Raar week en weekend achter de rug. Heel zwaar getraind, veel bezig gehouden met denkwerk en huishoudelijke taken en nog iets wat me zoveel energie geeft. Het is haast niet te geloven voor mij. Als dat gebeurt, moet het wel heel erg zijn. Ik, iets niet geloven, dat bestaat niet.
Wat gebeurt er in mij? Het is gelukkig zijn in mijn binnenste door te zien in iemand anders wie ik echt ben. Een rustig persoon die voor alles en iedereen openstaat en zich toch kan afschermen. Het kan dus toch, zelfs met mij.
Zaterdag was het heel aangenaam. Ik voelde de tijd niet door mijn lichaam. Met maar enkele uurtjes slaap stond ik zondag op. Toen besefte ik pas echt dat het uurverandering was. Een wedstrijd stond al lang gepland, maar mijn lichaam voelde niet zo goed aan. Toch maar besloten om mee te gaan lopen na een rustige ochtendtraining en losmaken. Opmerkelijk voelde ik me daarna heel goed. En dan op naar de wedstrijd. 10km in de regen. Ik had me voorgenomen rustig te vertrekken. Sommige omstaanders vonden dat ik te rustig vertrokken was. Weg kansen om binnen de top 10 te eindigen. Tijdens de wedstrijd lag ik daar niet van wakker. Rustig opbouwen door te vertrekken op de vierde rij als ongeveer 40ste. Dan stelselmatig opschuiven en zien waar ik nog kon uitkomen. Ik werd 9de van de seniors, vermoed 14de in totaal. Beste tijd ooit op een 10km voor mij en zeker in dit weer. We zijn echt wel hersteld van onze overtrainingsperiode. Nu een grote basis leggen voor de zomer en er kan heel veel uitkomen, maar dan ook heel veel. Een beetje meer slaap, een beetje meer vertrouwen en een beetje veel meer zon en dan ...
We zullen maar al beginnen met het bedje in te gaan. Want het is al laat, veel te laat.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten