Het leven kan hard zijn, het leven kan fijn zijn. Het leven kan pijn en goed doen.
Er is een groot misverstand gegroeid over de boodschap en het woord pijn. In de woordenboek en de volkstaal wordt pijn omschreven als iets slechts, ondraaglijks en hels. Wie heeft ooit het recht gekregen of genomen om te mogen oordelen of iets slecht of goed is als hij/zij het gevoel niet duidelijk kan omschrijven, laat staan uitleggen? Het is gemakkelijk om te zeggen dat iets wat je niet wil begrijpen (het gevoel) slecht is.
Pijn is een boodschap die hulp biedt aan het lichaam. Neem je de boodschap weg dan leeft je lichaam gescheiden van je hersenen en andersom. Pijn wordt zo negatief in onze leefwereld afgestempeld. Waarom? Omdat pijn verkeerd begrepen wordt. Pijn is elk gevoel wat we in ons waarnemen: een lach, een traan, een trilling, een rilling, een steek, een frons, een niesbui, een snotvalling, hoofdpijn, een tinteling, een kramp, een troebel zicht, stijfheid, kriebels, kippenvel, verlamming, brandend gevoel, jeuk, oorsuizingen, gevoelloosheid, prikkelbaarheid, bonzend hart, zweten, zenuwtrekjes, beklemmend gevoel.
We willen enkel de "goede" pijnprikkels ervaren en aanvaarden en de "slechte" pijnprikkels niet. Deze willen we weg en dat doen we d.m.v. medicatie en overvloedig eten, drinken. Wat we nodig hebben om ons goed te voelen en ons zelf te blijven, zijn juist die 'slechte' pijnprikkels. Als we dat niet willen aanvaarden dan blijven de kankers en ziektes zich opstapelen. We willen geen hulp aanvaarden want onze boodschapper (pijn in ons lichaam) schakelen we uit. Onze goede wil (gekoppeld aan wat we nodig hebben) wordt omgezet in hebzucht met alle gevolgen van dien. Het leven is simpel als je het simpel wil.
Hoe kan je hulp krijgen als je geen hulp wil aanvaarden? Kan iemand mij een antwoord geven? De oplossing ligt voor mij op dit moment niet voor het grijpen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
3 opmerkingen:
hello, how are u there..?
I'm feeling good. But not my neighberhood and it makes me feel sad. When I'm alone I feel happy, but when I'm with people who aren't happy (My problem is that I can feel that very well, ut I can't explain it), I'm also getting unhappy. I feel lonely when I'm whit those people and I feel great when I'm alone (ironic isn't it).
How are u there, where the sun is shining and nature is totally present?
Als iemand geen hulp wil, dan kun je daar niets aan doen. Je kunt het voorbeeld geven en hopen dat iemand je voorbeeld wil volgen. Maar iemand die niet geholpen wil worden, zet zijn wil juist in om niet uit de problemen te komen.
Daarnaast geloven we van tijd tot tijd ook, dat wij beter zien wat goed is voor anderen dan de ander dat zelf ziet. Dat is helaas een drogreden. De ene mens is niet beter in het inschatten wat goed is voor een ander mens, omdat hij voor zichzelf goed ingeschat heeft wat goed voor hem is, je weet namelijk nooit wat de ander wil. Vandaar dat je ook alleen mensen kunt helpen, die geholpen willen worden.
Uiteindelijk kun je alleen maar openstaan voor de ander, als hij eindelijk zover is, dat hij geholpen wil worden.
En ik kan me best voorstellen, dat je denkt dat het sommige mensen wel lukt om mensen, die schijnbaar niet geholpen willen worden, te helpen. Maar je kunt niet bij de persoon die geholpen wordt naar binnenkijken en zien welke processen allemaal plaats hebben gevonden, voordat er eindelijk ruimte was om hulp toe te laten. Het schijnbare succes is eerder een op het juiste moment op de juiste plaats zijn, dan het juiste woord gebruiken en iemand vatbaar maken voor hulp. Dus wees geduldig, geef mensen die hulp nodig hebben de ruimte en laat ze zijn wie ze zijn.
Een reactie posten