Niks moet, alles kan.
2 jaar geleden maakte ik mijn wederoptreden op het BK veldlopen. Goed voorbereid kwam ik aan de start. Testen die tot de verbeelding lieten spreken, cijfers om van te duizelen. Maar het werd een maat voor niks. Alles zat nochtans mee: zon, wel wind en koud, goed voorbereid, goede start en een goed voorgevoel. Na 300m was dat goed voorgevoel al weg en was het afzien om al schrijnend over de meet te komen. Ik voelde letterlijk het leven uit mij vloeien.
Vorig jaar wilde ik opnieuw hoge ambities nastreven op het BK veldlopen. Alles was "perfect" verlopen in de voorbereiding. Zelfs een weekend in een hoevehotel had ik geboekt. Alles was tot in de puntjes geregeld. Zelfs het weer was in mijn voordeel. Zondag moest ik enkel volgen en zien waar ik uitkwam. Echter na 1km was de wedstrijd over voor mij. In de "cementstrook" kraakte mijn rug en zakte ik letterlijk en figuurlijk door de cement. Als 20ste probeerde ik terug aan te sluiten maar het werd al gauw de 60ste plaats. Wandelen en opnieuw lopen om terug naar de 45ste plaats te lopen. Dan terug wandelen naar de 50ste plaats. Na 3 ronden stapte ik uit de wedstrijd als 60ste vermoed ik. Het had geen zin meer.
Dit jaar heb ik geen verwachtingen. Ik ben al verwonderd dat ik aan de start zal staan. Dat ik kan en wil deelnemen. Dat ik terug wil genieten van het lopen zelf in wedstrijdverband. Door omstandigheden geen weekendverblijf. Het weer zal ook tegenzitten en over de vorm van de dag: EEN HEEL GROOT VRAAGTEKEN. Zonder ambities naar een wedstrijd. Nog maar één, neen, twee keer meegemaakt: beide wedstrijden gewonnen. Hiermee wil ik niks stellen maar alles is dus mogelijk zondag. Deelnemen is belangrijker dan winnen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
4 opmerkingen:
Hey Kevin,
Ik zou zeggen veel succes zondag. Vorig jaar heb ik ook voor jou geduimd en was je er vol van, maar je was té enthousiast en té hard voor jezelf. De "muur van cement" waar je toen bent tegengelopen was er voor een reden. Je hebt nu geleerd!! Fantastisch!! Ben blij voor jou, je kan het dat weet je, en dat weten wij ook...
Laat ze maar nekeer zien wie de ECHTE Kevin is!
Een vriend uit het verleden.
Dank je.
Ik ga je naam niet vernoemen want anders ben je niet meer anoniem. Ik had een licht vermoeden de tweede keer, maar nu ben ik zeker.
Je gaat gelijk hebben, vermoed ik, i.v.m. dat ik op een andere manier hetgeen zal willen overbrengen wat ik vind dat mensen dienen te weten. Een wedstrijd winnen biedt meer mogelijkheden tot spreken, maar het kan idd op een andere manier. Langer, vastberadener, langzamer, geduldiger dan de manier waarop ik tot nu toe vond dat het de enige mogelijke weg was. Dit neemt niet weg dat ik niet meer aan wedstrijden zal deelnemen met ambitie. Maar met, zoals je zelf zegt, iets minder enthousiasme en iets minder gehardheid voor mezelf. Ik zal ook onbewust en later bewust voelen dat ik zo meer vrijheid en interesse schenk aan mensen die openstaan voor mijn "zijn en kunde".
Bedankt voor het vertrouwen. Soigneer je rug en tot de volgende.
Thanx, ik zal hem verzorgen... ;-)))
Ge zijt ne straffe!! Ik heb genoten van jouw relaas van de wedstrijd, voor diene glimlach te zien alleen al had ik er graag bij geweest!
Groetjes,
niet meer zo...
Zoals je zelf al zei, hoe lang we het pad samen zullen bewandelen, zullen we wel zien. Dat pad heb jij wel onbewust in me aangelegd. Dat pad begint vorm te krijgen en de tijd komt dat het pad voor iedereen vorm krijgt en duidelijk wordt. Nog een lange weg af te leggen. Ergens voel ik al dat we terug in contact zullen komen, met de klik die nodig is om het pad verlichtend te maken.
Mijn ma en nieuwe vriendin hebben die glimach al kunnen aanschouwen en enkele supporters ook die ik sinds de korte crosscup in HANNUIT ergens in hun hart geraakt heb. Het tij is aan het keren zonder dat ik moeite moet doen. Ik moet niet meer strijden, zelfs niet in de wedstrijd, gewoon genieten. Zalig, ook al komt het nog niet tot uiting in de prestaties op papier. Een week meer rust had al een heel andere wedstrijd voor me kunnen zijn. Minder lang strijden (zoals je zelf al zei in één van je reacties) had me ook nog meer energie opgeleverd zondag.
Ik heb er inderdaad uit geleerd, met mijn verstand en ik ben er fier op. De Kevin die niet zou leren van zijn verstand zou zondag doorgelopen hebben tot de laatste snik, zitten vloeken en op iedereen lastig zijn. De nieuwe Kevin heeft genoten van het lopen zelf, tot dat het genieten op was en dan ben ik er ook maar wijselijk uitgestapt.
Je draagt te veel last mee op je schouders, waar je geen vat op hebt en je (misschien nog) onbewust van bent. Dan krijg je druk op je rug want die moet dat allemaal torsen en meesleuren zonder dat je het beseft (je kan het niet zien, niemand duidt je erop en je spieren reageren niet meer op die prikkels). Dan gebeurt het onverwachte: je ruggengraat (je echte steun) begeeft het om je erop te duiden dat je teveel verantwoordelijkheden draagt die in feite niet tot je behoren. Dat was de reden van vorig jaar bij mij op het BK. Ik was bezig met vanalles en nog wat en dat kan niet als je optimaal wil presteren op het hoogste niveau en je lichaam maakt dat dan duidelijk. Zonde, want vorig jaar had de doorbraak kunnen zijn. Maar het kan nog altijd, want ik voel me sterker worden. Steun heeft iedereen nodig op deze wereld, maar die wordt haast nooit aangeboden omdat het anders geïnterpreteerd wordt dan bedoeld (dat is mijn visie). Of beter gezegd de hersenen van degene die hulp onbewust of bewust vraagt (de ontvanger), interpreteert de info anders dan de boodschapper. Waarom? De boodschapper bekijkt het objectief, van op afstand, zuiver vanuit het gevoel en het verstand. De ontvanger zit middenin de storm en heeft die objectiviteit niet meer en neemt de boodschap op op een andere manier (meestal negatiever). Tot het moment dat de ontvanger beseft dat afstand nemen noodzakelijk is en eindelijk de boodschap doorheeft zoals die aangeboden werd. Vandaar dat een zin 100 keer op dezelfde manier zeggen resultaat biedt vermits eindelijk de ontvanger de boodschap neutraal en objectief vanuit zijn gevoel opneemt, los van het verstand.
Dank daarvoor.
Met sportieve groeten
Een reactie posten