Een gesprek met iemand die je echt wil begrijpen, kan wonderen doen (of is dit zelfs ook maar wat het lijkt te zijn?)!

Praten kan soms tot oplossingen leiden.
Oplossingen worden bij mij meestal aangeboden na het meemaken van het volgende: keihard tegen de muur lopen (figuurlijk, ik ken er die het ook letterlijk doen), een zware crash maken (letterlijk), niet meer verder kunnen met de info die ik heb. Meestal besef ik dan pas dat ik het anders moet doen en dan komen de oplossingen vanzelf omdat ik opensta voor nieuwe inzichten.

Praten is niet mijn sterkste punt. Wel luisteren. Maar als je luistert en je hebt vragen en stelt die niet, ja dan heb je nog meer vragen dan voor het gesprek en wordt het soms heel stressserend binnenin. Na verloop van tijd wordt luisteren dan passief want ik raak geblokkeerd en elke inspanning brengt me dan uit evenwicht. Assertiever worden, iets waar ik binnenin goed in ben (geeft wel stress na verloop van tijd) en ook als het op fysieke prestaties, met alle aangeboden informatie, op aankomt. Een voorbeeld wat betreft fysieke prestaties: tijdens mijn trainingen kan ik bvb. 1000den lopen in 3' en rapper met de verhouding 1/1. Op de coöpertest op school vroeger presteerde ik beter als ik alleen liep met alle tijden van de anderen in mijn hoofd dan als ik in groep moest lopen. Dan kon het wel eens zijn dat ik 200 tot 300m trager liep dan als ik alleen liep. Mijn persoonlijk record op de coöpertest is 4000m. Laatst gelopen zo'n 9 jaar geleden. Anderen gaan juist sneller lopen als ze in groep lopen en gaan boven zichzelf uitstijgen. Ik blokkeer dan omdat ik niet alle informatie van mezelf, mijn tegenstanders en parcourskennis kan controleren. Vervolgens blijf ik in mezelf en mijn tegenstanders worden kleiner in de verte en het parcours wordt mijn grootste vijand vermits ik niet vooruitgeraak. Dit getypt zijnde is er maar één vijand, ikzelf. Loslaten, loslaten, loslaten en me concentreren op mezelf, het parcours en het duel aangaan met mijn tegenstanders waarbij ik zelf en mijn tegenstanders baat hebben.

Praten met iemand die je wil begrijpen, het kan wonderen doen. Je voelt dat iemand in je huid kan kruipen en voelt wat je meemaakt. Zalig gevoel vind ik dat. De meesten vinden dit beangstigend. Waarom? Hebben ze dan iets te verbergen? Ik ben content met mezelf maar niet met mijn oppervlakte want dat schermt zich af van de buitenwereld vermits dat de buitenwereld anders is dan mijn binnenwereld en ik het gevoel heb dat de buitenwereld niet openstaat voor mijn binnenwereld. Of is dat iets wat ik me inbeeld?

Het gesprek heeft me wonderen gedaan. Het heeft me binnenin aan het werk gezet en het heeft zijn vruchten al opgeleverd. Spanning is al meer dan eens uit me weggevloeid de laatste dagen. Het lichaam voelt zich nu veel leger en staat te popelen om iets te doen. Geduld, loslaten, geduld, loslaten want er moet nog meer uit. Als je geeft en geeft en je neemt "negatieve energie" op dan kruip je voortdurend in de huid van een ander. Je neemt die energie ook op en je geeft die niet af want die heb je opgenomen en is een indringer binnenin jezelf. Het is dan tijd om jezelf terug energie te geven en de "negatieve energie" af te geven. Niet aan andere personen maar onderweg tijdens je fysieke trainingen, visualisaties, ademhalingsoefeningen, stabilisatieoefeningen, dagelijkse bezigheden.

Nog meer mediteren en meer met mezelf spreken, met mijn intuïtie en praten met iemand die een actief luisterend oor wil bieden.

Of is dat zelfs ook maar wat het lijkt te zijn?