Negatieve of kritische berichtgeving in de titel als je dit leest? Ik vind van niet, eerder een realistische. Na wat ik gisteren geïnterpreteerd heb wat ik heb meegemaakt, deed dit weer de druppel overlopen. Op één manier ben ik blij dat de Belgische dames brons halen op het WK 4x100m. Op een andere manier weet ik maar al te goed hoe het verlopen is. België doet mee met de shit, spijtig genoeg (maar dat doet iedereen, dus het blijft wel een puike prestatie, maar ik heb er geen bewondering voor). 2 dames van het estafette team ken ik nog van vroeger toen ik bij RC TIENEN trainde. Talent hadden ze maar geen juiste gezonde begeleiding. Nu nog altijd niet maar het is beter dan vroeger alhoewel de omgeving hetzelfde gebleven is (als je me kunt volgen). Nogmaals wat is shit, sommigen vinden doping zelfs geen doping als ze maar winnen. Sommigen vinden zelfs dat pijnstillers en cortisonenspuiten geen doping zijn als ze enkel maar de pijn onderdrukken en de prestatie niet positief bevorderen. Komaan, doping is elk middel dat prestatiebevorderend werkt en als je gekwetst bent moet je je lichaam laten rusten en niet verder bevuilen zodat je achteraf weer een geweldige prestatie kunt neerzetten, feesten en weer alles moet doen om je vroegere niveau terug te behalen. Dit vroegere niveau laat zich dan meestal minstens een half jaar of 1 jaar op zich wachten tenzij een nog beter middel gevonden wordt.
Strijd tegen doping, bandjes met live strong, stikkers met anti-doping of no dope en armbandjes en kettinkjes met als opschriften I'm clean: allemaal goed en wel verkocht maar grote larie en flauwekul. Geen enkele topatle(e)t(e) of topteam dat zich 24 op 24u durft te laten volgen gedurende een maand. Schrik voor privacy? Neen, mensen mogen gewoon niet weten wat ze doen. Maar misschien is dat ook hetgeen wat mensen willen, lijken zien en kunnen genieten van elkaar af te maken want anders zou het wel eens saai kunnen worden. Iedereen die naar een wedstrijd wil komen kijken zou zelf eens een wedstrijd moeten meedoen vooraleer die het spektakel mag aanschouwen. Dan zullen de ogen wel eens opengaan, dan zal misschien nagedacht worden over waar we mee bezig zijn en dan zal misschien duidelijk worden dat alles één grote show is waar iedereen zijn graantje wil in meepikken. Om uiteindelijk tot de vaststelling te komen dat alles fake is, omdat niemand nog voelt, hoort, ziet, proeft, ruikt en waarneemt. Voelen doet men enkel door pepmiddelen of vettig voedsel of allerlei andere nutteloze preparaten te gebruiken. Horen doet men door ofwel gehoorapparaten te dragen, medicatie te nemen. Zien idem dito maar men gebruikt een bril. Proeven door overal veelvuldige additieven toe te voegen want inhoud van voedsel stelt niet meer veel voor. Ruiken door overdreven parfums en ik weet nog allemaal niet wat. Waarnemen door de beelden en nieuwsflash die we door de media binnengespeeld, gebrainwashed krijgen. Doen we nog zelf iets? De 200m finale bij de vrouwen vond ik schitterend. Biomechanisch gezien heeft Allyson Felix de beste looptechniek van de vrouwen en toch was ze niet als eerste uit de bocht. Wel Veronica Campbell (opgeblazen tot en met) die de laatste 100m vertraagde t.o.v. Felix die haar geweldige foulé liet bewonderen. Of deze topatlete neemt, interesseert me niet. Ik weet wel dat zij enorm aan de techniek heeft moeten werken om zo een foulé te geven en zulk een lichaamsbouw te kunnen vertonen.
Met pijn in het hart denk ik terug aan mijn tijd als junior en eerste jaren senior. Ik was top in limburg en behoorde tot de top in België maar om één of andere reden brak ik niet door op senior niveau en verder. Veel privéproblemen hadden daarmee te maken maar ook het onzuivere van de sport. Mijn eerste en enige crosscup wedstrijd die ik bij de seniors liep was in Roeselare. Ik was 4de na 1 ronde met nog 5 rondes van 1,8km voor de boeg. Mohammed Mourhit liep toen nog achter me en hij zou de wedstrijd winnen en me uiteindelijk op 1 ronde lopen. Niks snapte ik er nog van en mede door privéredenen heb ik toen mijn schoenen aan de haak gehangen. Nog altijd is er niets veranderd. Integendeel het is nog erger geworden maar nog beter gecamoufleerd. Enkel heb ik me terug kunnen verweren en gezocht naar natuurlijke middelen om me te kunnen verbeteren. Zo waar heb ik de laatste 3 jaar weer enkele regionale wedstrijden gewonnen en mag ik me stilaan weer bij de top van Limburg plaatsen. Belgisch niveau volgt nog en dan hoop ik 8 jaar later eindelijk door te stoten want ik heb lang genoeg gevochten, gestreden en waargenomen om eindelijk eens te voelen wat er in me zit tijdens een wedstrijd wat ik zo vaak voel op training.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten