Geen goede 2-daagse achter de rug. Geen zicht om te trainen, geen goed gevoel maar elke dag wel een doel. Als je even niet met je lichaam bezig bent, betaal je er toch vaak de tol voor. Jezelf wegcijferen brengt altijd problemen met zich mee, vooral op langere termijn.
Mijn geest is aan rust toe, mijn lichaam vraagt meer bewegingsvrijheid en mijn omgeving laat dat niet echt toe. Een andere omgeving creëeren of weer meer met het eigen lichaam bezig zijn om tot rust te komen. Hoe een minuscuul spiertje heel mijn geest en lichaam uit balans kan brengen. Het lichaam zit raar in elkaar als je het niet wilt kennen. Kennis opzoeken is één, kennis begrijpen is twee, maar kennis je eigen maken is veel meer dan drie. Elke dag je confronteren met je zwak punt, niet werken aan je sterk punt (de dingen die je graag doet), keer op keer opnieuw. Als je dan ook al weet dat je die spieren nooit eerder onbewust gebruikt hebt, dan weet je het wel. RUST ROEST en het geheel is altijd meer dan de som der delen (zie maar in de natuur!).
Elke dag met je eigen of iemand anders lichaam bezig kunnen zijn, is een verrijking in het leven. Je doet zoveel kennis op, je geeft zoveel kennis over en je voelt je als herboren.
Gisteren nog gekeken naar atletiek. Zalig was het om te zien dat er nog zoveel vooruitgang mogelijk is op de 100 en 200m als bepaalde atleten bepaalde (nog onbekende of ongekende) spiergroepen willen trainen. Tegen mezelf spreken haalt niet veel uit. Ik heb genoeg gezien en geleerd voor enkele dagen. Het wordt weer tijd dat er iets ontspannen gedaan wordt.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten