets kreeg ik een plensbui over me heen. Ik voelde me redelijk moe toen ik terug thuis kwam (ik had nochtans veel minder inspanning geleverd, maar merkte wel op dat ik niet meer zo diep ademhaalde via de buik). Waarschijnlijk het gevolg van onnatuurlijke en bedorven energie (broodje). Als je veel beweegt, voel je meer wat goed en slecht voor je lichaam is dan als je weinig of helemaal niet beweegt. Plus het fietsen geeft een iets mindere beweeglijkheid dan het lopen en de vrijheid in het bekken wordt ook enorm beperkt. Ik heb dan maar iets gegeten en nu staat er nog een training op het programma plus nog enkele administratieve dingen en de fiets schoonmaken. Hopelijk kan dan de bureau nog gedaan worden en dan zal het wel tijd worden om de batterijen op te vullen voor de volgende dag.

Al bij al een leuke en gevarieerde dag met enkele goede toekomstige mogelijkheden voor de boeg. Genieten van het heden (natuurlijke energie door te lopen en te ademen, te fietsen en te zwemmen en fruit en groenten te nuttigen), leren uit het verleden (onnatuurlijke energie door stil te zitten, met de auto te rijden, naar tv te kijken, computeren zoals ik nu doe en snoep, vlees, suikerdranken, alcohol en veel brood te nuttigen) en uitkijken naar de toekomst (door geduld op te brengen en te genieten van wat ik al heb en dat is soms veel te veel).

Topsport en ADEMEN

Iemand die niet ademt, leeft niet. Iemand die niet ademt, heeft geen controle over de werkelijkheid. Iemand die niet ademt, slaat teveel spanning in zichzelf op. Iemand die niet ademt, kent zichzelf niet. Iemand die niet ademt, is niet in staat topsport te bedrijven want die sluit zich af van de buitenwereld (lucht). Tenzij gebruik gemaakt wordt van onnatuurlijke middelen. Hedendaags heeft elke topsporter bijna inspanningsastma en een doktersattest is voldoende om een goedje te mogen gebruiken wat zogezegd de gezondheid bevordert. Als dat zo is, waarom mogen die atleten dan meedoen aan een activiteit die inspanningsastma zeker niet zal helpen genezen. Een maximale inspanning laat je snakken naar adem en houdt de inspanningsastma in stand. Druk en stress vanbuitenaf verhoogt dit alleen maar. Dus wat gebeurt er met die atleten: elke keer dosisverhoging van het bestrijdingsmiddel tegen inspanningsastma zodat ze de pijn niet meer kunnen voelen. Ik vind het raar dat er niet meer doden vallen, dan tot nu toe gemeld zijn (of wordt een heel deel bewust verzwegen). De mens gebruikt alles in zijn nadeel en alles ten kostte van geld, macht en aanzien. Er is nochtans een andere manier om topsport te bedrijven en wel met de ingesteldheid streven naar gezondheid. Zoek eerst het probleem op van de inspanningsastma en zoek er dan oplossingen voor. Veeg het probleem niet weg door het probleem stelselmatig meer en meer te onderdrukken want dat kan zeer ernstige gevolgen met zich meebrengen.

Ik betrap me er zelf op dat ik soms oppervlakkig ademhaal. Bij lichte inspanningen is dat niet het geval maar wel bij extreme inspanningen. Soms wordt het zwart voor de ogen, soms duizel ik. De oorzaak is niet dat ik een slechte conditie zou hebben (ochtendpols is 38, ik weeg 63kg voor een gestalte van 1m78 en loop 15'30" op 5km). Ademen is genieten en geduld hebben. Dat was ik vergeten en ik denk ook heel veel andere mensen!

Keuzes maken in het leven!

Het leven draait om keuzes maken (bewust of onbewust). Wie niet wil kiezen of denkt niet te kunnen kiezen, kiest ook. Hij/zij kiest voor de keuze geen keuze te maken en zodoende maakt iemand anders de keuze in zijn/haar plaats (gewil of ongewild, bewust of onbewust). Onbewust of bewust duw je dan elke verantwoordelijkheid van je af en kan je altijd de schuld geven aan iemand anders als het niet uitdraait hoe jij het wilt. Maar als je niet kan of wil laten zien wat je wilt, zal de ander(e) er zeker geen rekening mee (kunnen) houden.

