OVERZICHT ONTWIKKELING VOOR MEZELF

Eens kijken wat ik voor mezelf al gepresteerd heb (zo heb ik het ervaren en onthouden) in de sport: competitief en op training

Op mijn 5de 2 trainingen van ballet. Stijve hark en veel te dik om er aan mee te doen. Ik gaf het op. Op mijn 10de atletiek bij TACT SINT-TRUIDEN. Ik trainde er mee met de groteren als pupil en liep er 12km in 1u, 800m in 2'40" op training. Ik werd 5de op het BK 800m nadat ik 600m aan de leiding liep en achterom keek en mijn voet omzwikte op de rand van de binnenbaan. Ik reed 60km per week met de fiets en speelde dagelijks 2 à 3 uur 1-1 voetbal tegen mijn broer.
Op mijn 12de vroegen enkele clubs aan me en aan mijn ouders om me gestadig voor te bereiden op lange termijn als marathontalent. Gelukkig ben ik daar niet op ingegaan. Ik schakelde over naar voetbal om daar mijn slag in te slaan, alhoewel ik het in feite niet wilde. Ik verzeilde op de bank, vanwege te zwak, te weinig weerstand, te weinig kracht, te weinig persoonlijkheid. Echter bleef ik wel trainen op lopen en deed ik mee aan wedstrijden. Op school liep ik 2400m in 8', verbrak ik het record op de bieptest en liep ik mooie prestaties op wegstrijden waaronder de haspengouw challenge 10km in 38' als 12-jarige. Op mijn 13de wilde ik wielrennen doen. Ik mocht niet, vanwege te duur en te gevaarlijk. Ik trainde op woensdag 90km terwijl anderen achter de pc of een andere hobby in het slechte weer binnen en in groep beoefenden. Maar enkel mijn moeder had er oren naar dat ik ging wielrennen. Vanaf mijn 12de vertrokken we ook naar de bergen om toch daar veel op het klimmen te trainen. De Wilder Kaiser in OOSTENRIJK had ik al achter de kiezen op mijn 12de. De GrossGlockner wou ik ook doen maar ik mocht niet van mijn ouders, vanwege te zwaar (waar ze al weer gelijk in hadden, achteraf bekeken). Op mijn 13de trokken we naar Carcans-Maubuison. Waar ik mijn idool Miguel Indurain zag tijdens een wedstrijd in Bordeaux. Op mijn 14de brak ik door in het voetbal omdat ik fysiek sterker geworden was, veel sterker. Ik werd de draaischijf van de ploeg en wat een moeilijk seizoen leek te worden (door het uitvallen van "enkele sterkhouders", waardoor ik eindelijk een kans kreeg) werd een goed seizoen. In het begin veel klappen te verduren als midmid, maar ik kwam er sterker uit. En opeens had ik na een jaar aanbiedingen van enkele clubs uit 3de en 2de nationale om bij de scholieren nationaal te spelen. Zeker nadat een vriendenmacht tegen de nationale cadetten van Tongeren gewonnen werd met 0-1 en een doelpunt van mij. Eerlijk ben ik wel om te zeggen dat ik de bal met mijn hand had meegenomen (nadat ik uit evenwicht werd gebracht) en dan kruislings binnenschoot met rechts. Toch had ik al besloten om wielrennen te gaan doen en ik had gespaard voor een oude koersfiets. Op mijn 14de ging l'alpe d'huez eraan met een tijd van 53' met een verzet van 52x20. Moordend voor de knieën. Ik zou en zal het geweten hebben later. Ook les 2 alpes ging eraan voor de moeite (wel 6 keer op 1 week tijd en 10 keer op 2 weken tijd). Ondertussen was het wegseizoen wel al een half jaar bezig en ik kwam in feite in volle finale van het seizoen in het wielerpeloton van de nieuwelingen terecht. Een groot misverstand. Ik was er nog niet klaar voor, achteraf bekeken. De nodige tegenslag erbij liet de moed zakken bij mijn ouders en familie. Zeker toen ik bijna een dodelijke crash op training maakte en even in coma geraakte. Toch wilde ik door doen en liet me testen. Stress zou de oorzaak zijn waarom ik niet zou kunnen doen op wedstrijd wat ik wel op training kon. Ik moest ermee stoppen voor mijn gezondheid, zelfs liefst met alle competitiesport. Bewegen mocht ik nog maar niet meer trainen zoals anderen, daar had ik een te zwak gestel voor (bij de geboorte een bronchitis en hersenvliesontsteking overleefd wat dokters niet voor mogelijk hielden. Ik zou ofwel sterven door de ziekte ofwel door de overmatige dosis antibiotica die de ziekte zou overwinnen). Ik liet me niet doen. Maar een jaar in het onderwijs heeft het me wel gekost. Blackouts door niet te rusten en uit het ziekenhuis te willen, terwijl ze me liever daar nog een maand wilden laten rusten (ook daar hadden ze gelijk in, ja ik ben nu eenmaal niet al te slim en ga impulsief door het leven, het is minder, maar toch). Koppig als ik was, schreef ik me in in de sportschool in HASSELT om te bewijzen dat ik wel een sterk gestel heb. Ik brak direct mijn borstbeen en misschien was ik idd te zwak op dat moment. Maar ik bleef volhouden en begon terug met voetbal en atletiek in competitie. Niet onopgemerkt want ik behaalde mooie resultaten in de atletiek. 