Iemand die niet ademt, leeft niet. Iemand die niet ademt, heeft geen controle over de werkelijkheid. Iemand die niet ademt, slaat teveel spanning in zichzelf op. Iemand die niet ademt, kent zichzelf niet. Iemand die niet ademt, is niet in staat topsport te bedrijven want die sluit zich af van de buitenwereld (lucht). Tenzij gebruik gemaakt wordt van onnatuurlijke middelen. Hedendaags heeft elke topsporter bijna inspanningsastma en een doktersattest is voldoende om een goedje te mogen gebruiken wat zogezegd de gezondheid bevordert. Als dat zo is, waarom mogen die atleten dan meedoen aan een activiteit die inspanningsastma zeker niet zal helpen genezen. Een maximale inspanning laat je snakken naar adem en houdt de inspanningsastma in stand. Druk en stress vanbuitenaf verhoogt dit alleen maar. Dus wat gebeurt er met die atleten: elke keer dosisverhoging van het bestrijdingsmiddel tegen inspanningsastma zodat ze de pijn niet meer kunnen voelen. Ik vind het raar dat er niet meer doden vallen, dan tot nu toe gemeld zijn (of wordt een heel deel bewust verzwegen). De mens gebruikt alles in zijn nadeel en alles ten kostte van geld, macht en aanzien. Er is nochtans een andere manier om topsport te bedrijven en wel met de ingesteldheid streven naar gezondheid. Zoek eerst het probleem op van de inspanningsastma en zoek er dan oplossingen voor. Veeg het probleem niet weg door het probleem stelselmatig meer en meer te onderdrukken want dat kan zeer ernstige gevolgen met zich meebrengen.
Ik betrap me er zelf op dat ik soms oppervlakkig ademhaal. Bij lichte inspanningen is dat niet het geval maar wel bij extreme inspanningen. Soms wordt het zwart voor de ogen, soms duizel ik. De oorzaak is niet dat ik een slechte conditie zou hebben (ochtendpols is 38, ik weeg 63kg voor een gestalte van 1m78 en loop 15'30" op 5km). Ademen is genieten en geduld hebben. Dat was ik vergeten en ik denk ook heel veel andere mensen!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Ik wist niet eens dat inspanningsastma bestaat. Ik dacht altijd dat het gewoon een genetische aandoening is, die je vanaf je geboorte hebt.
Maar wat je hier vertelt is radicaal tegengesteld aan de Oosterse gedachtengang over ademen. In het oosten is ademen juist de kern van alles. Zeker bij de Japanse vechtsporten. Je levensenergie stroomt op de beweging van je adem. Door je adem te controleren stuur je je levensenergie.
Hier in het westen leren ze je echter, dat de adem een oncontroleerbaar autonoom zenuwstelsel gegeven in je lichaam is. Je bent het slachtoffer van je adem in zekere zin.
Als de westerse ideeën klopten, dan zou het niet mogelijk moeten zijn om je hartritme te controleren, door je adem te controleren. Terwijl controle van je hartritme niets meer vraagt, dan controle van je adem. Ik geef toe, dat controle krijgen over je adem vraagt om regelmatige oefening. Maar voor een atleet zouden ademhalingsoefening eigenlijk deel uit moeten maken van hun trainingsprogramma. En zo moeilijk zijn ze niet die oefeningen. Het gaat er gewoon om je ademhaling op een meditatieve manier uit te voeren. Inademen, vasthouden, uitademen, vasthouden. Als je dat iedere dag oefent, tien minuten schijnt zelfs genoeg te zijn om te leren je ademhaling te controleren in de meeste situaties. En als je je ademhaling controleert, controleer je je hart en zelfs je emoties en gevoelens.
Maar volgens de westerse artsen uit mijn jeugdjaren kon dat helemaal niet. Ik begrijp dat je tegenwoordig steeds meer artsen krijgt, die in ieder geval geloven in de kalmerende werking van goed ademen. Maar dat is waarschijnlijk ook alleen maar omdat onderzoekers eindelijk bewezen hebben wat de gevolgen zijn van meditatief ademhalen.
Een reactie posten