Deze ochtend begon het "goed". Om 6u uit de veren om me los te maken en stabilisatieoefeningen uit te voeren. Vervolgens kon ik de "zeik van de kattin" opkuisen die mijn broer gisterenavond had zien liggen en het vooral belangrijk vond om het mij te zeggen maar zeker niet op te kuisen. Als ik iets zeg tegen iemand wat er gebeurd is, neem ik verantwoordelijkheid wat of wie ook de oorzaak mag/kan geweest zijn. Niet iedereen denkt, voelt en handelt als mij blijkbaar.
Om 7u15 2 appels opgegeten en me klaargemaakt voor een eerste fietstrip, nadien een training geven. Vervolgens opnieuw een fietstrip om ergens iets "gezonders" te eten in HASSELT alvorens een nieuwe poging te doen om te slagen in een sollicitatie. Daarna opnieuw een fietstrip zodat ik zo'n 85km in de benen had wanneer ik terug thuiskwam en dan beginnen aan andere formaliteiten. 's Avonds nog een training geven voor de boeg en dan nog eens een stabilisatietraining.

Om 7u55 vertrokken met de fiets om aan te komen in KORTESSEM om 9u. Het werd 9u05. De benen voelden goed enkel mijn rechteronderrug voelde soms stram. Een uur en half gecommuniceerd met een atlete om enkele dingen op een rijtje te zetten. Daarna een ander half uur stabilisatieoefeningen met ademhaling uit laten voeren door atlete. Op het einde ging het redelijk goed, er kwam leven in en dat straalde het lichaam ook uit. Vervolgens een 2de trip met de fiets richting HASSELT. Om 13u40 kwam ik aan in HASSELT en nam ik een bruin broodje "gezond" op de markt. Dit kon voor iets "gezonds" doorgaan vond ik. Aan het zelfde kraampje kom ik Gerry Werckx tegen (belgisch kampioen mountainbike militairen en deelnemer aan het WK marathon MTB vorige zondag in VERVIERS). Even een praatje gemaakt en tijdens dat praatje werd een reclamepaneel omvergeblazen. Deze kwam tegen mijn fiets en bijna mijn fiets tegen de vlakte. Gelukkig heb ik nog snelle reflexen maar een stukje van mijn gezond broodje viel daardoor slap op de grond neer. Om 14u had ik mijn sollicitatieafspraak en ik was juist op tijd. Leuk gesprek gehad met een goede verderzetting. 14u30 vertrok ik terug voor een trip van 35km (een klein ommetje om terug in SINT-TRUIDEN te geraken). Het werd zwaar voor mijn onderrug en mijn linkerachillespees begon stram aan te voelen. Een andere fietshouding en meer spanning op de rug liet de stramheid in mijn achillespees wegtrekken. De wind maakte het me niet gemakkelijker om mijn rugspieren efficiënt te gebruiken bij het fietsen. Al bij al een goede trip achter de rug met de fiets en een goed deel van de eerste helft van de dag. Thuisgekomen stond even helpen in de tuin op het programma (frambozen en bessen plukken). Vervolgens nog enkele dingen doen voor de administratie van volgend sportkamp en mijn mails checken. Tussendoor even katten eten geven, de kattenbak proper maken, een gesprek met mama, broer en werkbaas van mijn broer alvorens weer 2 appels op te eten. Even op adem komen om de volgende training voor te bereiden. Spijtig genoeg kwam deze laatste niet opdagen en heb ik i.p.v. te trainen me even laten gaan (8 croquantes met zelfgemaakte bessengelei en een stuk chocolade). Toch heb ik er geen spijt van want mijn lichaam had wel enkele grammetjes vet nodig om me iets meer te beschermen. Het heeft me wel degelijk gesmaakt.

Zo zie je maar keuzes maak je zelf en je omgeving kan die keuzes onbewust of bewust beïnvloeden. Maar uiteindelijk ben jezelf nog altijd degene die het laatste woord heeft en de daad bij het woord voegt. Maak keuzes, apprecieer verandering, leer fouten te maken en te aanvaarden en er uit te leren. Wie geen keuzes maakt, apprecieert geen verandering, maakt geen fouten en kan niet leren!

