Gisteren was weer een dag om even alles op een rijtje te zetten.
Eerst trainen, dan huishoudelijke taken, dan werken om in mijn vrije tijd naar BRUSSEL te trekken en daar te spreken over sportspecifieke modules.
Mijn eerste indruk was dat we nog altijd onze ontwikkelingsmogelijkheden niet willen aanvaarden. Of beter om het in de volkstaal of op zijn negatiefs te zeggen, onze gebreken.
Ik voelde zo een enorme spanning hangen tussen mij en de ontvangers van mijn boodschap. Door die spanning betwijfel ik of de booschap wel aangekomen is. Laat staan verwerkt en eigen gemaakt in zichzelf om dan pas een oordeel te vellen. Hoe kan je nu tot resultaat komen als je niet mag en kan werken met de middelen die voorhanden zijn?
Er waren wel een heel deel positieve dingen ook waar te nemen. De spanning voelde ik in mezelf wegvloeien na 1 minuut. De externe spanning bleef wel hangen maar die werd ook minder naarmate het gesprek vorderde (het was helemaal niet lang en een gesprek was het in feite niet, het was aftasten naar de kwestbaarheid of positief de mogelijkheid om samen te werken).
Mijn indruk was dat de helft voor mijn voorstel was en de helft niet. Dit omwille van één persoon die enkel beroep doet op personen die mij persoonlijk niet kunnen hebben. Als dat het geval is (wat mijn indruk is), zijn we bezig met vriendjespolitiek en zo kan je niet werken naar resultaten. Zo houdt je dingen in stand van het verleden zonder het te beseffen en kom je stil te staan en ga je achteruit met alle gevolgen van dien.
Het verstand komt met de jaren: dit gezegde begrijp ik verkeerd blijkbaar of interpreteren anderen op een andere manier. Daar kan ik niets aan veranderen. Dat wil ik ook niet. Iedereen is vrij om te denken en doen wat hij/zij wil. Dat vind ik alleszins. Wwaarom wordt dat ook niet toegepast op mij?
Op naar de volgende tegenslag om zo verder te werken naar de weg tot succes!
Greetz
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten