WETEN EN DOEN ZIJN 2 AFZONDERLIJKE DINGEN

Weten en doen zijn 2 afzonderlijke dingen. Als je dan nog eens denkt iets te weten en denkt iets gedaan te hebben, dan zijn het 4 afzonderlijke dingen. Als je dan nog eens doet alsof je denkt iets te weten en doet alsof je denkt iets gedaan te hebben, dan zijn het 8 afzonderlijke dingen. In een systeel noemen ze dit taken verdelen waarbij uiteindelijk niet veel gerealiseerd wordt. De taak is zo gedetailleerd dat het moed, inzet, liefde en geduld vraagt om de taak "perfect" uit te kunnen voeren. Wordt de taak niet goed uitgelegd, niet goed begrepen of niet aangenomen ja dan treedt er verveling en geklaag op.

Ik vraag me af of er nog mensen zijn die echt nog kunnen afzien. Niet doen alsof ze afzien, echt afzien. Afzien waarmee ik wil zeggen dat je elk spiertje in je lichaam voelt als je naar je bed trekt. Afzien waarmee ik bedoel dat je denken, voelen en doen samen gedaan hebt zodat je 's avonds verzadigd en zalig moe smeekt naar je bed om alles terug op te laden en de volgende dag er terug tegenaan te gaan alsof het je eerste dag van je leven was, onbezonnen tekeer gaan met je talenten.

Ik ben hard voor mezelf en ook voor anderen. De meesten die me kennen zullen het al geweten en ja gevoeld hebben. Degenen die denken me te kennen, vinden me een zwakkeling. Ja als ik op een fuif, feestje of drink uitgenodigd wordt 's avonds (dat is in deze tijd rond middernacht want anders is er geen kat, 10 jaar geleden was het nog anders en 10 jaar daarvoor kon je om 21u al naar een fuif) zal ik niet meer zo levendig zijn als 's morgens om 6u of 's avonds om 18u. Als het licht valt in de natuur, valt mijn licht ook. Dus veel sneller in de winter dan in de zomer. Ik leef om te leren en te genieten. Ik leef niet om te werken. Werken is voor mensen die niet goed weten wat ze willen, kunnen of moeten doen om hun tijd te verdoen en toch terwijl hun brood te verdienen. Spijtig genoeg lopen er zo wel heel veel rond. Klagen en zagen: wereldkampioenen dat we er hiervan in België hebben. Als ik klaag (en ik klaag niet, ik vraag soms hulp, dat is wat anders dan klagen), wil het zeggen dat ik op ben. Fysiek, mentaal, emotioneel leeg, uitgemolken, afgetakeld, "dood". Bij mij is dat bijna elke avond het geval. Ik moet volledig geleefd hebben. Geleefd wel te verstaan, niet gewerkt.

Ik zal de mensheid ooit begrijpen, maar wanneer? Ik vermoed als de natuur nog eens toeslaat. Dan zullen mensen weer mensen worden, dieren weer dieren en goden weer goden.

Hoe is het mogelijk dat mensen anderen beoordelen op één moment? Dat je een indruk krijgt over iemand, ok. Maar beoordelen? Wie weet wat over wie en wie weet wat over wat? Ik mag zeggen over iedereen wat ik wil en hoe ik het wil. Hoe het overkomt bepaald toch enkel degene die zich aangesproken voelt (persoonlijk of zakelijk). Wie heeft het recht om over iemand te oordelen? Wie heeft het recht om over iemands gezondheid te beslissen? Wie heeft het recht om over iemands leven te beslissen? Enkel de persoon die verantwoordelijkheid wil nemen voor zijn leven, enkel de persoon die verantwoordelijkheid wil nemen voor zijn gezondheid, enkel de persoon die verantwoordelijkheid wil nemen om ook kritiek ontvankelijk te zijn. Wie heeft dan het recht om te beslissen wat verantwoordelijkheid voor ieder persoon juist inhoudt? Want elke persoon is anders. Waar wordt de lijn getrokken en waar niet (want op papier is het gemakkelijk maar in de praktijk)? Waarom en wanneer niet? ENKEL EN ALLEEN HET GEVOEL HEEFT HET RECHT DAARTOE VAN DE DESBETREFFENDE PERSOON. WANT HET GEVOEL BEPAALT HET LEVEN, HET DENKEN DE DOOD.

WIE WEET HANDELT UIT HET DENKEN, WIE DOET UIT HET VOELEN. WIE ZE KOPPELT IS GODDELIJK VOOR ZICHZELF.