Inzicht in het lichaam en de mens

Het zoveelste bericht van de media over wielrennen. Johan Bruyneel stopt met profwielrenners te begeleiden en zo gaat een grote wielerformatie "verloren". De redenen zijn de dopingschandalen, de onderlinge confrontaties tussen UCI, ProTour, ASO en onderlingen wielerclubs, ondertekenen van dopingcharters, ... Zijn dat de echte redenen? Het kan, maar ik denk dat het verder gaat dan dat. Nu een boek schrijven en een jeugdopleiding starten is misschien iets wat hij best 10 jaar geleden gedaan had. Maar toen zei iets in zijn hoofd dat hij best op een andere manier het wielrennen op de kaart kon brengen met een zekere "afgeschreven" ex-kankerpatiënt LANCE ARMSTRONG. Tijden en personen veranderen. Het hoeft niet te gaan zoals het in mijn hoofd afspeelt, ook niet in iemands anders hoofd. Het gebeurt in willekeurige volgorde en de personen die beslissen wanneer het zal gebeuren zijn de uitvoerders en ik ben op dit moment de criticus vanuit mijn standpunt bekeken. Wat heeft de nieuwe manier van wielrennen opgebracht: jaloezie, meer uitkomen van dopingschandalen (alhoewel ik er zeker van ben dat er nu nog meer genomen wordt dan vroeger), kritiek op trapfrequentie, verandering van de hiërarchie in het wielrennen? Johan en Lance handelden via goede bedoelingen (vanuit hun standpunt bekeken) en werden niet begrepen. Lag het aan hun, lag het aan hoe ze zichzelf of de wielersport verkochten, lag het aan de concurrentie, lag het aan hoe het volk de wielersport bekeek en blijft bekijken, lag het aan de media die de wielersport (samen met Johan en Lance) naar het volk toegankelijker maakte, lag het aan het volk dat de beperkte en zeer nauwe visie van de media over de wielersport met volle teugen opslorpte zonder enige vorm van nuchtere kritiek, lag het aan het spel dat de grote wielerinstellingen speelden om zo nog meer volk naar het wielrennen te trekken, lag het aan het spel dat het wielerwereldje wilde uitspelen alvorens terug de oude "TOUR" op te gaan, lag het aan het spel dat wielrenners samen met hun sportdirecteurs speelden in overleg met de media en grote wielerinstellingen, lag het aan...?

Volgens mij is het een groot spektakel geweest ingeleid door de zo fel begeerde wielergoden wiens naam we niet gaan vermelden. Zij hebben dit ingeleid en het wordt tijd dat deze zogenaamde grote kampioenen hun mond eens opendoen over de echte gang van zaken zodat ze echt beschouwd kunnen worden als "GROTE KAMPIOENEN". Alles is sindsdien geëscaleerd en "zij" wanen zich oppermachtig en willen het wielrennen zuiveren. Dat ze beginnen met hun eigen geweten te zuiveren (want niemand is zuiver, ook ik niet, toch niet in mijn geweten want we hebben dingen ons eigen gemaakt door deze maatschappij zonder het te beseffen) en het verleden op een open manier wit te wassen zodat de wielrenners van vandaag plaats kunnen maken voor wielrenners die zichzelf en het volk niet meer willen bedriegen. Dat het volk zelf het voorbeeld geeft door niet te kiezen voor een wielrenner maar een hart laat slaan voor de sport en niet voor de glitter, glamour en glory. Neem de drank en het eten weg, schaf de "zogenaamde rijkelijk gevulde tombola's af" en KIJK wie er echt nog iets afweet van sport en een hart heeft voor sport. Het zal een mooi zicht worden. Volgens mij kan je met enkele vingers tellen hoeveel mensen zich dan nog interesseren voor sport, i.p.v. nu de grote (pseudo)sportliefhebbers. Het is bij alles zo. In de sport, op school (waar alles begint), op werk, in cultuur, in godsdienst, op vakantie, in relaties, in familie. Als er geld, macht en of seks bij komt kijken, tellen er geen regels meer. Het is dan survival of the fittest of zoals we de wereld gecreëerd hebben: THE WINNER TAKES IT ALL.

Het wordt tijd dat er verandering komt in deze gedachtengang. STREVEN NAAR GEZONDHEID IS TOPSPORT (inzicht in het lichaam creëeren, daarvoor kan de media gebruikt worden maar dat brengt niet zoveel geld op), STREVEN NAAR TOPSPORT, IS ONTKENNING VAN JEZELF (inzicht in de mens, streeft naar geld, macht en seks). Bij deze wil ik zeggen dat ik me niet echt mens beschouw want ik streef niet naar die 3 normen, maar naar kennis, vrijheid en liefde. De handelingen zijn misschien hetzelfde maar ze gebeuren met een andere ingesteldheid waardoor, als je goed kijkt, je ziet dat er een duidelijk verschil bestaat in de handeling met deze ingesteldheid dan met de "klassieke ingesteldheid" die altijd verdoezeld wordt door mooie praatjes en verpakkingen van het lichaam.

Het been vertrekt in de iliopsoas en niets is wat het lijkt te zijn!

Gisterenavond om 22u nog een recuperatieloopje gedaan. Daarna nog een uur stabilisatieoefeningen en met een moe en verzadigd gevoel het bed ingedoken. Deze ochtend een stijf gevoel in de rechterheup en rechteronderrug. De spieren zijn nog altijd te zwak aan die kant. Ik voelde wel dat mijn beenbeweging weer juist boven de knie begon en dat ik de heup niet meer gebruikte. Waardoor ik een draaiende beweging met mijn heup maak en een scoliose in de onderrug creëer. De beenbeweging begint in de iliopsoas en niet lager. Deze dient verstevigd en gesteund te worden door de quadratus lumborum, rechte buikspier, schuine buikspier, liezen, hamstrings en iliocostalis lumborum + latissimus dorsi. Als toetje heb je dan nog de gluteï. Als die spieren als een blok werken dan maak je een lichaamsrotatie en krijgen je schouderbladspieren en onderbeenspieren het heel hard te verduren. Met alle gevolgen van dien.

