INZICHT

Een voorproefje van de lente was het. De maartse grillen groeten u met vanaf morgen en koudere start voor de boeg. Ik begin stilaan de wereld te snappen: geven en nemen. Ik ben iemand die geeft en niet spontaan neemt. Dan ben je niet in evenwicht en krijg je weerstand binnen jezelf. Deze weerstand wordt des te groter als je nog meer wilt geven en je bijgevolg nog minder neemt. Opeens is je weerstand op en je vraagt je af, waarom? Waarom is dat zo, ik geef me 100%, neen zelfs 200%? Het antwoord luidt: als je geeft en je neemt niets dan geraak je leeg. Het is logica, iets wat ik niet echt beheers. Heb je een mand vol appels en je begint die uit te delen zonder te kijken naar wat je nog hebt en je zorgt niet eerst voor jezelf en ook niet voor dat het bijgevuld wordt? Ja dan kom je op een ogenblik zonder appels te zitten. Dan moet je rusten om terug op je niveau te komen en nadenken over hoe je terug aan appels kunt komen. Het lukt wel na enige tijd. Echter als je niet geleerd hebt, verander je niets. Ik verander wel, ik zorg dat mijn voorraad aan appels groter is, maar nog altijd niet dat ik iets voor mezelf hou. Ik kan dus langer genieten van het geven van appels maar het resultaat op lange termijn is dat ik nog altijd zonder appels kom te zitten. En het wordt altijd moeilijker om evenveel te geven en op te zoeken omdat mijn energiepeil niet onuitputtelijk blijft als ik niet eerst voor mezelf ga zorgen. Als het vat echt op is, zal het ook echt op zijn.
Hoe leer je te nemen? Hoe leer je te ontvangen? Hoe leer je met meer om te gaan, als meer je juist tegenhoudt je doel te bereiken? Hoe leer je te beheren zonder dat je het kan begeren? Hoe leer je leven zonder je gevoel te gebruiken? Hoe leer je van je hart een steen te maken zonder jezelf kwijt te geraken? Hoe leer je te genieten van het leven zonder iets van jezelf te geven, elke dag? Hoe leer je jezelf kennen en anderen als je geen moeite doet? Hoe leer je jezelf kennen als je jezelf niet mag geven? Hoe leer je jezelf en anderen kennen als er altijd, bewust of onbewust, een rem ingedrukt dient te worden? Hoe leer je vrij te zijn als je één van je benen altijd stijf moet houden om niet door de knieën te gaan? Hoe leer je druk van je af te houden als er altijd meer last op je schouders gelegd wordt? Hoe leer je last niet op je schouders te nemen als je jezelf wil geven? Hoe leer je omgaan met een wereld die enkel wil nemen en niet wil geven? Hoe leer je omgaan met een wereld die niet openstaat voor verandering? Hoe leer je anderen van zichzelf te houden als ze zichzelf niet weten te waarderen? Hoe leer je uit onmogelijke situaties te blijven en te komen? Hoe leer je dat je het onmogelijke kunt waarmaken aan iemand die er niet bewust van is? Hoe kan je het onmogelijke waarmaken? Hoe kan je zweven van geluk en het ook voelen in je bewegingen? Hoe kun je op water, modder zweven zonder door te zakken?
Inzicht en het is me al een paar keer gelukt om bepaalde vragen hierboven meerdere malen te kunnen beantwoorden. Maar een éénvoudig standvastig antwoord vind ik er nog niet voor. Misschien is het niet mogelijk. Dat is dan weer een uitdaging.

Het leven heeft zoveel te bieden. Elk detail, hoe klein ook, gaat niet aan mij voorbij. Of ik dat laat waarnemen? Ik betwijfel het. Misschien moet ik daar meer aandacht aan geven en niet zozeer aan alles wat ik vanbinnen gewaar wordt. Want dat kan iemand anders niet vatten en het is dat wat ik anderen duidelijk wil maken. Met atleten, zelfs van topniveau door de media aangeduid, valt me dat echt op. Tijdens een training heb ik bvb. een kat gezien, een vogel, een konijn en heb ik kunnen waarnemen hoe atleten de training verteerd hebben. Als ik hen dan soms vraag, wat heb je waargenomen? Dan hoor ik: het was lastig, het was zwaar, soms last in mijn kuit, steken in mijn buik, droge keel... En voor de rest vraag ik dan? Hier ging al mijn energie naar uit kreeg ik dan als antwoord. Ik zie al wat beweegt en leven geeft. Anderen wat meestal energie aan hen geeft.