Weerstand, relatief en absoluut denken en voelen

Vandaag meegedaan aan een examen voor directeur welzijn. Fijne ervaring wat de inhoud betreft. Het handelt over bijna alle facetten in onze maatschappij. Mooie verweven structuren maar de visie erachter is voor mij vreemd. Vreemd in de zin van: dit ken en herken ik niet, het strookt niet overeen met de visie die ik heb over welzijn. De visie wordt volgens mij herleid naar macht, geld en seks. Hoe kun je zo streven naar welzijn? Ja voor bepaalde mensen die welzijn anders interpreteren en eerder voorstellen als "mijn welzijn en de rest kan stikken". De inhoud van de vragen was wel interessant. Ik heb er weer veel van geleerd en vooral over me zelf dan. Dat dit wel een job is die ik wil uitvoeren met een visie als uitgangspunt gezondheid, vrijheid en liefde. Ik heb het ook zo verwoord op mijn examen. We waren nog maar met 4 overgebleven. Ik zit weer dicht bij een doorbraak maar weet niet of ik die job ga hebben. Het lijkt me een geweldige uitdaging voor mij. Het welzijn van mensen helpen bepalen en ik mag de knoop doorhakken i.v.m. beslissingen. Altijd al mijn sterkste punt geweest, beslissingen nemen en uitvoeren zolang ik maar mijn vrijheid krijg en omringd wordt door gezondheid en liefde. Dat was het laatste decennia haast niet meer.
Even een loep nemen over mijn jobaanbiedingen die ik naast me heb laten voorbijgaan.
In 2003 zag ik de droomjob aan mijn neus voorbijgaan: topsportcoördinator in een topsportschool. Geen ervaring was de commentaar op mijn niet weerhouden kandidatuur. Ondertussen weet ik wel beter en ligt het vooral aan mijn onwetendheid van mijn lichaamstaal die geen of weinig zelfvertrouwen uitstraalde.
In 2003 een job als coördinator voor de vlaamse wandelliga. In 2003 een job als coördinator bij de vlaamse taekwondo bond. Deze jobs heb ik naast me voorbij laten gaan omdat ik me onbekwaam vond en pas afgestudeerd was en enkele harde gebeurtenissen in mijn leven nog niet te boven gekomen was. Ondertussen gaf ik wel al deeltijds les. In 2004 en 2005 gaf ik fulltime les. In 2005 kreeg ik een aanbieding om voor een 4 maandelijkse interim als jeugdcoach naar Amerika te gaan om jeugdige talenten naar de top te laten doorstoten. Dat jaar kreeg ik ook een aanbieding als coach atletiek in Finland. Eveneens kreeg ik toen een aanbieding bij de vlaamse kanobond in Neerpelt. Daarnaast had ik gesolliciteerd voor de functie sportcoördinator atletiek maar bij de uiteindelijke beslissing kwam ik niet meer als kandidaat naar voor. 3 jobs aan me voorbij laten gaan door 1 job die niet voor me weggelegd was. Deels door emoties vanuit mijn verleden en deels doordat ik samen met iemand iets wilde bereiken in de atletiek zei ik tegen alle andere aanbiedingen vaarwel en nam ik een deeltijdse job aan als leerkracht LO. In 2006 solliciteerde ik voor topsporttechnisch coördinator bij de VTDL en ook voor sporttechnisch coördinator VTDL. Voor de eerste functie werd ik niet weerhouden. Voor de 2de functie wel. Door emotionele reacties op het examenpapier te zetten, ging ook deze job langs me voorbij. Mijn zelfwaardering was nog altijd hoog, maar mijn zelfvertrouwen slonk zienderogen. Ik deed nog mee aan talrijke jobs waarvoor ik de eerste selectie en 2de selectie overleefde maar sneuvelde op het beslissende moment: overtuig mondeling je werkgever dat hij jou als geschikte kandidaat zal aannemen.
In 2007 had ik geen werk en trainde ik vrijwillig atleten die nog studeerden en wilden doorstoten als topsporter. Bij sommige atleten kwam ik heel dicht, maar op het beslissende moment zat er wel altijd iets tegen: te weinig slaap, te weinig rust genomen, te weinig duidelijk gecommuniceerd, te veel toegelaten, te weinig toegelaten, te veel druk, te weinig druk, relaties, financiële beslommeringen, verplaatsingsmoeilijkheden, onbereikbaarheid, sommige dingen waren gewoon niet te vatten dat het mogelijk was. Begin september 2007 toch werk gevonden als persoonlijk assistent. Maar budgettief zeer onder mijn niveau. Het was niet mijn streefdoel om "veel geld" te verdienen wel om gericht en met voldoening werk te kunnen verrichten. De voldoening is echter minder geworden in dit werk en andere jobs heb ik ondertussen alweer langs me voorbij laten gaan (zoals masseur in Portugal, sporttechnisch coördinator bij de VTDL, diensthoofd bij de sectie personen met een handicap, fitnessinstructor, mental coach). Ik blijf zitten met een probleem in het verleden. Ik zal het grootste verlies in mijn leven tot nu toe moeten aanvaarden en doorgaan met mijn leven. Hoe vaak heb ik het al niet gezegd en hoe vaak zeg ik het is verwerkt tegen mezelf. Wie hou ik voor de gek? Dit zal ik altijd blijven voelen, het is een litteken dat niet zichtbaar is maar o zo pijnlijk. Het staat me mijn geluk in het nu in de weg. Even leek het erop dat ik het de baas was (een jaar of 2) maar nu komt het terug. Ik voel me niet eenzaam (want dat pakt niemand meer van me af) maar wel alleen.