Regen en een verzwakte rechter lichaamshelft houden me echter niet tegen om verder te trainen. PIJN IS EEN BOODSCHAPPER EN NIETS IS WAT HET LIJKT TE ZIJN. Luisteren naar mijn lichaam, de regen en mijn wil in mijn voordeel gebruiken. Op naar een nieuwe training en naar een nieuwe ervaring van pijn. Het leven kan toch zo mooi zijn!

Geduld en kennis

Deze ochtend wakker geworden met een licht stijve onderrug. Alle spieren werken niet meer optimaal in die zone en dat geeft een iets fellere bolling van de bovenrug vooral dan aan de rechterkant. Merkwaardig genoeg is dit ook aan dieren te zien. Als zij zich niet goed voelen, bollen zij de rug. Geen enkele medicijn kan daarvoor soelaas brengen. Rust en lichte bewegingen, luisteren naar het lichaam, weinig eten en natuurlijke antibiotica zoals ajuinen en knoflook geven je terug de kracht en steun die je nodig hebt.

Wachten of geduld hebben zijn 2 verschillende woorden. Wachten gebeurt passief. Je onderneemt niets, de tijd gaat voorbij en je geraakt gefrustreerd. Geduld hebben is actief. Je oefent naar een doel toe, niet wetend of het het juiste doel is maar je neemt er toch de tijd voor om te kunnen weten waar je uitkomt. Geduld is een keuze die je telkens kunt maken. Ofwel probeer je iets en lukt het niet dan probeer je het anders tot het je lukt, met altijd diezelfde ingesteldheid. Als je wacht, geef je op. Als je geduld maakt, dan laat je los en ga je verder met de kennis die je opgedaan hebt.

Goed gevoel na een mindere dag

Geen goede 2-daagse achter de rug. Geen zicht om te trainen, geen goed gevoel maar elke dag wel een doel. Als je even niet met je lichaam bezig bent, betaal je er toch vaak de tol voor. Jezelf wegcijferen brengt altijd problemen met zich mee, vooral op langere termijn.

Mijn geest is aan rust toe, mijn lichaam vraagt meer bewegingsvrijheid en mijn omgeving laat dat niet echt toe. Een andere omgeving creëeren of weer meer met het eigen lichaam bezig zijn om tot rust te komen. Hoe een minuscuul spiertje heel mijn geest en lichaam uit balans kan brengen. Het lichaam zit raar in elkaar als je het niet wilt kennen. Kennis opzoeken is één, kennis begrijpen is twee, maar kennis je eigen maken is veel meer dan drie. Elke dag je confronteren met je zwak punt, niet werken aan je sterk punt (de dingen die je graag doet), keer op keer opnieuw. Als je dan ook al weet dat je die spieren nooit eerder onbewust gebruikt hebt, dan weet je het wel. RUST ROEST en het geheel is altijd meer dan de som der delen (zie maar in de natuur!).

Elke dag met je eigen of iemand anders lichaam bezig kunnen zijn, is een verrijking in het leven. Je doet zoveel kennis op, je geeft zoveel kennis over en je voelt je als herboren.

Gisteren nog gekeken naar atletiek. Zalig was het om te zien dat er nog zoveel vooruitgang mogelijk is op de 100 en 200m als bepaalde atleten bepaalde (nog onbekende of ongekende) spiergroepen willen trainen. Tegen mezelf spreken haalt niet veel uit. Ik heb genoeg gezien en geleerd voor enkele dagen. Het wordt weer tijd dat er iets ontspannen gedaan wordt.

Basis van de basis

Een streepje zon, het geluid van wapperende bladeren door de wind, het gejank van een kat, het gepiep van een muis en dit allemaal zo dicht bij huis. Kan het leven nog mooier zijn? BASIS VAN DE BASIS.

De basis van topsport is niet presteren maar is je eigen leren waarderen. Het is streven naar gezondheid. De basis van gezondheid is kennis die je op zijn/haar beurt weer opdoet door waar te nemen. De basis van waarnemen doe je met je zintuigen: oog, oor, neus, mond, handen, huid en het geheel hiervan (het geheel is altijd meer dan de som der delen = waarnemingsvermogen). De basis van de ontwikkeling van je zintuigen is DOEN. Wat ben je met een lichaam als je er niets meedoet? Wat ben je met zintuigen als je ze niet (wil) gebruiken? Wat ben je met hersenen als je niet wil nadenken over dingen die met jou en rondom je gebeuren? Dan ben je een topsporter van de huidige maatschappij: streven naar ontkenning van jezelf en dat doe je door niet in jezelf te geloven, te bezwijken onder druk en je geloof te gaan zoeken in producten die je buiten westen slagen en je leiden naar oorden waar je ook kon geraken zonder die producten als je maar aan jezelf wil werken en in jezelf wil geloven.

