Uiterlijkheden versus INHOUD

Na 2 weken minder te trainen (toch nog 105km gelopen op 2 weken en 8 uur stabilisatieoefeningen) en evenveel te eten, voelde ik toch dat het weer tijd was om te trainen. En of dat het weer tijd was. Mijn lichaam sputtert niet meer, het is terug klaar om er tegenaan te gaan. Volledig zelfs. Best wel dat ik nu terug rustig de tijd neem om op te bouwen. Misschien is het zelfs beter om nog een week de rem in te houden. Het lichaam vraagt nochtans terug om extreem geprikkeld te worden. Het voelen wil terug de bovenhand nemen, zoals gewoonlijk. Met dit weer heb ik terug alles kunnen voelen, zeker met de laatste drie dagen. Afzien en genieten tegelijk, ik wou in feite nog meer maar dan ga ik me opblazen en dat heb ik de laatste jaren al meer dan genoeg gedaan. Voelen en doen, voelen en doen, doen en voelen, voelen en doen, doen en voelen, doen en voelen, doen en niet meer voelen, niet meer doen en niet meer voelen zodat ik verplicht wordt om na te denken. Ergens een gewoonte creëeren van de volgende structuur: voelen, denken en doen of doen, voelen en denken of denken, doen en voelen. Voor mij is het best voelen, denken en doen vermits ik dan de eeuwige gewoonte doorbreek van voelen en doen. De laatste 2 weken begint me dat te lukken.

Op papier is het nu lente maar de laatste dagen is daar niets van te merken. Uiterlijkheden zijn zo vanzelfsprekend terwijl het voortvloeit uit de INHOUD. De natuur neemt zelf het initiatief in handen en verplicht ons (de mensen) anders te gaan leven rond deze periode van het jaar. Geen eerste lentekleren, geen eerste ontblote armen, geen eerste ontblote benen (ja, door mensen die niet echt meer voelen en bij 20°C al beginnen te klagen over een hittegolf en dat het terug frisser moet worden). Geef mij maar die warme zomer, die temperaturen van 30°C waarbij niemand zich nog kan verschuilen achter een masker, kleren of ik weet niet wat. Open, vrij en bewegend.
De tijd dat ik op stage ging naar Spanje (bij 20°C) of dat ik op skistage ging bij een koude temperatuur maar een stralende zon ligt al enkele jaren achter me. Het waren nochtans 2 weken om van te snoepen. Afzien, het lichaam leren kennen en genieten van de rust in jezelf nadat je jezelf wel 1000de keren was tegengekomen. Ja, die tijden zijn zalig. Ik heb ze de laatste 3 dagen meegemaakt maar dan alleen of met 2 op training, niet in groep, niet in de zon, niet bij 20°C en niet in het buitenland.

Ergens heb ik wel het gevoel dat de bergen in mijn nabijheid vertoeven. Ook de zon, de zuurstof en de warmte. Eén persoon geeft me al die energie, ikzelf. Geprikkeld doordat ik mezelf zie in de ogen van een ander. De inhoud van die persoon is zo groot dat ik het uiterlijk van de bergen, de zon, de warmte en de zuurstof in mijn binnenste voel. Ik ben er gewoon door in haar buurt te vertoeven. Door de andere "ik" van mezelf keer op keer waar te kunnen nemen. Geef mij de inhoud maar want de uiterlijkheden krijg ik er dan zo bij.

Zondag staat de eerste wedstrijddag gepland. Kijken waar ik sta. Het zal anders worden dan vorig jaar. Begonnen met winst bij temperaturen rond de 22°C en zon. Nu zondag zal het niet warmer zijn dan 11°C en regen. Vooraleer het zondag is, heb ik al 6 trainingen achter de rug en nog andere leuke vooruitzichten.