2de op LK veldlopen en 45ste op BK veldlopen. Op de piste bleef ik steken maar op de weg liep ik 17' op 5km en 35' op 10km. Als 16-jarige had ik de Pla d'adet, peyresourde, aspin, azet achter de kiezen in de Pyreneëen. Daar werd me gevraagd om toch terug aan wielrennen te doen. Maar bergop rijden is niet het enige wat je moet kunnen, ik ben nu éénmaal niet sterk op het vlakke. Dat valt me ook op bij het lopen in modder. Als 17-jarige trok ik naar RCT terwijl ik trainde via de schema's van KA en soms de raad van RR erbij nam. Op de coöpertest haalde ik op school 3600m en op training 4000m. Ook behaalde ik een 4de plaats op de fruitloop 5km in 16'41 waar ik na 3km als eerste doorkwam in 8'45". Idem in Hasselt maar daar werd ik 16de. In de vakantie legde ik beslag op de lautaret, galibier (19km/u gemiddeld met een verzet van 38-32), reallon en enkele cols van 2de categorie. Tevens wandelingen van 8u met sommige loopstukken en klouterstukken bij.
Doorbreken in de atletiek, terwijl ik ook mijn eerste optreden als pianist voor 1000 man gedaan had, wilde ik wel maar wist niet hoe. Ik had geen weerstand, geen kracht en het deed pijn om over een grens te gaan die ik niet kende. Ik leerde ook een meisje kennen waar ik smoor op werd maar het was van korte duur. Ik had nog nooit een fuif bijgewoond en was ook niet echt bezig met het andere geslacht (ik ben nooit geobsedeerd geweest door seks, walgde ervan). Een keuze om verder te studeren moest ik nu maken. Het zou kine, lo of burgerlijk ingenieur worden. Ik koos voor LO. Ik brak niet door in de atletiek (wel 16'08" op 5000m en 33'50" op 1000m als 1e jaars junior) maar die ene uitschieter bleef uit. Op training liep ik wel 15'15" op 5 km (maar dat was zonder druk, zonder weerstand). Wat er vanaf mijn 19de allemaal gebeurd is, ik wil er niet meer te veel aan terugdenken. Weggekwijnd in mijn binnenste, hopend dat ik aan de unief ging vinden wat ik zocht. Ik vond het niet (te wijten aan mij en de omgeving). Ellende heb ik gekend waar ik met niemand over wilde spreken en in november hing ik mijn schoenen aan de haak. Ik was 4de na 1 ronde op de crosscup in Roeselare en werd gedubbeld de laatste ronde door Mohammed Mourhit. Er gebeurden dingen die niet door de beugel konden (toch niet door mijn beugel). Mijn aandacht ging uit naar een vrouw, en wat voor één. Ik amuseerde me op een andere manier en leerde het uitgangsleven kennen. Maar onbewust heb ik er nooit van kunnen genieten. Vanaf toen leefde ik in een roes, zonder het te beseffen. Ik heb me toen zelf onbewust vanbinnen kapot gemaakt. Ik heb me weggecijferd voor iemand en me er totaal ingelegd. Ik was op toen het ergste, nu besef ik het beste, me overkwam in mijn leven. Niemand begreep het, niemand zag het, niemand voelde het en ik liet het ook niet toe (toen besefte ik dat niet). Ik was er niet meer en het ging van kwaad naar erger. Ik werd onhandelbaar, onaanspreekbaar, ja onuitstaanbaar. Eigenschappen die ik nu misschien nog altijd heb en anderen in me zien en dat trekt niet echt aan. Soit, verleden is verleden. Ik ben eruit geraakt en we zijn nu 8 jaar verder. 10 jaar is het geleden dat ik terug een voet heb kunnen zetten op het niveau waar ik meer dan ooit behoor. Het begin ervan, zicht op meer, veel meer. Het leven begint, het verandert, je komt jezelf terug tegen en geleerd hebbende uit het verleden kan een droom toch nog werkelijk worden. Ook al spreken alle gegevens, cijfers en woorden me tegen op beslissende momenten.

GEDULD LEERT ONS TOT MORGEN TE WACHTEN OP WAT WE VANDAAG NOG NIET VERDIENEN! VERGEET NIET DAT VAN DE ENE OP DE ANDERE DAG SUCCES BEHALEN IN DE REGEL MINSTENS 15 JAAR VERGT! NOG 5 TE GAAN, BIJ DEZE.