Als je zoekt, zul je soms niet vinden!

Zoeken naar een oplossing. Zoeken naar een oplossing om over het overtrainen heen te geraken. Zoeken naar een oplossing door te doen. Zoeken naar een oplossing door diep na te denken (ja, zelfs ik begin het te leren). Maar niks schenkt een oplossing. Of dat is toch wat het lijkt te zijn.

Als je zoekt
Zul je soms niet vinden
En als je het dan gewoon laat zijn
Komt het soms ineens te voorschijn

Heel fijn
Om daar op je 28ste
Nu ineens
Achter te zijn

Als je wint
Heb je nog geen vrienden
Als je verliest
Soms eerder wel

Heel fijn
Om daar op je 28ste
Eventjes
Met de feiten op de neus gedrukt te worden

't Lijkt soms zo recht
Maar dan is het juist krom
En als je denkt achteruit te gaan
Ga je juist vooruit en daarom

Ben je juist slim
Als je stom bent
En stom
Met veel hersenen

De wereld draait om
Nu pas versta ik echt stom

Niets is wat het lijkt te zijn, met je eigen gedachten creëer je je wereld. Deze week rusten had ik me gezegd. Ja op mijn loopmetertje staat nu wel al 45km. Dinsdag, woensdag en donderdag 15km. Niet te begrijpen. Wie niet horen wil, moet voelen, KEVIN. Jaja, en of dat ik voel. Maar het is voor een goed doel. Overtraind zijn heeft niet te maken met het gevoel. Neen, het heeft te maken met de denkwijze hoe je traint. En als ik kijk hoe ik nu weer train, dan merk ik dat ik terug dingen van vroeger heb overgenomen. Dingen die ik normaal niet toepas via mijn trainingsmethode. Onbewust ben ik dus nog niet echt veranderd, maar wel al bewust. Te veel trainen en te hard, maakt je gevoelloos. De laatste dagen meer speels getraind, gelachen, gelopen als een kind zonder met techniek bezig te zijn. Stabilisatieoefeningen gedaan en ook kinds uitgevoerd. Ik speel weer vaker, ik geniet weer meer. Wat is er met me aan de hand? Is het echt de druk die van me af is, of heb ik geleerd de druk van mijn lichaam af te houden? Is het de nieuwe liefde die langer blijft aanhouden, blijft ontwikkelen en groeien? Is het de gedachte die me zei dat ik denk dat ik overtraind ben, maar dat dat enkel cijfers bevestigen en niet mijn gevoel (dan ben ik echt wel stom geweest om zondag niet met ambitie naar OOSTENDE te trekken)? Ben ik dan eindelijk echt over het verleden heen, in hart en nieren? Is het dat ik nu al drie dagen eet wat ik wil, doe wat ik wil zonder rekening te houden met wedstrijden op langere termijn? Is het omdat ik eindelijk licht aan de tunnel zie en mensen daadwerkelijk, inclusief mezelf, vanbinnen veranderd zijn en het naar buiten toe willen laten zien en voelen? Is het omdat ik eindelijk de knoop doorgehakt i.v.m. werk? Is het omdat ik nu constant in mijn gevoel zit en me haast niet meer uit mijn lood laat slaan door mijn verstand? Zijn het de vroegere lentekriebels al?

Het is mijn gevoel: het leeft, het wordt gevoed met warmte, liefde, gezondheid, vrijheid, beweging en rust: ZAAAAAAAAAAAALIIIIIIIG!

De eerstvolgende wedstrijd staat al gepland. De kalender is opgesteld. Echt, het ziet er uitdagend, haalbaar en fascinerend uit. Het enige wat veranderd is, IK KAN EN WIL GEDULD OPBRENGEN OM ER TE GERAKEN OP DE MANIER DAT IK HET WIL EN KAN.