De zon maakte me deze ochtend wakker om iets over 6. Een eerste training stabilisatie voor het eten gaf me nog meer energie. Enkele berichten van een atlete lieten me even terug zwakker worden. Maar dat was waarschijnlijk omdat ik een ander beeld heb over haar woorden dan zijzelf. Immers 1 beeld zeggen meer dan 1000 woorden en woorden krijgen pas een betekenis als jij er een betekenis aan geeft (dat gebeurt meestal onbewust en het is belangrijk dat je je daarvan bewust wordt).
Gisteren nog een interessant teletekstbericht gelezen dat volgens mijn weten niet op het nieuws op tv of de radio is gekomen. Ploegdokters en ploegdirecteurs willen dopingcharter niet tekenen. Waarop Patrick Lefèvre antwoordt dat het dan maar op een andere manier zal moeten. Wielrenners zijn altijd de dupe. Als zij betrapt worden, staat het in een koeien van letters en wordt het op elke tv-zender of op elk radiostation gemeld. Maar geen enkele tv-zender of radiostation die dit meldt. Zelfs op teletekst heeft het maar een halve dag gestaan en is het al vervangen door UCI vraagt aan kleine ploegen om geen dopingzondaars in dienst te nemen EN Italiaanse tijdritkampioen betrapt op doping! Hoe het juist in elkaar zit, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat berichtgeving zeer subjectief gebeurt en de werknemer altijd vaker in opspraak wordt gebracht dan de werkgever. Niets is veranderd t.o.v. het (pseudo)geleerde uit de geschiedenislessen: brood en spelen voor de adel, entertained door slaven. Of klopt dat ook al niet meer?
Terug naar deze ochtend. Na enkele emails en het ontbijt vertrok ik voor een eerste mobilisatietraining op de fiets. Ik ging tijdens mijn training even langs bij de vdab (die dicht was) en was op zoek naar "werk" en sponsoring in de stad. Daar kwam niet veel van in huis, maar dat was ook het doel niet. In de stad zag ik mensen die geen besef hebben van hun lichaam en rondkuieren alsof hun lichaam van hun hersenen gescheiden is. Eens uit de stad kwam ik terug in mijn trainingsritme en enkele kilometers verder zag ik enkele lopers trainen. Ergens gaf het me voldoening, ergens gaf het me ergernis. Wat ze deden vond ik goed, maar de instelling was verre van goed. Elkaar afmaken zonder rekening te houden met zichzelf. Een half uur verder reed ik in het veld en zag ik strohalmen staan. Netjes gestructureerd, maar waarvoor? Mensen denken niet na in het geheel. Als je enkel bezig bent met jouw zaak en je ziet niet naar het geheel weet je niet waarmee je bezig bent en ben je doelloos bezig. De training gaf me weer hoop nadat ik gestopt was. Opnieuw de hamstrings, quadratus lumborum, iliopsoas, pectineus, obliquus externus abdominis en latissimus dorsi die redelijk stijf en zwak aanvoelden. Maar het ging wel weer beter!
In de humo een interessant artikel gelezen: De klasse van 1967 (5) Martin Scorsese "We zijn allemaal gevoelloos geworden" met voor mij het stuk van het artikel "Jonge gasten zoals jullie denken niet na. Als jullie een overval plannen, vallen jullie schietend binnen - dat is het probleem. Die woorden ben ik nooit vergeten. Dat is wat we met de wereld gedaan hebben: we dachten niet na, we zijn schietend binnengevallen. En kijk waar het ons gebracht heeft.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
Dat is toch wel goed van je dat je dat stukje informatie hier voor het nageslacht hebt bewaard. Als er in de toekomst een ploegleider of -directeur afgeeft op een renner met doping, is nu wel heel duidelijk dat hij niet alleen met boter op zijn hoofd staat hypocriet te zijn, maar dat hij eigenlijk van boter is gemaakt.
En misschien is dat wel precies het punt. Zolang ploegleiding niet een principieel standpunt inneemt, handhaaft en het voorbeeld geeft, kun je van volgers/werknemers niet iets anders verwachten.
De mens is nu eenmaal niet gemaakt om altijd maar zijn eigen weg te volgen. Dat is toch iets wat je in de loop der jaren moet leren. Soms door schande, maar vaker door schade.
Interessante reactie. Ik heb het 3 keer gelezen om objectief te kunnen zijn vooraleer ik er structuur in mijn hoofd begon te zoeken. Vooral "De mens is nu eenmaal niet gemaakt op altijd maar zijn eigen te volgen. Dat is toch iets wat je in de loop der jaren moet leren. Soms door schande, maar vaker door schade."
Daaruit kan ik een wijze les trekken. Hoeveel te ouder je wordt, hoeveel te meer tijd je neemt om over dingen na te denken. Zo blijf je ontwikkelen en blijf je plezier hebben in het leven.
Merci voor de reactie
Een reactie posten