Het leven is schoon als je jezelf en anderen waardeert en fouten maakt zodat je leert te genieten van het leven. Er zijn geen woorden voor echte topsport. Het doet je zweven, het doet je geven, het doet je genieten, het doet je leven. In jezelf heb je een uitvoerend orgaan (het lichaam dat functioneert op spieren), een beleidsorgaan (de hersenen waarmee je waarneemt) en de rechtspraak (de pijn die als je het respecteert eerlijk en raad voor je kan zijn). Negeren we één van deze facetten dan ontkennen we onszelf. Het is vooral onze rechtspraak in onszelf die het moet besnieten voor ons beleidsorgaan ten kostte van ons uitvoerend orgaan. Sterven doe je op het moment dat je beleidsorgaan de overhand neemt (dat is onze maatschappij spijtig genoeg), niet op het moment dat het lichaam lijkt uitgesteld te zijn. PIJN IS EEN BOODSCHAPPER, GEEN BOOSDOENER. GEEF JEZELF DE KANS FOUTEN TE MAKEN, MAAR LEER ER UIT! EEN FOUT IS GEEN FOUT MEER ALS JE HET BESEFT. HET IS DAN EEN STAP DIE JE HEBT MOETEN DOORLOPEN VAN DE WEG NAAR SUCCES.

DE BASIS VAN DE BASIS IS DE BASIS: DOEN, WAARNEMEN, DENKEN EN HERHALEN, HERHALEN, HERHALEN IN ZOVEEL VERSCHILLENDE SITUATIES DAT JE JEZELF EN JE OMGEVING KENT OM DAARNA EEN ANDERE OMGEVING TE KUNNEN LEREN KENNEN.

Goed geslapen, goed gezind, goed weer en een goed doel voor ogen!

Deze ochtend was weer een ochtend die lang in het geheugen zal gegrift staan. Lekker schijnend zonnetje, drie katten die me komen wakker maken, een licht zwevend gevoel in het lichaam en zin om er vandaag weer iets van te maken, zoals elke dag de laatste 3 jaar.
Het leven kan toch mooi zijn als we naar het mooie kijken. De natuur (als die er nog is, waar ik soms aan twijfel) zijn werk laten doen en ermee van genieten en ermee aan werken zonder jacht achter een hoop geld dat is het mooiste wat er is en dat is het echte leven.
Nog geen training achter de rug want mijn lichaal hunkert er naar (natuurlijke doping) maar mijn hersenen willen rust (blijkbaar zijn de hersenen weer de bovenhand aan het halen van het lichaam, wat niet echt de bedoeling is).
Genieten van de natuur, dat ga ik deze dag doen samen met wat lange rustige diepgaande trainingen en wat huishouden staan er voor mij vandaag op het programma! Ook nog enkele nieuwe bevindingen opschrijven en uitwerken voor mezelf en andere atleten om naar de toekomst toe te kunnen werken. Leef het leven!

Wedstrijd 800m: zoals voorspeld 2'15" na een zware trainingsdag

Met een gemak gevoel naar de piste van SINT-TRUIDEN gereden met in mijn achterhoofd een tijd van 2'15". Zeer onder mijn niveau want op de 1000m kom ik zelfs sneller door, ik vermoed zelfs op de 1500m ook. De eerste in mijn reeks liep 2'06" maar ik had geen greintje kracht om een versnelling te plaatsen. Opvallend was dat ik direct terug gerecupereerd was en in feite niet gemerkt heb dat ik aan een wedstrijd heb deelgenomen (zoals zo vaak). Nochtans voor de wedstrijd liep ik met gemak een 100m in 12"50. Mijn foulé was toen groter en ontspannener dan op de wedstrijd. Precies of mijn spieren blokkeren als ik het startschot hoor, bij anderen krijgen die dan blijkbaar meer energie. Raar maar verklaarbaar. Het fietsen zit nog te fel in de benen en ervoor heb ik nog eens zwaar doorgetrokken bij het lopen. De conditie kan niet meer beter, snelheid heb ik blijkbaar niet meer echt en kracht enkel links. Op snelheid werken wordt dus de boodschap samen met stabilisatie en losmaken van de rechterheup. Voor de wedstrijd deed wel deugd dat sommige mensen me verdedigden t.o.v. anderen. Ik kon opvangen dat ik tenminste eerlijk was op een insinuatie die iemand maakte over mij waarvan ik de naam liever niet zeg. Een goed gesprek gehad met de belgisch kampioen en recordhouder op de marathon op de piste van de club uit Schaerbeek. Met hem kon ik open over training en doping spreken. Genoeg opgestoken en geleerd vandaag. Ik ben tot het besef gekomen dat ik te goed ben voor deze wereld op dit moment. Ik ben nog blijven kijken naar de 2000m en 3000m steeple en dan nog als afsluiter het polsstokspringen. Daarna nog met enkele personen gesproken om vervolgens 10km uit te fietsen en te laten varen wat ik vandaag weer meegemaakt en opgenomen heb. Ik ben bijlange nog niet uitgeteld en de strijd tegen doping blijf ik aanvechten. Ooit komt er een dag dat ik dopingzondaars klop zonder zelf doping genomen te hebben, zeker weten. Is het niet als atleet dan is het met een andere atleet als trainer. Maar zolang ik voel dat het voor mezelf nog kan, blijf ik ervoor gaan. Na vandaag is de wil nog groter om voor mezelf en anderen die het goed menen met de sport te vechten voor de strijd tegen doping.

