Racisme, perfectionisme en realisme in de topsport en samenleving

Gisteren was weer een dag om niet snel te vergeten. Veel administratief werk en voor mij alleszins veel sociaal contact (met 7 personen gesproken en bij elk een diepgaand gesprek: dan is elke dag een feest op sociaal vlak over welk onderwerp ook gesproken wordt). Vroeger sprak ik elke dag bijna 200 tot 1000 mensen aan maar het bleef meestal bij oppervlakkige dingen: hoe ist, wat ga je doen, wat vindt je van dit of van dat of van die persoon, het weer is slecht, ik doe mijn boodschappen daar, ..., ik lul maar wat op want dat doen veel mensen (eerst beseffend en daarna onbewust vermoed ik).

Racisme was gisteren een punt dat werd aangehaald tijdens een laatste sollicitatie van de dag. Het klikte vrij aardig moet ik zeggen en dat als perfectionist zijnde kan er iets uit groeien. Ik moest antwoorden op (later bleek strikvraag) tussen welke klant ik zou kiezen als een belg of buitenlander (zei vernoemden de nationaliteit marokkaan) voor mij zouden staan. Mijn antwoord was: wat mij uitmaakt is welke instelling deze personen hebben en die kan je testen. Met de uitkomst van die test, bepaal ik welke persoon ik zou begeleiden (het betreft een nieuwe fitnesszaak met een combinatie van een westerse verkoopstechniek en een oosterse begeleidingswijze) als ik een keuze moet maken. Het antwoord kan je al raden: je mag geen keuze maken, je dient ze beiden te begeleiden. De ene zet je aan het werk en de andere neem je even persoonlijk bij je om doelen te bepalen en de persoon te beantwoorden aan zijn verlangens. Maar overal zit racisme in onze maatschappij. Neem nu mij: ik heb het heel moeilijk om mezelf te verkopen (was één van de mindere punten op sollicitatie en in mijn leven) omdat ik dan mezelf niet ben, maar een typetje speel. Ik ben meestal mezelf anders functioneer ik niet en maak ik fouten en dan voel ik me niet goed als perfectionist. Racisme zit onbewust in ons (verschil tussen mannen en vrouwen is niet anders dan voor de emancipatie, huidkleuren van mensen idem, vegetariërs en vleeseters, recreanten en topsporters, werknemers en werkgevers, rijken en armen, sporters en niet-sporters, kunstenaars en niet-kunstenaars, godsdiensten, politieke standpunten, warmte en koude, zon en regen, ouders en kinderen, broers en zussen, familie en aangetrouwde familie, muziekgenres, validen en andersvaliden, klassieke en alternatieve geneeskunde, nieuwsinstanties, bedrijven, vrienden en vijanden, dierenorganisaties, links-en rechtshandigen enz). Wie zegt dat hij/zij niet racistisch is, kent zichzelf nog niet. Ik ben geen racist maar ik zeg niet dat ik niet racistisch ben. Je bent racist als je een vooroordeel hebt over een persoon nog voor die gezien te hebben, gehoord te hebben, gesproken te hebben, gevoeld te hebben. Je bent racistisch als je over iemand een mening (een mening krijg je door het aangeleerde te gaan vergelijken met de realiteit en dat is niet altijd even gemakkelijk uit je te krijgen als je je er niet bewust van bent of het je niet bewust gemaakt wordt op een manier dat je het gedrag zelf wilt veranderen in je) begint te vormen naarmate je die persoon leert kennen (bij mij gebeurt dat ongeveer na enkele weken als ik met iemand dagelijks 24 u optrek). Dit racistische zou je met perfectionisme kunnen laten overeenkomen. Waarom? Omdat je na verloop van tijd iemand echt begint te kennen en dan ga je enkel nog werken en aandacht besteden aan de minder goede punten (nog niet ontwikkeld, bewust of onbewust) van iemand (je wil perfectie en dat zie je bij anderen, bij jezelf zie je dat niet tenzij je enkele weken altijd een spiegel voor, links, rechts, onder, achter, boven je hebt en jezelf kan waarnemen). Tussen dat racisme en perfectionisme ligt het realisme. Geef de tijd om perfectie te vormen bij jezelf en anderen en streef niet naar telkens een 10 op gezondheid maar naar 8 op gezondheid zodat je altijd speling overlaat voor fouten te maken (want uit fouten maken leer je). Zo kan je fungeren in topsport en de samenleving met als motto: streven naar gezondheid is topsport en streven naar topsport is ontkenning van jezelf. Na verloop van tijd is je 8 meer waard dan de 10. Want deze persoon heeft zich niet meer verder ontwikkeld. Een winnaar kan de volgende dag een verliezer zijn in andere omstandigheden hoe klein de verandering ook mag zijn (details = perfectionisme). Wie deze gedachtengang niet kan volgen, mag het zelf eens uitproberen.

Werp eens met een bal tegen de muur met je dominante hand (rechts of links, ben je ambidexter dan begin je met de hand die het eerst naar voor komt als je je gestrekt naar voor laat vallen met je ogen dicht om te vertrekken voor een spurtje). Doe dit 1x10 met je hand boven je hoofd en de voeten op schouderbreedte naast elkaar. Je staat 1,5m van de muur af. Hoeveel te dichter je bij de muur staat hoeveel te moeilijker de uitvoering. Doe dit dan met de andere hand. Wissel dit zoveel mogelijk af tot je met beiden handen een maximum van 10x10 hebt bereikt. Richt altijd naar hetzelfde punt op de muur (teken een groot vierkant van 20 op 20cm op ooghoogte) en kijk, voel na enkele weken hoe goed je score is aan beide kanten. Je zult merken dat als je dit elke dag doet en uitademt bij elke worp en inademt bij elke voorbereiding van je worp je racisme omgezet hebt in perfectionisme en realisme. Eerst zal je zeggen ik kan dat niet met die hand, als je perfectionist ben blijf je oefenen tot je het wel kan en dan zal je merken dat je weer meer wilt en dan moet je realistisch blijven en je vooruitgang objectief beoordelen. Dit is zo op een training, in een wedstrijd op een groot kampioenschap, in een relatie, enz. Elke "waarheid" die vandaag geldt, geldt daarom morgen niet. Verandering is de sleutel tot realisatie van racisme, werken aan racisme, komen tot perfectionisme, werken aan perfectionisme en uiteindelijk te komen aan realisme en daaraan te werken door telkens opnieuw dit stramien te doorlopen. Zolang het in onze maatschappij draait om geld, macht en seks moet je dit blijven doen om van het leven te genieten en je geweten levend te houden.