Stap voor stap naar een nieuw leven

Hedendaags gebeurt niets meer toevallig. Alles heeft een reden. Niets is wat het lijkt te zijn. Gebruiken we onze zintuigen waarvoor ze dienen en samen, zien we de dingen zoals ze zijn en niet zoals we denken dat ze zijn. Alles wordt voorgeknabbeld. Alles is bijgevolg controleerbaar en meetbaar. Eén ding echter niet. Het gevoel, laat dat nu ook hetgeen zijn wat sterker is dan het denken. Het gevoel geeft pijn indien we tegen ons zelf vechten. Het denken wil dit en het lichaam waarschuwt voor de "val". De "val" is juist aanlokkelijk en iedereen trapt er onwetend in. Zeg niet dat het je niet overkomt of nooit overkomen is. Is het wel het geval dan heb je het niet eens doorgehad, dat zou pas erg zijn.
Het denken ondergeschikt maken aan het voelen. Stap voor stap naar een nieuw leven. Het denken is de enige factor die ons onbewust tegenhoudt naar een beter en bewuster leven. Al die regeltjes die je denken beperken, je doen het zwijgen opleggen en je voelen helemaal uitschakelen. Het wordt alsmaar erger en erger (denk maar aan de administratieve rompslomp).
Vertrek je vanuit het gevoel dan ga je natuurlijk en spontaan af op je doel. Een kind doet dat altijd. Het is pas als een volwassen afkomt met een regel dat een kind zijn/haar spontaniteit verliest. Is die regel zinloos (zo zijn er veel regels) laat die regel dan achterwege. Het kind zal boos worden als je de waarheid niet spreekt volgens het lichaam (wat hij/zij voelt). Een voorbeeld: maak je niet vuil bij het spelen want wat gaan de mensen anders zeggen? ZWIJGEN! Is die regel nuttig, zeg het dan kost wat kost en maak het kind de regel duidelijk. Een voorbeeld: wandel op het voetpad want er rijden fietsers en auto's op de rijweg. Maak het duidelijk aan het kind, wat er gebeurd als hij/zij zich niet aan de regels houdt. Desnoods laat je het kind eens kennis maken met een aanrijding met de fiets bij je thuis terwijl hij mag vallen op het gras of een mat. Doe het wel rustig. Het kind zal steigeren, razend worden als je de waarheid spreekt. Troost het kind dan niet want dan heeft je pleidooi geen nut gehad. Zeg gewoon, als je klaar bent om terug te praten ben ik er voor je. Je weet me te vinden. Komt het kind na verloop van tijd niet opdagen, zet dan de stap zelf.

Wil je meer informatie?

Aarzel niet en vuur de vragen af.

Groeten