Tweede training van de dag

Het gaat beter en beter met de bewegingen op de fiets. Meer kracht uit mijn rechterbeen, minder stijfheid en meer soepel gevoel in de onderrug. Lopen hebben we nog niet uitgeprobeerd vermits elke verkeerde beweging 1 teveel zou kunnen zijn voor straks als ik meedoe. Het lichaam krijgt zin, het weer heeft zin (zonnig en redelijk warm) en mijn hersenen hebben zin.

Nu eten, rusten en een derde training stabilisatieoefeningen. Tussendoor afwassen, was, mails controleren, katten eten geven, trainingsschema's maken en analyseren. Wie kan er zich in deze tijden nog vervelen? Dat kan er niet in bij mij: mijn fiets heeft een volledige opknapbeurt nodig, ik ook (maar daar ben ik meestal mee bezig), mijn katten, mijn familieleden, mijn bureau, mijn (pseudo)kamer en niet te vergeten de tuin. Nog veel andere dingen en structuur erin vinden en weten wat je belangrijk vindt, is zeer voornaam. Keuzes maken in het leven, ze uitvoeren en terug bijstellen dat is de slogan van elke dag. Op naar het volgende deel van de dag.

Filosoof in een (pseudo)gestructureerde maatschappij

De zon maakte me deze ochtend wakker om iets over 6. Een eerste training stabilisatie voor het eten gaf me nog meer energie. Enkele berichten van een atlete lieten me even terug zwakker worden. Maar dat was waarschijnlijk omdat ik een ander beeld heb over haar woorden dan zijzelf. Immers 1 beeld zeggen meer dan 1000 woorden en woorden krijgen pas een betekenis als jij er een betekenis aan geeft (dat gebeurt meestal onbewust en het is belangrijk dat je je daarvan bewust wordt).

Gisteren nog een interessant teletekstbericht gelezen dat volgens mijn weten niet op het nieuws op tv of de radio is gekomen. Ploegdokters en ploegdirecteurs willen dopingcharter niet tekenen. Waarop Patrick Lefèvre antwoordt dat het dan maar op een andere manier zal moeten. Wielrenners zijn altijd de dupe. Als zij betrapt worden, staat het in een koeien van letters en wordt het op elke tv-zender of op elk radiostation gemeld. Maar geen enkele tv-zender of radiostation die dit meldt. Zelfs op teletekst heeft het maar een halve dag gestaan en is het al vervangen door UCI vraagt aan kleine ploegen om geen dopingzondaars in dienst te nemen EN Italiaanse tijdritkampioen betrapt op doping! Hoe het juist in elkaar zit, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat berichtgeving zeer subjectief gebeurt en de werknemer altijd vaker in opspraak wordt gebracht dan de werkgever. Niets is veranderd t.o.v. het (pseudo)geleerde uit de geschiedenislessen: brood en spelen voor de adel, entertained door slaven. Of klopt dat ook al niet meer?

Terug naar deze ochtend. Na enkele emails en het ontbijt vertrok ik voor een eerste mobilisatietraining op de fiets. Ik ging tijdens mijn training even langs bij de vdab (die dicht was) en was op zoek naar "werk" en sponsoring in de stad. Daar kwam niet veel van in huis, maar dat was ook het doel niet. In de stad zag ik mensen die geen besef hebben van hun lichaam en rondkuieren alsof hun lichaam van hun hersenen gescheiden is. Eens uit de stad kwam ik terug in mijn trainingsritme en enkele kilometers verder zag ik enkele lopers trainen. Ergens gaf het me voldoening, ergens gaf het me ergernis. Wat ze deden vond ik goed, maar de instelling was verre van goed. Elkaar afmaken zonder rekening te houden met zichzelf. Een half uur verder reed ik in het veld en zag ik strohalmen staan. Netjes gestructureerd, maar waarvoor? Mensen denken niet na in het geheel. Als je enkel bezig bent met jouw zaak en je ziet niet naar het geheel weet je niet waarmee je bezig bent en ben je doelloos bezig. De training gaf me weer hoop nadat ik gestopt was. Opnieuw de hamstrings, quadratus lumborum, iliopsoas, pectineus, obliquus externus abdominis en latissimus dorsi die redelijk stijf en zwak aanvoelden. Maar het ging wel weer beter!

