Volgens een onderzoek blijkt dat de bijwerking van antibioticum in bepaalde gevallen dodelijk is. Dit was zo bij experimenten op 6 ongeneeslijke leukemiepatiënten?! Bij mij komen volgende vragen naar boven: wie bepaalt wie ongeneeslijk is, wie bepaalt wie ziek is, wie bepaalt welke symptomen bij welke ziekte horen, wie bepaalt wat schadelijk is en wat niet voor een welbepaalde patiënt, wie neemt het recht in handen van anderen hun leven zonder het zelf te hebben beleven? De kennis van een studie, de naam die een persoon draagt na het behalen van een "erkend diploma".
Hoe bekrompen ben je dan bezig? Dit is niet enkel zo bij artsen. Het is zo in elk beroep. Als je je beroep boven jezelf plaatst, ja waar ben jij zelf dan. Als je je eigenheid wegcijfert, ja waarom zou je dan van anderen respect en aanzien moeten of willen krijgen. Ik heb het meest geleerd van mensen die me kritiek geven omdat ik er voor open sta. Mensen die geen kritiek aanvaarden, leren niet uit het leven. Ze staan boven zichzelf, boven de natuur, wanen zich god en noemen elke "concurrent" een kwakzalver in een zeer "familiale kring".
Ik zou luisteren naar de patiënt. De vraag die je dan meestal krijgt is: "hoe kan je dat als die niet kan spreken"? Luister naar het lichaam. Neen, dat kan je niet via een toestel en cijfergegevens. Die kunnen je wel in een richting sturen, maar een mens is niet te sturen door cijfers en modellen. Luister naar het lichaam. Gebruik je eigen zintuigen en hanteer die van de patiënt en/of stimuleer deze. Prikkel zijn/haar zintuigen.
Wie meer raad wil, vraag het aan je eigen zintuigen of aan de zintuigencoach. Neem verantwoordelijkheid voor jezelf op een bewuste manier!
Door te klikken op het onderstaande websiteadres, kan je zelf het artikel lezen en je mening vormen. Reacties zijn meer dan welkom! Kritiek doet leven en beleven!
http://www.medinews.be/full_article/detail.asp?aid=12728
Groetjes
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten