Derde dag na het BK

De laatste dagen zijn moeilijk. Volledige rust is nu aanbevolen voor me. Gisteren ben ik echter bezweken. Naast het schoonmaken, eten maken, de was doen, de afwas doen (zonder afwasmachine weliswaar), de "koer" keren, de kattenbakkenschoonmaken, 3 uur werken en enkele veranderingen aanbrengen in de structuur binnenhuis, kreeg ik de kriebels om te gaan sporten. En ja hoor 15km in 1u in de lekkere hevige regen. Het ging minder soepel dan anders, maar ik heb er wel van genoten. Immers de druk is van mijn lichaam gevallen sinds zondag. Geen eigen druk meer op mijn eigen maag en ik kan terug volop genieten van alles wat ik doe. Raar toch, zondag voelde ik me soms nog zo onwennig, zo broos op de vlakke stroken in de modder in OOSTENDE. Gisteren was daar nog weinig van te merken. Stommerik dat ik ben, waarom heb ik niet vroeger gerust en eerder naar mijn diepste gevoel geluisterd? Als het goed draait en je bent je eigen trainer, traint anderen, doet alle andere dingen zelf en steekt overal 100% in dan zie je bepaalde dingen over het hoofd en voel je niet meer zo diep als anders en laat je je leiden door de euforie van je kunnen. Eens die begeeft, is het al te laat en je verstand heeft de bovenhand dan. Vervolgens zal het wel even duren vooraleer je volledig gerecupereerd bent.

Spijt, veel spijt. Maar ja, spijt komt altijd te laat. Het komt uit het verstand nadat het gevoel je al zoveel malen subtiel heeft duidelijk gemaakt te luisteren naar het lichaam. Spijt is het resultaat dat komt uit het verstand nadat je duidelijk gemaakt wordt dat je je doel niet zult bereiken omdat je er te snel naar toe wilde en het te lang vol wilde houden. Fouten heb ik gemaakt door na de laatste aangestipte datum (CC ROESELARE) door te blijven trainen vermits ik niet kon meedoen. Ik heb me toen laten doen in mijn hoofd. Ik ben in feite al 3 maanden in overdrive aan het gaan. De bedoeling was na Roeselare rust in te lassen en terug te hervatten in februari om zo toe te leven naar het BK veldlopen. Maar rust is er nooit van gekomen. Ja opgedrongen rust een week voor het BK omdat ik niet meer vooruitgeraakte. Als ik naar mijn lichaam geluisterd had, wist ik al begin februari dat het niet meer ging lukken om nog volledig gerecupereerd te geraken. Fouten maken, ik ben er een krak in. Eruit leren, ja, maar traag. Niet te begrijpen. Ik zal het nodig hebben om 1000 keer dezelfde fout te maken vooraleer ik er iets uit leer. Op alle vlak ben ik een laatbloeier vermits ik alles zoveel keer mezelf eigen wil maken zodat alles vanzelf gaat. Een voeler legt verbanden door gewoontes en handelingen. Als die niet goed aanvoelen of niet goed aangeleerd zijn dan wacht mij een lange lijdensweg tot dat ik eindelijk het voel. Nadenken over dingen, voor sommigen is het een gewoonte. Voor mij wordt het dat als ik niet meer kan voelen en doen. Verandering. Ik geef altijd mijn goede raad weg. Maar hem zelf toepassen op de cruciale momenten? Neen, Kevin kan dat wel aan. Kevin zet daar zich wel boven. Kevin valt dus ferm met zijn bakkes naar beneden en jà, dat neerkomen kan dan grandioos pijn doen. Maar dan ben ik ook weer wakker. Spijtig dat ik zo een grote gehardheid heb want anders zou ik veel sneller leren. Ik heb mezelf niet gemaakt en ben met verandering bezig. Maar het gaat moeizaam net zoals bij anderen ook. Ik kan het moeilijk voor mezelf aanvaarden en dus de beuk erin. Zo doe ik het ook met anderen wat niet altijd in dank afgenomen wordt. Begrijpbaar.

RUUUUUUUSSSSSSTTTTTTEEEEN!