In de humo een interessant artikel gelezen: De klasse van 1967 (5) Martin Scorsese "We zijn allemaal gevoelloos geworden" met voor mij het stuk van het artikel "Jonge gasten zoals jullie denken niet na. Als jullie een overval plannen, vallen jullie schietend binnen - dat is het probleem. Die woorden ben ik nooit vergeten. Dat is wat we met de wereld gedaan hebben: we dachten niet na, we zijn schietend binnengevallen. En kijk waar het ons gebracht heeft.

Stabilisatie of mobilisatie, training of wedstrijd, balans of disbalans

Deze ochtend opgestaan met een rustig ontspannen gevoel en een ochtendpols van 38. Gisteren 3 trainingen achter de rug en na enkele minuten stappen voelde ik lichte pijn in mijn rechter onderrug. Dit heeft waarschijnlijk te maken met de laatste training stabilisatieoefeningen juist voor het slapengaan. Een lichte prikkeling in mijn linkerknie duidt er ook op dat de hamstrings terug gewerkt hebben en het niet gewoon waren deel te nemen aan de stabilisatieketen. Vandaar dat ik de vraag stel: stabilisatie of mobilisatie? Pijn is een boodschapper dus zal ik het maar bij stabilisatie houden vooraleer de boodschapper zijn functie heeft gedaan en ik over kan gaan naar mobilisatie.

Training of wedstrijd is een andere vraag die me bezighoudt. Het antwoord zal het lichaam me wel geven zo rond 15u. Dan weet ik zeker of mijn lichaam klaar is voor een wedstrijd zonder gevolgen voor mijn gezondheid.

Op dit moment is mijn lichaam niet in balans en denk ik meer dan ik doe of voel. Door te doen en te voelen zal ik nog meer uit balans geraken. Hierdoor ben ik wel uit evenwicht gehaald in de situatie dat ik nu verkeer. Dus gaan we onszelf in disbalans brengen en kijken wat het geeft. Nog meer stabilisatie en nog meer pijn appreciëren om te leren over het leven en over mezelf.

Even dit nog: weer een dopinggeval in het wielrennen. Gaat het nu eindelijk ophouden en gaan de dopingtesten nu eindelijk eens met het juiste materiaal en met de juiste bedoelingen uitgevoerd worden en aan een regelmatige basis? Dit hopelijk vanaf nu voor alle sporten, want het wielrennen is wel de enige sport die het moet besnieten op dit moment!

NIETS IS WAT HET LIJKT TE ZIJN

Na een zware training, enkele telefonische sollicitaties, ongezond eten (vanuit mijn visie bekeken) ben ik tot de vaststelling gekomen dat niets is wat het lijkt te zijn. Mijn spieren voelen redelijk goed aan en dacht even een test te doen om zeker er van te zijn. Alle spieren bleken goed hun werk te doen totdat ik voelde dat de rechter hamstrings en quadratus lumborum uiterst zwak waren bij een zeer specifieke beweging. Weg het gevoel van spieren voelden redelijk goed aan. Weg het gevoel dat ik terug dicht bij mijn doel was. Maar positief is wel dat het doel nog altijd haalbaar is voor me: namelijk topsport beoefenen zonder mijn gezondheid te schaden en atleten die hetzelfde doel hebben hierbij te helpen. Zodat ik en atleten het uiterste van zichzelf kunnen geven zonder zichzelf weg te cijferen. Streven naar gezondheid is topsport, streven naar topsport is ontkenning van jezelf. Bij de eerste regel van deze tekst betrap ik me weer op ongezond eten. De lever en nieren weer te fel belast wat weer resulteerde in zwakke hamstrings en onderrugspieren.
Tijd voor een volgende training.

Meedoen of geduld opbrengen

Lekker wakker geworden met gekletter van de regen. Normaal stond er vandaag een trip met de fiets naar Herentals op het programma. Maar het lichaam zegt neen en kiest voor iets anders. Namelijk een training met de benen en meer aandacht besteden aan de stabilisatiespieren die door zovele atleten en mensen (ook door mij) verspild en verwaarloosd worden.