Terug naar vandaag en het nu. Weerstand. Ja, ik ging tijdens de pauze van het examen kijken naar mijn auto om hem te verplaatsen. Lap, te laat, een boete van €25. Van weerstand gesproken ja. Dan de auto maar gaan plaatsen aan het station waar toen wel plaats was. 's Avonds stond er normaal rust op het programma maar mijn lichaam wilde zich inspannen, of beter gezegd mijn geest voelde ik. Op mijn trek hybride fiets vertrok ik voor een anderhalf uur rustig lospeddelen. Het ging verbazend vlot en na een 15' kon ik het niet laten om het eerste modderweggetje links op te nemen. Natuurlijk alles wat steil gaat spreekt me aan. Toch reed ik kalm naar boven in de modder en vertoefde ik in de velden tussen de peren en appelweiden. Mest, pony's, weinig stortvuil was er rondom mij te zien in dit landschap. Als ik iets beter luisterde en mijn ogen gebruikte, nam ik eekhoorns en konijnen waar. Met een lichtblauwe hemel, de maan boven me en de zon langs me was ik echt aan het genieten. Genoten dat ik heb, niet normaal. Alle spanning van me af, veel nagedacht en overgevoeld wat het verleden betreft. Knopen doorgehakt tijdens de fietstocht in mijn binnenste. Dit was gisteren al merkbaar toen ik thuis de boel herinrichtte i.p.v. een wedstrijd te gaan lopen.
Mijn weerstand is goed maar mijn uithouding is minder geworden. Ik verschoot ervan. Wel degelijk overtraind. Opnieuw recuperatie en duurtrainingen inlassen van kwaliteit.
Zaterdag een interessant gesprek gehad met KC, een atleet en stilaan ook een persoon waarin ik geloof, misschien zelfs stilaan vertrouw. Volgens hem ben ik iemand die relatief denk. Volgens mij relatief voel. Maar het is moeilijk om een onderscheid te maken tussen voelend denken of denkend voelen. Vele inschattingen van mij gebeuren relatief ipv absoluut. Een voorbeeld: op mijn 19de zag ik de volleybalwedstrijd Zonhoven-Maaseik vanuit de bovenste rijzittribune. Ik schatte de spelers beneden 1m70 en 1m90 als kleinste en grootste spelers. Ik moest beter weten als student LO die les volleybal kreeg van M. Spaenjers aan de VUB. Maar ik ben iemand die op mijn gevoel afgaat vandaar. Absoluut zat ik er flagrant naast. Maar relatief bleken de verhoudingen te kloppen. Met 1m89 en 2m12 was er hier ook een verschil tussen de kleinste en grootste speler van ongeveer 20cm. Zo kan ik nog vele voorbeelden weergeven waar sommige mensen hun voorhoofd van gaat fronsen. Ervaring? Heeft er niets mee te maken. Intuïtie, iets wat bij de mensen verloren gegaan is door de razernij in deze maatschappij, is het antwoord hierop. Zalig voor wie het aanvaard, begrijpt en kan hanteren. Een hel voor iemand die het wil en het niet aanvaard, begrijpt en naar zijn hand wil zeggen. Zoals ik al zo vaak zeg, de beste dingen in het leven zijn niet te koop! Vrijheid, gezondheid en liefde zijn niet te koop. Wie zich laat leiden door uiterlijkheden kan wel denken dat hij/zij ze heeft, maar wees gerust daar denk je niet over, dat voel je.

Nog eens de afwas en de was doen, stabilisatieoefeningen en mijn bed intrekken. Ah ja de katten nog eens opwarmen en fletsen vooraleer ik ze terug buiten zet. Ze zijn er niet tevreden mee. Maar ja dat is met verandering, of noem het weerstand, altijd zo.