Een vraag die bij me opkomt is de volgende: morgen meedoen aan een wedstrijd of niet? Het lichaam is er klaar voor, de hersenen ook enkel is er nog geen optimale klik tussen deze 2 omdat er morgen verschillende afstanden op het programma staan die ik nooit heb gewaardeerd (100, 200, 800m en 3000m steeple). Enkel de 100m staat me nu aan maar het is de vraag of mijn lichaam dat aankan zoals mijn hersenen het willen en andersom is nog veel belangrijker!
Op teletekst toch een nieuw wielerbericht met ("bewerkte") inhoud kunnen lezen. Olympisch achtervolgingskampioen Becke voelt zich bedrogen door zijn collega's (zowel op gezondheidsvlak als op economisch vlak). Hij zegt dat hij geen doping neemt en weet dat anderen dat wel doen waardoor hij voelt aan zijn lichaam dat hij soms zijn gezondheid op het spel zet. Omdat hij niet zou meedoen aan het dopingcircuit zou hij financieel veel hebben moeten laten liggen voor anderen. Soms voel ik me zo ook. Enkel zet ik mijn gezondheid niet op spel. Als ik voel dat ik te diep moet gaan en voel dat mijn gezondheid aangetast wordt, laat ik los.

Verder heeft KIA een mooi beroep gedaan op onze Belgische topatleten KIM GEVAERT en TIA HELLEBAUT. Namelijk KIM + TIA = KIA. Sponsoring heeft dan soms toch zijn goede dingen en hoop doet leven! Maar nogmaals: er bestaan geen feiten, enkel interpretaties.

Eens voelen wat de dag nog verder met zich zal meebrengen en morgen beslis ik of ik meedoe of niet zoals Becke meer geduld zal opbrengen om beloond te worden voor mijn werk op langere termijn.

ELKE DAG IS EEN NIEUWE START

Elke dag is een nieuwe start in je leven. Een zwaar of licht gevoel in je hoofd, een zwaar of licht gevoel in je benen, een zwaar of licht gevoel in je maag, lekker uitgerust of steendood van de vorige training met dit gegeven en al je vorige gegevens (bewust of onbewust geweten) begin je elke dag met andere mogelijkheden. Een dopingbericht kan je negatief of positief opvatten naargelang je eigen vooroordelen over de berichtgeving of over de desbetreffende persoon.

Neem nu de champions league voorronde van KRC GENK tegen SARAJEVO. Volgens de berichtgeving heeft Wouter Vrancken gezegd dat GENK de enige ploeg was die gevoetbald had en de zege verdiende. Spijtig genoeg heb ik de wedstrijd niet gezien en heb ik van andere mensen vernomen dat zij vonden dat GENK zelfs dit SARAJEVO niet aankan wat gaan ze dan in de champions league gaan doen. Vermits dit 2 uiteenlopende gedachten zijn, ga ik hierover geen oordeel vellen. Als leek is men eerder geneigd te zeggen dat Wouter Vrancken het wel bij het rechte eind zal hebben zeker als men supporter is van GENK. Ik heb er mijn twijfels over maar nogmaals ga ik er geen oordeel over vellen.

Over het geval van de dopingberichtgevingen in de ronde van Frankrijk blijf ik erbij dat iedereen neemt. Doping is niks meer dan het overmatig toedienen van voedingspreparaten (eten, drank, infuus, pil, injectie) die de prestatie bevorderen en een ander beeld geven in de bloedsamenstelling. Dan moet ik en iedereen die dit bericht leest in zijn eigen boezem kijken: want wie heeft nog nooit meer alcohol gedronken dan de aanbevolen hoeveelheid, wie heeft nog nooit meer koffie gedronken dan de aanbevolen hoeveelheid, wie heeft nog nooit meer chocolade gegeten dan de aanbevolen hoeveelheid? Niemand. Stel jezelf maar eens tot doel dat je gedurende 21 dagen 1/5 van het aantal kilometers fietst aan 1/5 van de snelheid van de wielrenners in de tour de france met 1/5 begeleiding, 1/5 rust en 1/5 positieve aandacht zonder doping te nemen (niet meer dan 4 koppen koffie, 2 glazen alcohol, 3 repen chocolade als je al uit mag gaan dat deze gegevens kloppen en niet van persoon tot persoon verschillen). Praktisch komt dit neer op ongeveer 45 km per dag fietsen tegen 8,5km/u op een koersfiets met een verzet van gemiddeld 2m per omwenteling (wielrenner doet dat met 10m per omwenteling) en dit gedurende 3 weken aan een stuk (zonder cols en zonder tijdrit of proloog en zonder druk van media). Wie dit klaar speelt zonder enige doping te gebruiken en zonder een zwakke dag te hebben en zonder enige vorm van medicatie gebruikt te hebben (zalf, pil, druppels of wat dan ook) mag zeggen dat die misschien een kans maakt om 3 weken elke dag gemiddeld 200km per dag te fietsen zonder doping te moeten gebruiken. Of toch niet?